Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

Τι γυρεύει ο περιηγητής στην Αθήνα;


Αφορμή ψάχνω. Για να επιστρέφω ξανά και ξανά εδώ. Στο πιο σημαντικό μουσείο της χώρας (μακράν). Σε ένα από τα σπουδαιότερα μουσεία του κόσμου (ντε φάκτο). Στο Εθνικό Αρχαιολογικό. Στην Πατησίων. Που δεν είμαι βέβαιος πόσοι έχουν στ'αλήθεια συνειδητοποιήσει την αξία της συλλογής του. Την τεράστια σημασία των όσων εκτίθενται εντός του. Όχι για εμάς, αλλά για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Φαντάζομαι δυστυχώς ότι δεν είναι πολλοί, αν κρίνω από την χαμηλή επισκεψιμότητά του (ειδικά αν τη συγκρίνεις με μουσεία του εξωτερικού).


Όταν το λέω συχνά πυκνά σε διάφορους γνωστούς ότι να, προημερών πήγα βρε παιδιά στο Αρχαιολογικό, με κοιτάνε απορημένοι. Οι περισσότεροι έχουν πάει καναδυό φορές (ούτε που θυμούνται πότε / ίσως κάποια φορά με το σχολείο) και δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί κάποιος μπορεί να επιλέγει να επιστρέφει εκεί. Μα γιατί θαρρώ πως είναι σε κάθε ηλικία μου και σε κάθε εποχή μου, διαφορετικό. Μα γιατί μού αποκαλύπτει κάθε φορά άλλα πράγματα και μου συζητάει με διαφορετικό τρόπο τα εκθέματά του. 



Αλλά όχι, δεν σε έφερα εδώ για να σου μιλήσω γενικά για το μουσείο. Ο λόγος που ήρθαμε είναι η νέα περιοδική έκθεση που οργανώνεται εδώ με τον ελαφρώς τζαζ τίτλο "Ένα όνειρο ανάμεσα σε υπέροχα ερείπια... Περίπατος στην Αθήνα των περιηγητών, 17ος-19ος αιώνας". Που δηλαδής με αυτόν τον τίτλο, περιμένεις ότι θα βρεθείς σε καμιά βραδιά ποίησης με σιτεμένες κυρίες που καμιά τους δεν θα έχει πετύχει το στόμα της με το κραγιόν, γηραιούς κουστουμαρισμένους κυρίους με μαντιλάκι στο πέτο που θα τον ψιλοπάρουνε τον ύπνο στην καρέκλα, μία τουλάχιστον μεγαλοκοπέλα με μοβ μαλλί και πάτσγουορκ ταγάρι και μερικούς ξέμπαρκους που ήρθαν να περιδρομιάσουν το φίνγκερ φουντ. Ναι, δεν τόχουμε το θέμα ονοματοδοσία εκθέσεων. Αλλά καθόλου!


Και επειδής εύλογα μπορεί να μπερδεύτηκες, κάτσε να σου εξηγήσω. Ενόψει των εορτασμών για τα 150 χρόνια από τη θεμελίωσή του (βρε πώς περνάν τα χρόνια, τί σου είναι ο άνθρωπος, ένα τίποτα είμαστε), το Εθνικό Αρχαιολογικό απεφάσισε να πάρει τους επισκέπτες του από το χέρι και να τους προσφέρει ένα νοητό περίπατο στη μνημειακή Αθήνα του αντιπροχθές. Παρέα με τους Ευρωπαίους περιηγητές που γοητευμένοι από τη σαγήνη που τους ασκούσε ο Οριενταλισμός, έκαμαν εδώ μία στάση στο γκραν τουρ τους στην Ανατολή για να θαυμάσουν την Ακρόπολη, να βολτάρουν στο Ηρώδειο και το Ολυμπιείο. Ε και για να βουτήξουν τίποτις αμφορείς ή κανέναν κούρο, έτσι για νάχαν να μας θυμούνται όταν επέστρεφαν στα Λονδίνα, στα Παρίσια και στα Μόναχα. Που, φίλε, πάρε ένα τσολιαδάκι, ένα μαγνητάκι, ένα σέλφι την ώρα που περιδρομιάζεις στου Μπαϊρακτάρη, αλλά άσε τον κούρο κάτω.


Τα κεντρικά εκθέματα είναι εικοσιδύο εικονογραφημένες περιηγητικές εκδόσεις και δεκατέσσερα πρωτότυπα έργα τέχνης, προερχόμενα βασικά από τις συλλογές της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων. Στις υδατογραφίες, τις ελαιογραφίες και τα χαρακτικά, παριστάνονται εικόνες και τοπία της Αθήνας, έτσι όπως καταγράφηκαν από τους περιηγητές της εποχής. Και σύντομα θα διαπιστώσεις πως πρόκειται για μία εντελώς διαφορετική πόλη από αυτή που ξεύρεις. Μία πόλη φτωχή, μικρή και λίγη. Με διάσπαρτα μνημεία και την Ακρόπολη στη μέση, αλλά και με τουρκομαχαλάδες, χωμάτινους δρόμους και άγονα σαράουντινγκς. 


Να, για παράδειγμα σε ετούτη την απεικόνιση, βρισκόμαστε ανεβασμένοι στο λόφο των Μουσών και κοιτάζουμε την Αθήνα του 18ου αιώνα. Μπροστά μας η Πλάκα. Ο λόφος που βλέπεις αριστερά είναι ο Λυκαβηττός και όχι, δεν μπορείς να πας για ψώνια στην Πατριάρχου Ιωακείμ και για καφέ στη Σκουφά, διότι χελόου, το Κολωνάκι απλώς δεν υπάρχει. Άκρη δεξιά, ο τρούλος που βλέπεις ανήκει στο Τζαμί Τζισταράκη. Που βρίσκεται στην πλατεία Μοναστηρακίου ντε! Βλέπεις κάτι κολόνες δίπλα του; Είναι η βιβλιοθήκη του Ανδριανού. Στην ίδια ευθεία και στ'αριστερά, διακρίνεται η πύλη της Αρχηγέτιδος Αθηνάς στη ρωμαϊκή αγορά και παραδίπλα το πολύπαθο Φετιχέ Τζαμί. 


Η έκθεση περιλαμβάνει κάποια τέτοια διαμαντάκια που μπορεί να συγκινήσουν τον Αθηνολάτρη επισκέπτη. Όπως ας πούμε ετούτο. Το Ωρολόγιο του Κυρρήστου (ή Πύργος των Ανέμων) σε θαυμάσια απόδοση από τον Ιταλό Andrea Gasparini. Το οποίο, στα σίγουρα θα ξεύρεις πως κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, είχε μετατραπεί σε τεκέ, σε μουσουλμανικό μοναστήρι δηλαδής, των Δερβίσηδων. Οι οποίοι ήταν κάτι αναρχοαυτόνομοι τύποι που καθόλου δεν άρεσαν στην οθωμανική διοίκηση, εξού και ο βοεβόδας της Αθήνας Χασεκής που ήταν βέρι απσέτ με δαύτους, απεφάσισε να τους περιορίσει εντός του μνημείου. Και για να καταλάβεις, τους ζούσανε ρεφενέ οι διάφοροι μουσουλμάνοι κάτοικοι που τους εσυμπαθούσαν και τους εθαύμαζαν. Ναι, μπορείς να θεωρήσεις το Ωρολόγιο του Κυρρήστου ως το πρώτο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι της Αθήνας. Διότι χελόου, ούτε τα Εξάρχεια υπήρχαν ακόμα.


Το πράμα είχε πάντως και τα καλά του, διότι οι Δερβίσηδες λειτούργησαν αποτρεπτικά έναντι των διαφόρων τυχάρπαστων Ευρωπαίων που σούφρωναν αρχαιότητες εκείνας τας άγριας εποχάς και οι οποίοι σε τίποτις δεν θα τόχαν να αμπαλάρουν τους ανέμους και να πρέπει να πας σήμερις στα Λούβρα και στα Βρετανικά μουσεία για να τους αναζητήσεις και να σε φυσήξουν. Η σκηνή που παριστάνεται εδώ ανάγεται στα πρώτα χρόνια μετά την επανάσταση, εξού και βλέπεις φουστανέλα-καριοφίλι. Δίπλα στο μνημείο υπήρχε και μία στέρνα όπου πήγαιναν οι γυναίκες της περιοχής και γιομίζανε νερό. Διότι χελόου, ούτε η ΕΥΔΑΠ υπήρχε ακόμα.


Αυτό είναι το Θησείο. Σε επιχρωματισμένη χαλκογραφία του Andrea Gasparini που λέγαμε πριν. Βρισκόμαστε κάπου στο 1842 και κάμουμε πάρτι -ναι, μπορείς να φέρεις κι άλλους, αλλά ο καθένας τα ποτά του. Σύμφωνα με τη λεζάντα πρόκειται μάλλον για Τρίτη του Πάσχα. Που ενίσταμαι διότι καθόπως φαίνεται ήταν βέρι ιμπόρταντ ημέρα γιορτής για το γένος και σήμερις είναι εργάσιμη -πτηνό έξαλλο!



Μπορεί οι συνθήκες να ήσαν δύσκολες, μπορεί η ζωή να ήταν φτωχή, αλλά το κέφι, η χαρά και το μπρίο ουδέποτε μας έλειψε! Και τελοσπάντων αγαπημένε αναγνώστα, μην ξεχνάς πως εκτός από το απολλώνιο φως που μας λούζει (λέμε τώρα), κυλάει στο αίμα μας κι ο διονυσιασμός. Να, ετούτες τις καταβολές μπορείς να επικαλεσθείς κι εσύ την επόμενη φορά που θα μερακλώσεις με τίποτις χασαποσέρβικα και θα ανέβεις απάνου στο τραπέζι με ξεκούμπωτο πουκάμισο, έχοντας κατεβάσει έξι ποτήρια ρετσίνα και το επίπεδό σου. Όπα!


Δεν ξεύρω αν το γνωρίζεις, αλλά το Θησείο που βλέπαμε πριν, απετέλεσε και το πρώτο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Τις πρώτες δεκαετίες μετά την ανεξαρτησία, εκεί συγκεντρώθηκαν διάφορα γλυπτά, τα οποία αργότερα μεταφέρθηκαν στο κτήριο της Πατησίων που ξεκίνησε να χτίζεται το 1866. Αυτό που βλέπεις απάνω δεν είναι το τεφτέρι του κυρ Στέφανου που έχει το μπακάλικο της γωνίας, αλλά ένα πολύ σημαντικό κειμήλιο της μουσειολογίας. Πρόκειται για χειρόγραφο κατάλογο αρχαιοτήτων του Κυριάκου Πιττάκη. Ο Πιττάκης ήταν ο πρώτος επιμελητής αρχαιοτήτων της Αθήνας και συνέταξε τον εν λόγω κατάλογο το 1843, καταγράφοντας σε αυτόν τις αρχαιότητες που ήταν φυλασσόμενες στο Θησείο, στα Προπύλαια της Ακρόπολης και τη Βιβλιοθήκη του Αδριανού. Σελίς είκοσι οκτώ. Κεφαλή κούρου, μικρά, κατάστασις αρίστη, προερχόμενη από τας ανατολικάς πλευράς της Ακροπόλεως, Αθήναι.


Βουαλά και έτερη χαλκογραφία του Andrea Gasparini. Που δεν ξεύρω τι λες εσύ, αλλά εμένα πολύ με εντυπωσίασε με το ταλέντο του και την ρεαλιστική απεικόνιση των μνημείων. Στη συγκεκριμένη χαλκογραφία απεικονίζεται το ταφικό μνημείο του Γαϊου Ιουλίου Φιλοπάππου που αναγέρθηκε το 114-116 μ.Χ. στην κορφή του λόφου των Μουσών. Εκεί που μου αρέσει σήμερα να βολτάρω, όταν έχω τις συννεφιές μου και θέλω να ξεσκάσω.



Ανάμεσα στα βιβλία και τους πίνακες που εκτίθενται, παρεμβάλλονται και κάποια γλυπτά. Κάποια εξ αυτών, παρουσιάζονται για πρώτη φορά, διότι όπως ξεύρεις, έχουμε έναν ατελείωτο αριθμό από έργα στις αποθήκες και καλά που βρίσκεται καμία τέτοια ευκαιρία για να ξεσκονίσουμε μερικά και να τα συστήσουμε στο κοινό. Κι αν τυχόν αναρωτιέσαι, οι γλάστρες ανάμεσα στα γλυπτά είναι μία εικαστική προσέγγιση ανάμεσα στο αβανγκάρντ και στο ασταναπάν. 


Εντάξει, είπαμε πως εκτιμάμε την προσπάθεια να αναδειχθούν κάπως τα καταχωνιασμένα έργα. Εντάξει, πράγματι κάποια εξ αυτών είναι ενδιαφέροντα και κομψευάμενα. Αλλά αν ψάχνεις τη σχέση τους με το θέμα της έκθεσης, ατύχησες και πάμε παρακάτω. Κάτι κεφάλια θεών ατάκτως ερριμμένα, κάτι γλυπτά που αναρωτιούνται και τα ίδια γιατί βρίσκονται εκεί, κάτι λεζάντες χωρίς καμία απολύτως συνοχή. Τέλοσπάντων, είπα να μην αρχίσω να γκρινιάζω μπροστά στον Άρη, μην τον πιάσουν τα διαόλια του και βρεθώ αθώο πτηνό σε εμπόλεμη ζώνη. Ανασκουμπωνόμαστε και συνεχίζουμε.


Λίγο παραδίπλα, στέκεται ένας Ερμής που βρέθηκε στην Αταλάντη το 1860 -δεν ξεύρω τί είχε πάει να κάμει εκεί, μπορεί να πήγε για τη γιορτή της σαρδέλας, δεν θα μας δώκει και λογαριασμό! Σύμφωνα με τη λεζάντα, πρόκειται για έργο του 2ου αιώνα μ.Χ. το οποίο επαναλαμβάνει αγαλματικό τύπο του 4ου αιώνα π.Χ. με τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά του μεγάλου γλύπτη Λυσίππου. Εγώ μια φορά, τον επήρα φωτογραφία για να τον δείξω στον γυμναστή μου στο gym και να μου βγάλει πρόγραμμα να κάμω τέτοιο κορμί.


Σε ετούτη την ελαιογραφία που αποδίδεται μάλλον στον Sir Charles Lock Eastlake, ο λόρδος Βύρωνας με παραδοσιακή ελληνική ενδυμασία κοιτάζει τα κλασικά μνημεία της πόλης με έντονα ρομαντική διάθεση. Προφανώς δεν ήξευρε το τί θα ακολουθήσει στη χώρα γιατί νομίζω θα του τελείωνε και ο ρομαντισμός και η διάθεση.


Εδώ αξίζει να σταθεί κανείς. Ο Louis Francois Sebastien Fauvel, Γάλλος υποπρόξενος και αρχαιοδίφης, ποζάρει στον εξώστη του σπιτιού του, σε αυτή τη θαυμάσια λιθογραφία του Louis Dupre. Ο Fauvel ήταν μία ιδιαίτερη περίπτωση και δυστυχώς η έκθεση δεν παρέχει παρά ελάχιστες πληροφορίες για του λόγου του. Στο διάστημα που υπηρέτησε στην Αθήνα (από το 1803 ως το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης), επιδόθηκε σε πλήθος ανασκαφών, αποκαλύπτοντας αρχαιότητες τις οποίες εν συνεχεία πουλούσε στα εξωτερικά ή ενέτασσε στην προσωπική του συλλογή. Ως αποτέλεσμα, το σπίτι του είχε μετατραπεί σε ένα απίστευτο ιδιωτικό μουσείο και όσοι το επισκέπτονταν, έμεναν με το στόμα ανοιχτό και την απορία στο μάτι. Αδίστακτος και πείσμων (τον λες και νυφίτσα), ο Fauvel έκαμε πλιάτσικο σε ολάκερη την περιοχή της Αττικής, ανασκάπτοντας μεταξύ άλλων και τον τύμβο του Μαραθώνα. Όταν ξέσπασε η Επνάσταση, μία βόμβα έπεσε στο σπίτι του και προκάλεσε μεγάλες καταστροφές. Ο ίδιος διέφυγε στη Σύρο και μετά στη Σμύρνη από όπου ζήτησε να του αποσταλούν με κούριερ τα αρχαία της συλλογής του τα οποία και είχε πακετάρει. Οι έφοροι αρνούνται, θεωρώντας ότι τα γλυπτά ανήκουν στην Ελλάδα και προς στιγμήν φαίνεται πως η παρτίδα σώζεται υπέρ μας. Αλλά το 1825, κατά τη δεύτερη πολιορκία της Ακρόπολης, το σπίτι του Fauvel καταστρέφεται ολοσχερώς και τα κιβώτια με την πολύτιμη συλλογή του καταπλακώνονται. Πολλά χρόνια αργότερα, κατά την ανασκαφή της Αρχαίας Αγοράς το 1935, βρέθηκαν κάποια (ελάχιστα) εξ αυτών.


Θέλεις να σου μιλήσω ειλικρινά; Παρά τα όσα σου συζητώ και σου παρουσιάζω, η έκθεση ήταν πολύ κατώτερη των προσδοκιών μου. Μη βλέπεις που προσπαθώ να σου την κάμω πιο ελκυστική και να αναδείξω τα ενδιαφέροντα σημεία της, η πραγματικότητα είναι δυστυχώς διαφορετική. Προχειροφτιαγμένη, χωρίς φαντασία, συνοχή ή συνεπή αφηγηματικότητα, η έκθεση αυτή αποδεικνύει πως δεν μπορούμε να κάμουμε κάτι πραγματικά ουσιαστικό ή σημαντικό -ακόμα και όταν έχουμε ένα τόσο αβανταδόρικο θέμα που θα μπορούσε να ενδιέφερε πολλούς. Οι ελάχιστοι επισκέπτες και οι απορημένοι τουρίστες (που δεν πολυ-καταλάβαιναν το κόνσεπτ), πέρναγαν μάλλον αδιάφορα τα βιβλία με τις εικονογραφήσεις, τα άσχετα γλυπτά και τους κακοφωτισμένους πίνακες, ενώ οι λεζάντες οριακά βοηθούσαν στο να καταλάβεις τί ακριβώς βλέπεις. Βεβαίως θα μου πεις, το μουσείο έχει φροντίσει να εκδώσει και βιβλίο-οδηγό της έκθεσης. Καλό ε; Στραβό, κακό κι ανάποδο. Διότι το πρόβλημα είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερο. Και δεν σου έχω πει ακόμα, παρά το μισό στόρι.


Είναι Τετάρτη, πέντε και μισή το απόγευμα. Το μουσείο παραμένει ανοιχτό (και ορθώς) ως τις οκτώ. Φθάνω για να δω την έκθεση με τους Περιηγητές και κατευθύνομαι στο ταμείο (που βαράει μύγες) για να κόψω εισιτήριο. Η υπάλληλος μού λέει ότι δεν υπάρχει ξεχωριστό εισιτήριο για την έκθεση και ότι όλοι κόβουν κανονικό εισιτήριο επίσκεψης στο μουσείο. Τέλοσπάντων, λέω από μέσα μου, οι άνθρωποι δεν ξεύρουν από μάρκετινγκ αλλά ας μην το κάμουμε και θέμα. Περνάω τον έλεγχο και αρχίζω να διασχίζω τις αίθουσες. Που είναι παντελώς άδειες. Αλλά εντελώς. Πώς ήταν εκείνη η απερίγραπτη ταινία "Μία νύχτα στο μουσείο" με τον Μπεν Στίλερ νυχτοφύλακα στο άδειο μπίλντινγκ με τις μούμιες; Ένα τέτοιο πράμα! Και γιατί αλήθεια να έχει κόσμο; Το έχει διαφημίσει κανείς; Είναι ανοιχτές οι αίθουσές του; (δεν θες να σου πω πόσες κλειστές μέτρησα) Έχει ασχοληθεί κανείς με το να ανανεώσει την εντελώς παλιακή και απαράδεκτη μουσειολογικά, παρουσίαση των αριστουργημάτων του; Καταλαβαίνει ο τυχαίος επισκέπτης, γιατί είναι σημαντικό αυτό που βλέπει ή γιατί τον αφορά και τον προσδιορίζει; Ενδιαφέρεται τελοσπάντων κανείς; Μην κουράζεσαι, η απάντηση είναι πως όχι.


Αφού είδα την έκθεση και βγήκα μάλλον απογοητευμένος, απεφάσισα τελοσπάντων να αγοράσω τον οδηγό που λέγαμε πριν, μπας και βρω περισσότερα στοιχεία για τα όσα είδα. Αλλά μετά μεγάλης μου έκπληξης (θες να ξαναμιλήσω ειλικρινά; Μετά καμίας απολύτως έκπληξης!) βρήκα το μαγαζί του μουσείου άδειο και θεόκλειστο. Ρώτησα μία υπάλληλο και μου είπε ότι δεν λειτουργεί εδώ και βδομάδες. Από τα τέλη Ιουλίου. Δηλαδή εν τω μέσω της θερινής, τουριστικής σεζόν. Ζήσε τον μύθο σου στην Ελλάδα και ρεκόρ αφίξεων και θρίαμβος της κυβέρνησης και βούλιαξε φέτος η Μύκονος και τρελαίνονται οι τουρίστες στις παραλίες και τα μπαρς μας και πόλεμος για μία ξαπλώστρα και άρες μάρες κουκουνάρες. Θα ήθελα τις παραιτήσεις των Υπουργών Πολιτισμού, άμεσα. Τώρα. Ούτε κουβέντα!


Και θα αναρωτηθείς βεβαίως -όπως αναρωτήθηκα κι εγώ- αφού είναι κλειστό το μαγαζί τόσον καιρό, πώς γίνεται να πωλείται βιβλίο-οδηγός της έκθεσης, η οποία ξεκίνησε πριν καμια-δυο βδομάδες; "Α, είναι πολύ απλό", μου απάντησε η υπάλληλος, "έχουμε στήσει ένα σταντ (που το λες και καραγκιόζ μπερντέ) στην είσοδο του μουσείου και πωλείται εκεί". Κοιτάζω προς την κατεύθυνση που μου υπέδειξε. Βλέπω ένα θεόκλειστο και θεοσκότεινο σημείο με κάτι κλειδωμένους πάγκους. "Μα αυτό είναι κλειστό!" είπα εντελώς απελπισμένος. "Ε ναι, λειτουργεί ως τις τέσσερις!" Που σημαίνει ότι αν πας από τις τέσσερις ως τις οκτώ το απόγευμα, δεν θα πάρεις τον οδηγό της έκθεσης. Ούτε μεμοραμπίλια, αν είσαι Κινέζος, Γερμανός ή Ουρουγουανός τουρίστας. Όχι ότι πολυ-ήθελες, έτσι όπως είναι αυτή η πραμάτεια που πωλείται εκεί, αλλά λέμε τώρα. Έσκυψα το κεφάλι και κατευθύνθηκα στην έξοδο.


Μερικές στιγμές νωρίτερα και καθώς περιεργαζόμουν τις εικονογραφήσεις και τα γλυπτά της έκθεσης, αναλογιζόμουν πόσο πολύτιμο και σημαντικό είναι το παρελθόν αυτής της πόλης και αυτής της χώρας, που επιβίωσε αιώνες για να κληροδοτηθεί σε εμάς. Και σιχτήριζα από μέσα μου τους περιηγητές πλιατσικολόγους. Που πλήγωναν βάναυσα τα μνημεία για να κερδοσκοπήσουν. Μερικές στιγμές αργότερα και καθώς έβγαινα από το μουσείο, ήμουν εντελώς απογοητευμένος και θυμωμένος. Και σιχτήριζα από μέσα μου τους σημερινούς πλιατσικολόγους, Που συνεχίζουν να ασχημονούν στο σώμα αυτής της χώρας, με την άγνοιά τους, την ασχετοσύνη τους και την παροιμιώδη τους ανικανότητα. 

16 σχόλια :

  1. μου αρέσουν πάρα πολύ αυτές οι εκθέσεις και εγω σιχτιρίζω που δεν περιοδεύουν ανά την Ελλάδα ,να τις δουμε και εμεις οι πτωχοί τω πνεύματι...
    για τα υπόλοιπα ουδεμία έκπληξη ,απορω με τι όρεξη έκαναν και την έκθεση και σηκώθηκαν απο τις πολυθρόνες τους!
    Καλημέραααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. φέτος τα μικρά κάνουν Ιστορία και μαθαίνουν για τους θεούς και μεέχουν ζαλίσει να μου λένε τον Διόνυσο : ''Διονύση'' ! Ο Διονύσης και ο Διονύσης ,δεν ξεκολλάνε!
      Τα βλέπω να αναλαμβάνουν το υπουργείο πολιτισμού μεθαύριο!

      Διαγραφή
    2. Νάσια μου, παρότι το θέμα της έκθεσης είναι βέρι, βέρι ίντρεστινγκ, ήθελε πιο αβανταδόρικο στήσιμο, πιο συνεκτική δομή και βεβαίως καλύτερο μάρκετινγκ. Διότι υπάρχει πολύς κόσμος που θα ενδιαφερόταν να την επισκεφθεί, αλλά με μηδέν διαφήμιση και με τόσο κακή οργάνωση, φοβάμαι ότι η έκθεση δεν θα έχει μεγάλη τύχη...

      Την καλημέρα μου και καλό μήνα!

      Διαγραφή
  2. Πολύ ενδιαφέρουσα η ανάρτησή σου (ο σχολιασμός, κυρίως, εννοείται) και συμφωνώ απόλυτα με τα συμπεράσματά σου στο τέλος, όπως πάντα.
    Μα τι θα γίνει, αυτή η Nasia θα με προλαβαίνει πάντα στα σχόλια;
    Καλημέρα και στους δυο σας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσπάθησα να αναδείξω τα σημεία της έκθεσης που μου έκαμαν εμένα εντύπωση. Αλλά ενώ αρχικά είχα πει να περιοριστώ σε αυτά, εντέλει δεν μπορούσα να μην αναφερθώ και στα στραβά κι ανάποδα του μουσείου. Γιατί με πληγώνουν και με κάμουν έξαλλο. Ουφ, συγχύστηκα πάλι πρωί-πρωί και δεν πάει με το ράμφος μου! :)

      Την καλημέρα μου, Pippi και καλό μήνα νάχουμε!

      Διαγραφή
  3. Πολύ μου αρέσουν οι εικόνες από την παλιά παλιά Αθήνα! Η αγαπημένη μου από τις φώτο που μας έδειξες είναι η απεικόνιση από τον λόφο των Μουσών. Την βρίσκω υπέροχη! Όσο για τα μουσείο...το προσπερνάω εντελώς!
    Καλή σου μέρα, φιλιά και καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πράγματι εξαιρετική αυτή η απεικόνιση της Αθήνας από το θεόπαλια. Και πολύ συγκινητική η αναγνώριση κάποιων κτηρίων που έχουν καταφέρει να επιβιώσουν μέχρι σήμερα, μέσα στο τσιμεντένιο κλοιό των πολυκατοικιών.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Ραπουνζέλ! Καλό μας μήνα!

      Διαγραφή
  4. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο! Επισκέφτηκα την έκθεση την περασμένη εβδομάδα μαθαίνοντας την τυχαία από φίλο και είχα την τύχη να πετύχω ξενάγηση που γινόταν αποκλειστικά στους υπαλλήλους του Υπουργείου Πολιτισμού. Αναρωτιέμαι γιατί να μην έχουν σκεφτεί να γίνονται προγραμματισμένες ξεναγήσεις και για το κοινό. Κρίμα διότι όπως λες αυτό το μουσείο είναι, αντικειμενικά, από τα καλύτερα παγκοσμίως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή η έκθεση είναι ακόμα μία χαμένη ευκαιρία. Ούτε το θέμα κατάφερε να αναδείξει και να συζητήσει στην έκταση που του πρέπει, ούτε να λειτουργήσει σε συναισθηματικό επίπεδο. Θέλει πιο αβανταδόρικο τρόπο παρουσίασης με περισσότερη φαντασία και πιο πλούσιο οπτικό υλικό. Και όντως, το μουσείο αυτό είναι ένα από τα καλύτερα και σπουδαιότερα παγκοσμίως. Αυτές οι πρόχειρες εκθέσεις και -κυρίως- η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει τα τελευταία χρόνια και τους τελευταίους μήνες η μόνιμη έκθεσή του, θα έπρεπε να απασχολεί όλους μας και βασικά τους κυβερνώντες. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα προφανώς. (πτηνό έξαλλο!)

      Την καλημέρα μου και καλό σου μήνα! :)

      Διαγραφή
  5. Α πτηνό μου δεν θα πάω για έναν και μόνον λόγο, θα δω τον Ερμή με την κορμάρα και θα συγχισθώ που έχω πλακωθεί στα γυμναστήρια και δεν έχω γίνει ακόμα έτσι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσε με, διότι τόσον κοιλιακό που έχω ρίξει το τελευταίο πεντάμηνο (άνω, κάτω, πλάγιο, ανάποδο, διαγώνιο και εγκάρσιο), δεν έχω ματακάμει ούτε στα μικράτα μου. Και προκοπή μεγάλη δεν βλέπω! Όχι θάθελα νάξερα: τι πρόγραμμα ακολουθούσε αυτός ο Ερμής και ήταν έτσι φέτες; Φαντάζομαι ότι ανεβοκατέβαινε στον Όλυμπο με τα πόδια, ενώ μετά τις οκτώ το βράδυ, κομμένη η αμβροσία.

      Την καλημέρα μου, Τρεμενς!

      Διαγραφή
  6. Καλαμιά στον Κάμπο1 Οκτ 2015, 11:35:00 π.μ.

    ΄Οπως καταλαβαίνεις το Μουσείο και ο τρόπος λειτουργίας του είναι μια απεικόνιση της συμπεριφοράς και αντίληψης όχι μόνο της Δημόσιας Διοίκησης αλλά ολοκληρης της Ελλάδας, του ΄Ελληνα εν γένει.

    Ειλικρινά, μερικές φορές εύχομαι τα περισσότερα αν όχι όλα κληρονομήματά μας (όχι μόνο από την αρχαιότητα) καλύτερα θα ήταν να βρίσκονταν στα χέρια ξένων. Εκείνοι και τα αγαπούν και τα προσέχουν και κυρίως τα τιμούν, όπως τους αξίζει. Εμείς αρκούμαστε στο να τους βρίζουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς, έτσι είναι. Και ήρθε νομίζω επιτέλους η στιγμή να προκηρύξουμε αυτές τις θέσεις διοίκησης με διεθνείς διαγωνισμούς ή και να βάλουμε τους ιδιώτες στο παιχνίδι, μπας και αποκτήσουν επιτέλους τα μουσεία μας και οι αρχαιολογικοί μας χώροι τα στοιχειώδη: business plan και marketing. Μία επίσκεψη στο τελευταίο, λιλιπούτειο μουσειάκι της Αγγλίας ή της Σουηδίας ή της Πολωνίας, αρκεί για να μας πείσει.

      Αλλά φυσικά, ο πολιτισμός δεν είναι προτεραιότητα ούτε αυτής της κυβέρνησης. Διότι για να γίνει προτεραιότητα, προϋπόθεση είναι κανείς να έχει ευαισθησία, γνώση και καλλιέργεια. Ναι, το έριξα το καρφί μου.

      Την καλημέρα μου, Καλαμιά!

      Διαγραφή
  7. Α καλάαααα !!! Ανάλογη ανάρτηση σκοπεύω να κάνω εντός ολίγων ημερών/εβδομάδων/μηνών (ελπίζω όχι ετών - όταν δεήσει επιτέλους ο καλός μου και περάσει τις φωτογραφίες από την μηχανή του στον σκληρό δίσκο για να μπορέσω να τις χρησιμοποιήσω) για την καλοκαιρινή επίσκεψή μας στην Αρχαία Ολυμπία ! Να συγκρίνουμε σημειώσεις ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άλλο πονεμένο μέρος. Που έχουν πέσει και άπειρα λεφτά την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων.
      Υπόσχομαι πάντως ειδικό ποστ επί του θέματος και από το πτηνό (που έχει μία αδυναμία στην Ολυμπία).

      Καλό μήνα, Αγγελική!

      Διαγραφή
    2. εμένα γιατί δεν μου το είπες να έρθω ,ωσα΄ν ωραία Αφροδίτη ,Αγγελική;
      Θύμωσα τωρα!

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts