Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

EuroDiscoParty (B-side)


Θα σε παρακαλέσω πάρα πολύ, καημένε μου, να την προσέξεις την κασέτα όπως τη βάζεις στο κασετόφωνο. Διότι έχω μοχθήσει να σου γράψω αυτά τα άσματα και αν τυχόν τη μασήσει το μηχάνημα, πολύ θα στεναχωρηθώ και θα μου ανάψουν τα λαμπάκια. Μη σου πω ότι θα φλιπάρω κιόλας. Όπως έχεις ήδη καταλάβει, το κόνσεπτ είναι europop, η διάθεση ντισκομπόλ και τα μαλλιά άσταναπάνε. Όλη η πίστα για πάρτι σου.



Ξεκινάμε με τις αγαπημένες Arabesque από τη Γερμανία και το πολύ τσαχπινογαργαλιάρικο Friday Night. Η τραγουδιάρα Sandra και οι δύο ατυχήσασες που την πλαισίωναν (και οι οποίες στα σίγουρα την καταριούνται ακόμα για τη solo καριέρα που ακολούθησε αργότερα, έχουν τη φάτσα της κρεμασμένη στον τοίχο για να καρφώνουν βελάκια και διαδίδουν σε γνωστούς και φίλους ότι είχε έξι δάχτυλα στο αριστερό πόδι) ντυμένες με πολυεστέρ φουφούλες και ένα μόνιμο αισθησιασμό, εκτελούν χορευτικό τσιριμπίμ τσιριμπόμ με προτάσεις, εκτάσεις και διατάσεις. Μην το γελάς, αλλά και η Άγκελα Μέρκελ κάτι τέτοια χόρευε στο Ανατολικό Βερολίνο το 1978, όταν κατάφερνε να κονομήσει καμία λαθραία κασέτα από τον πολιτισμό. Και θα στο παραδεχτώ πως κάθε που τελειώνει η βδομάδα και φθάνουμε προς Παρασκευή απόγευμα, κι εγώ έτσι το χορεύω το Friday Night.



Οι Brotherhood of Man ξεκίνησαν ως αγγλική απάντηση στους Abba, αν και ποτέ κανένας δεν κατάλαβε ποια ακριβώς ήταν η ερώτηση στην οποία έπρεπε σώνει και καλά να απαντήσουν οι Άγγλοι. Το συγκρότημα δεν μακροημέρευσε, αλλά τα σουξεδάκια του πρόλαβε και τα σκάρωσε. Εν προκειμένω, το "Yeah, Yeah, Yeah, You're a beautiful lover!" είναι το απόλυτο τραγούδι για τον εραστή που θέλει μία επιβεβαίωση, μία αποθέωση, έναν ενθουσιασμό. Αν είσαι ο Σπαλιάρας, το έχεις και ως ringtone.



Κι εκεί που νόμιζες ότι τάχεις ακούσει όλα, οι "A la carte", πιάνουν τα ριάλια, ριάλια, ριάλια και τους κρεμάνε ντίσκο κουδούνια! Αλλά επειδής μπορεί να μπερδευτείς, θα σου τα εξηγήσω όλα εγώ. Σε ετούτη την εντελώς αναπάντεχη και αλέγκρα εκδοχή του, το τραγούδι λέγεται "Doctor, Doctor" και το συγκρότημα απευθύνει μία αγωνιώδη έκκληση προς τον εφημερεύοντα του ΚΑΤ να κοιτάξει το πονεμένο γόνατο της τραγουδιάρας. Όμως επειδής αυτός το παίζει αδιάφορος και βαρύ πεπόνι, αντιλαμβάνεσαι πως χρειάζεται το λαδωματάκι του για να την εξετάσει. Και εδώ λοιπόν κολλάνε τα ριάλια, ριάλια, ριάλια. Κομπρί;



Η Αμάντα Λιρ δηλώνει βασίλισσα της Τσάινατάουν, προφανώς δίχως να τόχει πολυσκεφθεί. Πρώτον, διότι με αυτή τη φωνή και αυτό το φιζίκ, δύσκολα τη βγάζεις καθαρή στην Τσάινατάουν. Δεύτερον, διότι ως βασίλισσα Λιρ, θα έπρεπε διαρκώς να απαντάει στο ερώτημα "τον Βασιλιά Λιρ, τί τον έχετε;" Και τρίτον, διότι χελόου, δεν μοιάζει με Κινέζα (εκτός αν της τραβήξεις τα μάτια και την περάσεις ένα χέρι παπαγαλί).



Οι ισπανίδες Baccara έκαμαν λαμπρή καριέρα στις ευρωπαϊκές ντίσκο της εποχής, ερμηνεύοντας με τρόπο θεατράλε αγγλογαλλικά σουξέ (τα οποία δεν καταλάβαιναν ούτε οι Άγγλοι, ούτε οι Γάλλοι -βέρι μπαντ άξεντ οι φιλενάδες!) τα οποία παραγέμιζαν με κάμποσους αναστεναγμούς, υπονοούμενα και φαντεζί διάθεση. Κάτι σαν τις αδελφές Μπρόγιερ, αλλά στο πιο ιντερνάσιοναλ. Το Sorry, I'm a Lady είναι το τραγούδι της κάθε ξετσίπωτης που το παίζει κιουρία, αλλά τα θέλει ο τέτοιος της (διότι δεν μπορείτε μανδάμ να τα πετάτε όλα όξω και μετά να μας το παίζετε υπεράνω και κομ-ιλ-φο), αλλά και της Λαίδης Γκάγκα, της Λαίδης Άντζελας, της Λαίδης Τσάτερλι, της Λαίδης Μάκμπεθ και της Λαίδης και ο Αλήτης.



Και μπορεί η Μέρκελ να άκουγε φανατικά της Arabesque, αλλά ήρθε η ώρα να σου αποκαλύψω τί άκουγε στα τέλη του '70 και στις αρχές του '80, ο Σόιμπλε. Μα τους Dschinghis Khan βεβαιότατα, που έρχεται και εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την πολιτική πορεία του ανδρός. Αν τόξευρε πάντως ο Dschinghis Khan ότι κάμποσους αιώνες αργότερα θα γινόταν γερμανικό ντίσκο συγκρότημα που θα έβγαινε με αμφίεση κρουαζιερόπλοιου και θα τραγούδαγε το "Loreley", φαντάζομαι ότι θα ξεκοίλιαζε καμιά εκατοστή χιλιάδες δύστυχους χωρικούς από τα νεύρα του. Που φθάνεις και να δικαιολογείς τον μακελάρη μη-χειρότερα!



Εντάξει, όταν μιλάμε για τους Boney M, δεν περιμένεις ποτέ στίχους αξιώσεων. Αλλά τελοσπάντων, και τι να τον κάμεις τον στίχο, όταν έχεις τόσο γουάου χορευτικό με τον αφάνα-ζωχάδα τύπο να χοροπηδάει ωσάν τον αναστενάρη με τις υπέροχες λευκές μπότες του και το μωβοροζολιλά άουτφιτ, τις δύο τσούπρες αριστερά και δεξιά να εκτελούν τη χορογραφία "ό,τι-του-λαλεί-του-λωλοστεφανή" και την μεσαία (πούναι η πιο ακαμάτρα) να κουνά τα χέρια της και να ψιλοβαριέται. Βέρι άνισο συγκρότημα.



Γιουροντίσκο πάρτι χωρίς τον Κλοντ Φρανσουά απλώς δεν γίνεται, λέμε. Που αν δεν ήταν τραγουδιστής θα έκαμε τρομερή καριέρα ως αερόμπικ ινστράκτορ σε γυμναστήρια ή ως πρωταθλητής τραμπολίνο ή ως ζωντανό κομπρεσέρ σε οικοδομές. Ο τρόπος με τον οποίον χορεύει, εμένα μου δημιουργούσε πάντα μία νευρικότητα, έναν εκνευρισμό, ένα τικ στ'αριστερό μου πόδι. Πάντως εγώ μια ζωή ζήλευα αυτό το μαλλί του Κλοντ Φρανσουά. Που μοιάζει νάχει δική του προσωπικότητα, ακολουθεί τη δική του χορογραφία, ενώ σε κάποιες φάσεις νομίζω ότι τραγουδάει κιόλας κάποια κουπλέ.



Τελευταίο κομμάτι της κασέτας και σου εκπέμπω S.O.S! Με την ανυπέρβλητη και ιδιοφυή ντισκοπόπ χαρουμενιά των ABBA. Από μία εποχή που μοιάζει πλέον μακρινή και έφτασε να σου γίνει ως και νοσταλγική. Όχι για την πχιότητα ή την ουσία της (χελόου, φοράγαμε καμπάνες παντελόνια και αφήναμε φαβορίτες!), αλλά για την τελευταία πράξη της μεταπολεμικής αθωότητας. Τότες που τα προβλήματα και οι λύσεις τους ήταν πιο συγκεκριμένα. Τότες που περίμενες με ενθουσιασμό το Friday Night. Που ο Ντόκτορ, Ντόκτορ δεν αξίωνε συνήθως τα ριάλια, ριάλια, ριάλια για να σου κοιτάξει το γόνατο. Που η Μπαχάμα Μάμα και η Τσάινατάουν, σου ακούγονταν μακρινές και εξωτικές και δεν κατοικούσαν στο διπλανό διαμέρισμα. Τότες που αν εξέπεμπες ένα S.O.S., είχες πραγματικές ελπίδες να σ'ακούσει κάποιος και να σου απλώσει το χέρι του για να σε βοηθήσει.

Σα να τελείωσε η κασέτα, μου φαίνεται.

Σημείωση: Τα "B-Sides" του πτηνού περιλαμβάνουν σκόρπιες φωτογραφίες, σκέψεις, εντυπώσεις, μουσικές και παραλειπόμενα που δεν χώρεσαν στην ορίτζιναλ ανάρτηση. Και που κανονικά θα έμεναν στο συρτάρι του μπλογκ. Αλλά βρήκαν τρόπο να σκάσουν μύτη και να μοστραριστούν ως αυτοτελές ποστάκι μη-χειρότερα. Για να ιδείς την βασική ανάρτηση ετούτου του "B-Side", πατάς εδώ.

5 σχόλια :

  1. με βαριά καρδιά σηκώθηκα να πληρώσω δόση στην εφορία και όλη νύχτα φώναζα S.O.S , S.O.S!
    Είπα να μην ανοιξω υπολογιστή το πρωί ,αλλά καλά έκανα ,γιατί το S.O.S μου ,το άκουσες και μου άλλαξες τη διάθεση με τα σχόλιά σου στα τραγούδια!
    Χώρια που θα με προλάβαινε στα σχόλια η Καλαμιά και αυτό θα ήταν επιπλέον χτύπημα για σήμερα!
    Καλημέρααααααααααααααα Πίγκου και να περάσεις υπέροχα το Friday Night σου!
    Εγώ θα έρθω βράδυυυυυ από τη θάλασσα................

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλαμιά στον Κάμπο4 Σεπ 2015, 7:41:00 π.μ.

    Καλημέρ Νάσια,καλημέρα Πιγκουίνε,

    δεν πρόλαβα όμως,γιατί άργησε ν΄ανοίξει,όχι το μάτι, αλλά ο εγκέφαλος! Γιαυτό, δεν είμαι σε θέση ακόμη ν΄ακούσω κανένα από τα προσφερόμενα άζματα από φόβο μην ξαναπέσω για ύπνο.
    ΄Εχω όμως μία ερώτηση : ΄Ηταν τελικά η Αμάντα Λιρ η πρώτη επίσημη τρανσέξουαλ ή ήταν από γεννησιμιού της γυναίκα με φωνή νταλικιέρη;

    Εγώ,την δόση για την Εφορία, next week.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλαμιά στον Κάμπο4 Σεπ 2015, 7:42:00 π.μ.

      Γαμώτι,το πληκτρολόγιό μου μου τρώει γράμματα,αν δεν προσέξω, κατά προτίμηση το α.
      Καλημέρααααα.

      Διαγραφή
  3. Αυτός ο επίλογός σου βρε πιγκουινάκι, αυτός ο επίλογος!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πιγκουινάκο τα σχόλια σου όλα τα λεφτά!!!!
    Τι έβγαλες απ' το σεντούκι χεχε νυχτερίδες κι αράχνες!

    Φιλάκια πολλά:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.