Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Μακάο Mάο



Φόρεσες καπελάκι; Αντηλιακό με δείκτη προστασίας πεντακόσια; Αντικουνουπικό για να μην μου γίνεις πουά από τα τσιμπήματα; Εγώ για το καλό σου, τα λέω. Επειδής σε έχω κόψει ότι είσαι άμαθος στο τροπικό κλίμα και τέτοια εποχή εδώ, μπορεί να σου συμβούν λογής λογής ακατανόμαστα πράματα. Τύπου να πέσεις ξερός από τη ζέστη, να σου επιτεθούν γιγάντια ζουζούνια καθώς πηγαίνουν για κάστινγκ στο επόμενο σίκουελ του Τζουράσικ Παρκ, να χυθεί απάνου σου ζεστή βροχή με τους κουβάδες, να μπλεχτείς μέσα στην κίνηση και το μποτιλιάρισμα επί πενταώρου και να κάμεις μία αναδρομή στη ζωή σου από τα μικράτα σου ώσπου να περάσεις το φανάρι.



Εντάξει, μπορεί εκ πρώτης να μην σου φαίνεται βέρι πλέζαντ η σημερινή μας βόλτα, αλλά σε διαβεβαιώ ότι ετούτο είναι από τα πιο ενδιαφέροντα και οξύμωρα μέρη του πλανήτη. Και η αλήθεια είναι ότι η απάντηση στο ερώτημά σου περί του πού βρισκόμαστε, δεν είναι εύκολη. Θα σου έλεγα ότι είμαστε στην Πορτογαλία. Αλλά δεν θα ήταν ακριβώς σωστό. Μήπως καλύτερα να σου έλεγα ότι είμαστε στην Κίνα; Ακούγεται ίσως σωστότερο. Αλλά και πάλι, όχι ακριβώς. Διότι είμαστε κάπου ανάμεσα. Σε Λισαβόνα και Πεκίνο. Μπερδεύτηκες;


Αγαπημένε αναγνώστα, καλωσήρθες στο Μακάο. Στην άλλη άκρη της υφηλίου. Πιο γκλόμπαλ και ιντερνάσιοναλ, πεθαίνεις.



Το Μακάο αποτελείται από μία μικρή χερσόνησο και δύο νησιά που ενώνονται με γέφυρες. Βρίσκεται στις νότιες ακτές της Κίνας, στη δυτική πλευρά των εκβολών του ποταμού Τσου Τσιανγκ. Και είναι η πλέον πυκνοκατοικημένη περιοχή του πλανήτη. Δηλαδής τώρα που ήρθες κι εσύ, οριακά χωράμε!



Οι πρώτοι κάτοικοι που έφθασαν εδώ ήσαν κάτι Κινέζοι ψαράδες που θέλοντας να γλιτώσουν από τη Μογγολική εισβολή, ήρθαν κι έσιαξαν μία πρόχειρη εγκατάσταση σε ετούτες δω τις ακτές που ήσαν πάντα πλούσιες σε αλιεύματα.



Για αιώνες, είχαμε βρει την ησυχία μας. Ψαρεύαμε, ρίχναμε τις βουτιές μας, τρώγαμε τα μιδοπίλαφά μας, μασουλάγαμε τις μπανάνες μας, κοιμόμασταν κάτου από τους κοκοφοίνικες, πλέκαμε καλάθια, σιάχναμε χειροτεχνίες από ξύλο καμφορόδεντρου και γενικά την περνάγαμε ζάχαρη.



Και ξαφνικά, τον 16ο αιώνα πλακώσανε οι Πορτογάλοι. Όχι για επίσκεψη, να τους τρατάρουμε ένα συκαλάκι γλυκό, μία τσιτσιμπίρα, έναν ουζομεζέ, αλλά για κατάληψη της περιοχής και εγκαθίδρυση αποικίας. Ξεκίνησαν στο μουλωχτό, παίρνοντας προσωρινή άδεια από τους Κινέζους να χτίσουν τάχα-μου κάτι αποθήκες και τσουπ, σου ξεπέταξαν ολάκερο λιμάνι με κτήρια και εκκλησιές. Κάπως έτσι ξεκίνησε και το αυθαίρετο μία θεία μου στο Πόρτο Χέλι και από αποθήκη το μετέτρεψε σε κάμπους με βίλα, τένις γιάρντ, πισίνα και εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Αθανάσιο.



Το 1576, ο Πάπας Γρηγόριος ο ΙΓ' που ήταν πολύ γκλόμπαλ ψυχολογίας άνθρωπος, ίδρυσε την Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Μακάου, η οποία συντόμως έχτισε τους ναούς της και άρχισε την κατήχηση, το κομποσκοίνι, την εξομολόγηση και τα κυριελέησον.



Ετούτος εδώ ο ναός που δεσπόζει σε ένα ύψωμα στο κέντρο της πόλης είναι ο Άγιος Παύλος, που χτίστηκε περίπου το 1640. Ή εν πάσει περιπτώσει ό,τι απέμεινε από αυτόν. Βλέπεις τον Ιανουάριο του 1835, μας βρήκε ένας φοβερός τυφώνας (φαινόμενο διόλου σπάνιο σε ετούτα δω τα μέρη), ξέσπασε πυρκαγιά και γίνηκε ο ναός παρανάλωμα.



Το μόνο που απέμεινε είναι η πρόσοψη και κομμάτια από το δάπεδο του κλίτους.



Παρά το γεγονός όμως ότι ο ναός μοιάζει με φάντασμα και έτσι όπως στέκεται στο σι-θρου του φαίνεται κάπως περίεργος, αποτελεί το σήμα κατατεθέν του Μακάο και έχει αναγνωρισθεί ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO. Αν κοιτάξεις προσεκτικά, θα δεις πως ανάμεσα στις διακοσμήσεις που φέρει ο ναός, έχει εικονογραφηθεί η Παρθένος Μαρία απάνου στο κεφάλι ενός δράκου με επτά κεφάλια. Λοκαλαϊζέισον το λέμε και προσαρμογή στις τοπικές ιδιαιτερότητες.



Καλά εννοείται πως οι σκάλες που οδηγούν προς τον ναό είναι το απόλυτο φώτο-οπορτούνιτι για κάθε τουρίστα που σέβεται τον εαυτό του. Στάσου να σε βγάλω κι εσένα μία πόζα, νάχεις να θυμάσαι.



Μετά τους απερίγραπτους Πολέμους του Οπίου, όπου οι Κινέζοι ηττήθηκαν κατά κράτος, η Πορτογαλία βρήκε ευκαιρία και απέσπασε συμφωνία μόνιμης κυριότητας και το 1887, το Μακάο έγινε επίσημα αποικία της.



Δυστυχώς, αν είσαι Τρίτος Κόσμος, ο Πορτογάλος αποικιοκράτης είναι από τα χειρότερα που μπορούν να σου συμβούν. Διότι μόνο ο Βέλγος αποικιοκράτης, τον πάει κόντρα σε σκληρότητα (ρώτα και το έρμο το Κονγκό, τί έχει τραβήξει από τους ΤενΤεν και τα Στρουμφάκια!). Με τα χρόνια και υπό τη διοίκηση των Πορτογάλων, το Μακάο έγινε μία εγκληματούπολη με ζωφερές συνθήκες διαβίωσης, κασίνο, ξέπλυμα χρήματος, πορνεία και μαφιόζικες συμμορίες.



Μετά την πτώση της χούντας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Πορτογαλία το 1974, η Λισαβόνα απεφάσισε να εγκαταλείψει σταδιακά τις υπερπόντιες κτήσεις της και μετά από μία πολύχρονη περίοδο προσαρμογής, στις 20 Δεκεμβρίου του 1999, η Κινέζικη κυβέρνηση απέκτησε την πλήρη κυριότητα επί του Μακάο.



Αλλά αυτή η μικτή ταυτότητα, αυτό το κάπως ανάμεσα σε Κίνα και Πορτογαλία, συνεχίζει να διαμορφώνει την εντελώς παράδοξη ταυτότητα ετούτου εδώ του μέρους.



Δεν είναι υπέροχα αυτά τα κυματοειδή σχήματα στους πεζόδρομους; Δεν είναι ζούπερ ενδιαφέρον να συναντάς μία μπαρόκ καθολική εκκλησία και παραδίπλα έναν ταοϊκό ναό; Να μυρίζεις ταυτόχρονα λιβάνια και αρωματικά στικς και απομιμήσεις γνωστών αρωμάτων; Να ακούς Κινέζικα με πορτογαλική προφορά και κατάληξη; Χάου Μάου Τσιάου Κιάου.



Στην κεντρική πλατεία δεσπόζει πάλευκη και αστραφτερή η Santa Casa da Misericordia. Που αρχικώς λειτουργούσε ως κλινική και αργότερα ως ορφανοτροφείο. Και που τώρα είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και χαρακτηριστικά κτήρια του Μακάο.



Πείνασες κιόλας; Είσαι βέβαιος ότι θέλεις να φάμε; Όχι το λέω, διότι σε προειδοποιώ πως η κουζίνα είναι κι εδώ καντονέζικη. Που σημαίνει πως την ακρίδα, το σκορπιό και τη σαρανταποδαρούσα, εύκολα θα τα δεις να σου κουνάνε τα ποδαράκια, τα φτεράκια και τα πλοκαμάκια στο πιάτο σου (αν το λέει η περδικούλα σου, πας εδώ!). Είδες βρε που δεν πείναγες τόσο;

Έλα, πάρε να μασουλήσεις μία τάρτα αυγού. Είναι πολύ νόστιμη, τραστ μι! Το Μάκαο φημίζεται για τις τάρτες αυγού και θα τις βρεις σε πολλά καταστήματα του κέντρου.



Πολύ φοβούμαι πως δεν είναι μηχανάκι αυτό που πέρασε μπροστά σου, αλλά κουνούπι. Μην ξεχνάς ότι βρισκόμαστε στην τροπική ζώνη και είπαμε πως εδώ όλα τα ζούδια είναι μοσχοθρεμμένα. Για πολύ κακή σου τύχη, πέσαμε στην εποχή των μουσώνων, ήτοι σκας, ιδρώνεις και πεθαίνεις από την αφόρητη ζέστη και την πυχτή υγρασία. Το χειμώνα, τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα και οι κλιματολογικές συνθήκες εξαιρετικά πιο ευχάριστες.



Οι κεντρικοί δρόμοι του Μακάο είναι πάντοτε γιομάτοι κόσμο που περιστρέφεται γύρω σου σαν ένα πολύβουο μελίσσι. Την ησυχία και τη γαλήνη, δεν θα τις βρεις πουθενά και σταμάτα να τις ψάχνεις. Να ξεύρεις πάντως πως η μεγάλη πληθυσμιακή ανάπτυξη δεν οφείλεται στις γεννήσεις, αλλά κυρίως στην εσωτερική μετανάστευση από την Κίνα.



Έχω λόγο που στα λέω όλα αυτά! Έλα να στρίψουμε από εδώ, θέλω να σου δείξω κάτι.



Καλοί οι κεντρικοί πεζόδρομοι, εντυπωσιακή η μίξη πολιτιστικών στοιχείων και αναφορών, αλλά ο μόνος τρόπος να καταλάβεις πραγματικά το Μακάο είναι να περπατήσεις τους πίσω δρόμους του.



Τις συνοικίες όπου μένουν οι κάτοικοί του. Τα στενά που συνωστίζουν τις ζωές τους.



Τα φυλακισμένα και καγκελόφραχτα παράθυρά τους.



Τα παραφορτωμένα μπαλκόνια τους. Τα μπλεγμένα συρματόσκοινα και τα καλώδια του ρεύματος.



Τα αστικά πηγάδια που σχηματίζουν οι πολυκατοικίες και εντός των οποίων είναι βυθισμένη η καθημερινότητα των κατοίκων.



Είναι περίεργη αίσθηση να περπατάς σε αυτούς τους δρόμους.



Σε αυτούς τους βρώμικους, στενάχωρους δρόμους.



Που κρύβουν πολλά μυστικά και έχουν να σου αφηγηθούν κάμποσες ιστορίες. Και που αν ξεπεράσεις τον κάποιο φόβο ή την εστέτ απέχθειά σου, μπορεί να ανακαλύψεις σπουδαία και ενδιαφέροντα πράγματα ανάμεσά τους. Αλλά όχι, δεν είναι της παρούσης. Υπόσχομαι να σε ξαναφέρω κάποια άλλη φορά.



Πριν σε αφήσω όμως, υπάρχει κάτι τελευταίο που θέλω να σου δείξω. Κάτι βέρι βέρι εντυπωσιακό.



Το Μακάο θεωρείται η ασιατική πρωτεύουσα του τζόγου. Κάτι σαν το Λας Βέγκας, αλλά στο πιο εξώτικ.



Για την ακρίβεια οι τζίροι εδώ είναι πολλαπλάσιοι του Λας Βέγκας! Τα καζίνο και τα ξενοδοχεία, ακόμα μεγαλύτερα -αν μπορείς να το πιστέψεις! Με σουίτες, σπα, λίμνες, πισίνες, γόνδολες και όποια άλλη κακογουστιά μπορείς να σκαρφιστείς!



Ναι, οι τεράστιοι ουρανοξύστες που βλέπεις στεγάζουν τέτοιου είδους επιχειρήσεις, καθώς η Κίνα έχει επιτρέψει στο Μακάο να μετατραπεί σε ένα τεράστιο λούναπαρκ τζόγου με κουλοχέρηδες, ρουλέτες και τραπέζια του πόκερ. Ούτε κομμουνισμός, ούτε καπιταλισμός: αμείλικτος κερδοσκοπικός οπορτουνισμός.



Η περιοχή με τους ουρανοξύστες βρίσκεται είκοσι λεπτά με τα πόδια από τις συνοικίες με τα ανθρώπινα κλουβιά. Οι οποίες με τη σειρά τους βρίσκονται είκοσι λεπτά με τα πόδια από το λόφο του Αγίου Πέτρου και τους υπέροχους κορδελιαστούς πεζοδρόμους με τα τουριστίκ μαγαζιά.



Και κάπως έτσι, σε απόσταση τριών-τεσσάρων χιλιομέτρων, ξεδιπλώνεται μπροστά σου ένα μωσαϊκό ανθρώπινης ματαιοδοξίας και παραδοξότητας. Ένα μωσαϊκό από φαινομενικά ασύνδετα και ασυνάρτητα κομμάτια. Θρησκειών, εθνικών ταυτοτήτων, κοινωνικών ανισοτήτων, εθισμών και ψευδαισθήσεων. Λες κι απεφάσισαν εδώ οι άνθρωποι να στήσουν μία πόλη που να τα συζητά όλα μαζί.



Που να τα τοποθετεί όλα στην ίδια φωτογραφία.



Το Μακάο μπορεί να σου φανεί προκάτ και αυθεντικό, πανέμορφο και πανάσχημο, ενδιαφέρον και αδιάφορο. Αλλά εντέλει η επίσκεψη σε αυτό μπορεί να σε ωφελήσει πραγματικά. Και στο τέλος της, νάσαι καταγοητευμένος και απογοητευμένος. Ταυτόχρονα. Όπως είσαι κάθε φορά που συνειδητοποιείς τα έργα και τις ημέρες των ανθρώπων σ'αυτόν τον υπέροχο και αποκρουστικό κόσμο.

13 σχόλια :

  1. μα πού πας και τρυπώνεις το ράμφος σου κάθε φορά;
    Μου θύμισε λίγο το κέντρο της Αθήνας ,με τη διαφορά πως στην Αθήνα θα φάω καλά ! Δεν μας έφταναν τα ακριδοσάντουιτς ,ήρθε η τάρτα αυγού να μας αποτελειώσει!
    Πάντα σκέφτομαι πώς θα ειναι τα έργα των ανθρώπων σε τέτοιες μεγαλουπόλεις σε 30- 40 χρόνια !
    Αλλά μάλλον θα δούμε γρηγορότερα τις αλλαγές στον κόσμο και στον πιο κοντινό μας μάλιστα ,με την κατάσταση που επικρατεί τωρα με τους μετανάστες!
    Έπαιξες ,κέρδισες κάτι ; Πώς θα πας πας επόμενο ταξίδι ;
    Καλημέραααααααααααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πτηνό δεν είναι καθόλου τζογαδόρικο και βρίσκει το καζίνο εντελώς μπόρινγκ δραστηριότητα. Επομένως όχι, δεν έπαιξα. Όσο για το πώς θα πάω το επόμενο ταξίδι, έχω αρχίσει ν'αναρωτιέμαι και του λόγου μου! Πρέπει απαραιτήτως ν'αναζητήσω χορηγό, διότι αλλιώς σε λίγο καιρό θα σας κάμω αναρτήσεις μοναχά για το Παγκράτι, τα Πατήσια και τη Νέα Ιωνία. :)

      Οι αλλαγές στον κόσμο είναι καταιγιστικές, Νάσια μου. Και επειδής εμείς είμαστε εντελώς απορροφημένοι στο μικρόκοσμό μας ("ναι στο ευρώ" / "όχι στο ευρώ" και άλλες τέτοιες χαριτωμενιές), δεν έχουμε πάρει πρέφα πόσο γρήγορα αλλάζουν όλα. Μήτε προς ποια κατεύθυνση αλλάζουν. Βαθιά μεσάνυχτα, σου λέω! Το συνειδητοποιώ κάθε φορά που πηγαίνω σε μέρη όπως το Μακάο.

      Μία ζούπερ καταγέλαστη καλημέρα!

      Διαγραφή
  2. Αυτά τα διαμερίσματα με τα κάγκελα που μοιάζουν με φυλακές ή κλουβιά -στο πιο χαριτωμένο τους- μ'εκαναν ν' ανατριχιάσω και να σκέφτομαι πόσο καλά είμαστε εμείς εδώ, αν και μου θύμισε κι εμένα λίγο κέντρο Αθήνας και τρόμαξα αληθινά σκεπτόμενη ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να φτάσουμε κι εμείς να ζούμε φυλακισμένοι στα ίδια μας τα σπίτια. Μπρρρρ! Έχω ήδη δει ωραιότατες σιδεριές σε πολλά διαμερίσματα και μ' έχει πιάσει ένας φόβος, αλλά και ένας τρόμος, ομολογώ.
    Ανυπομονώ να μας δείξεις τα σπουδαία και ενδιαφέροντα πράγματα που κρύβονται εκεί!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς υπάρχουν γειτονιές (ουχί μόνο της Αθήνας, αλλά και άλλων πόλεων) που θυμίζουν ελαφρώς το Μακάο. Βεβαίως εκεί το κόνσεπτ μερμηγκοφωλιά, περνάει σε άλλο επίπεδο! Και οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να ζουν μέσα σε απερίγραπτα διαμερίσματα που μοιάζουν με κλουβιά. Πάντως για να είμαι και δίκαιος, το βιοτικό επίπεδο στο Μακάο δεν είναι και τόσο χαμηλό -άσε που εμφανίζει εξαιρετικά υψηλές επιδόσεις σε δείκτες όπως η εξοικείωση με τις νέες τεχνολογίες.

      Είναι ενδιαφέρουσα περίπτωση, Ραπουνζέλ μου. Και επειδής έχω ακόμα πολλά να σου πω για τούτο το μέρος, υπόσχομαι ότι θα επανέλθω!

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλαμιά στον Κάμπο2 Σεπ 2015, 1:54:00 μ.μ.

    Δεν το βρίσκω ούτε εξωτικό ούτε εντυπωσιακό το Μακάο .Φρίκη και ανατριχίλα.Όσα και ό,τι πιάσουνε στα χέρια τους οι κινέζοι τα κάνουν ίδια κι απαράλλαχτα, μικρά δρομάκια, τεράστια κτίρια, μιλιούνια από δαύτους στους δρόμους, φρικτές πολυκτοικίες (αν πιάσουνε φωτιά από πού θα βγούνε τα συμφοριασμένα κινεζάκια;). Αχόρταγοι είναι, τελικά.

    Υ.Γ.Οι τάρτες αυγού είναι κλασσικό γλυκό της Πορτογαλίας που όλο λέω να το φτιάξω κι όλο το αναβάλλω γιατί τρομάζω με την ποσότητα των αυγών που χρειάζονται.-:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αναφέρεσαι στα pastéis de nata, να υποθέσω; Τα πορτογαλικά γλυκά, ναι, είναι αλήθεια, έχουν πολλά αυγά.

      Διαγραφή
    2. Καλαμιά, η Κίνα είναι μία χώρα οδοστρωτήρας. Που συνθλίβει ανθρώπους. Οι οποίοι ήταν, είναι και φοβούμαι ότι θα παραμένουν αναλώσιμοι -ανεξαρτήτως του καθεστώτος διακυβέρνησής της.

      Όσο για τις τάρτες αυγού, το Μακάο έχει πάρει την πορτογαλική συνταγή και την έχει αποθεώσει, καθώς το εν λόγω γλυκό έχει πλέον γίνει σύμβολο της τοπικής του κουζίνας. Και όλοι στο δρόμο (εμού περιλαμβανομένου) κρατούν στο χέρι τους από μία τέτοια τάρτα και τη μασουλάνε! Αλλά ναι, πάρα-πάρα-πάρα πολλά αυγά στη συνταγή!

      Διαγραφή
  5. Πολύ ωραία και αυτή η ανάρτησή σου, Πιγκουινάκι! Θα το πω και θα το ξαναπώ: βρε, πού πας και τις ξετρυπώνεις όλες αυτές τις φωτογραφίες;
    Μία παράκληση μόνο: μη μιλάς για κουνούπια, και γενικά για ζωύφια που τσιμπάνε. Διανύω μία περίοδο άπειρων τσιμπημάτων (με θύμα εμένα, φυσικά), και τώρα που "μιλάμε" το ένα μου πόδι έχει γίνει τούμπανο από τσίμπημα. Αρχίζω αντιβίωση...
    Τώρα, βέβαια, αν δεν μπορείς να αποσιωπήσεις αυτό το θέμα (το θέμα των κουνουπιών, εννοώ), μήπως να ταξίδευες σε μέρη λιγότερο εξωτικά;
    Αστειεύομαι, φυσικά. Πήγαινέ μας όπου θέλεις, ταξιτζή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Pippi μου, βγάζω πάρα πολλές φωτογραφίες! Σε σημείο που στις αναρτήσεις, δεν ξεύρω ποια να πρωτοδιαλέξω και ποια ν'αφήκω εκτός. Σου μιλάω για χιλιάδες πόζες με την πιο αλλοπρόσαλλη θεματολογία που μπορείς να σκεφτείς!

      Περαστικά με το πόδι σου! Είναι τ'άτιμο το καλοκαίρι πολύ επικίνδυνο για τσιμπήματα και ερεθισμούς και αλλεργικά σοκς. Να προσέχεις και να βάζεις πάντα αντικουνουπικά!

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  6. Όχι δεν ανοίγω το στόμα μου σε αυτό το μέρος για φαΐ (να λείπει το κοντονέζικο) κι ας γυρίσω πίσω με νευρική ανορεξία...αν και μάλλον δε θα γυρίσω αν με τσιμπήσει το κουνούπι μηχανάκι!
    Εντυπωσιακός ο Άγιος Παύλος...έστω ό, τι απέμεινε από αυτόν!
    Φιλιά πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα είσαι σίγουρη; Ούτε ένα κολεόπτερο σαγανάκι; Ούτε μία σαρανταποδαρούσα γιαχνί; Κερνάω! :)
      Και ναι, για να σουλατσάρει κανείς εδώ, θα πρέπει νάχει κάμει πρώτα μπάνιο στο αντικουνουπικό του! Διότι αλλιώς τέτοια εποχή που λόγω ζέστης και υγρασίας, τα λογής λογής ζωύφια είναι μοσχοθρεμμένα, κινδυνεύεις να σε γαζώσουν στα τσιμπήματα μη-χειρότερα!

      Πολλά, πολλά φιλιά, Μαρία μου!

      Διαγραφή
  7. Καλέ, είχα μια πεν παλ απ το Μακάο, χρόνια πριν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts