Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Σαν πάω στο Qibao (μέρος πρώτο)


Τί εννοείς "έμπλεξες στην κίνηση"; Και είναι αυτή δικαιολογία για να μέχεις στημένο όξω από το εμπορικό μισή ώρα; Να ιδώ πώς θα προλάβουμε όλες τις δουλειές πούχω προγραμματισμένες για σήμερα: να πάμε λαϊκή, χασάπη, μπακάλη, να σε περάσω να ιδείς κάνα αξιοθέατο, να σταματήσουμε και στην συννυφάδα Κου Τσου Πια να της πούμε μία καλημέρα, να μας τρατάρει ένα τσάγι.


Όχι, μεγάλη πόλη, δεν μας λες! Για τα δεδομένα της Κίνας, με μόλις διακόσιες χιλιάδες πληθυσμό, μας αποκαλείς και χωριό. Αρκετά κοντά στη Σαγκάη και με μία ιστορία που χάνεται στο βάθος των αιώνων, ετούτο δω το μέρος αποτελεί μία ενδιαφέρουσα περίπτωση. Γιατί βρίσκεται σε αυτό το μεταίχμιο μεταξύ του παλιού και του νέου. Μεταξύ του κομμουνιστικού παρελθόντος και του καπιταλιστικού μέλλοντος. Μεταξύ των πολλών και διαφορετικών εκδοχών της σύγχρονης πραγματικότητας εδώ στην Κίνα.


Αναγνώστα, καλωσήρθες στο Qibao. Ναι, πτηνό έχει εξειδίκευση στο πανάγνωστο και το απίθανο και το εντελώς παραπέρα. Αλλά μιας και ήρθες ως εδώ, νομίζω πως δεν πρέπει να τη χάσεις την ευκαιρία. Να έρθεις μαζί μου ντε, για μία βόλτα σε έναν κόσμο γιομάτο κόκκινα φανάρια, βουδιστικούς ναούς, ποδήλατα, στενά δρομάκια και φτωχογειτονιές. Σε έναν κόσμο όπου η Σου Τζου Κα κυκλοφορεί από τις οχτώ το πρωί με "γόβα στιλέτο, στο γκέτο που είπα ζωή μου, ζητώ την τροφή μου". Σε έναν κόσμο όπου τίποτα δεν σου μοιάζει οικείο και όλα είναι διαφορετικά. Σε έναν κόσμο που δεν τον χωρίζει μονάχα η γεωγραφική απόσταση από τη δική σου καθημερινότητα, αλλά ολάκερες εποχές και ιστορικές καταβολές και συγκυρίες.


Αλλά ας πάρουμε το πράμα από την αρχή. Αυτές είναι οι νέες γειτονιές του Qibao, γιομάτες άσχημες πολυκατοικίες με στοιβαγμένες οικογένειες. Από τα παράθυρα, βλέπεις τα απλωμένα ρούχα, τα φτηνά έπιπλα και υποψιάζεσαι μία ζωή βουτηγμένη στο μεροκάματο και την αισθητική ενός φτηνού καταναλωτισμού.


Όχι, δεν τρελάθηκαν οι γριές της πόλης και άρχισαν να χτυπιούνται με τα ραβδιά τους και να μαστιγώνουν τον αέρα τριγύρω τους μη-χειρότερα. Πρόκειται για πολύ συνηθισμένες ασκήσεις τάι τσι που είναι βέρι βέρι διαδεδομένη συνήθεια σε ολάκερη την Κίνα. Και δεν υπάρχει πλατεία, πάρκο, αλσίλιο και γενικά δημόσιος χώρος, που να μην κατακλύζεται από ομάδες ηλικιωμένων οι οποίοι επιδίδονται μετά ευλαβικής προσήλωσης σε ζούπερ αστείες ασκήσεις. Νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα. Που τελοσπάντων θα ήταν πολύ καλή λύση εκτόνωσης και για τον Έλληνα ηλικιωμένο. Σκέψου ας πούμε σε κεντρικές πλατείες της Αθήνας, τη γιαγιά και τον παππού να χτυπιούνται με τις μαγκούρες τους και να σιχτηρίζουν τον ένφια ή τις νέες μειώσεις στις συντάξεις. Μπρίλιαντ αϊντία! Θα το προτείνω στην κυβέρνηση που έχει ως γνωστόν και μεγάλη κοινωνική ευαισθησία.


Μην κοιτάς, μην κοιτάς! Είναι αυτή η κουτσομπόλα η Κα Πα Τσα, που να μην σε πιάσει στο στόμα της καλύτερα -σε περνάει γενεές δεκατέσσερις, από τη δυναστεία των Μινγκ σα-να-λέμε! Ευτυχώς που έπιασε την κουβέντα με την κουμπάρα της την Τσου Ρε Κα και δεν μας πήρε πρέφα. Διότι ως το Πεκίνο θα μαθαίνανε ποιος είσαι, τι δουλειά κάνεις, από ποια πλευρά κοιμάσαι στο κρεβάτι, τι χρώμα βρακί φοράς και πώς το καβουρντίζεις το αμύγδαλο.



Αυτός είναι ο κεντρικός εμπορικός δρόμος του Qibao. Πρόκειται για ένα στενό πολλών εκατοντάδων μέτρων που εδώ και αιώνες συγκεντρώνει πολυάριθμα μαγαζιά, παραδοσιακά εστιατόρια και πλήθος κόσμου. Βεβαίως, δεν έχει καμία σημασία που ο δρόμος είναι πλέον πεζοδρομημένος: διάφορα τροχοφόρα κινούνται με θράσος καταπάνου σου και σε περίπτωση που αφαιρεθείς ή δεν προσέξεις, σου κορνάρουμε νευρικά και θυμωμένα ή σε κάμουμε ωραιότατη χαλκομανία. Αν περιμένεις να φορέσει κράνος ο Θανασάκης ή να προστατεύσει τουλάχιστον τον μικρό Τσου Τσούκο, τότε προφανώς είσαι σε λάθος χώρα. Εδώ τα κράνη, οι ζώνες ασφαλείας ή οποιαδήποτε άλλη πρόνοια που διαφυλάττει τη σωματική σου ακεραιότητα (ή την ακεραιότητα των άλλων), αποτελούν περιττή πολυτέλεια.



Η Κίνα είναι μία χώρα σκληρή και δύσκολη. Με συνθήκες που ανάγκαζαν εδώ και αιώνες τους κατοίκους της, να διαμορφώνουν επιβιωτικές τακτικές, χωρίς καμία έγνοια για τον διπλανό. Και χωρίς κανέναν σεβασμό. Όταν τελειώσεις με το σφουγγάρισμα του σπιτιού, θα πετάξεις τα απόνερα μπροστά στο σπίτι του γείτονα. Όταν θες να παρκάρεις το όχημα, θα καβαλήσεις το πεζοδρόμιο ή θα κλείσεις ένα άλλο παρκαρισμένο αμάξι που θα σε περιμένει για ώρα να επιστρέψεις (κορνάροντας δαιμονισμένα, έτσι για να περάσει πιο ευχάριστα η ώρα του) και να το απεγκλωβίσεις. Όταν βγάζεις το σκύλο σου βόλτα, θα του επιτρέψεις να κάμει την ανάγκη του μέσα στην παιδική χαρά που παίζουν τα παιδάκια ή πάνω στο κατώφλι μίας πολυκατοικίας. Όπως καταλαβαίνεις, όλα αυτά καταλήγουν σε απίθανους καυγάδες και δεν είναι σπάνιες οι φορές που πέφτει μπουνίδι ή πιάνεται μαλλί με μαλλί η Τσου Ρε Κα με την Μα Τσου Κα.


Αλλά πολύ το φιλολογήσαμε και περνάει η ώρα: ιτς σόπινγκ τάιμ! Σε σαγιονάρα και παντόφλα, διαθέτομεν μεγάλη συλλογή. Σε κίτρινο καναρινί, σε πράσινο βρεκεκέξ, σε κόκκινο, σε μουσταρδί, σε σικλαμέν. Με βούλες, με φιούμπες, με φιόγκους, με κρόσσια, με κέρατα. Και παπουτσάκι διαθέτομεν. Και καλτσούλα ωραιότατη με ειδική εσοχή ανάμεσα στο μεγάλο σου δάχτυλο και τα υποδέλοιπα -για να τη φοράς και με τη σαγιονάρα ντε!



Σταμάτα, τόχω στα υπόψην. Φυσικά και δεν θα πάμε με άδεια χέρια στην συννυφάδα Κου Τσου Πια. Γι'αυτό περάσαμε από το μαγαζί της Μα Του Λα για να αγοράσουμε μία μπλούζα, μία πουκαμίσα, ένα ζιπ κιλότ! Πολύ θα το εκτιμήσει η εξαδέλφη, κυρίως αν της πάρουμε κάτι πολύ πλουμιστό και στρασάτο από εκείνα τα φαντεζί που φοράει και ξιπάζεται στις γειτόνισσες.


Μήπως να πέρναμε και ένα κατιτίς για τον γιο της Κου Τσου Πια, τον μικρό Γιόκο Τσόκο; Να, μπορούμε να του πάρουμε ένα λαστιχένιο γουρουνάκι. Ή μία κοτούλα από αυτές με το φιόγκο στο λαιμό και τον τρόμο στο βλέμμα. Που τελοσπάντων, αν προοριζόσουν κι εσύ για παιχνίδι του Γιόκο Τσόκο, μία ανησυχία θα την είχες. Είναι λίγο ζωηρούλι το χρυσό μου! Όπως τα περισσότερα παιδάκια στην Κίνα. Όχι δεν είναι γονιδιακό, είναι βαθιά κοινωνικό το ζήτημα.


Βλέπεις, η πολιτική του ενός παιδιού που ισχύει εδώ και δεκαετίες στη χώρα για την ανάσχεση της δημογραφικής της έκρηξης, σημαίνει ότι στη συντριπτική τους πλειονότητα τα νήπια είναι μοναχοπαίδια. Και ως εξ αυτού, απολαμβάνουν της πλήρους προσοχής και του απόλυτου ενδιαφέροντος των γονιών, οι οποίοι περιφέρουν το αγγελούδι τους (ειδικά αν είναι αγόρι) με παθολογική λατρεία. Αρκεί να σκεφτείς πάντως πως για ολάκερες γενιές Κινέζων που γεννήθηκαν τα τελευταία τριάντα χρόνια, λέξεις όπως "θεία" και "θείος" απλώς δεν έχουν πρακτική σημασία στο λεξιλόγιό τους. Διότι χελόου, δεν υπάρχουν αδέλφια και επομένως, ούτε ξαδέλφια, ούτε θείες, ούτε θείοι. Δεδομένου ότι δεν έχουμε βεβαίως ούτε βαφτίσια ούτε νονούς, μην περιμένεις πολλά δώρα στα γενέθλιά σου.



H Κίνα πράγματι κατάφερε να ελέγξει την αύξηση του πληθυσμού της. Αλλά μόλις τα τελευταία χρόνια, άρχισε να συνειδητοποιεί ότι καθίσταται σταδιακά θύμα της επιτυχίας της και ότι το τεράστιο κοινωνικό της πείραμα μπορεί να υπονομεύσει μακροχρόνια την προοπτική της για ανάπτυξη και ευημερία. Διότι ως γνωστόν, ένας γερασμένος πληθυσμός, δίχως τον παραγωγικό δυναμισμό των νέων και τις φρέσκιες ιδέες τους (ή την υψηλή καταναλωτική τους ροπή) δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το φιλόδοξο στόχο για ανάδειξη της Κίνας σε υπερδύναμη του 21ου αιώνα. Εξού και πριν μερικές ημέρες, το Πεκίνο απεφάσισε να χαλαρώσει το νόμο και να επιτρέψει (μη σου πω και να επιβάλλει) την απόκτηση και δεύτερου παιδιού ανά οικογένεια.



Έξαλλη με τα νέα η Κι Κι Τσα, διότι μετά κόπου τρομάζει να καλιαντρήσει τον μικρό Κου Τσου Κο και μήτε που θέλει να σκεφθεί το ενδεχόμενο δεύτερου παιδιού.


Δεν το πιστεύω: η κοιλιά σου είναι αυτό που γουργουρίζει; Είμαι ασυγχώρητος, το ξεύρω! Με τούτα και με κείνα ξεχάστηκα τόσην ώρα και σ'έχω στο περπάτημα χωρίς ένα κατιτίς για τσιμπολόγημα. Γιες, έρχεται καταπάνω σου το αγαπημένο μου τόπικ: κινέζικη κουζίνα! Λέγε τί τραβάει η όρεξή σου να στο πάρω! Κουλούρι με σουσάμι; Σπανακόπιτα; Κρουασάν με σοκολάτα; Μηλοπιτάκια με κανέλα; Καλά να με συγχωρείς, πού νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Αν ψάχνεις για φούρνο, ματαιοπονείς και αν ψάχνεις για κάνα Everest, το κοντινότερο είναι το βουνό.


Αντ'αυτών, σου έχω κάτι σαν ντολμάδες, τυλιγμένους με φύλλα μπανάνας και ωραιότατη γέμιση (που δεν θες να ξεύρεις από τί είναι, γιατί αν σου πω θα μου κάμεις μετά τον ακατάδεχτο)! Αλλά και σε κρέας διαθέτομεν επιλογές. Σουβλάκια με διάφορα ευφάνταστα μέρη από το γουρουνάκι, το παπάκι και το κοτοπουλάκι. Αλλά και διάφορα άλλα ζούδια που δεν θα μπορούσες επ'ουδενί να φανταστείς ότι κυκλοφορούν και σε μορφή σνακ.



Τον καλύτερο μεζέ για να ντερλικώσεις, τον βρίσκεις στο μαγαζί της Τσι Τσι Κο Κο. Καρδιές, συκωτάκια, μπουτάκια, αυτάκια, μουσούδες, χεράκια. Σίγουρα δεν θες να δοκιμάσεις;



Μήπως να πούμε στην Τσια Πα Τα να σου σιάξει ένα μιξ από διάφορα θαλασσινά με λαχανικά; Α, δεν ξεύρω τί είναι αυτό που επιπλέει στο τάπερ εκεί από πίσω! Κάτι πόδια βλέπω, κάτι μάτια, κάτι πλοκάμια, όρκο δεν παίρνω. Μια φορά, κατιτίς όμορφο και γούτσου -γούτσου δεν είναι! Και τελοσπάντων, δεν θα το πάρεις και για κατοικίδιο, να το φας θέλεις.



Το φαγητό στην Κίνα είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας. Και να μην θέλεις δηλαδή, σου επιβάλλεται με έναν τρόπο. Οι δρόμοι, οι πλατείες, οι πόλεις κατακλύζονται από φαγάδικα και οι έντονες μυρουδιές σκεπάζουν τα πάντα. Η τσίκνα από τα τηγανιτά καλαμάρια και τα διάφορα άλλα περίεργα που τσουτσουρίζονται στη φωτιά, σε συνοδεύουν σε κάθε σου βήμα και ποτίζουν τα ρούχα σου.



Οι Κινέζοι τρώνε πολύ και συνέχεια. Η παραδοσιακή τους κουζίνα δεν είναι παχυντική, αλλά η είσοδος των φαστ φουντς και των πολλών λιπαρών συσκευασμένων τροφών από τη Δύση, έχουν αλλάξει τις διατροφικές τους συνήθειες. Πλέον, βλέπεις αρκετούς ανάμεσα στο γεματούλης και το παχύσαρκος και το πρόβλημα αφορά κυρίως τους νέους και τα παιδιά.



Σταμάτα να κοιτάζεις σαν τον χάνο! Στα έλεγα ότι το Qibao κρύβει διάφορες εκπλήξεις και δεν με πίστευες. Μία σειρά από κανάλια διατρέχουν την πόλη και πολλά κτήρια είναι χτισμένα πάνω στο νερό. Κάτι σαν τη Βενετία, αλλά στο πιο οριεντάλ της.


Εννοείται πως θα τα γυρίσουμε όλα! Σου υποσχέθηκα μεγάλη βόλτα και πτηνό τηρεί τις υποσχέσεις του. Κάτσε να πάρουμε μία ανάσα, να βγάλουμε ένα ειδυλλιακό ενσταντανέ με τις παγόδες και το πέτρινο γεφυράκι και συνεχίζουμε. Διότι έχομεν να συζητήσουμε και να ιδούμε πολλά πράγματα ακόμα. Και τελοσπάντων, μας περιμένει η συννυφάδα Κου Τσου Πια -δεν θες να τη στήσουμε, ξεύρεις πόσο αφόρητη γίνεται άμα της γυρίσει το μάτι! 

(συνεχίζεται)

10 σχόλια :

  1. σιγουρα ενας κόσμος διαφορετικός από τον δικό μας ,αλλά και από το μεγαλύτερο μέρος της γης!Αν και όχι τόσο διαφορετικός στην τωρινη καθημερινη νοοτροπία ,γιατι Πίγκου κι εδω καταπατουνται οι πεζόδρομοι,πεταμε ό,τι θελουμε μπροστα και μέσα στον γείτονα ,τα ζωάκια μας αφοδευουν όπου θελουν και αν τολμάς μίλα!
    Η Κίνα ειναι ισως η μοναδικη χωρα που δε θα μπορουσα να ζησω παντοτινά.Με τρομαζει η πολυκοσμια και η ιδιομορφία....
    Καλημέρααααααααααααααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και δικαίως σε τρομάζει η πολυκοσμία και η ιδιομορφία, Νάσια μου! Μιλάμε για έναν κόσμο που ζει και κινείται σε μία άλλη σφαίρα, σε μία παράλληλη πραγματικότητα, πολύ-πολύ μακριά από τις δικές μας συνήθειες! Αλλά ως προς την αγένεια τουλάχιστον, μοιάζουμε πολύ. Και το λέω μετά λόγου γνώσης.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  2. Είμαι σνομπ δυτικοευρωπαία και καθόλου δεν μου αρέσει το Qibao! Όχι πες. Συγκρίνεται με τη δικιά μας πολιτισμένη χώρα όπου όλα λειτουργούν ρολόι, τηρούμε νόμους και κανόνες, σεβόμαστε ο ένας τον άλλο και ο,τιδήποτε πέρα από τάξη και οργάνωση απλά δεν υπάρχει;
    Καλημέρα πιγκουινάκι! Μας έλειψες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμ κι εμένα, μου λείψατε! Και είπα να επιστρέψω δυναμικά (!) με μία ειδική αποστολή στο τρεχαγύρευε. Σε ένα μέρος που αμφιβάλλω αν υπάρχει Έλληνας που έχει επισκεφθεί! :) Αποκλειστικότητα πτηνού!

      Την καλημέρα μου, Ραπουνζέλ!

      Διαγραφή
  3. Εντάξει με τα ονόματα ( για άλλη μία φορά) κλαίω!!!!!!
    Να'σαι καλά πτηνούλι μου!
    Φιλιά στη μουσούδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άλλοι εξειδικεύονται στην κινέζικη αστρολογία, άλλοι στην κινέζικη γαστρονομία, εγώ στην κινέζικη ονοματολογία. Χαχαχαχα!!!

      Πολλά, πολλά φιλιά, airis!

      Διαγραφή
  4. Καλαμιά στον Κάμπο15 Δεκ 2015, 4:41:00 μ.μ.

    Welcome back, my dear!!!!!!
    Δεν μου αρέσει η Κίνα, δεν μου αρέσει η Κίνα, δεν μου αρέσει η Κίνα.
    Περιμένω Ιαπωνία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ιτ'ς γκουντ του μπι μπακ! (αν και η αλήθεια είναι πως εδώ ήμουν, απλώς δεν μπορούσα να πάρω ανάσα από τη δουλειά)
      Ιαπωνία, ε; Χμ, είναι να μην μου βάλεις ιδέες.... :)

      Την καλημέρα μου, Καλαμιά!

      Διαγραφή
  5. για αλλη μια φορα σε λατρευω ! ανηκω στο φανατικο σου κοινο! καλα χριστουγεννα
    θελω να ρθω μαζι σου σ ενα ταξιδι
    παρε με ρε παιδι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φανατικέ άσωτε, πρόσεχε τί εύχεσαι! Διότι δεν τόχω σε τίποτα να σε βουτήξω και να βρεθείς στο πέραβρέχει, το τρέχαγύρευε ή το πουδιάολοβρίσκομαι και να σιχτιρίζεις το κακόμοιρο πτηνό μετά! :)

      Κι εγώ σε λατρεύω! Φιλιά!

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.