Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Σαν πάω στο Qibao (μέρος τρίτο)



Κρατήσου από το χέρι μου, μείνε πίσω μου, στην ανάγκη δέσου και από τη μπλούζα μου -τελοσπάντων κάμε ό,τι καταλαβαίνεις, αλλά επ'ουδενί μη με χάσεις από τα μάτια σου. Διότι εδώ που βρισκόμαστε, αν τυχόν χαθείς, δύσκολα θα σε ξαναβρούμε και θα σε κλαίει το φάμιλι. Εννοείται πως δεν μιλάει κανείς αγγλικά, μην το προσπαθήσεις καν. Και όχι, μήτε στην ολ-τάιμ-κλάσικ νοηματική δεν θα μπορέσεις να βγάλεις άκρη, δεδομένου ότι δύσκολα θα βρεις άνθρωπο να σου δώκει την παραμικρή σημασία, δεν πα να πέσεις κάτω και να χτυπιέσαι ωσάν τον σεληνιασμένο!



Βρισκόμαστε στο Qibao, μία μικρή (για τα δεδομένα της Κίνας) πόλη, λίγα χιλιόμετρα από τη Σαγκάη (για τα προηγούμενα κεφάλαια της έπικ αυτής βόλτας, σε παραπέμπω εδώ και εδώ!). Σταμάτα να κοιτάς περίεργα τριγύρω σου, καρφώνεσαι. Άνθρωπο με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά σπανίως βλέπουμε εδώ, επομένως δεν μπορείς να περάσεις απαρατήρητος, όσο και να το προσπαθήσεις! Απλώς περπάτα ατάραχος και φέρσου όσο πιο φυσικά μπορείς, αν δεν θέλεις να γίνουμε θέαμα!



Στους δρόμους αυτούς, έχει κανείς την ευκαιρία να ιδεί με τα μάτια του το πώς διαβιούν εκατομμύρια Κινέζοι σε μικρές κωμοπόλεις και χωριά. Για την ακρίβεια, η εικόνα εδώ είναι κάπως πιο βελτιωμένη σε σχέση με την ύπαιθρο, όπου σπάνια θα βρεις ασφαλτοστρωμένο δρόμο και τα περισσότερα σπίτια μοιάζουν με ετοιμόρροπα παραπήγματα, απάνου στη λάσπη και το χώμα.



Η αναρχία και η απρονοησία θα κάμουν ιδιαιτέρως κακή εντύπωση, ακόμα και σε σένα που προέρχεσαι από μία εξαιρετικά ανοργάνωτη χώρα όπως η Ελλάδα. Το κομμωτήριο απλώνει τη μπουγάδα του πάνω σε σταθμευμένα μηχανάκια, τα λήμματα από τους σωλήνες των αποχετεύσεων χύνονται στους δρόμους, η πινακίδα κρέμεται μισοκαρφωμένη, το κλιματιστικό στάζει πάνω στα σκουπίδια. Γενικώς πρέπει να προσέχεις πού πατάς, να έχεις τα μάτια σου δεκατέσσερα προς όλες τις κατευθύνσεις (γιατί δεν ξέρεις από πού θα σούρθει) και να προσέχεις μην τυχόν πέσει κατιτίς πάνου στο κεφάλι σου.



Πολλοί από τους μαγαζάτορες στην τοπική αγορά, κάθονται κατάχαμα στα πεζοδρόμια, δίπλα στην πραμάτεια τους. Λόγω των καιρικών συνθηκών άλλωστε, αρκετές δραστηριότητες γίνονται υπαίθρια και οι περισσότερες πόρτες καταστημάτων, εργαστηρίων και σπιτιών παραμένουν πάντα ανοιχτές.



Όταν το βλέμμα σου τρυπώνει μέσα στους χώρους του μεροκάματου, συνειδητοποιείς πως άπαντες απασχολούνται συστηματικά με την παραγωγή. Ράβουν, βιδώνουν, καλουπώνουν, συσκευάζουν. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, από εφήβους ως γηραιές κυρίες κάθονται σε χαμηλά καρεκλάκια μπροστά σε έναν πάγκο και σιάχνουν τα αντικείμενα που εσύ καταναλώνεις. Βλέπεις άνδρες να τοποθετούν μέσα σε πλαστικές θήκες και κουτάκια, ραδιοφωνάκια. Βλέπεις νεαρές να ράβουνε κουμπιά σε παλτά. Βλέπεις ηλικιωμένες να τυλίγουν σε συσκευασίες, πλαστικά ζωάκια. Και συνειδητοποιείς γιατί η Κίνα αποτελεί πλέον τον πιο σημαντικό παίκτη στη διεθνή παραγωγή και εμπορία προϊόντων. Ξαφνικά καταλαβαίνεις, πώς λειτουργεί η παγκοσμιοποίηση.



Έλα να πάμε και ακόμα παραπίσω. Ένας λαβύρινθος από στενά δρομάκια, χωρίς καμία ρυμοτομία, χωρίς κανένα σχεδιασμό ή πρόνοια για τους ανθρώπους που διαβιούν εδώ. Το πλυντήριο μπορεί και νάναι στην αυλή, το μπάνιο μπορεί και νάναι κοινόχρηστο με τους δίπλα ή τους απέναντι. Τηλεόραση πλέον διαθέτουμε σχεδόν όλοι, αλλά μην περιμένεις πολλές άλλες ανέσεις.



Η κινέζικη κοινωνία είναι περίεργη και αλλιώτικη. Με τα ζευγάρια να μην έχουν μέχρι πρότινος την επιλογή δεύτερου παιδιού, οι γεννήσεις αγοριών είναι προτιμητέες από τις γεννήσεις κοριτσιών. Που σημαίνει; Πολλά εκατομμύρια περισσότεροι άντρες από γυναίκες. Η αναλογία σε κάποιες περιοχές είναι τόσο διαταραγμένη, που οι γυναίκες-σύζυγοι είναι περιζήτητες. Και βεβαίως, υπάρχει αύξηση της ζήτησης για το αρχαιότερο επάγγελμα καθ'όπως λέγεται. Σταμάτα να την κοιτάς τόσο έντονα. Ναι, κάμει αυτό που φαντάζεσαι.



Έλα να στρίψουμε από εδώ, θέλω να σου δείξω κάτι ακόμα. Κάτι εντελώς περίεργο και απρόσμενο.



Πρόκειται για έναν καθολικό ναό! Χτισμένο το 1866, παρακαλώ! Σε ένα μέρος που αναρωτιέσαι (και δικαίως) πώς και υπό ποιες συνθήκες έφθασαν δυτικοί και ασχολήθηκαν με το να τον σιάξουν. Μπροστά από τη κτήριο στέκει ένα άγαλμα του Ιησού.



Δεξιά και αριστερά του, δύο κινέζικα λιοντάρια. Που φρουρούν τις θύρες εισόδου.



Λίγο πιο πέρα η Παναγία σε στάση προσευχής, πάνω σε μία βάση με κινέζικα γράμματα.



Πριν πολλά-πολλά χρόνια, έφτασαν και εδώ οι αποικιοκράτες. Είδαν τις παραγωγικές δυνατότητες αυτής της χώρας, διέγνωσαν τις οικονομικές ευκαιρίες που συνεπάγονταν οι εμπορικές σχέσεις μαζί της. Και την εκμεταλλεύτηκαν, όπως και όσο περισσότερο μπορούσαν. Να τη δαμάσουν δεν μπόρεσαν. Γιατί είναι πολύ μεγάλη και πολύ δύσκολη η Κίνα για να την εδαμάσεις. Αλλά προσπάθησαν να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές της. Και άφησαν το ίχνος τους εδώ.



Αλλά ας επανέλθουμε στους εμπορικούς δρόμους και την αγορά. Αυτό είναι το καλύτερο μοδιστράδικο της περιοχής. Σημείωσε για να θυμάσαι: Γκου Τσι, τη λένε τη μοδίστρα. Με μία φούχτα γιουάν, σε ράβει μοντελάκι. Με τα σκισίματά σου, με τη χρυσαφί σου φόδρα, με τη ζώνη που δένει φιόγκο στη μέση σου.



Και επειδής ξεύρω τί κοκεταρία είσαι, το καλύτερο κομμωτήριο της περιοχής είναι της Τσα Τσα Ρα. Μαγικά τα χεράκια της! Εδώ έρχεται η συννυφάδα Κου Τσου Πια και από μορμολύκειο που είναι, μετατρέπεται σε πριγκίπισσα. Ειδικά, αν πρόκειται για επίσημη έξοδο ή γάμο, η Τσα Τσα Ρα, σου προσθέτει εξτένσιονς, σου σιάχνει κότσους, σου αφήνει αφέλειες, σου τραβάει και ένα χρώμα μπογιά και δεν σε αναγνωρίζει ούτε η μάνα σου.



Ναι, η αγορά μας διαθέτει και καταστήματα που δεν θα βρεις στο μολ της γειτονιάς σου. Όπως ας πούμε αυτό το ζούπερ κατάστημα σκοπευτήριο, όπου μπορείς να δοκιμάσεις την τύχη σου με το τόξο και να κερδίσεις απαίσια κουκλάκια. Επίσης, αν μας πληρώσεις κάτι παραπάνω, σου πουλάμε τα τόξα. Και τα απαίσια κουκλάκια.



Αυτό είναι ένα παραδοσιακό μαγέρικο. Ο Γιου Βε Τσα Κι ετοιμάζει δυοτρεις χύτρες με φαγητά και παρελαύνουν οι πελάτες για ένα σύντομο γεύμα από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Καθ'όλη τη διάρκεια της μέρας, τα φαγητά σιγοβράζουν πάνου στη φωτιά και οι μυρουδιές πιάνουν τη μύτη σου από δεκάδες μέτρα μακριά.



Ο παππούς Τζα Τζι Κι (δεν θες να μυρίσεις την ανάσα του) έβγαλε τον μικρό Τσου Τσε Κι για περίπατο και σόπινγκ. Αν ο Τσου Τσε Κι είναι καλό και ήσυχο παιδί, μπορεί να πείσει τον παππού του να του πάρει παγωτάκι. Ή έστω κάνα σουβλάκι με λεπιδόπτερα.



Κοιτάζοντας αυτά τα παιδιά -τα μοναχοπαίδια της Κίνας- αναρωτιέμαι πώς νάναι εντέλει το μέλλον τους. Θα καταφέρουν αυτόν τον αιώνα να υπερβούν τις καθηλώσεις όλων των προηγούμενων;



Θα τους προσφέρει η οικονομική ανάπτυξη τη δυνατότητα να μορφωθούν και να προκόψουν; Και εντέλει θα επιτύχουν να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσής τους, όπως τα καταφέραμε εμείς στη Δύση μέσα στον προηγούμενο αιώνα; Ή θα συνεχίσουν να πορεύονται σε ένα περιβάλλον τερατωδών αντιθέσεων και καθυπόταξης του εγώ σε μία ισοπεδωτική μαζικότητα;



Δεν έχω απαντήσεις. Μόνο να ελπίζω μπορώ. Ότι η μικρή Τζου Τζου Κα θα μπορέσει να υπερβεί το πλαίσιο αναφοράς και να προχωρήσει στο παρακάτω.


Κάπου εδώ ολοκληρώνουμε τη βόλτα μας. Στο πιο ειδυλλιακό και όμορφο κομμάτι του Qibao: το κεντρικό του κανάλι.


Μακριά στο βάθος, βλέπεις την παγόδα του Ναού που επισκεφθήκαμε. Πίσω από τα κτήρια στα δεξιά σου είναι η κεντρική τουριστική οδός. Και πέρα αριστερά, οι απέραντες φτωχογειτονιές που ζει η Κι Κι Τσα και η Μα Ρι Τσα, ο Τζα Τζι Κι και η Τσα Τσα Ρα.


Άχου, με τούτα και με κείνα, ξεχάστηκα ο δύστυχος! Και πέρασε η ώρα! Δεν θα μιλιέται πια η Κου Τσου Πια και με τα δίκια της. Εσύ φταις, να ξεύρεις που με ξεμυάλισες και σούκαμα το γκραν τουρ της περιοχής. Αλλά ας είναι. Κάποιο κέρδος μπορεί να βρήκε κι απ'αυτό.


Ο βαρκάρης σπρώχνει προς τα μπροστά με ένα μεγάλο ξύλο που ακουμπά στο βυθό και η βάρκα προχωρά. Οι επιβάτες της κάθονται σιωπηλοί και κοιτάζουν τη διαδρομή. Δεν θα πάει πολύ μακριά. Μήτε θα φθάσει ιδιαιτέρως γρήγορα. Αλλά να προχωρήσει, αυτό έχει σημασία. Άλλωστε, δεν βιαζόμαστε, έτσι δεν είναι; Ο χρόνος είναι ανθρώπινο μέτρο. Και η Κίνα διέθετε και συνεχίζει να διαθέτει πάρα πολύ χρόνο. Γιατί διαθέτει πάρα πολλούς ανθρώπους.

13 σχόλια :

  1. από τα λίγα που ξέρω κάπως έτσι θα ειναι το μεγαλύτερο ποσοστο της επαρχιας της Κίνας.
    Δυσκολα αλλάζει η νοοτροπία ενός λαού ,κοίτα εμάς!
    ευτυχώς που έχουν το κανάλι ,ομορφαινει λιγο την περιοχή ,γιατι μια κατάθλιψη με έπιασε ,αρχιζω να μας σκεφτομαι καπως έτσι σε λίγο καιρό....
    καλημέραααααααααααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι και χειρότερα είναι η επαρχία, Νάσια μου. Υπάρχουν χωριά τυλιγμένα στη λάσπη και το χώμα. Περιοχές με τροπική βλάστηση και απίθανη φτώχεια. Τεράστιες εκτάσεις με ορυζώνες και αγρότες να πλατσουρίζουν μέσα στα νερά για να καλλιεργήσουν το ρύζι τους. Όπου έχεις την αίσθηση πως τίποτα δεν άλλαξε εδώ και πολλές εκατοντάδες χρόνια. Όπου θαρρείς πως ο σύγχρονος τεχνολογικός πολιτισμός που έχουμε εμείς συνηθίσει ως δεδομένο, ουδέποτε έφθασε εκεί.

      Και νομίζω πως αυτές οι εικόνες είναι ένα πολύ διδακτικό μάθημα για όλους μας. Διότι αυτός είναι ο κόσμος. Και αυτές είναι οι πολύ πραγματικές όψεις του που τείνουμε να αγνοούμε.

      Την καλημέρα μου, Νάσια.

      Διαγραφή
  2. Μα καλά, δε φοβάσαι να κυκλοφορείς σε τέτοια μέρη σαν τη μύγα μες το γάλα κι όλοι να σε κοιτούν κάπως περίεργα; Κι οι μυρωδιές αντέχονται;
    Πολύ φοβάμαι ότι θα συμφωνήσω με την Νάσια καθώς κι εγώ μας βλέπω να γινόμαστε έτσι...
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πτηνό βέρι ατρόμητο! Οι μυρωδιές είναι όντως έντονες, τα βλέμματα πράγματι σε καρφώνουν (διότι ως δυτικός, είσαι πολύ διακριτός και φαίνεσαι περίεργος) και οι συνθήκες μπορεί στ'αλήθεια να είναι ακραίες, αναφορικά με τη ζέστη, την υγρασία, τα έντομα, τις συνθήκες υγιεινής. Αλλά φόβο ακριβώς, δεν νιώθεις. Δεν θεωρείς ότι απειλείσαι. Η βασική έγνοια στην Κίνα είναι πως αν εσύ πάθεις κάτι από μόνος σου (αρρωστήσεις, σούρθει μια ζαλάδα και πέσεις κάτω ξερός, χάσεις τα πράγματά σου και μείνεις ταπί κ.λπ.), δύσκολα θα σταματήσει κάποιος να σε βοηθήσει. Δύσκολα θα ασχοληθεί κανείς μαζί σου. Δύσκολα θα μπορέσεις να επικοινωνήσεις με τον οποιονδήποτε. Επομένως θα πρέπει να είσαι καλά προετοιμασμένος για όλα τα ενδεχόμενα και να μπορείς να αντιμετωπίσεις μόνος σου διάφορες καταστάσεις.

      Θα έλεγα λοιπόν ότι πεπειραμένοι ταξιδευτές σαν το αγαπημένο σου πτηνό, μπορούν να αντεπεξέλθουν. Οι υπόλοιποι -αν θέλουν να επισκεφθούν την Κίνα- καλό είναι να το κάμουν με κάποιο γκρουπ ή να περιοριστούν στα πολύ μεγάλα αστικά κέντρα (Μπεϊτζίν, Σαγκάη, Γκουανγκτσού, Σενζέν).

      Την καλημέρα μου, Ραπουνζέλ!

      Διαγραφή
    2. Μα αν πέσεις κάτω ξερός όπως λες τί μπορείς να κάνεις; Πώς μπορείς να είσαι προετοιμασμένος; Ή αν αρρωστήσεις; Πώς θα συνεννοηθείς; Με αγχώνεις!! Αν υπάρξει ποτέ περίπτωση να πάω Κίνα στο δηλώνω ότι θα πάμε παρέα! Άντε, ας πάρουμε και τον άσωτο που το έχει καημό! :)
      Φιλιά!

      Διαγραφή
    3. Χαχαχα, για τέτοιες περιπτώσεις δεν μπορείς να είσαι ποτέ προετοιμασμένος. Επομένως ναι, παίρνεις και τα ρίσκα σου!

      Λέγε πότε σκοπεύεις να πας στην Κίνα και το συζητάμε! :)

      Διαγραφή
    4. Χμμμ...κάτσε να το σκεφτώ. Όχι σ' αυτήν τη ζωή, ούτε στην επόμενη, οπότε μάλλον τη μεθεπόμενη! Νάμαστε καλά και σε δυο ζωές από αυτή ξαναμιλάμε και κανονίζουμε τις ημερομηνίες!!!!! :D

      Διαγραφή
  3. Καλαμιά στον Κάμπο18 Δεκ 2015, 2:25:00 μ.μ.

    Δεν μου αρέσει η Κίνα. Δεν μου αρέσει η Κίνα. Δεν μου αρέσει η Κίνα.
    Πότε θα πας Ιαπωνία;;;;;;

    Περίεργο! Τρεις αναρτήσεις για το ίδιο μέρος;;; ΄Εχουμε συγγενείς εκεί μήπως;;; ΄Εχει Πιγκουίνους στο Qibao;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντέλει έχω μία μυστηριώδη υποψία ότι ίσως και να μην σου αρέσει η Κίνα! Χαχαχαχαχα!!!
      Οι τρεις αναρτήσεις με θέμα το Qibao, οφείλονται στα εξής: (α) άρχισα να γράφω και ξέφυγα λίγο σε έκταση, επομένως είπα να το χωρίσω σε τρία επεισόδια για να μην σας ζαλίσω μονοκοπανιά, (β) έχω ένα σκασμό ωραιότατες φωτογραφίες και ήθελα να τις κοτσάρω, και (γ) βρήκα την ευκαιρία και με αφορμή το Qibao, να συζητήσω (έστω και συνοπτικά) μία σειρά από θέματα, όπως το πολιτικό σύστημα εκεί, οι κοινωνικές δομές και οι κρυμμένες όψεις της παγκοσμιοποίησης. Επομένως όχι, δεν έχω συγγενείς εκεί! :)

      Επίσης, στο ορκίζομαι ότι για τουλάχιστον κάναδυο μήνες, δεν θα ξανασχοληθώ με την Κίνα. Κάτσε να ξεχειμωνιάσουμε και μετά βλέπουμε!

      Την καλησπέρα μου, αγαπημένη Καλαμιά!

      Διαγραφή
  4. Χαχαχα δεν υπάρχεις! Γέλασα τόσο πολύ με την Γκού Τσι μοδίστρα, την Τσα Τσά Ρα κομμώτρια, την Κου Τσου Πιά συννυφάδα, τον παππού Τζα Τζί Κι, το μάγειρα Γιου Βε Τσά Κι, τον μικρό Τσου Τσέ Κι και τη μικρή Τζου Τζού Κα :))))))))))
    Πάντως να ξέρεις σε θαυμάζω που ταξιδεύεις μόνος σε τέτοια μέρη! Σε ευχαριστούμε για τα οδοιπορικά στο Qibao για να γνωρίσουμε το μέρος, καθώς δεν πρόκειται να πάω :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλα τα ονόματα είναι βγαλμένα από τη ζωή! Και οι ομοιότητες με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι καθόλου τυχαία! :)
      Ταξιδεύω μόνος και με βγάζει ο δρόμος μου στο οπουδήποτε με έναν και μόνο στόχο: να καταλάβω περισσότερο τον κόσμο κι εμένα τον ίδιο. Ελπίζω αυτές οι βόλτες να είναι χρήσιμες και για όσους τυχόν με διαβάζετε.

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου, μάι ντίαρ!

      Διαγραφή
    2. Είναι περισσότερο από χρήσιμες οι ταξιδιάρικες αναρτήσεις σου, καθώς μαζί σου γνωρίζουμε το κόσμο όπως δεν τον γνωρίζουμε από μόνοι μας ή το google earth. Κατά καιρούς έχω "ταξιδέψει" και εγώ στην Κίνα, αλλά την παρατήρησα όλες τις φορές από ψηλά. Αρνούμαι να προσγειωθώ :)

      Καλές περιπλανήσεις. Μας αρέσουν πολύ! Και watch out εκεί που τριγυρίζεις. Είναι πολύ επικίνδυνα. Οι Κινέζοι με τόσα που τρώνε, είμαι σίγουρη ότι θα τρώνε και πιγκουίνους.

      Διαγραφή
  5. Έκανα μαζί σου μονοκοπανιά την τριπλή υπέροχη βόλτα και μαγέύτηκα - όχι με την Κίνα αλλά με το ταλέντο σου, το υπέροχο αυτό ταλε΄ντο να λέει τα πιο σοβαρά με αστείρευτο χιούμπρ. πραγματικά την αλήλαυσα την βόλτα! Να σαι πάντα καλά πτηνό μου λατρεμένο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.