Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

Οι δυσάρεστες επιλογές



Πριν από τρεις ακριβώς μήνες, μερικές μέρες πριν τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις με τα δημοψηφίσματα και τα τρίτα μνημόνια και τις κωλοτούμπες (και χωρίς βεβαίως να γνωρίζω τίποτις από τα όσα ακολούθησαν), είχα γράψει μία ανάρτηση με τίτλο "Τελευταία Φορά Αριστερά" (το λινκ εδώ!). Η κριτική που είχα δεχθεί για εκείνο το κείμενο ήταν σφοδρή. Κάποιοι μου εξέθεσαν τις διαφωνίες τους, κάποιοι με χλεύασαν με πολύ άκομψο (ως και χυδαίο σε κάποιες περιπτώσεις) τρόπο. Αλλά η επιλογή τού να μιλήσω σε εκείνη τη δεδομένη στιγμή ήταν για μένα απόλυτα επιβεβλημένη. Από τη συνείδησή μου.



Τα όσα είπα τότες, δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν λέξη προς λέξη. Η χώρα -ακόμα κι αν πολλοί δεν το έχουν αντιληφθεί ούτε καν σήμερα- βρέθηκε μία ανάσα από μία τεράστια, ιστορικών διαστάσεων, εθνική καταστροφή (τον κίνδυνο της οποίας, παραδέχτηκε εντέλει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός). Μια καταστροφή που μπροστά της, τα μνημόνια, οι περικοπές, οι ανεργίες και οι ένφια θα έμοιαζαν με βόλτα στην παιδική χαρά. Και παρότι πράγματι υπαίτιοι για την κρίση είναι οι πασοκονεοδημοκράτες (αυτό είναι δεδομένο και δεν αλλάζει), η ευθύνη για την καταστροφή θα βάραινε πλήρως και αποκλειστικά τον Σύριζα. Που ακολουθώντας μία ασυνείδητη πορεία αυτοανάφλεξης, οδήγησε τη χώρα -χωρίς λόγο, όπως φάνηκε και εκ του αποτελέσματος- σε μία εξαιρετικά δυσμενέστερη θέση από εκείνη που είχε, όταν ο Τσίπρας ανέλαβε την εξουσία.



Καλά ρε πτηνό, πώς μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι επιβεβαιώθηκες όταν μιλούσες για ¨τελευταία φορά αριστερά", αφού σήμερα ο -έστω μεταλλαγμένος- Σύριζα του Αλέξη Τσίπρα φαίνεται πως διατηρεί αρκετές πιθανότητες να κατακτήσει την πρωτιά στις προσεχείς εκλογές; Θα εξηγηθώ.



Πρέπει να είσαι ιδεολογικά τυφλωμένος ή εξαιρετικά αφελής για να μην έχεις συνειδητοποιήσει πλέον ότι ο Σύριζα κατάφερε να κατακτήσει την εξουσία τον Γενάρη του 2015, με ένα σαθρό, ψευτο-επαναστατικό αφήγημα που στηριζόταν σε εντελώς ανακριβείς παραδοχές (όπως ότι οι πιστωτές θα υποχωρήσουν στη νέα διαπραγματευτική τακτική μιας αριστερής κυβέρνησης ή ότι ο ηθικός κίνδυνος για την ευρωζώνη θα ήταν τόσο μεγάλος που οι Γερμανοί θα υπέκυπταν στις όποιες αξιώσεις της Ελλάδας ή ότι η χώρα μπορεί και μόνη της καλά, τα καταφέρνει μια χαρά, δεν σ'έχει ανάγκη ευτυχώς, της είσαι πλέον περιττός). Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως μεγάλο μέρος αυτού του αφηγήματος είχε διαμορφωθεί από τους Λαφαζάνηδες (που παρότι συνεχίζουν να λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα που έλεγε προεκλογικά ο Σύριζα, περιέργως δεν πείθουν πλέον παρά μικρό κομμάτι του ακροατηρίου και είναι αρκετοί εκείνοι οι ψηφοφόροι που ενώ συμμερίζονταν απόλυτα αυτή τη συνθηματολογία πριν δυοτρεις μήνες, τώρα την ψιλο-χλευάζουν!).


Η όλη συλλογιστική εδραζόταν σε ένα σύνολο ψευδοεπαναστατικών συνθημάτων ("θα σκίσουμε τα μνημόνια", "το ευρώ δεν είναι ταμπού" κ.λπ.), ασαφών επιχειρημάτων και κομπογιαννίτικων συνταγών που στερούνταν στοιχειώδους οικονομικής λογικής. Και βεβαίως απείχαν έτη φωτός από την αναπόδραστη πραγματικότητα των μεγεθών και των προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας. Η οποία συνέχιζε εν τω μεταξύ τον επιθανάτιο ρόγχο της.


Για να στο πω ορθά-κοφτά, αν ήσουν προπτυχιακός φοιτητής, ήθελες να περάσεις τη Μάκρο πρώτου εξαμήνου και έγραφες αυτά που έλεγε ο Σύριζα προεκλογικά, θα σε κόβαμε και θα σου συνιστούσαμε να ξανάρθεις του χρόνου κι αφού έχεις ξαναδιαβάσει όλη τη δίτομη Μακρο-οικονομία του Samuelson -μετά των παραρτημάτων και των ασκήσεων. Και για να σε προλάβω, δεν θα πέρναγες, ούτε αν το μάθημα δίδασκε ο Βαρουφάκης (όσο οξύμωρο κι αν σου φαίνεται αυτό)! Διότι όσο κι αν επιμένει, το Γιάννης γράφεται με δύο νι, η μακροοικονομία έχει συγκεκριμένους κανόνες και η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη (την οποία αποφεύγει ρητώς να υποστηρίξει, αλλά προφανώς επιθυμούσε -θεωρώ πως για εντελώς προσωπικούς του λόγους) δεν είναι οικονομικά αποτελεσματική λύση παρά την ανάκτηση του νομισματικού εργαλείου που θα προσέφερε στη χώρα. Μπορώ να στο εξηγήσω, αλλά δεν είναι της παρούσης και σε λυπάμαι να σου αραδιάσω βαριά οικονομικά. Άλλωστε, το έχουν εξηγήσει (λεπτομερώς και εμπεριστατωμένα) και συνεχίζουν να το βροντοφωνάζουν εννιακόσιοι ενενήντα εννιά οικονομολόγοι στους χίλιους. Τώρα αν εσύ επιλέγεις να ακούσεις τον χιλιοστό, λυπάμαι αλλά να το κοιτάξεις. Ακόμα κι αν αυτός ο χιλιοστός είναι ο Κρούγκμαν (που έχει δεχθεί τις τελευταίες εβδομάδες, καταιγιστική κριτική για τα όσα έλεγε περί αναγκαιότητας του Grexit, κι έχει κάπως αναδιπλωθεί αν και είναι πλέον ζήτημα προσωπικού πρεστίζ και δεν θα παραδεχθεί ποτέ τη λογική του πλάνη).



Πώς είναι λοιπόν δυνατό ένα τόσο σαθρό και αφελές αφήγημα που δεν μπορούσε να αντέξει στην πιο απλή οικονομική κριτική, να έπεισε τόσο κόσμο, με τέτοια ένταση και με τόσο πάθος; Η απάντηση είναι απλή: λαϊκισμός.


Ο Σύριζα του Αλέξη Τσίπρα έταξε πράγματι σχεδόν τα πάντα σε όλους. Και με την εξαίρεση των υπαλλήλων της ΕΡΤ και των καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, ουδείς άλλος ευεργετήθηκε (και μεταξύ μας, αν περάσεις κάτω από το Υπουργείο Οικονομικών, θα δεις ότι οι καθαρίστριες έχουν και πάλι στρατοπεδεύσει εκεί -επομένως μπορείς ως και να τις αφαιρέσεις από τη λίστα σου!). Ναι, η συνταγή του λαϊκισμού έχει μακρά παράδοση στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα Παπανδρέου κατάφερε να επιτύχει μία από τις πιο εντυπωσιακές εκλογικές νίκες το 1981, επενδύοντας στον αντιαμερικανισμό της εποχής, κολακεύοντας τους "μη προνομιούχους" Έλληνες, προαναγγέλλοντας μία αυτόνομη πορεία εκτός ΕΟΚ και ΝΑΤΟ και βεβαίως, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια και στήνοντας ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό κομματικό δίκτυο πελατειακών σχέσεων. Με κάποια καθυστέρηση, η Νέα Δημοκρατία επιχείρησε να αναπαράγει το ίδιο μοντέλο που της εξασφάλισε εκλογικές νίκες το 1989-90 και βεβαίως το 2004.



Το εξαιρετικά κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι το σημερινό εκλογικό σώμα υποτίθεται πως καταδικάζει μετά βδελυγμίας τις παλαιοκομματικές πρακτικές, τα ψέματα και τους λαϊκισμούς του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζοντας ένα κόμμα που έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά (και μη σου πω και τα ίδια στελέχη). Τυχαίο; Καθόλου. Διότι το πιο αστείο είναι ότι πρόκειται και για τους ίδιους ψηφοφόρους. Που είχαν κατ'επανάληψη ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ και αδυνατούν να παρατηρήσουν ότι ο Σύριζα είναι ένα κακέκτυπό του (με ελαφρώς χειρότερα στελέχη). Πρόκειται για ένα νέο ΠΑΣΟΚ που έκαμε τη μετάβαση από τον ριζοσπαστισμό του "όχι" στο συμβιβασμό του "ναι" μέσα σε μόλις μερικές εβδομάδες (τη στιγμή που η αντίστοιχη μετάβαση του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ είχε διαρκέσει κάποια χρόνια, από το 1981 ως το 1984-5). Βλέπεις ο πολιτικός χρόνος είναι πιο πυκνός και οι συνθήκες δεν επιτρέπουν ένα αντίστοιχο "Τσοβόλα δώστα όλα", παρότι είμαι βέβαιος ότι ο Σύριζα θα ήταν πολύ πρόθυμος και οι ψηφοφόροι του τρισευτυχισμένοι αν είχαν την ευκαιρία να μεθύσουν όλοι μαζί με το γλυκό κρασί των παροχών.


Ας έλθουμε όμως στο σήμερα. Όταν μίλαγα για "τελευταία φορά αριστερά", είχα κατά νου δύο ενδεχόμενα: εκτιμούσα ότι ο Σύριζα είτε θα μετατρεπόταν σε ένα νεο-μαρξιστικό κόμμα με επικράτηση της πιο παλιακής και γραφικής αριστερής ιδεοληψίας των Λαφαζάνηδων (και θα έχανε την εξουσία λόγω των τραγικών εξελίξεων με τη διαπραγμάτευση, οπότε πάπαλα η αριστερά), είτε θα μετατρεπόταν σε ένα νέο πασοκογενές κόμμα με κωλοτούμπα σε όλα όσα είχε υποσχεθεί (και θα άλλαζε πλήρως ιδεολογική ταυτότητα, οπότε πάλι πάπαλα η αριστερά). Στην πραγματικότητα, ο Σύριζα έπαθε και τα δύο. Μετά από ένα καταστροφικό και εντελώς αντι-παραγωγικό εξάμηνο για τη χώρα που κορυφώθηκε με το κλείσιμο των τραπεζών και την απειλή εξόδου μας ουχί από την ευρωζώνη αλλά από την Ευρωπαϊκή Ένωση (δηλαδής έλεος!), ο Τσίπρας αφού έδεσε τη θηλιά γύρω από τη χώρα, απεφάσισε να μην της επιτρέψει να αυτοκτονήσει. Και βεβαίως, το κόμμα του διαλύθηκε.


Και νάμαστε πάλι στην κάλπη. Εσύ κι εγώ. Σε μία νέα πράξη του δράματος. Παρακολούθησα πολύ προσεκτικά τις προεκλογικές δηλώσεις, τα προγράμματα των κομμάτων και τα ντιμπέιτς. Διάβασα τις συνεντεύξεις, είδα όσες περισσότερες συζητήσεις μπορούσα ν' αντέξω στην τηλεόραση. Και στ'ομολογώ καταδιασκέδασα. Γιατί πλέον το πολιτικό παιχνίδι έχει γίνει εξαιρετικά προφανές. Και έχει χαρακτηριστικά φαρσοκωμωδίας. Το καταλαβαίνεις άλλωστε από την απάθεια με την οποία αντιμετωπίζουν τις κάλπες αυτής της Κυριακής, οι φλογεροί επαναστάτες του πεζοδρομίου που μόλις πριν μερικές εβδομάδες ήταν ανεβασμένοι στα κάγκελα και μεθούσαν με τα οράματα του Τσε Γκεβάρα και τα τραγούδια του Μάνου Τσάο, απολύτως σίγουροι πως ξεκινούν μία πανευρωπαϊκή, διεθνή ή και υπεργαλαξιακή επανάσταση κατά του συστήματος.


Ναι, όλα δείχνουν πως ο Αλέξης θα επικρατήσει και πάλι. Αλλά για δύο και μόνο λόγους: (α) από την κεκτημένη της προσωπικής του δημοφιλίας και (β) επειδή συνεχίζει να παίζει χωρίς σοβαρό αντίπαλο (και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του ναούμ Βαγγέλα, που τον ελές ως και βελτίωση σε σχέση με τον απελπιστικό Σαμαρά). Όμως το χάνεϊ-μουν τελείωσε, ακόμα και για τον Τσίπρα. 


Το βλέπεις στους τοίχους της Αθήνας. Το βλέπεις στα απογοητευμένα πρόσωπα των όσων έπεσαν στην εύκολη παγίδα. Την οποία ο ίδιος ενορχήστρωσε. Διότι η ευθύνη του, η προσωπική του ευθύνη είναι τεράστια. Που επέτρεψε στη χώρα να χάσει σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο ακυβέρνητη, εν τω μέσω της κρίσης. Που άφησε την κατάσταση να φθάσει στο παρά ένα. Που επέτρεψε σε ανθρώπους όπως η Ζωή, ο Λαφαζάνης, ο Στρατούλης, η Βαλαβάνη, ο Κουρουμπλής, ο Γιάνης με το ένα "νι" και η Τασία να διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα της χώρας. Που συνεργάστηκε (και μετά χαράς σκοπεύει να ξανασυνεργαστεί) με ανθρώπους όπως ο Καμμένος, ο Χαϊκάλης και ο Κουίκ. Που χρησιμοποίησε ανενδοίαστα το δημοψήφισμα για προσωπικές του πολιτικές σκοπιμότητες και μάλιστα, αφού παραπλάνησε το λαό προς μία κατεύθυνση, αποφάσισε (εντελώς αυθαίρετα) να δώσει μία δική του ερμηνεία του αποτελέσματος και να κινηθεί προς την άλλη. Ευτυχώς και μπράβο, αλλά σοβαρή και συνεπή δημοκρατική στάση δεν το λες, σε καμία περίπτωση! Πολιτικό αριβισμό, το λες άνετα.


Αλλά ό,τι έγινε, έγινε! Και να που βρεθήκαμε αποκλειστικώς με μνημονιακά κόμματα (και στις άκρες, τους τρελούς). Και να που πλέον -ευτυχώς- η δέσμευση στην ευρωπαϊκή πορεία φαίνεται πιο εξασφαλισμένη. Το ερώτημα όμως παραμένει: αφού ό,τι και να ψηφίσεις, μνημόνιο θα λάβεις, φόρους, περικοπές και μέτρα, σε τί μπορείς να ελπίζεις;


Εδώ λοιπόν αγαπημένε αναγνώστα είναι πια το μεγάλο μας πρόβλημα. Που συνεχίζω να λέω ότι δεν είναι το μνημόνιο, αλλά η έλλειψη μεταρρυθμιστικής βούλησης. Η απουσία καινοτομικών ιδεών ή έστω μεταφοράς και εφαρμογής βέλτιστων πρακτικών από άλλες χώρες σε μία σειρά από τομείς. Η σκανδαλώδης αδυναμία του πολιτικού προσωπικού -και του Σύριζα, όπως περίτρανα αποδείχθηκε σε αυτό το οικτρό εφτάμηνο- να κυβερνήσει με όραμα και συστηματικότητα. Γιατί υπήρχαν πολλά που μπορούσε να κάμει ο (υποτιθέμενα προοδευτικός) Σύριζα και που δεν είχαν καμία σχέση με την ελεεινή εκείνη διαπραγμάτευση, ούτε είχαν κανένα δημοσιονομικό κόστος. Όπως ας πούμε να προχωρήσει στο διαχωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος (και να θεσπίσει τη φορολόγησή της!), να καταργήσει τις κομματικές νεολαίες στα Πανεπιστήμια και να τα βοηθήσει να αυτονομηθούν και να συνδεθούν με την επιχειρηματικότητα, να μεταρρυθμίσει την υγεία, να αλλάξει το τραγικό καθεστώς των δημοσίων συμβάσεων, να χαράξει επιτέλους μία σοβαρή μεταναστευτική πολιτική με μηχανισμούς ένταξης και ελέγχου, να προχωρήσει σε αξιολόγηση των δομών του δημοσίου, να αξιοποιήσει τη δημόσια περιουσία προχωρώντας πρότζεκτς όπως το πολύπαθο Ελληνικό που συνεχίζει να χορταριάζει, να μειώσει τα (πολλά) περιττά κόστη στις αμυντικές δαπάνες και τόσα άλλα. Που όχι απλώς δεν έκαμε ή δεν ξεκίνησε, αλλά δεν φάνηκε να τον απασχολούν καν. Τουναντίον, είδαμε παροιμιώδη απρονοησία, αγκυλώσεις, απραξία και σε κάποιους τομείς όπως η παιδεία, καταστροφικές επιλογές που μας πήγαν ακόμα παραπίσω.


Προοδευτικός Σύριζα; Εντελώς παλιακός και συντηρητικός Σύριζα. Σχεδόν το ίδιο παλαιοκομματικός με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ (του οποίου επιμένω πως είναι κακέκτυπο). Ξεθυμασμένος πλέον, μετά την τεράστια διάψευσή του και στην ουσία χωρίς κυβερνητικό πρόγραμμα, χωρίς λόγο ύπαρξης (αφού απώλεσε την καταγγελτική του ταυτότητα) και κυρίως χωρίς στελέχη που μπορούν να σταθούν σε κυβερνητικές θέσεις, έχει κρεμαστεί πλέον στο μόνο πράγμα που μπορεί κάπως να πείσει το κουρασμένο εκλογικό κοινό του: τον αγώνα εναντίον της διαπλοκής. Που να μην λες μετά ότι δεν στα έλεγα, σε προειδοποιώ εξαρχής: η μάχη κατά της διαπλοκής αποτελεί κενό γράμμα, καθώς η διαπλοκή είναι ίδιον όλων των κοινωνιών και όλων των εποχών, επομένως ακόμα κι αν αποφασίσεις (που δύσκολα θα τ'αποφασίσεις) να βγάλεις εκτός παιχνιδιού π.χ. τον Μπόμπολα ή τον Κοντομηνά, θα εμφανιστεί ένας νέος Μπόμπολας και ένας νέος Κοντομηνάς (και φοβούμαι σε στενή σχέση με τους νέους κυβερνώντες!). Ασφαλώς και δεν πρέπει να αντιμετωπίζει κανείς μοιρολατρικά το ζήτημα, ασφαλώς και θα πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες για τη μείωση της διαπλοκής και της διαφθοράς. Αλλά χρειάζονται πολύ περισσότερα από αυτό για να πάει η χώρα μπροστά, για να μειωθεί η ανεργία, για να βελτιωθεί η παρεχόμενη γνώση στα σχολεία, για να θεραπευτούν χρόνια κοινωνικά προβλήματα και καθηλώσεις. 


Πάνε πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που ψήφισα Σύριζα (με έχει χάσει ως κοινό εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία, από τότε που είχε αρχίσει τους αντι-ευρωπαϊκούς παραλογισμούς του, τις πιρουέτες του με τον αναρχικό χώρο και τους λογής λογής αριστεριστές και τον άκρατο λαϊκισμό του) και δεν έχω ψηφίσει ποτέ Νέα Δημοκρατία. Και δεν πρόκειται να αλλάξω ρότα ούτε σε αυτές τις εκλογές. Ναι, καταλαβαίνεις πως έχω κι εγώ μεγάλο πρόβλημα επιλογής -δύσκολα εντοπίζεις πλέον σοβαρό άνθρωπο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ανεξαρτήτως πού θα καταλήξω, το σίγουρο είναι πως παραμένω βαθιά ευρωπαϊστής, αμετανόητα ορθολογιστής και εξαιρετικά προοδευτικός. Και με αυτές μου τις ιδιότητες, θα συνεχίσω να ασκώ την κριτική μου και να αξιώνω πιο νεωτερικές κυβερνητικές λύσεις στη βάση ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών συνεναίσεων. Λύσεις που δεν θα θέτουν ανόητα και αφελή διλήμματα μεταξύ του ναι και του όχι, αλλά θα θέτουν τις βάσεις για το παρακάτω και το παραπέρα.

Και ελπίζω -ναι, ελπίζω- πως κάποια στιγμή θα κάμουμε κι εμείς ως ψηφοφόροι την αυτοκριτική μας. Όλοι μας και ο καθένας ξεχωριστά. Για τα όσα υποστηρίξαμε, για τα όσα συγχωρέσαμε και για τα όσα δεν προβλέψαμε. Θέλει μεγαλύτερη προσπάθεια από όλους μας για να πάμε πράγματι μπροστά. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα της κάλπης.

29 σχόλια :

  1. συμφωνώ με την κάθε σου λέξη Νίκο !Είδα την κριτική που σου έγινε κι εδω και στο φέις και δεν απορώ ,ούτε εξεπλάγην! Η αυτοκριτική που έχουμε μάθει να κανουμε ,φτάνει εκεί που τελειώνει το ατομικό συμφέρον του καθενός μας! Μην ελπίζεις για κάτι άλλο....
    καλημέρα και καλό κουράγιο τωρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ειλικρινά αμφιταλαντεύτηκα αν θα έπρεπε να δημοσιεύσω αυτό το κείμενο. Όχι γιατί έχω κανέναν ενδοιασμό για τα όσα λέγω. Αλλά γιατί ξεύρω καλά ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσω επιθέσεις και το να τις αποκρούσω, μου φαίνεται πια πολύ κουραστικό και ανώφελο. Προφανώς και δεν μιλάω για ανθρώπους που μπορεί -απολύτως θεμιτά- να διαφωνήσουν και να επιχειρηματολογήσουν υπέρ μίας αντίθετης άποψης ή να έχουν διαφορετική αντίληψη για τα πράγματα. Μιλώ για ανθρώπους που στερούνται επιχειρημάτων και χρησιμοποιούν παλαιοκομματική γλώσσα, συνθηματολογία και θα αναπαράγουν τα ίδια και τα ίδια ("οι προηγούμενοι ήταν καλύτεροι;", "εσένα δηλαδή σ'αρέσουν τα μνημόνια;" και άλλα τέτοια στα οποία βαριέμαι να απαντάω).

      Αλλά εντέλει απεφάσισα να το δημοσιεύσω. Για τον ίδιο λόγο που διατύπωσα τη γνώμη μου τον Ιούνη, για τον ίδιο λόγο που κατήγγειλα τη δημοσκόπηση ως προϊόν πολιτικού αριβισμού και αντίθετη προς τα συμφέροντα της χώρας, για τον ίδιο λόγο που συνεχίζω να ασκώ κριτική στις κυβερνήσεις αυτής της χώρας όσο υπάρχει αυτό το μπλογκ. Για λόγους συνείδησης.

      Καλημέρα Νάσια και καλό κουράγιο και σε σένα!

      Διαγραφή
  2. Κι εγώ θα συμφωνήσω! Παρόλο που είχα παρασυρθεί τότε κι εγώ (ευτυχώς πριν την κάλπη...) από τον "αυθορμητισμό" μίας αντίδρασης... Μέχρι που σκέφτηκα λογικά. Κι από εδώ και πέρα, τι να πω... Ο Θεός βοηθός...
    Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλοι κάμουμε λάθη προφανώς. Κι εγώ κι εσύ και όλοι μας. Το θέμα είναι να μαθαίνουμε από αυτά, να ωριμάζουμε (και ως εκλογικό σώμα) και να διεκδικούμε το καλύτερο, το σοβαρότερο και το πιο νεωτερικό. Και καμιά φορά να κάμουμε και τις δυσάρεστες επιλογές, αντί για τις εύκολες και τις ενθουσιώδεις.

      Πολύ καλή σου μέρα! :)

      Διαγραφή
  3. Εγώ πάντως θα δώσω ΣΥΡΙΖΑ δαγκωτό γιατί παρά τα όποια μικροπροβλήματα οι τελευταίοι 7 μήνες ήταν οι καλύτερα κυβερνημένοι εδώ και χρόνια. Άλλωστε είδαμε ΝΔ. και ΠΑΣΟΚ τι μπορούν να κάνουν. Όσο για το βοθροΠΟΤΑΜΟ του Μπόμπολα και άλλες Φιλελέ δυνάμεις, προτιμώ να κόψω και τα 2 μου χέρια παρά να τους ψηφίσω. Καλές εκλογές σε όλους μας :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προφανώς, έχω πολύ διαφορετική άποψη για τις επιδόσεις της διακυβέρνησης Σύριζα. Μπορώ να επικαλεστώ πολλά παραδείγματα, μπορώ να επιχειρηματολογήσω για μία σειρά από τομείς (όπως η παιδεία, η μετανάστευση και ασφαλώς η οικονομία) όπου δεν παρατηρήθηκαν απλώς μικροπροβλήματα, αλλά πήγαμε πολύ-πολύ παραπίσω. Αλλά είπαμε, έχω πολύ διαφορετική αντίληψη του πράγματος, αγαπητέ mahler. Το μόνο που θα πω είναι πως ελπίζω μετά το μάθημα αυτού του εξαμήνου, ο Σύριζα να αποδειχθεί πιο συνεπής και πιο σοβαρός στο μέλλον. Για το καλό όλων μας.

      Τις καλημέρες μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
    2. Έχουμε άλλα πράγματα να συμφωνούμε για αυτό και δεν χαλάμε τις καρδιές μας. Πολύ καλημέρα σου :)

      Διαγραφή
    3. Οι τελευταίοι 7 μήνες ήταν οι καλύτερα κυβερνημένοι εδώ και χρόνια. Μπορείτε να μας δώσετε ένα παράδειγμα παρακαλώ;

      Διαγραφή
    4. Θυμηθείτε τα μπάχαλα και φυσικά τις "επιτυχίες" σε όλα τα επίπεδα των προηγουμένων και θα έχετε την απάντησή σας :)

      Διαγραφή
  4. Καλαμιά στον Κάμπο17 Σεπ 2015, 9:49:00 π.μ.

    Οι ταξιδιωτικές σου αναρτήσεις είναι άπαιχτες αλλά οι πολιτικές σου είναι συγκλονιστικές και απαράμιλλες. Μπαίνεις ακριβώς στην καρδιά του ζητήματος και το περιγράφεις και το αποδομείς με τα ισχυρότερα επιχειρήματα. Μπράβο, μπράβο, μπράβο!!!!


    (Είχα γράψει ένα σχόλιο στην χθεσινή σου ανάρτηση αλλά δεν το βλέπω πουθενά. Πού πήγε;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, καλή μου Καλαμιά! Μου φαίνεται εντέλει πως θα παρατήσω και τις ταξιδιωτικές, θα παρατήσω και τις πολιτικές και θα αφοσιωθώ στις γκουρμέ αναρτήσεις -πούναι τελοσπάντων ακίνδυνες για την ψυχική μου υγεία και εντελώς ανώδυνες. :)

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      (Πού εξαφανίστηκε το χθεσινό σου σχόλιο; Η αλήθεια είναι πως δεν είδα σχόλιό σου ούτε στην χθεσινή, ούτε στην προχθεσινή ανάρτηση και -επειδή με έχεις καλομάθει- μου έκαμε εντύπωση!)

      Διαγραφή
    2. Καλαμιά στον Κάμπο17 Σεπ 2015, 11:26:00 μ.μ.

      Στην προχθεσινή δεν είχα κάνει, γιατί με τσαντίζουν οι κινέζοι αλλά χθες έκανα, μου άρεσαν τρελλά τρεις φωτογραφίες και περίμενα να σχολιάσεις αν σου άρεσαν κι εσένα οι ίδιες, το είδα δημοσιευμένο και σήμερα είναι άφαντο. Να εξαφανιζόταν το σημερινό να πω,δάκτυλος του σύριζα,αλλά το χθεσινό πού βόσκει;

      Διαγραφή
  5. Πιγκου εάν αποφασίσεις μέχρι την Κυριακή τι θα ψηφίσεις στείλτο μου inbox γιατί πραγματικά δε ξέρω!!! Συμφωνώ σε όλα μαζί σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α πα πα, μετά δυσκολίας παίρνω το βάρος της δικής μου ψήφου, σε θερμοπαρακαλώ μην με αγχώνεις και με τη δική σου, πολυαγαπημένη μου Χριστίνα! :) Είμαι βέβαιος ότι θα τα σκεφτείς, θα τα σταθμίσεις και θα επιλέξεις το σωστό (όποιο κι αν είναι αυτό) ή τελοσπάντων το λιγότερο λάθος.

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  6. Φοβερή η σημερινή σου ανάρτηση! Πραγματικά ελπίζω και εύχομαι αυτός που θα κερδίσει την Κυριακή να δουλέψει σοβαρά και με σύστημα (επιτέλους κάποιος να το κάνει!) μπας και καταφέρουμε κάποτε να γίνουμε χώρα αντάξια της ιστορίας μας.
    Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς, η προφανέστατη ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού και κυρίως, η έλλειψη ιδεών και μεταρρυθμιστικής βούλησης (που φάνηκε περίτρανα κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, ο οποίος αναλώθηκε σε γενικότητες και κενές δοκιμιακές υποσχέσεις περί πάταξης της διαπλοκής, της φοροδιαφυγής ή της γραφειοκρατίας, αλλά χωρίς κανείς να μας λέει τον τρόπο!) δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για αισιοδοξία. Αλλά εμείς θα συνεχίζουμε να ελπίζουμε και να προσπαθούμε, Ραπουνζέλ μου. Ο καθένας με τον τρόπο του και στο πλαίσιο των δυνατοτήτων του.

      Πολλά, πολλά φιλιά, ευχές (ξέρεις εσύ!) και καλημέρες!

      Διαγραφή
    2. Ευχαριστώ!! :)
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  7. Ολοι κρινομαστε για τις αποψεις που υποστηριζουμε δημοσια. Ακομη και οσοι εκφραστηκαν με ακομψο τροπο ως προς τις δικες σου αποψεις, κριθηκαν απο πολλους. Δεν υπαρχει λογος να σε απασχολουν τετοιες καταστασεις. Ειναι αναμενομενες, οπως ανεφερε μια φιλη σου στην αρχη.
    Θα συμφωνησω και με την καλαμια. Τα ταξιδια σου (ειδικα βορεια Ευρωπη) μπορει να με μαγευουν, αλλα και στην πολιτικη εμενα με εχεις κερδισει :)
    Αν και μαλλον δεν θα ψηφισουμε το ιδιο, χαιρομαι που εχουμε τον ιδιο στοχο :)
    Καλη τυχη σε ολη την χωρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλοι κρινόμαστε και ευτυχώς, Dee Dee μου. Γιατί αυτή η κριτική που μας ασκείται (αν είναι καλοπροαίρετη και παραγωγική), μπορεί να μας κάμει να δούμε πτυχές και διαστάσεις που δεν είχαμε δει και τελοσπάντων να αποδειχθεί ωφέλιμη. Δεν σου κρύβω όμως ότι η άκομψη ή προσβλητική κριτική με ενοχλεί. Γιατί στρέφεται κατά ενός ανθρώπου που γράφει χωρίς κανένα απολύτως όφελος, ένα μπλογκ με όλη του την ειλικρίνεια και την πραγματική του έγνοια. Θα καταλάβω απολύτως κάποιον που δεν θα θέλει να με ξαναδιαβάσει γιατί διαφωνεί, θα καταλάβω απολύτως κάποιον που θα θέλει να μου διατυπώσει πολιτισμένα μία αντίθετη άποψη, θα καταλάβω απολύτως κάποιον που δεν θα συμφωνεί μαζί μου σε μερικά ή και σε όλα όσα λέω. Αλλά το να επιλέξει κάποιος να μου στείλει υβριστικό ή ειρωνικό σχόλιο, ούτε θα το καταλάβω, ούτε θα το δεχθώ.

      Άσχετο, αλλά έχουμε να πάμε καιρό στη Βόρεια Ευρώπη, δεν νομίζεις; :)

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
    2. Είδα κάπου δυο μαγικές λέξεις "Βόρεια Ευρώπη".... ΄Οσο πιο βόρεια γίνεται όμως, γιατί τελικά δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη.... Το πόσο συμφωνώ.. μαζί σου, το 'γραψα στο φβ!
      Φιλιά!!!

      Διαγραφή
  8. Μέσες-άκρες, σκέφτομαι κι εγώ τα όσα έγραψες. Μόνο που αποφάσισα ήδη πως θα απέχω από αυτές τις εκλογές. Γιατί με γεμίζει αγανάκτηση το ότι οι επιλογές που μου δίνονται είναι οι γραφικοί, οι γελοίοι, οι διαπλεκόμενοι, οι φασίστες, οι μισόμουρλοι και οι "λίγοι", από κάθε άποψη. Ουδείς από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς μπορεί να εφαρμόσει μια ατζέντα όπως την περιέγραψες: με όραμα και προοδευτική. Και με τρόπο σοβαρό. Κι αναρωτιέμαι, έξω από το πλαίσιο "εκλογές", αν το πραγματικό αίτημα δεν είναι ποιός από όλους θα κυβερνήσει τώρα - αλλά να προκύψουν νέες επιλογές στην πολιτική σκηνή, εντελώς νέες όμως. Που θα μπορούν να εκπροσωπήσουν άξια εσένα, εμένα, όλους όσοι για πολύ καιρό βρισκόμαστε μεταξύ του πολύ κακού και του ακόμα χειρότερου. Δηλαδή, νισάφι πιά! Πού είναι οι απαιτήσεις μας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συγνώμη που επεμβαίνω αλλά η αποχή δεν είναι λύση. Έτσι ενισχύεις σίγουρα αυτούς που όπως λες θέλεις να αποφύγεις. Τα αποτελέσματα των εκλογών υπολογίζονται με βάση τα έγκυρα ψηφοδέλτια. Λευκά και άκυρα είναι σαν να μην υπάρχουν. Καλή σου μέρα :)

      Διαγραφή
  9. @mahler76: Η ψήφος, όμως, θεωρείται αντιπροσωπευτική των πολιτικών απόψεων κάποιου, αυτή είναι η αξία της. Αντιπροσωπευτική, όχι "για να μη συμβεί το απευκταίο, ψηφίζω κάτι άλλο". Δε δίνει αυτό εικόνα του εκλογικού σώματος ακριβή. Φυσικά, το δεδομένο αυτό έχει επί της ουσίας καταργηθεί εδώ και καιρό. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι είναι και το σωστό. Για σκέψου, τι αποτελέσματα θα μπορούσε να έχει, μακροπρόθεσμα, μια τρομερή αποχή. Θα μπορούσε να δώσει και το σινιάλο να κινηθούν πρωτοβουλίες; Ως προς το άλλο που αναφέρεις, ότι λευκά και άκυρα ψηφοδέλτια είναι σαν να μην υπάρχουν, οι πολίτες που τα έριξαν στην κάλπη υπάρχουν, ωστόσο. Και για μένα, έχει κι αυτό τη σημασία του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα δεν είναι αν υπάρχουν όσοι ψήφισαν λευκό ή απείχαν. Δεν είναι φιλοσοφικό το πρόβλημα αλλά πραγματικό.

      Το σύστημα θέλει την αποχή. Και 70% να είναι αυτή, όπως για παράδειγμα πολλές εκλογές σε άλλες χώρες, τίποτα δεν θα κινηθεί/αλλάξει. Όσο λιγότεροι ψηφίζουν τόσο ευκολότερα χειραγωγούνται και ελέγχονται. Οι πολιτικοί μας ελπίζουν και παρακαλάνε σε μεγάλα ποσοστά αποχής μην ακούς τι λένε στα κανάλια.

      Όσο για το πόσο αντιπροσωπευτική θεωρείται η ψήφος των πολιτικών απόψεων αυτό μάλλον δεν ισχύει πλέον όταν οι ίδιοι οι πολιτικοί μας δείχνουν τέτοια κινητικότητα μεταξύ κομμάτων και απόψεων.

      Γνώμη μου, αν δεν σε εκφράζει κάποιο από τα κόμματα που είναι να μπουν στην Βουλή και δεν θέλεις να φασκελώνεσαι μετά τις εκλογές όπως το έχουμε κάνει όλοι μας στο παρελθόν, ρίξε το σε ένα κόμμα τόσο μικρό που δεν θα μπεί. Αλλά τουλάχιστον θα φαίνεται ένα ποσοστό αποδοκιμασίας έστω σε αυτό που λένε "άλλα κόμματα".

      Αν το λευκό-άκυρο-αποχή υπολογιζόταν στα αποτελέσματα, όπως για παράδειγμα γίνεται στα δημοψηφίσματα που πρέπει να υπάρχει συμμετοχή 50+% για να είναι έγκυρα, τότε θα σου έλεγα καλώς να απέχεις.

      Φυσικά η τελική απόφαση είναι αποκλειστικά δική σου :)

      Διαγραφή
  10. Mahler (γράφω νέο σχόλιο, γιατί το tablet δε μου επιτρέπει να απαντήσω στο προηγούμενο δικό σου), το θέμα μου δεν είναι ποιό θα είναι, αυτή τη φορά, το εκλογικό αποτέλεσμα. Ακόμη και με τη δική μου συμμετοχή, μια χαρά παίρνουν την εξουσία άτομα ασήμαντα, όλον τον προηγούμενο καιρό. Σε αυτή τη χώρα, μου έχουν επισημάνει - και συμφωνώ -, η πλειοψηφία ψηφίζει τους ομοίους της κι όχι τους καλύτερούς της. Και η αποχή, έστω κι αν δεν έχει κανένα άμεσο αντίκρυσμα, θέλω να αποτυπώνεται και να μη μασκαρεύεται σε γιαλαντζί στήριξη, αφενός γιατί αυτή είναι η εικόνα της πραγματικότητας, αφετέρου επειδή βλέποντάς τη ίσως υπάρξουν άνθρωποι που θα παρακινηθούν να την εκφράσουν μέσα από νέα και υγιή σχήματα. Όπως και να έχει, είναι ένα στοιχείο αξιοποιήσιμο. Απλά όχι άμεσα. Ελπίζω, τουλάχιστον. Και δε συνεχίζω, για να μην κάνω κατάχρηση του χώρου του οικοδεσπότη με θέμα άλλο από εκείνο της δικής του ανάρτησης. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι κάποιοι να λάβουν στα σοβαρά την αποχή όπως λες, ως μια ένδειξη διαμαρτυρίας. Δεν πιστεύω πως θα γίνει αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Καλή σου μέρα!!!

      Διαγραφή
  11. Πτηνό μου λατρεμένο συμφωνώ σε κάθε κόμμα κι κάθε τελεία. Με βαριά καρδιά θα υπάγω την Κυριακή να το ασκήσω το δικαίωμα, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι πολύ δύσκολα θα αλλάξουν τα πράγματα, απλά και μόνον γιατί δεν υπάρχει κανείς που να εκφράζει κάτι το ελπιδοφόρο. Κανείς όμως Παρόλα αυτά, κι επειδή είμαι αθεράπευτα αισιόδοξος, συνεχίζω να ελπίζω. Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Εχεις απολυτο δικιο και συμφωνω με το κειμενο σου καθως και με το προηγουμενο λινκς που διαβασα.
    Αν υπηρχε σοβαροτητα και αξιοπρεπεια σ αυτό τον λαο δεν θα επετρεπε να τον κοροιδευουν κατάμουτρα και οι μεν και οι δε. Αλλα όπως αποδειχθηκε ο ελληνας γουσταρει παραμυθι και πρασινα αλογα.
    Η αριστερη παρενθεση αλαζονικη και ψευδολόγος με ιδεολογηματα και διχαστικο λογο, αφου σε εφτα μηνες διελυσε ότι ειχε απομενει, ολοκληρωνοντας το εργο των προκατοχων της μας τους ξαναφερε ολους ανταμα να μας ξανασωσουν.
    Οσο για τους γραφικους τυπους της σοβιετιας που θελουν να μας επαναφερουν στην ευημερια της δραχμης αφου βρισκουν ηλιθιο ακροατηριο συνεχίζουν την αντιμνημονιακη απατη των προηγουμενων εκτοξεύοντας με κάθε ειδους αερολογιες
    Δυστυχως αν δεν αλλαξει νοοτροπια αυτος ο λαος, δεν αναλαβει τις ευθυνες του, παραδεχτει τα λαθη του, αντι να αναζητα ευκολες λυσεις και εις βαρος των αλλων, η καταστροφη θα είναι αναπόφευκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. μια χαρά τα λες αγόρι μου!
    δυστυχώς όμως ο έλληνας δε σκέφτεται. προτιμά να πλανάται, παρά να βάλει τη λογική του κάτω και να δει τι θα κάνει. θέλει να του χαϊδεύουν τα αυτιά, εθελοτυφλεί και μετά βρίζει.
    έβριζε το πασόκ, και ψήφισε το σύριζα που τα στελέχη του είναι ως επί τω πλείστω πασοκτζήδες που παράτησαν το καράβι που βούλιαζε!
    τι να πει κανείς; να ετοιμάζουμε βαλίτσες γιατί αν πράγματι κυβερνήσει πάλι ο αλέξης, μας βλέπω σαν τους σύριους να τρέχουμε σε άλλες χώρες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts