Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Δίδυμα



Με ξεύρεις, καθόλου δεν τα πιστεύω αυτά. Μήτε τις αστρολογικές προβλέψεις, μήτε τις μαγγανείες. Που δεν πα να ορκίζεσαι πως πολύ σε είχε ωφελήσει τότες που είχες πάει στη μαντάμ Σοράγια στου Ζούμπερη να σου λύσει τα μάγια που σούχε τάχα μου κάμει η συννυφάδα σου η Μαιρούλα και είχε πέσει κατακόρυφα η κίνηση στο μαγαζί σου μετά το Γενάρη. Που μεταξύ μας, χριστουγεννιάτικα στολίδια, κρίστμας τρι και φάτνες πούλαγες πανάθεμά-σε, τί σου έφταιγε η Μαιρούλα; Για να μην θυμηθώ το τότες που υποψιαζόσουν πως σε απατάει ο Τάκης και είχες πάει σε μάγισσες, σε χαρτορίχτρες, να δεις που χάνεται όλες τις νύχτες κι είδες μια γόησσα, ντάμα σπαθάτη νάναι στο πλάι του σ'ένα κρεβάτι (μην ήταν η Μαιρούλα;). Που δεύτερη δουλειά είχε πιάσει ο καψερός ο Τάκης για να ξεχρεώσει το καπέλο που τούχες φορτώσει με το μαγαζί και ντρεπόταν να στο πει.



Περασμένα-ξεχασμένα. Αλλά επειδής μυαλό δεν βάζεις και πάλι σε τρώει ο τέτοιος σου να μάθεις αν θα στεριώσει ο γάμος της Μαιρούλας (που το γλωσσόφαγες το κορίτσι) ή αν θα ζήσεις να πανηγυρίσεις τη μέρα που ο αδελφός σου θα της δώσει τα δυο παπούτσια στο χέρι, απεφάσισα κι εγώ να σε φέρω στο κατάλληλο μέρος. Να πάρεις τελοσπάντων μία πρόβλεψη πιο έγκυρη και πιο μερακλαντάν. Εξού και ήρθαμε σε ετούτο το χωριό. Μην το ψάχνεις στο χάρτη της Ελλάδας -παρότι μοιάζει ελληνικό χωριό, δεν είναι. Ή τουλάχιστον όχι πια.



Βρισκόμαστε στα Δίδυμα. Στην επαρχία του Αϊδινίου. Λίγα χιλιόμετρα νοτίως της Μιλήτου. Καλωσήλθες σε ένα από τα σημαντικότερα μαντεία του κόσμου. Εντάξει, του αρχαίου κόσμου. Ετοιμάσου να εντυπωσιαστείς.



Πολλές φορές θα με έχεις ακούσει να χρησιμοποιώ υπερθετικά κοσμητικά. Και να σου μιλάω για απιστεύταμπολ μεγέθη και ζούπερ γουάου ομορφιές. Τις ξόδεψα τις λέξεις κι έχω βρεθεί σήμερις εδώ, σχεδόν άοπλος. Από διατυπώσεις και εκφράσεις που να μπορούν να περιγράψουν αυτό το μέρος.



Δεν ξεύρω πώς ακριβώς να στο εξηγήσω. Δεν ξεύρω αν θάναι αυτές οι φωτογραφίες ικανές για να συλλάβεις τις διαστάσεις και να καταλάβεις την αίσθηση. Αλλά ετούτος ο ναός, ετούτος ο υπέροχος ναός είναι νομίζω από τα πιο ιμπρέσιβ αρχαία μνημεία της οικουμένης.



Και είναι πράγματι τυχερός όποιος αξιώνεται να φθάσει μέχρις εδώ, στα νότια της γης της Ιωνίας, για να το ανακαλύψει. Ακόμα κι αν τον έχει φέρει η περιέργειά του για τη Μαιρούλα.



Μπροστά στα μάτια σου απλώνεται ένα πραγματικό αριστούργημα. Ένα τεράστιο, λαμπρό οικοδόμημα.Που σε αφήνει έκπληκτο με τις διαστάσεις του. Και κυρίως με το ύψος του που καθόπως φαίνεται από τις κολώνες που παραμένουν όρθιες, ήταν εξαρχής προσανατολισμένο να φθάνει αψηλά μέχρι τον ουρανό.



Ο ναός που βλέπεις ήταν αφιερωμένος στον Απόλλωνα, πούχε και τη γνωστή εξειδίκευση στις προβλέψεις, τους χρησμούς και το κληρονομικό χάρισμα. Κι αν αναρωτιέσαι για το όνομα της τοποθεσίας, αποδίδεται προφανώς στη λατρεία του λεγάμενου μετά της διδύμου αδελφής του, της Αρτέμιδος.



Τα Δίδυμα συνδέονταν με τη Μίλητο με ιερά οδό μήκους δεκαεπτά χιλιομέτρων. Που με δεδομένη την απίθανη ομορφιά του τοπίου, πρέπει να ήταν ζούπερ εντυπωσιακή ως διαδρομή. Μάλιστα, κατά μήκος της αρχαίας οδού υπήρχαν και κάμποσα αγάλματα της δυναστείας των Βραγχιδών ιερέων αλλά και άλλα, που απεικόνιζαν ζώα -έτσι για νάχεις κάτι να χαζεύεις κατά την πεζοπορία. Κάποια εξ αυτών βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο (καθότι έπεσε το γνωστό πλιάτσικο -όχι για να μην νομίζεις πως πήγαν για τίποτις ψώνια στην Όξφορντ Στριτ και απεφάσισαν να μείνουν!), οπότε μην τα γυρεύεις εδώ.



Η ύπαρξη ιερού σε ετούτο το μέρος ανάγεται στο θεόπαλια, πολύ πριν την εγκατάσταση των Ιώνων στην περιοχή. Όμως τη φήμη του, την απέκτησε μετά το 700 π.Χ., όταν εδώ σιάξαμε ωραιότατο αρχαϊκό ναό και ιερό μαντείο βέρι ρισπέκτφουλ, το οποίο διοικούταν από την οικογένεια των Βραγχιδών ιερέων που λέγαμε πριν. Και δεν σου μιλώ για τίποτις τυχάρπαστους κομπογιαννίτες, αλλά για προφέσιοναλς με πολύχρονο εξπερτίζ. Άσε που υποτίθεται πως έφεραν καταγωγή από τον μυθολογικό ήρωα Βράγχο, έναν νεαρό που συνδεόταν με τον Απόλλωνα συναισθηματικώς (βάλε με το μυαλό σου).



Ο θρησκευτικός τουρισμός και η ανάγκη του ανθρώπου για μεταφυσική παρηγόρια ήταν ανέκαθεν προσοδοφόρες ασχολίες. Για να καταλάβεις, ανάμεσα στην εκλεκτή πελατεία, είχαμε τον Αιγύπτιο Φαραώ Νεκώ (πούχε μεγάλο ταλέντο και στη διακόσμηση και τον φωνάζαμε κοροϊδευτικά Ντεκώ) ο οποίος γύρω στο 600 π.Χ. μας έστειλε βέρι πρεστίτζιους πεσκέσι ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τις υπηρεσίες μας, αλλά και τον βασιλιά της Λυδίας, τον Κροίσο, που για να επιβεβαιώσει και τ' όνομα, μας χρύσωσε κανονικά με πολύτιμα αναθήματα!



Όπως αντιλαμβάνεσαι, με τέτοιους τζίρους και τέτοιο ρεπιουτέισον, αρχίσαμε να μεγαλοπιανόμαστε και γύρω στο 540-525 π.Χ., αντικαταστήσαμε τον προηγούμενο ναό, με νέο, ακόμα πιο μεγάλο και μνημειακό. Και κάπως έτσι, το Διδυμαίο έγινε ένας από τους τρεις σημαντικότερους ιωνικούς ναούς στον αρχαίο κόσμο, μαζί με το Αρτεμίσιο της Εφέσου και το Ηραίο της Σάμου.



Το 494 π.Χ. ήρθαν εδώ οι Πέρσες. Όχι για επίσκεψη, αλλά για να κατακτήσουν τις πόλεις της Ιωνίας. Δυστυχώς, καθόλου δεν εσεβάσθησαν το μέρος. Έκαψαν το ναό, εκδίωξαν τους Βραγχίδες και μετέφεραν το χάλκινο άγαλμα του Απόλλωνα στα Εκβάτανα. Που όπως αποδείχθηκε αργότερα, ήταν βέρι μπιγκ μιστέικ, διότι κάτι τέτοιες βλασφημίες πληρώνονται ακριβά και δεν είναι να παίζεις με την κατάρα Βραγχιδών ιερέων, καταστρέφοντας την ωραιότατη οικογενειακή τους επιχείρηση ιερών προβλέψεων -θα πέσει ο Απόλλωνας να σε κάψει!



Πράγματι, μερικές δεκαετίες αργότερα, ο Μέγας Αλέξανδρος απελευθέρωσε τις Ιωνικές πόλεις, αποκατέστησε το ιερό και έδωκε ένα καλό μάθημα στους Πέρσες, διότι όλα εδώ πληρώνονται. Ο ναός ξαναχτίστηκε σε ακόμα πιο τεράστιες διαστάσεις (αν είχε ολοκληρωθεί ποτέ, θα ήταν ο μεγαλύτερος του ελληνικού κόσμου), το άγαλμα του Απόλλωνα επανατοποθετήθηκε στη θέση του και το ιερό επαναλειτούργησε με το μάνατζμεντ να περνάει πλέον στην πόλη της Μιλήτου.



Το νέο μαντείο λειτούργησε για πάνω από εξακόσια χρόνια (!) μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ., όταν ο Μεγάλος Κωνσταντίνος απεφάσισε να το κλείσει οριστικώς (εκτελώντας και τους ιερείς, για να τα λέμε και αυτά!). Βλέπεις λόγω της ανόδου του χριστιανισμού, είχε πέσει ο Απόλλωνας στ' αζήτητα -που κρίμα το παλικάρι, ποιον πείραξε το έρμο εκεί ήσυχο που καθόταν με τη χλαμύδα στον ώμο, την μπούκλα στο μαλλί, την άρπα στο χέρι; (εντάξει εκτός από τον δράκοντα Πύθωνα που τον εφόνευσε, την νύμφη Δάφνη που κυνηγήθηκε από εκείνον και κατέληξε φυτό και κάτι άλλους νέους και νέες που τον επόθησαν και έγιναν κάμπιες, δρυοκολάπτες, κουτσομούρες και νυφίτσες).



Αυτός ο τοίχος που βλέπεις είναι η εξωτερική πλευρά του σηκού (θα μπούμε και μέσα αργότερα) που γύρω του υπήρχαν δύο σειρές από ιωνικούς κίονες. Για να έχεις μία αίσθηση, αρκεί να σου πω ότι στην κύρια και την πίσω πλευρά ο ναός διέθετε 10 κίονες, στις πλάγιες πλευρές 21 και συνολικά 120. 


Αν δεν σου βγαίνουν τα αθροίσματα είναι γιατί ο πρόναος είχε τρεις σειρές από κολόνες (διότι είμαστε και λαρτζ!), οι οποίες μάλιστα διαθέτουν πολλές ιδιαιτερότητες.


Στις βάσεις, θα βρεις ωραιότατα διακοσμητικά που φέρουν διαφορετικές μπορντούρες με φυτά, κοράλια και γεωμετρικά σχήματα. Κάθε μία, εντελώς μοναδική και ξεχωριστή από τις άλλες.



Σε ετούτες τις λεπτομέρειες έρχεσαι κι αντιλαμβάνεσαι πως αυτό που έχεις συνηθίσει να αποκαλείς αρχαιοελληνική κλασική αισθητική, εξέλαβε στην Ιωνία ένα πολύ δικό της, ξεχωριστό ιδίωμα. Που είναι πιο εξώτικ και πιο ανατολίτικο. Που ακουμπάει στους πολιτισμούς των Περσών και των λαών της Ανατολίας. Που συνδιαλέγεται με άλλες επιρροές και επιδράσεις. Και δημιουργεί μία γοητευτική ποικιλία. Μία ποικιλία που θαρρώ πως χαρακτήριζε την ελληνική παρουσία στη Μικρασία καθ'όλη τη διάρκειά της στο πέρασμα των αιώνων. Μία ποικιλία πολύτιμη και ξεχωριστή που έκαμε τον ελληνισμό πιο πλούσιο και πιο παγκόσμιο. Και η οποία βεβαίως ξεριζώθηκε το '22. Ένα έτος που δεν υπήρξε σπαραχτικό μονάχα για την ανθρώπινη τραγωδία του, αλλά και για την τελεσίδικη απώλεια αυτής της ποικιλίας. Που μίκρυνε την ελληνικότητα, όχι γεωγραφικά μόνο. Αλλά και ως αναφορά. Και ως ζωντανή και δυναμική εμπειρία πολιτισμού.



Μαιρούλα; Α ναι, η Μαιρούλα! Σε άρχισα στο θεωρητικό και ξεχάστηκα. Λοιπόν, ακολούθησέ με. Δεξιά κι αριστερά από την εξωτερική κεντρική θύρα εισόδου στον πρόναο, θα βρεις δύο μακριές θολωτές σήραγγες, μέσω των οποίων εισέρχεσαι στον τεράστιο σηκό.



Κανονικά εδώ επιτρεπόταν η είσοδος αποκλειστικά στους ιερείς, αλλά για σένα θα κάμουμε μία μικρή εξαίρεση γιατί έχεις και το θέμα της Μαιρούλας πούναι φλέγον.



Το ύψος των τοίχων του σηκού έφθανε τα 20 μέτρα και στο εσωτερικό του, ήταν το άδυτο του ναού με έναν τετράστυλο ναϊσκο όπου βρισκόταν το άγαλμα του Απόλλωνα -εκείνο που πήγε κι ήλθε μέχρι τα Εκβάτανα.



Εδώ οι ιερείς ελάμβαναν το χρησμό από τον θεό και στη συνέχεια ανέβαιναν μία μεγάλη κλίμακα με 24 σκαλοπάτια και κατευθύνονταν στο λεγόμενο χρηστήριο ή χρησμογραφείο, όπου τον εξηγούσαν στον ενδιαφερόμενο. Και ναι, ο γάμος της Μαιρούλας θα μακροημερεύσει, η ίδια θα ευτυχίσει και που να σκάσεις, θα της πέσει και το δίδυμο κρατικό κάποια στιγμή. Όχι στα λέω για να το πάρεις απόφαση και να μονιάσετε οι συννυφάδες, γιατί μας πήρατε και το κεφάλι. Εντάξει; Εντάξει!


Εδώ στις καταπράσινες, ευωδιαστές ακτές της Ιωνίας, σε ένα μέρος διαφορετικό από τους Δελφούς, το Διδυμαίο είναι το άλλο σου μισό. Το στοιχείο εκείνο της ταυτότητάς σου που σε κάμει πάντα να αναρωτιέσαι γιατί δεν είναι επαρκής απάντηση το "ανήκομεν εις την Δύσην". Είναι το μισό που έχασες. Το μισό που ξέχασες. Το μισό που καταλαβαίνεις ολοένα και λιγότερο. Το μισό που εγκατέλειψες και σ'εγκατέλειψε.


Έλα να χαιρετίσουμε τις κυρίες, είναι ώρα να φύγουμε. Μπορεί νάναι η κεφαλή της Μέδουσας, αλλά εσένα σου θυμίζει τη Μαιρούλα. Και την Ελενίτσα. Και την Εφούλα. Και το Κατερινιώ. Και τη θεία Ευγενία. Που έδενε το μαντήλι της σφιχτά κάτω από το πρόσωπο. Και σε κοίταζε με αυτά τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια. Και επικοινωνούσε με τις εκφράσεις της. Με τα βλέμματα. Με τα συνοφρυώματα. Με τους μορφασμούς της. Μα κάπου-κάπου, σε μπέρδευε. Και χρειαζόσουνα χρησμό για να την εκαταλάβεις.

23 σχόλια :

  1. και το άλλο μισό που μας απέμεινε το εγκαταλείπουμε κι αυτό,να μην πω το έχουμε ήδη κάνει......
    Μεγαλοπρεπέστατα τα Δίδυμα ,τι να πρωτοσχολιάσεις!
    Καλημέρααααααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μισεμένοι και λειψοί. Πολλοί κατώτεροι φοβούμαι, της σημασίας και του εύρους της έννοιας του ελληνισμού. Και δεν το λέω με καθόλου πατριδολάγνα λογική. Το λέω απλώς σαστισμένος και έκθαμβος, μπροστά στο μεγαλείο και τον πλούτο της ελληνικής διαχρονικής εμπειρίας.

      Την καλημέρα μου, Νάσια!

      Διαγραφή
  2. Δεν είχα ματακούσει για τα δίδυμα!
    Αλλά για τον πολιτισμό που χάσαμε, πονάω!
    Καλημέρα πτηνούλι!

    (7,39 η άλλη από πάνω... με την τσίμπλα στο μάτι στον υπολογιστή πάει;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς, καλή μου airis, το άλλο μας "μισό", μας είναι πλέον άγνωστο.
      Το αφήσαμε (αναγκαστικά), μας άφησε και πλέον οι περισσότεροι το αγνοούμε.
      Η εκ νέου συζήτηση όμως μαζί του, είναι συναρπαστική. Και μπορεί να γίνει και συναισθηματική (όπως θα ιδείς στην αυριανή ανάρτηση, που είναι συνέχεια της σημερινής). :)

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου! (και ναι, η Νάσια συνεχίζει να παίζει εκτός ανταγωνισμού στις πρώτες καλημέρες!)

      Διαγραφή
    2. ξυπνάω 5 -5.30 π.μ κάθε μέρα ,άσχετα από το πότε κοιμήθηκα ,που μπορει να μην κοιμηθηκα και καθόλου (άγχη ,άγχη) και όταν δεν σχολιάζω εδω είναι γιατί κάτι θα με έχει αγχώσει -στενοχωρήσει στην ανάρτηση ....
      φιλάκια και στους δυο σας!

      Διαγραφή
    3. Μμμμμμμμμμ ... ... ... άγχος το λέμε τώρα !!! :-p

      Διαγραφή
    4. Νάσια, άσε τα άγχη κατά μέρος!
      Πτηνό θέλει τη φίλη του χαμογελαστή και αισιόδοξη!
      Άντε να μην αρχίσω τις ραμφιές πρωί-πρωί!

      Διαγραφή
  3. !!!!!!!!!
    Πραγματικά δεν ξέρω τι να πω! Δεν είχα ιδέα! Το μόνο που ξέρω, όπως σου έχω ξαναπεί, είναι ότι αισθάνομαι μια νοσταλγία γι' αυτά τα μέρη και μια μεγάλη λύπη για κάτι σπουδαίο που έχασα. Για κάτι μεγάλο που ποτέ δε γνώρισα. Που το καταλαβαίνω όλο και λιγότερο. Που το εγκατέλειψα και με εγκατέλειψε όπως είπες και συ.
    Πολλά φιλιά πιγκουινάκι!

    (Μου φαίνεται θα σου στέλνω "καλημέρα" κατά τις 3:00-4:00 π.μ. που πάω για ύπνο, οπότε να είμαι σίγουρη ότι θα ξεπεράσω τη Νάσια! Χαχαχαχα!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το μισό που χάσαμε, με συγκινεί βαθιά και μένα. Γι'αυτό οι τόποι ετούτοι, μου είναι πολύτιμοι και συναισθηματικά έντονοι. Είναι σπουδαίο μέρος τα Δίδυμα, Ραπουνζέλ. Για πολλούς και διάφορους λόγους.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  4. Άλλη μια θαυμάσια βόλτα μας επήγε το υπέροχο πτηνό, σε μέρη μαγικά - αχ πτηνό, επιφυλάσσομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένε Τρεμενς, είναι υπέροχα τα Δίδυμα! Ο Απόλλωνας σού στέλνει τα φιλιά του! (αν εκεί που περπατάς σήμερα, σε ακολουθεί ένας προβολέας, θα καταλάβεις: είναι το απολλώνιο φως που θα σε λούζει! Έχω κάμει ειδικό ρικουέστ στο θεό για λογαριασμό σου!)

      Διαγραφή
  5. Τώρα εγώ τι να πω ;;;

    Νομίζω οι υπέροχοι στίχοι του Άλκη Αλκαίου, μελωποιημένοι απ' τον Θάνο Μικρούτσικο και τραγουδισμένοι από τον Δ. Μητροπάνο τα λένε όλα ! https://www.youtube.com/watch?v=38C8CcJjXkM

    Σαν πλανόδιο τσίρκο τη ζωή μου τη σκόρπισα
    σε σταθμούς και πλατείες πού με πας δε σε ρώτησα
    τώρα δίχως πυξίδα τα ταξίδια μου κάνω
    τη φωνή σου ακούω μα τι λες δε σε πιάνω.

    Ελλάδα Βέμπο μου και Μαίριλιν Μονρόε
    Ελλάδα Ελύτη μου και Έντγκαρ Άλλαν Πόε
    Ελλάδα μάγισσα, παρθένα και τροτέζα μου
    Ελλάδα Τούμπα, Αλκαζάρ και Καλογρέζα μου

    Μια φορά μου γεννούσες ένα πάθος παράφορο
    τώρα παίζεις παιχνίδι που μ’ αφήνει αδιάφορο
    δεν κερδίζω δε χάνω σ’ αγαπώ και σ’ αρνιέμαι
    κι από ένα κλαράκι του γκρεμού σου κρατιέμαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστός ο στίχος! Και βέρι, βέρι αποκαλυπτικός της σύγχυσης αλλά και του εύρους της ελληνικότητας. Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, μάι ντίαρ Αγγελική!

      Διαγραφή
  6. μπήκα τυχαία... και εθαύμασον λαμπρό αφιέρωμα

    εύγε σας και δια το χιούμορ το λαμπρόν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα τυχαία συναπαντήματα είναι συνήθως και τα πιο χαριτωμένα! :)
      Την καλημέρα μου, akrat!

      Διαγραφή
  7. Καλαμιά στον Κάμπο29 Σεπ 2015, 4:44:00 μ.μ.

    ΄Εχεις δίκιο! ΄Οποια έκφραση και όποιο υπερθετικό επιθέτου κι αν χρησιμοποιήσουμε είναι λίγο και δεν φαίνεται να είναι αρκετό γιαυτό το οικοδόμημα.Από τις πρώτες φωτογραφίες έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Αποπνέει στιβαρότητα και δύναμη. Αυτό ένοιωσα έντονα.

    Δεν ξέρω αν το σύνολο είχε σωθεί έτσι ή αναστηλώθηκε. Αν ναι, αυτοί που το έκαναν το έκαναν αριστουργηματικά.
    ( Ποιος αρχιτέκτονας, άραγε, το σχεδίασε και το έκτισε; ΄Εψαξα λίγο και δεν βρήκα αναφορά.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αρκεί να βάλει κανείς έναν άνθρωπο δίπλα στους κίονες για να συλλάβει το μέγεθός τους. Είναι τεράστιοι! Και περίτεχνοι! Ένα μέρος που προκαλεί δέος και θαυμασμό και συγκίνηση.

      Ο αρχαιολογικός χώρος ανασκάφηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από Άγγλους και Γάλλους αρχαιολόγους και έχει βρεθεί ένα μεγάλο εύρος δομικού υλικού. Όσο για τους αρχιτέκτονες, το έργο αποδίδεται στον Παιώνιο από την Έφεσο, που είχε εργαστεί και στο Αρτεμίσιο της Εφέσου, και στον Δάφνη από τη Μίλητο. Το σίγουρο είναι πως ένα τόσο μεγάλο κατασκευαστικό εγχείρημα δεν θα μπορούσε παρά να αναληφθεί από κάποιον πεπειραμένο και διάσημο αρχιτέκτονα!

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  8. να σου πω και γω μια ιστορια πτηνο μου.
    Η γιαγια μου ηταν απο τον Γεροντα ,δε ξερω αν προκειται για το ιδιο χωριο που ονομαζοταν Διδυμα αλλα σιγουρα ηταν πολυ κοντα στο Ναο του Απολλωνα. Μας ελεγε λοιπον οτι τις ανασκαφες τοτε τις εκαναν Γαλλοι κ Αγγλοι ,τον μισο χρονο εμεναν εκει επειτα επεστρεφαν στισ πατριδες για να ξαναγυρισουν την επομενη χρονια . Οταν σταματουσαν οι ανασκαφες τον χωρο φυλαγε ενας Τουρκος ,κατοικος της περιοχης . Η γιαγια μου και τα παιδια του χωριου του πηγαιναν μηλα και πορτοκαλια κ αυτος τα αφηνε να μπαινουν μεσα και να παιζουν . Μας ελεγε καθε φορα ποσο τεραστιος ηταν ο Ναος ,αλλα δεν την πολυπιστευαμε . Πιστευαμε οτι τα τερατωδη μεγεθη που μας περιεγραφε ηταν απορροια των παιδικων αναμνησεων. Προφανως καναμε μεγαλο λαθος .......Ειδα τις φωτο σου κ ξαναθυμηθηκα ολες τις διηγησεις . Το τουνελ....ακριβως ετσι το ειχα στο μυαλο μου .
    Σε φιλω

    ΥΓ. στο σπιτι στα πραγματα της ειχε παντα και μας εδειχνε μια ασπρομαυρη φωτογραφια του ναου. Δε γνωριζω εαν την εφερε απο την πατριδα η αν την βρηκε αργοτερα στην Ελλαδα και την κρατησε . ειναι το κειμηλιο της οικογενειας μας ,μαζι με την μηχανη της την Singer

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ καλησπέρα σου. Στ'αλήθεια με συγκίνησες. Θα ήθελα να σε παρακαλέσω πολύ να διαβάσεις την αυριανή ανάρτηση του πτηνού. Και να μου επιτρέψεις να την αφιερώσω στη γιαγιά σου και σε σένα, έστω κι αν δεν γνωριζόμαστε.

      ΥΓ. Η γιαγιά σου είχε δίκιο. Ο ναός είναι τεράστιος. Και ελπίζω να κρατήσεις εκείνη τη φωτογραφία.

      Διαγραφή
  9. Να είναι καλά η.... Μαιρούλα που στάθηκε αφορμή να γνωρίσω όλα τα υπέροχα πετάγματα σου!
    Πτηνό μου να είσαι καλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α κι εγώ τη μακαρίζω τη Μαιρούλα, που για χάρη της έφθασα ως εδώ! :)
      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου, Γιαγιά Αντιγόνη!

      Διαγραφή
  10. ΣΤΙΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΙΟΝΩΝ ,ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΟΤΙΒΑ,ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΟ Ο ΑΓΚΥΛΩΤΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ.ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ )ΣΥΜΒΟΛΟ.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B2%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πολύ χαιρομαι που έμαθα περισσότερα πράγματα για τα Δίδυμα που τα επισκέφθηκα τον Οκτώβριο του 12.
    http://diaheiros.blogspot.gr/2012/10/blog-post_1870.html
    Δεν ήξερα οτι μπορούσα να ζητήσω ένα χρησμό.
    Την άλλη φορά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts