Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

Τα 999 σκαλοπάτια



Έλα καημένε που βαριέσαι. Δεν είναι και τόσο αψηλά, σταμάτα να γκρινιάζεις. Και τελοσπάντων να σου θυμίσω ότι εσύ ήσουν που μου έλεγες προχθές ότι θέλεις να ξεκινήσεις ν'ασκείσαι περισσότερο γιατί σου κόβεται η ανάσα κάθε που ανεβαίνεις με τις σκάλες στο σπίτι σου. Για να μην αναφερθώ στα τρία πιτόγυρα που τσάκισες εψές, παρέα με πατατούλες τηγανητές και μία βάφλα με μερέντα και παγωτό καϊμάκι που ακολούθησε για να φύγει η αίσθηση του τηγανητού από το στόμα. Ναι, άμα θέλω γίνομαι πειστικός!



Να, δυο-δυο θα τ'ανεβαίνουμε τα σκαλοπατάκια, θα πούμε και κάνα εκδρομικό τραγουδάκι τύπου "Ήταν ένα μικρό καράβι α-ταξίδευτο" και "Όλα τα ελληνόπουλα με λεβεντιά και χάρη" και ώσπου να πεις "στρείδι-μύδι-ξίδι, Παλαμήδι", θάχουμε σκαρφαλώσει.



Την πρώτη φορά που ανέβηκα -πάνε κάμποσα χρόνια- ήμουν τσιπιρίκος και τόβγαλα σχεδόν απνευστί. Και έκτοτε τόχω επιχειρήσει τουλάχιστον δυοτρεις φορές ακόμα. Όσο περνάει όμως ο καιρός -ένα περίεργο πράμα!- λες και του προσθέτουν σκαλιά! Πόσα είπαμε; Εννιακόσια ενενήντα εννιά; Καλά μην το πάρεις και τοις μετρητοίς, σου πουλάμε και λίγο μάρκετινγκ. Μπορεί και να τα παραλέμε λιγουλάκι. Πενήντα πάνω, πενήντα κάτω, δεν θα χαλάσουμε και τις καρδιές μας! Και τελοσπάντων μη με σκας, αν θέλεις μέτρα τα κι αν δεν τα βρεις τόσα, να ζητήσεις τα λεφτά σου πίσω.



Το Παλαμήδι κατασκευάστηκε το 1687 από τους Βενετούς, που είχαν το συνήθειο να αξιοποιούν τέτοια προνομιακά ρίαλ εστέιτ με ανεμπόδιστη θέα. Το πρόπερτι αποκτήθηκε από τους Βενετούς κατά τον Έκτο Βενετοτουρκικό Πόλεμο, μετά από σφοδρότατη μάχη με τους Οθωμανούς που είχαν προηγουμένως την κυριότητα στην περιοχή.



Είχε προηγηθεί μία σειρά κερδοφόρων για τους Οθωμανούς πολέμων που είχαν περιορίσει κατά πολύ την εδαφική έκταση των βενετικών κτήσεων στον ελλαδικό χώρο. Αλλά ο Έκτος Βενετοτουρκικός πόλεμος ήταν ο πρώτος που οι Οθωμανοί ηττήθηκαν κατά κράτος. Και έχασαν την Πελοπόννησο.



Δυστυχώς, η διάρκεια της βενετικής κυριαρχίας υπήρξε μικρή, καθώς το 1715 οι Οθωμανοί επέστρεψαν δριμύτεροι και ανέκτησαν τα εδάφη τους.



Εντούτοις, σε αυτό το ελάχιστο διάστημα των δύο περίπου δεκαετιών, είχε γίνει μία μικρή κοσμογονία: οι Βενετοί αναδιοργάνωσαν τις διοικητικές και οικονομικές δομές της Πελοποννήσου, έδωσαν μεγάλη ώθηση στη γεωργική παραγωγή, έσιαξαν φρούρια, ήρθε το ΕΣΠΑ και μας φύσηξε γενικά ένας ευρωπαϊκός αέρας. Παρατρίχα να υιοθετήσουμε και το Ευρώ.



Συνεχίζεις να μετράς σκαλιά; Εξακόσια πενήντα έξι κι έχουμε μέλλον. Ναι, από τη μύτη θα σου βγουνε τα τρία πιτόγυρα με τις πατατούλες τις τηγανητές και η βάφλα με τη μερέντα και το παγωτό καϊμάκι.



Στάσου να πάρουμε δυοτρεις πόζες απ'αυτήν την υπέροχη θέα. Ναι, ευκαιρία για διάλειμμα ψάχνω, για να πάρω καμιά ανάσα ο καψερός. Και στα σίγουρα στο λέω πως θάναι πολύ παραπάνω από εννιακόσια ενενήντα εννέα τα σκαλιά, δεν εξηγείται ν'ανεβαίνουμε τόσην ώρα και νάμαστε ακόμα τόσο κάτω.



Αλλά χαλάλι το μπάφιασμα, όταν το τριγύρω σε αποζημιώνει με τέτοιον τρόπο. Όταν το βλέμμα σου χαιρετίζεται με τον βραχίονα της Ακροναυπλίας που απλώνεται μέσα στα γαλάζια του Αργολικού.



Όταν μπροστά σου απλώνει τη γραφικότητά του ένας από τους δυοτρεις ομορφότερους οικισμούς της Ελλάδας. Τ'αγαπημένο Ναύπλιο, που σου προσφέρει πάντα μία ανάσα καλαισθησίας και μέτρου και αρχοντιάς.



Εντάξει, υπάρχει δυστυχώς και η πιο νεοελληνική επέκτασή του που επιβεβαιώνει το μεγαλείο της φυλής, αλλά κάνε πως δεν κοιτάς κατά κει. Ή τελοσπάντων μην κάμεις φόκους στην πολυκατοικία και άσε το μάτι σου να ταξιδέψει προς τ'αχνιστά υψώματα της Αργολίδας που καδράρουνε το φόντο σου.

Συνεχίζουμε;



Σώπα και δεν μας έμεινε πολύ. Μη σου πω ότι φθάσαμε κιόλας. Εσύ να τα βλέπεις που τόχες άγχος ότι δεν θα τελειώσουνε ποτές αυτές οι σκάλες και που με είχες και με λιβάνιζες τόσην ώρα στην ανάβαση με ερωτήματα, τύπου "Χάθηκε ο κόσμος νάχανε βάλει κυλιόμενες, ένα τελεφερίκ, ένα ασανσέρ, μία πλατφόρμα ανάβασης;". Σιγά μην σε φέρναμε και με το ελικόπτερο.



Την άλλη φορά ν'ανέβεις με το τουτού, ρε! Από την άλλη μεριά πούχει δρόμο με άσφαλτο. Αλλά να ξεύρεις πως δεν είναι η ίδια αίσθηση που έχεις όταν τ'ανεβαίνεις με τα πόδια σου και τις δικές σου δυνάμεις. Όταν το κατακτάς με τον κόπο και τον ιδρώτα σου.



Τι θα γίνει, θα μπούμε ή θα καθόμαστε να το συζητάμε στην απέξω;



Το Παλαμήδι είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά κάστρα που έχουμε και ένα από τα μεγαλύτερα ενετικά φρούρια του ελλαδικού χώρου. Αν αναρωτιέσαι για το όνομα, το ύψωμα αυτό βαφτίστηκε προς τιμή του ήρωα του Τρωικού Πολέμου, Παλαμήδη. Ο οποίος ήταν βέρι βέρι κλέβερ, σε σημείο που πήγαινε κόντρα τον Οδυσσέα και ανταγωνίζονταν οι δυο τους σε σοφίες, επινοήματα, επίλυση γρίφων, τριτοβάθμιες εξισώσεις, ολοκληρώματα, σουντόκου και τεστ της ΜΕΝΣΑ.


Ο Παλαμήδης ήταν επίσης φοβερός εφευρέτης και αν είχαμε πατεντάρει ως λαός όλα όσα είχε κατά καιρούς επινοήσει, θα μπορούσαμε να ζούμε από τα λόγιαλτις. Για να καταλάβεις, στον Παλαμήδη αποδίδονται τα μέτρα και τα σταθμά, τα γράμματα Ζ, Π, Φ και Χ (που σημαίνει ότι αν δεν υπήρχε ο Παλαμήδης, δεν θα μπορούσες να καυχιέσαι για εκείνο το "ΖούΠερ ΧόβερκραΦτ" που οδήγησες στις διακοπές σου!), τους αριθμούς, αλλά και τη διαίρεση του έτους σε μήνες, ημέρες και ώρες (που εδώ θα μπορούσε να κάμει και μία υπέρβαση, νάχε βάλει περισσότερα Σαββατοκύριακα και η Δευτέρα νάταν μόνο κάναδυο φορές το χρόνο!).


Επίσης, μην νομίζεις ότι εκεί στην πολιορκία της Τροίας, ολημερίς πολεμάγανε. Είχε και πολλούς νεκρούς χρόνους, όπου οι Αχαιοί κάθονταν βαριεστημένοι και δεν ξεύρανε τί να γίνουνε. Τη λύση έδωκε ο Παλαμήδης, που φροντίζοντας για την ψυχαγωγία των στρατευμάτων, εφηύρε τους πεσσούς, δηλαδής το σημερινό σκάκι, αν και του αποδίδονται εσφαλμένα και άλλα παιχνίδια όπως το Ταμπού, το Τρίβιαλ Περσούτ, τα Μήλα και η Μακριά Γαϊδούρα. 


Αλλά και οι φρυκτωρίες, το σύστημα δηλαδή επικοινωνίας μέσω σημάτων φωτιάς από το ένα κορφοβούνι στο επόμενο, ήταν δική του επινόηση. Εξού και τον θεωρούμε πατέρα των επικοινωνιών και παίζει να μην είχες ίντερνετ σήμερα αν δεν ήταν εκείνος να σκεφθεί την ανάγκη μετάδοσης μίας πληροφορίας σε απόσταση. 


Όμως ο Οδυσσέας που ήταν παλιοχαρακτήρας και μισούσε τον Παλαμήδη, του έστησε παγίδα και τον κατηγόρησε για προδοσία στους άλλους Αχαιούς πως τάχα-μου χρηματιζόταν από τον Πρίαμο και τάχε γκινιάσει με τους Τρώες. Έθαψε μάλιστα χρυσάφι δίπλα στη σκηνή του Παλαμήδη και όταν έγινε ινβεστιγκέισον για να δούμε αν ευσταθούν οι κατηγορίες, το χρυσάφι αυτό αποτέλεσε το πειστήριο της ενοχής του Παλαμήδη, ο οποίος και καταδικάστηκε από τον Αγαμέμνονα σε μαρτυρικό θάνατο δια λιθοβολισμού. Όχι για να μην νομίζεις ότι και τότε, η Ελλάδα δεν έτρωγε τα παιδιά της. 


Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Ο αδελφός του Παλαμήδη, ο Οίαξ, έστειλε μήνυμα στον πατέρα του τον Ναύπλιο πούχε ξεμείνει πίσω στην πατρίδα, ότι ο δύστυχος Παλαμήδης εφονεύθη με αυτόν τον άδικο και ατιμωτικό τρόπο και ο πατήρ που ήταν επίσης διαόλου κάλτσα, απεφάσισε να εκδικηθεί. Άρχισε λοιπόν να γυρνάει στα παλάτια των βασιλιάδων που πολεμούσαν στην Τροία και να τους κατηγορεί παντού, εκτοξεύοντας μύδρους εναντίον τους και ενθαρρύνοντας τις γυναίκες τους να τους απατήσουν (που δεν ήθελαν και πολύ δηλαδής, καθότι είχαν μείνει και τόσα χρόνια να μυρίζουν τον κρίνο, να υφαίνουν τον αργαλειό και να τυλίγουν τα ντολμαδάκια). Ανάμεσα σε εκείνες ήταν και η Κλυταιμνήστρα που αργότερα περιποιήθηκε μετά του εραστή της, τον Αγαμέμνονα.



Αλλά και η πιο πρόσφατη ιστορία αυτού του μέρους, έχει πολλά να σου διηγηθεί και να σου διδάξει. Όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση, οι Τούρκοι οχυρώθηκαν στην πόλη του Ναυπλίου και στο Παλαμήδι και άντεξαν για πολλούς μήνες παρά τον αποκλεισμό και την πολιορκία που επιχείρησαν οι Έλληνες. Όμως σαν τελείωνε το φθινόπωρο του 1822, οι αντοχές των Τούρκων είχαν αρχίσει να κάμπτονται, οι προμήθειές τους είχαν από καιρό τελειώσει και δεν θες να ξεύρεις τί αναγκάζονταν να τρώνε για να επιβιώσουν.



Τότες ο Δημήτρης Μοσχονησιώτης, ένας πολύ μαχητικός αγωνιστής, κατάφερε να αιχμαλωτίσει ένα ζευγάρι Αλβανών που είχε βγει να μαζέψει κάνα χόρτο στην πλαγιά του Παλαμηδιού. Όταν τους ανέκρινε, οι Αλβανοί του ορμήνεψαν πως η φρούρηση του κάστρου είχε χαλαρώσει παντελώς κι έτσι, το βράδυ της 29ης Νοεμβρίου του 1822, απεφασίσθηκε το ρεσάλτο. Έχοντας κατακτήσει το Παλαμήδι, οι Έλληνες άρχισαν να βομβαρδίζουν το Ναύπλιο και σύντομα κατέκτησαν την πόλη, εκδιώχνοντας τους Τούρκους (πούχαν φθάσει στα μη-παρέκει τους) και παίρνοντας το χρυσάφι τους ως πολύτιμο λάφυρο, που -μάντεψε- μοιράστηκε μεταξύ των αγωνιστών και ένα πολύ μικρό μέρος πήγε υπέρ του κράτους.



Μετά την Επανάσταση, το Παλαμήδι άρχισε να χρησιμοποιείται ως φυλακή. Στην οποία και φυλακίστηκε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης για 11 μήνες, έχοντας καταδικαστεί για εσχάτη προδοσία από το καθεστώς της Αντιβασιλείας.



Ο υποτιθέμενος χώρος όπου εξέτισε την ποινή αυτή, είναι ένα θεοσκότεινο μπουντρούμι με ύψος περίπου ένα μέτρο, που σε πιάνει η ψυχή σου και μόνο να επιχειρήσεις να μπεις. Εντούτοις, οι σύγχρονοι μελετητές θεωρούν πλέον σχεδόν βέβαιο πως ο Κολοκοτρώνης είχε φυλακισθεί σε έτερο προμαχώνα και πως ο θρυλούμενος εγκλεισμός του στο συγκεκριμένο μπουντρούμι είναι τρελό χόαξ.



O χώρος είναι σχετικά φροντισμένος και καθαρός, ενώ τον επισκέπτονται ευτυχώς αρκετοί ξένοι (κυρίως) και Έλληνες (τέλοσπάντων, ας μην ανοίξω το στόμα μου -καλά που υπάρχουν οι σχολικές εκδρομές!) τουρίστες.


Βεβαίως, αν περιμένεις το κάτι παραπάνω, όπως ας πούμε ένα μικρό μουσειάκι που θα σου εξηγεί πέντε πράγματα γι'αυτό που βλέπεις (ποιος το έχτισε, γιατί το λέμε έτσι, ποια η ιστορική του πορεία στο χρόνο, ποιοι φυλακίστηκαν εδώ και άλλες τέτοιες -προφανώς ασήμαντες για τους ιθύνοντες- λεπτομέρειες) ή ένα μαγαζάκι με οδηγούς για το φρούριο και την πόλη ή τίποτις μεμοραμπίλια, φυσικά και δεν θα βρεις. Μα καλά, τί δεν κατάλαβες από τη διήγησή μου; Έλληνες σού είπα ότι κατέκτησαν το μέρος, όχι τίποτις Σουηδοί μη-χειρότερα για να περιμένεις τουριστική στρατηγική και ανάδειξη πολιτιστικών χώρων.



Όχι, δεν σκοπεύω να σε αφήσω με την ξινίλα στο βλέμμα. Άλλωστε, αγναντεύοντας από εδώ απάνου τον Αργολικό Κόλπο, σχεδόν όλα τα ξεχνάς. Και μπορείς πολλά να συγχωρήσεις. Το Μπούρτζι αρμενίζει ανοιχτά της πόλης. Στο βάθος, το Άργος και το κάστρο του, η Λάρισα. Τόποι που γέννησαν μύθους και ιστορίες που υπερβαίνουν το χώρο και το χρόνο τους. Τόποι που έχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη και σημασία από αυτή που συνήθως τους αποδίδεται.

Λοιπόν, κατεβαίνουμε; Ο τελευταίος κερνάει παγωτό!



Α και κάτι ακόμα: οκτακόσια πενήντα επτά. Τόσα είναι τα σκαλοπάτια ντε! Μετρημένα και καρατσεκαρισμένα! Αλλά εσύ μπορείς να λες ότι ανεβοκατέβηκες εννιακόσια ενενήντα εννιά. Λίγοι είναι εκείνοι που θα μπορούν να σε διαψεύσουν.

14 σχόλια :

  1. τυχεροί όσοι μένουν στο Ναύπλιο,αγαπημενη μου τοποθεσία ,αν και επρεπε να τη μισω γιατί την έφαγα με το κουτάλι στις σχολικες εκδρομές! Εχω και περίεργη φωτο ,από αυτες που κυκλοφορούν στο διαδικτυο ,όπου ατενιζω τα σκαλοπάτια και πίσω μου ποζάρει φάντασμα ,μη χειρότερα όπως λες κι εσυ Πιγκοπτηνό μου!!!!!!
    Τώρα στα γεράματα ,ανεβαινω με αυτοκίνητο ,κατεβαίνω με τα σκαλιά και βουρ για πιτόγυρο και συναφή εδέσματα!
    Καλό Πτηνόπωροοοοοοοοοοοοοοοο να έχουμε στο Ελλαδιστάν Πίγκου!
    Καλημέραααααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και το αυτοκίνητο πώς κατεβαίνει μόνο του όταν τ' αφήνεις επάνω ;;;

      Διαγραφή
    2. σε βάρεσε ο ήλιος της Κουρούτας στο κεφάλι ή το όμπρε στο μαλλί;;;;;
      Το κατεβαζει ο Κωστας καλέ και σε περιπτωση που θα κατεβαινε τα σκαλιά μαζί μου ,που δεν εχει γινει, θα ξανανεβαινε να το φέρει! Πού δυσκολεύτηκες να το καταλάβεις;
      OMG!

      Διαγραφή
    3. Εννοείται πως πρέπει να δούμε αυτή τη φωτογραφία με το φάντασμα. Και σε παρακαλώ πολύ να πεις στον Κώστα πως εκτός από την πολυλατρεμένη του σύζυγο, μπορεί να αναλάβει το ανεβοκατέβασμα τρισχαριτωμένου και σκερτσόζικου πτηνού!

      Καλημέρααααααααααααα!

      Διαγραφή
  2. Καλαμιά στον Κάμπο1 Σεπ 2015, 7:57:00 π.μ.

    Μόλις διάβασα τον τίτλο,ήξερα αμέσως πού πάμε. Έχω κάνει, φιλοξενούμενη, κάτι καταπληκτικές διακοπές στο πανέμορφο Ναύπλιο, σε σπίτι παλιό κλασσικό, με ψηλά ταβάνια,πόρτες και παράθυρα, σκέτο αρχοντικό. Αλλά,σιγά μην ανέβαινα στο Παλαμήδι, 999 σκαλοπάτια. Αν και τώρα που έμαθα ότι τα σκαλοπάτια είναι λιγότερα,μπορεί και να το είχα κάνει. -:)
    Μπανάκια έκανα στην ωραία παραλία κάτω από το ξενοδοχείο, που τότε για τους μόνιμους κατοίκους του Ναυπλίου ήταν δωρεάν,για του ξένους είχε αντίτιμο,και από εκεί κάτω θαύμαζα το ωραίο ιστορικό Παλαμήδι. Χαχαχα.
    Για τα σκαλοπάτια,διαβάζω ότι υπάρχουν 41 γραπτές μαρτυρίες, σχεδόν όλες λένε 999, και είναι προφανές ότι κανείς μα κανείς από αυτούς που το βεβαιώνουν δεν τα ανεβοκατέβηκε.
    Μάλλον δεν είναι από εκείνα τα πράγματα που τα επαναλαμβάνεις κάμποσες φορές μέχρι να τα επιβεβαιώσεις!

    Υ.Γ.Καλό πτηνόπωρο θα έλεγα κι εγώ αλλά με θερμοκρασία στους 35 (τόσο χτύπησε χθες στη βεράντα μου κάτω από σκιά) , τη θάλασσα εκεί που πήγαινε να δροσίσει, να ξαναζεσταίνεται και το βράδυ, εδώ στην εξοχή, να χρειάζεται το αιρ κοντίσιον για τον ύπνο,θα έλεγα καλό γαϊδουροκαλόκαιρο.
    Υ.Γ.Μ΄έφαγε η Νάσια σήμερα το πρωί γιατί ανοίξαν τα σχολεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι φανταστικό το Ναύπλιο, Καλαμιά μου! Και τόχω συνδέσει κι εγώ με νοσταλγικές παιδικές μνήμες, όταν με είχαν πάει οι γονείς μου και μέναμε σε εκείνο το Ξενία πάνου από την παραλία που λες. Είχε και τότες αρκετό τουρισμό, αλλά καμία σχέση με το σήμερα. Ευτυχώς, λόγω ακριβώς του τουριστικού ενδιαφέροντος, πολλά από τα αρχοντικά έχουν αναπαλαιωθεί και το Ναύπλιο καταφέρνει να διασώσει την πολύ ιδιαίτερη ταυτότητά του.

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Υ.Γ. Η φετινή είναι από τις χρονιές που καθόλου δεν βιάζομαι να φθινοπωριάσει. Ας χαρούμε λοιπόν όσο μπορούμε παραπάνω τις ζέστες και τις θάλασσες!

      Διαγραφή
  3. Το λατρέυω το Ναύπλιο! Είναι πανέμορφο! Θα μπορούσα άνετα να μείνω εκεί. Πάντως στο Παλαμήδι ανέβηκα με το τουτού, καθώς μ' ένα δίχρονο και ένα οχτάχρονο παιδί τότε, αλλά και αργότερα που ξαναπήγαμε, ήταν λίγο δύσκολο ν' ανεβούμε τόσα σκαλοπάτια.
    Και φυσικά δεν είχα ιδέα για την ιστορία του. Για άλλη μια φορά, μοναδικά απολαυστικός ο τρόπος που μεταδίδεις πληροφορίες!
    Καλό μήνα και καλό πτηνόπωρο πιγκουινάκι!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάει και τελείωσε εγώ είμαι μαζόχας. Τόσες φορές έχω ανέβει στο Παλαμήδι και όλες με τα πόδια! Παρότι είναι από τις πιο κουραστικές εμπειρίες στην Ελλάδα, σούχω και χειρότερες (περίμενε επόμενες αναρτήσεις με άλλες, τρισχειρότερες αναβάσεις).

      Η ιστορία του Παλαμηδίου δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή και επειδής ακριβώς θεωρώ πως έχει μεγάλο ενδιαφέρον, είναι πράγματι κρίμα που δεν υπάρχει ένα μικρό μουσειάκι για να εξηγεί καναδυό πράγματα στον επισκέπτη. Τέσπα, ας μην αρχίσω πάλι τις γκρίνιες.

      Καλό μήνα και ζούπερ καλό μας πτηνόπωρο, αγαπημένη Ραπουνζέλ!

      Διαγραφή
  4. Καλαμιά στον Κάμπο1 Σεπ 2015, 1:23:00 μ.μ.

    Ξέχασα! Μου αρέσει πολύ η καινούργια πρόσοψη του blog γιατι είναι λιτή και δεν έχει τζιριτζάντζουλες ενώ τώρα ανοίγουν και ...περπατάνε πιο γρήγορα κείμενα και φωτογραφίες.
    Να και κάτι καλό μέσα στην απόλυτη μαυρίλα.-:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου αρέσει η πρόσοψη. Στην αρχή είχα μεγαλεπήβολα σχέδια, αλλά εντέλει απεφάσισα να το κρατήσω λιτό για ν'ανοίγουν πιο εύκολα οι αναρτήσεις.

      Διαγραφή
  5. Καταρχήν, με γεια την ανακαίνιση !!! Πολύ ωραίο το νέο λουκ ! :-)

    Καταμέσην Α', έχω δηλώσει χωρίς φόβο και πάθος πως ΑΝ ποτέ άλλαζα ποτέ την Θεσσαλονίκη μου θα την άλλαζα ΜΟΝΟ με το Ναύπλιο !

    Καταμέσην Β', τα 999 σκαλοπάτια τα έχω ανεβει κι εγώ ως τσιπιρίκα. Τώρα ... ... ούτε και με τη σκέψη δεν το αποτολμώ !!!

    Κατατέλος, καλό Πτηνόπωρο σε όλους - όποτε αρχίσει για τον καθένα μας :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για τα περί ανακαίνισης. Είχα βαρεθεί το προηγούμενο μπαγκράουντ και είπα να κάμω μία αλλαγή. Να βάψω τους τοίχους, να μετακινήσω τα έπιπλα, να αντικαταστήσω τα σεμεδάκια.

      Όσο για το Ναύπλιο, πράγματι μένει κανείς άνετα. Είναι αισιόδοξη πόλη, καλαίσθητη και οργανωμένη. Άσε που σε δύο ωρίτσες είσαι στην Αθήνα και κάμεις τις δουλειές σου ωραιότατα. Βέρι, βέρι βολικό. Αλλά τη Θεσσαλονίκη κι εγώ δύσκολα θα την άλλαζα, να ξεύρεις. :)

      Πολύ καλό σου πτηνόπωρο, Αγγελική μου!

      Διαγραφή
  6. Καλημέρα αγαπημένο μου πτηνό ..όπως πάντα μια ωραία παρουσίαση ..'έχεις σκεφτεί ποτέ να κάμεις μια παρουσίαση σε παιδιά με σκοπό να αγαπήσουν κ να μάθουν κομμάτι ιστορία;;τα λες τόσο όμορφα!!!
    Κατερίνα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Όχι δε βαριέμαι...πετάω τη σκούφια μου για κάτι τέτοια εκτός αν με πας σε τίποτα γκρεμίλες και απαιτήσεις να περπατήσω (ή και να μπουσουλήσω όχι για τάμα, μα από φόβο, μια κι έχω μάλλον ακροφοβία και ουχί υψοφοβία όπως νόμιζα) στην άκρη της αβύσσου...και τι 999 τι 857, εκεί θα τα χαλάσουμε?
    Λατρεύω το Ναύπλιο και την τελευταία φορά που ανέβηκα στο Παλαμήδι πριν λίγα χρόνια ανέβηκα με το τουτού...
    Και μόλις πρόσεξα πως το πτηνό πετάει...το υποψιαζόμουν αυτό, χρόνια τώρα!! Πολύ ωραίο!!...Με γεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.