Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Σαν πάω στο Qibao (μέρος δεύτερο)


Λοιπόν, για να μην το πολυλογούμε το πράμα, βρισκόμαστε σε ένα μέρος που δεν τόχεις ξανακούσει και το λένε Qibao, μερικά χιλιόμετρα μακριά από τη Σαγκάη. Αν αναρωτιέσαι πώς κουβαληθήκαμε εδώ, σε παραπέμπω στο προηγούμενο επεισόδιο της δημοφιλούς σειράς "Πτηνό Σινουά" (πατάς εδώ), για να μάθεις τα πώς και τα γιατί. Τελείωνε όμως γιατί έχουμε και δουλειές. Και μη μου κάμεις εμένα τον Κινέζο!


Κάτσε να ψωνίσω δυο πράματα που θέλω για το σπίτι -κάνα φρούτο, κάνα ζαρζαβάτι- και συνεχίζουμε. Αν δεις κάτι που σ'αρέσει, πες μου να στο πάρω. Αρκεί βέβαια να μπορείς στοιχειωδώς να καταλάβεις τί είναι και πώς ακριβώς τρώγεται. Και τελοσπάντων, αν δεν μπορείς, διάβασε τις ετικέτες και τις πινακίδες και μην με ζαλίζεις. 


Μήπως να έπαιρνα και λίγο τσιτσί να λαδώσουμε τ'αντεράκι μας; Ένα μπουτάκι, μία ουρίτσα, ένα πλοκάμι; Θα το πετάξω μέσα στη γάστρα, θα ψιλοκόψω πατατούλες, κάνα καροτάκι, έναν κύβο κνορ και θα σε καλέσω! Μπα, και από πότε περικαλώ ξεκίνησες τις δίαιτες και τις νηστείες, εσύ που ήσουνα πάντα τόσο φαγανός; Δεν πιστεύω να μη θέλεις να δοκιμάσεις κινέζικη κουζίνα από τα χεράκια μου!


Α, το βρήκα τί θα σου σιάξω! Προημερών δεν έλεγες πόσο έχεις πεθυμήσει μία ωραία ομελέτα; Στάσου να σου πάρω μερικά αυγά ορτυκιού πούχουν και περισσότερο σίδηρο, να καρδαμώσεις, να γίνεις τούρμπο. Ε δεν σε καταλαβαίνω: μήτε ομελετίτσα θέλεις; Μη μου στραβώνεις τη φάτσα σου, διότι θα καταλήξω να σου αγοράσω από τα λεγόμενα αιωνόβια αυγά, που τα κρατάνε στη διατήρηση για μήνες και χρόνια ώσπου να γίνουν κατάμαυρα από τον πολυκαιρισμό και τα οποία θεωρούμε μεγάλη γκουρμεδιά εδώ στην Κίνα. Να μην σου περιγράψω καλύτερα τη μυρουδιά τους όταν εντέλει τα σπάμε και τα καθαρίζουμε.


Πολύ ωχρό σε βλέπω και ανησυχώ! Μήπως να σταματήσουμε για να σε κεράσω ένα ρόφημα; Τον καφέ δεν τον συνηθίζουμε σε αυτά τα μέρη (αν και η επέλαση των Σταρμπακς στις μεγάλες πόλεις έχει αρχίσει να μας αλλάζει τις συνήθειες και τα φώτα), αλλά μπορείς να απολαύσεις ωραιότατο τσάγι που θα σε καταπραΰνει και θα μαλακώσει τα μέσα σου. Σε στέκια σαν αυτό, συχνάζουν κυρίως οι ηλικιωμένοι και ανταλλάσσουν γνώμες για τα τούτα και τα κείνα της καθημερινότητας. Εδώ στην Κίνα, δεν έχουμε εκλογές και κόμματα και εναλλαγές κυβερνήσεων, επομένως δεν θα ακούσεις πολλές πολιτικές αψιμαχίες. Κάποιος τρίτος θα έλεγε πως αντιμετωπίζουμε τα πράγματα κάπως πιο μοιρολατρικά, θεωρώντας ότι δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε, ούτε να τα επηρεάσουμε. Υπό μίαν έννοια, αυτή η αίσθηση σε απαλλάσσει από κάποια άγχη. Από την άλλη, σε καθιστά υποκείμενο μίας πραγματικότητας που απλώς σου επιβάλλεται. Και επί της οποίας, δεν έχεις μεγάλα περιθώρια παρέμβασης ή αμφισβήτησης.



Οι γηραιότεροι άλλωστε έχουν ζήσει την Μαοϊκή Επανάσταση και θυμούνται ακόμα απέξω τα αποφθέγματα του Μεγάλου Τιμονιέρη από το Κόκκινο Βιβλιαράκι που ήσαν υποχρεωμένοι να αποστηθίζουν ως νήπια. Τσιτάτα όπως "μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση" και "η πολιτική είναι αναίμακτος πόλεμος, ενώ ο πόλεμος είναι αιματηρή πολιτική", τα επαναλαμβάνουνε ακόμη και σήμερα, όπως επαναλαμβάνει ο δικός σου ο παππούς υπό μορφή ποιήματος τις λέξεις που παίρνανε δασεία.



Αν ρωτήξεις την Μα Ρι Τσα και την Κι Κι Τσα, θα στα πουν όπως τα ζήσανε και τα θυμούνται. Για τη φτώχεια και τις εκατόμβες των νεκρών που προκάλεσε το κομμουνιστικό καθεστώς. Για τον χαμογελαστό πατερούλη Μάο Τσε Τουνγκ να οδηγεί σε καταναγκαστικά έργα πολλά εκατομμύρια αντιφρονούντες, να χώνει στη φυλακή τους αντιπάλους του, να εκτοπίζει και να θανατώνει χιλιάδες ανθρώπους στο όνομα της Επανάστασης. Και βεβαίως, για την αμείλικτη και δολοπλόκο σύζυγό του, την κυρία Τζιανγκ Τσινγκ που στα σίγουρα κατέχει μία θέση στη λίστα με τις πιο αιμοσταγείς φυσιογνωμίες του εικοστού αιώνα. Αλλά όλα αυτά μοιάζουν πλέον περασμένα-ξεχασμένα. Η Κίνα παραμένει κομμουνιστική (με έναν ιδιότυπο τρόπο που την κάμει να σου μοιάζει βέρι βέρι καπιταλιστική) και αποτελεί πλέον τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, ενώ η Μα Ρι Τσα με την Κι Κι Τσα θυμούνται με κάποια νοσταλγία τα παλιά, καθώς τα συγκρίνουνε με το σημερινό χάος μίας δύσκολης καθημερινότητας. Όχι, δεν ήσαν καλύτερα τα πράγματα παλιά. Απλώς οι ρυτίδες έχουν πάντα αυτή την ιδιότητα: να προσθέτουν στο σήμερα, ένα βάρος μεγαλύτερο και μία άλλη στεναχώρια. Ακόμα και σε ανθρώπους που έζησαν έναν από τους πιο ταραχώδεις και δύσκολους αιώνες της κινέζικης ιστορίας.



Αλλά ας επανέλθουμε στο εδώ και τώρα. Το Qibao διαθέτει μεταξύ άλλων, ένα εκτεταμένο δίκτυο καναλιών, στις όχθες των οποίων βρίσκεις παραδοσιακά κινέζικα κτήρια, στηριγμένα πάνω σε πασσάλους.



Ναι, είναι η ώρα να πασαλειφτείς με το Αουτάν σου, αν δεν θέλεις να γίνεις πουά από τα τσιμπήματα των κουνουπιών και των λοιπών τσιριμπίμ τσιριμπόμ εντόμων. Τα νερά είναι στάσιμα και βρώμικα, ενώ στο όλο εξπίριενς έρχεται και προστίθεται η συνήθης ζέστη με την υγρασία, με αποτέλεσμα ο δείκτης δυσφορίας σου να παίζει ανάμεσα στο απαλεύταμπολ και στο ντοβρουτζά.
 

Για να μην τόχεις και απορία, Qibao σημαίνει "Επτά Θησαυροί" και λέγεται πως το όνομα παραπέμπει σε επτά πολύτιμα αντικείμενα που κάποτες βρίσκονταν εδώ: έναν σιδερένιο Βούδα από τη Δυναστεία των Μινγκ, ένα χάλκινο κουδούνι που εμφανίστηκε μυστηριωδώς από το πουθενά και μας πήρε τ'αυτιά, μία χρυσή επιγραφή που γράφτηκε από μία αυτοκρατορική παλλακίδα του 10ου αιώνα (και λέγεται ότι έγραφε "ο αυτοκράτορας διαθέτει μικρό μπαρμπούνι"), ένα χιλιόχρονο δέντρο (που δεν ήξευρες πια και τί να του ευχηθείς στα γενέθλιά του!), ένα τσεκούρι από νεφρίτη (σε περίπτωση φωτιάς, έσπαγες την προθήκη, έπαιρνες το τσεκούρι και έκοβες το χιλιόχρονο δέντρο), ένα χρυσό κόκορα (που τον είχε καλουπώσει σε χρυσό, ένας περίοικος που τούχε κάμει τα νεύρα κρόσσια το πουλερικό κάθε πρωί από τ'αξημέρωτα!) και ένα σετ από πολύτιμα ξυλάκια (για να τρως το ρύζι σου ιν-στάιλ). Όλα ετούτα τα αντικείμενα βρίσκονταν εντός του Ναού του Qibao, ο οποίος θεωρείται από τους πιο καλότυχους σε ολάκερη την Κίνα και αποτέλεσε σημαντικό κίνητρο για την αρχική εγκατάσταση πληθυσμού στην περιοχή. Σταμάτα να με σκουντάς, εννοείται πως θα πάμε!



Παρότι είναι το κεντρικό ατράξιον της περιοχής, δεν θα βρεις παρά ελάχιστο κόσμο εδώ -και σχεδόν αποκλειστικά, Κινέζους- καθώς το Qibao δεν αποτελεί εύκολα προορισμό για τους τουρίστες. Είδες που σε φέρνω στα πιο εξκλούσιβ;


Μην σκιάζεσαι από το ρόπτρο, δεν είναι απειλητικό. Πρόκειται για μία από τις συνήθεις λεοντοκεφαλές με τις οποίες διακοσμούμε πόρτες, πύλες, ναούς και αυτοκρατορικά κτήρια από την εποχή της Δυναστείας των Χαν (δηλαδή γύρω στα 100 π.Χ. με 120 μ.Χ.).


Τα λιοντάρια αποτελούν για τους Κινέζους, φύλακες με μυθικές ιδιότητες. Μαζί με τα κόκκινα φανάρια δημιουργούν ένα προστατευτικό πλέγμα για να εμποδίζουν την είσοδο στα κακά πνεύματα -που σημαίνει πως αν είσαι τίποτις ανάποδος άνθρωπος, μένεις στην απέξω και δεν σε θέλουμε για παρέα μας.



Η πλέον κλασική τους απεικόνιση είναι αυτή της Δυναστείας των Μινγκ, όπου το λιοντάρι στέκεται με ανοιχτό το στόμα (κάτι ανάμεσα σε απειλητικό βρυχηθμό και ειρωνικό μειδίαμα) με το αριστερό του ποδαράκι να πατάει μία σφαίρα, ως σύμβολο κυριαρχίας επί του κόσμου, τύπου "θα σε βάλω κάτω, να σε πατήσω"! Επειδής μας αρέσουν πολύ αυτά τα λιοντάρια, τα βάζουμε πάνω σε ωραιότατα βάθρα, τα στολίζουμε με φιούμπες και γενικώς τα έχουμε περί πολλού.


Αυτή είναι η εσωτερική αυλή του Ναού. Όπως παρατηρείς, τα βασικά κτήρια είναι φτιαγμένα από ξύλο, ενώ οι βάσεις και οι σκάλες που πρέπει νάναι τελοσπάντων πιο βασταζερές, τις σιάχνουμε από πέτρα.



Αυτό που βλέπεις στη μέση της αυλής είναι το θυμιατό και αυτό που μυρίζεις είναι διάφορα αρωματικά στικς που σιγοκαίνε και συμβάλλουν στη δημιουργία ατμόσφαιρας. Εισπνέεις και κάμεις κεφάλι.


Πάνω στις εγχάρακτες διακοσμήσεις του θυμιατού, διάφοροι πιστοί στερεώνουν νομίσματα -που είναι τελοσπάντων και τσάλεντζινγκ τασκ, δεδομένου ότι δεν είναι εύκολο να σταθούν πάνω στις κοίλες πλευρές του. Για καλή τύχη και για γούρι ντε! 



Οι βουδιστικοί ναοί -ακόμα και οι πιο σπουδαίοι σαν ετούτον στο Qibao- μάλλον απογοητεύουν τον τυχαίο επισκέπτη, καθώς σπάνια διαθέτουν κατιτίς το εντυπωσιακό ή το πολύ πρωτότυπο.



Ειδικά αν έχεις δει πεντέξι τέτοιους ναούς, το μοτίβο επαναλαμβάνεται απαράλλαχτο: αγάλματα του Βούδα και διαφόρων θεοτήτων, δράκοι, ξυλόγλυπτα και σχετικά πτωχά δωματιάκια με κιτς χρώματα και ναΐφ διακοσμήσεις.


Οι μοναχοί είναι ντυμένοι με τις γνωστές κίτρινες αμφιέσεις και περιφέρονται λίγο βαριεστημένα στους διάφορους χώρους του ναού. Παλαιότερα, οι περισσότεροι κοιτούσαν το υπερπέραν, φιλοσοφώντας περί της ανθρώπινης ύπαρξης και αναζητώντας τη νιρβάνα.


Σήμερα, παίζουν στα κινητά τους και στα τάμπλετς. Όχι για να μην νομίζεις πως μόνο εσύ είσαι εθισμένος στα φέιζμπουκ και στα τουίτερ και θεωρείς πως τίποτις ανατολίτικες φιλοσοφίες τύπου βουδισμοί και ινδουισμοί σε βοηθούν να απαλλαγείς από τα δεσμά της κατανάλωσης και να αναζητήσεις την εσωτερική σου γαλήνη. Άνγκρι μπερντς παίζει και ο Κο Μπο Σκι Νι.



Στην περίβολο του ναού, υψώνεται η παγόδα. Σε περίπτωση που μου ήρθες αδιάβαστος και δεν ξεύρεις περί τίνος πρόκειται, να σε ενημερώσω ότι η παγόδα είναι ένα οκταγωνικό κτήριο με μονό αριθμό επιπέδων (από τρία έως δεκατρία) και αποτελεί μετεξέλιξη της στούπας, ενός κυκλικού κτηρίου όπου φυλάσσονταν τα κειμήλια του ναού και οι στάχτες από τα αφιερώματα.


Οι περισσότερες παγόδες είναι ξύλινες και όπως καταλαβαίνεις, εύκολα γίνονται φλαμπέ, καταστρέφονται ή τις τρώει το σαράκι. Εξού και σπάνια θα βρεις μία αυθεντικά θεόπαλια παγόδα -στη μεγάλη τους πλειονότητα είναι ανακατασκευασμένες κατά τις πρόσφατες δεκαετίες. Μην το κοιτάς με δέος και αγωνία: εννοείται πως θα ανεβούμε! Φυσικά και δεν έχει ασανσέρ! Α, πολύ τεμπέλης και φυγόπονος, μου έγινες τελευταία και καθόλου δεν μου αρέσει.


Βουαλά! Είδες που άξιζε τον κόπο; Από ψηλά, έχεις πάντα μία καλύτερη εικόνα. Μπορείς κάπως να αποστασιοποιηθείς και να συνειδητοποιήσεις το πού βρίσκεσαι και το ποιες είναι οι διαστάσεις της πραγματικότητάς σου. Κανάλια με πράσινο νερό, πολυκατοικίες, χαμηλά σπίτια και μία πηχτή ατμόσφαιρα υγρασίας, ζέστης και μόλυνσης. Σε μία αρχαία πόλη της Κίνας. Τελειώσαμε; Φινίτο; Αμ δεν τελειώσαμε καθόλου. Διότι μπορεί να είδαμε τους κεντρικούς δρόμους, τα κανάλια και το Ναό, αλλά ήρθε η ώρα να σε πάω και στο παραπίσω. Στις γειτονιές, στους στενούς δρόμους, στην καθημερινότητα και στο μεροκάματο. Έχουμε τελοσπάντων να πάμε και επίσκεψη στη συννυφάδα Κου Τσου Πια, που μας περιμένει για τσάι -μην ξεχνιόμαστε! Έρχεσαι;

(συνεχίζεται) 

7 σχόλια :

  1. θα χασω εγω το τσάι στην Κου Τσου Πια ;
    Η συνέχεια της βόλτας θα μου αρεσει πολύ αφου θα περιλαμβανει καθημερινη ζωή!
    Μα τι τρωνε αυτοι οι άνθρωποι!!!!!!!!!!!!!!
    Καλημέρααααααααααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η βόλτα συνεχίζεται και ολοκληρώνεται, Νάσια μου, με το παρτ θρι. Νομίζω ότι μετά και από αυτό, θα είσαι πλήρως ενημερωμένη για το Qibao. Μη σου πω ότι θα ξεύρεις περισσότερα για το μέρος και σε σχέση με τους κατοίκους του! :)

      Την καλημέρα και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  2. Μεγάλη απογοήτευση αυτοί οι μοναχοί πάντως! Περιμένα να τους δω σε στάση λωτού να κάνουν οοοομμμ και να αιωρούνται, αντί αυτού όμως παίζουν άνγκρι μπερντς!! Τστστστσ! Προτιμώ το Yummi Gummi! :)
    Καλημέρα πιγκουινάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι πολύ μεγάλη απογοήτευση! Διότι πλέον η Νιρβάνα φαίνεται πως είναι εφαρμογή που μπορείς να κατεβάσεις από το App Store και όχι εμπειρία ζωής και αυτοπραγμάτωσης. Έλα και μη χειρότερα, δηλαδή! Οοοοοοομμμμ!!!! :)

      Καλημέρες, Ραπουνζέλ!

      Διαγραφή
  3. Ούτε εγώ θα χάσω το τσάι στην συννυφάδα! Τρελαίνομαι εξάλλου για τσάι ( αν πήγαινα Κίνα μόνο τσάι θα έπινα Πίγκου μου! Τίποτα δεν θα δοκίμαζα! Το ρύζι τους είναι basmati; Αν ναι , τότε θα έτρωγα και ρύζι☺)
    Εντάξει...έλιωσα και κλαίω... Πολύ ανάλαφρη και διασκεδαστική ανάρτηση!
    Περιμένω και το μέρους γου!
    Φιλούρες στο ράμφος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Airis, το τσάι είναι πράγματι καλό και τόχουμε σε διάφορες ποικιλίες και γεύσεις. Όσο για το ρύζι, συνήθως το κάμουμε τηγανητό και "στέκεται" ώστε να μπορούμε να το χειριστούμε καλύτερα με τα τσοπστικς. Για basmati (που το λατρεύω κι εγώ!), θα πρέπει να πάμε προς Ινδία μεριά -και επειδής είμαι μεγάλος φαν της ινδικής κουζίνας, θα σου κάμω το τραπέζι και θα σε ξεναγήσω στα πιάτα και τις γεύσεις που αγαπώ! :)

      Έρχεται σύντομα και το μέρος γου, για το γκράντε φινάλε!

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  4. Είσαι απολαυστικός στις περιγραφές/διηγήσεις σου. Σου το έχω ξαναπεί, πιγκουινάκι.
    Ξέρεις τι σκέφτομαι; Ότι ένας βασικός λόγος που δε θα πάω Κίνα είναι ότι θα πεθάνω από ασιτία. Οι "λιχουδιες" που μας έδειξες είναι για γερά στομάχια. Σε ένα ντοκιμαντέρ είχα δει ότι σε ένα εστιατόριο έχουν γκουρμέ πιάτο, γάιδαρο στην κατσαρόλα, αλλά σε τι κατσαρόλα!!! Δεν την έχουν πλύνει για 17 ολόκληρα χρόνια. Και μέσα στο γάιδαρο που περισσεύει, βράζουν νέο γάιδαρο κ.ο.κ.

    Ένας άλλος λόγος που δε θέλω να πάω Κίνα είναι γιατί νομίζω θα τυφλωθώ από το κιτς. Κιτς εβριγουεαρ.

    Απορία: Πώς μία επιγραφή μιας παλλακίδας που κάνει αναφορά σε "μικρό μπαρμπούνι" του αυτοκράτορα, νοείται θησαυρός για τους Κινέζους, δεν το κατάλαβα. Τόσο πολύ χαίρονται που ο αυτοκράτοράς τους δεν είχε προσόντα;

    Τέλος να σου πω ένα φωτογραφικό trick που διαπίστωσα. Κάνε scroll-down το κείμενο και θα δεις ότι η παγόδα κάνει zoom-in.

    Φιλιά στα φτερά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.