Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Η Σιτροέν στο Πάρκο


Είναι κάπως δύσκολο να το πιστέψεις, αλλά στο σημείο που βρισκόμαστε, υπήρχαν κάποτες -στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, τύπου η γιαγιά σου το θυμάται- μόνο μποστάνια και κοτέτσια. Στην καλύτερη, μας έλεγες ρουστίκ, στη χειρότερη, μας έλεγες γκραν χωριαταρία. 


Αλλά καθ'όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα πλάκωσε κόσμος καταδώθε, πύκνωσαν οι πολυκατοικίες και βρεθήκαμε νάμαστε σήμερις τμήμα του Παρισιού. Μη σου πω, μας λες και κεντρική συνοικία. 


Τώρα βέβαια εσύ, αγαπημένε αναγνώστα, θα αναρωτηθείς πώς τα καταφέρνουμε πάλι μες το καταχείμωνο να περιφερόμαστε στα πανάσχετα, αντίς να είμαστε σε κάνα Τουρ Εφέλ να βγάζουμε σέλφι σαν άνθρωποι ή έστω σε ένα Cafe des Deux Moulins να πίνουμε τη ζεστή σοκολά μας αντάμα με την Αμελί -και θάχεις και τα δίκια σου!


Διότι πράγματι, η πλευρά αυτή του Δέκατου Πέμπτου Διαμερίσματος του Παρισιού όπου βρισκόμαστε -γύρω από την Place de la Montagne du Gulet- δεν είναι πα-ντου-τού τουριστική και δεν θα τη βρεις με την καμία, να φιγουράρει στους ιλουστρέ οδηγούς με τ'αξιοθέατα. Πρόκειται για μία αρκετά πυκνοκατοικημένη γειτονιά της πόλης με μεσοαστικά χαρακτηριστικά και ρουτινιάρικους ρυθμούς. Σπίτι-δουλειά-σουπερμάρκετ-σπίτι.


Εντούτοις, αν είσαι λιγουλάκι πιο υποψιασμένος ή ευαίσθητος και σε ενδιαφέρει η αρχιτεκτονική, μπορείς εδώ να εντοπίσεις κάμποσα ενδιαφέροντα κτήρια που κινούνται ανάμεσα στο μοντερνισμό, το μπάουχαους και τον μπρουταλισμό. 


Και είναι βέβαιο πως θα σε εκπλήξει η θαρραλέα οριζιναλιτέ και ο πειραματισμός στις φόρμες, τα χρώματα και τις λεπτομέρειες. Σε ένα αστικό τοπίο που μοιάζει αλλά δεν είναι συμβατικό. Και το οποίο καταφέρνει να αναδείξει τις απλές καθημερινές κινήσεις -της κυρίας Σαντρίν Ντουλέ που βολτάρει το κανίς γκριφόν της πρωί/βράδυ στο πάρκο, του κυρίου Πασκάλ Ζιρό που έχει ξεκινήσει τζόκινγκ κάθε απόγευμα μπας και πέσει η κοιλίτσα, της μαντμζέλ Μαρί Ντεβό που σαν ανοίξει ο καιρός, φοράει τα μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου της και ένα λουλουδιαστό μαντίλι στο κεφάλι και κάθεται στο μπαλκόνι διαβάζοντας το βιβλίο της και μασουλώντας φιστίκια- σε αρτίστικ δρώμενο ή σε σκηνή από ταινία του Ζακ Τατί.


Αλλά όχι, δεν σε έφερα ως εδώ για να χαζέψουμε τα κτήρια, μήτε για να κουτσομπολέψουμε τους ενοίκους τους -άλλωστε με ξεύρεις πόσο διακριτικό πτηνό είμαι! Σε έφερα εδώ για να σου δείξω ένα μέρος π'αγαπώ.


Αυτό το πάρκο.


Ένα μικρό, υπέροχο πάρκο στις όχθες του Σηκουάνα. Ένα πάρκο που με γαληνεύει και μ'εξημερώνει. Νωρίς το πρωί, όταν έρχομαι εδώ για να την πρώτη καλημέρα. Ή αργά το απόγευμα, όταν έρχομαι για ν'αδειάσω τις σκέψεις που μου φόρτωσε η μέρα.



Βόλτα στο πάρκο χειμωνιάτικα; Ουί, βόλτα στο πάρκο χειμωνιάτικα! Ανασκουμπώσου και έλα να απολαύσουμε. Τα δέντρα που σε κοιτάζουνε με όλη την ειλικρίνεια της γύμνιας τους. Με τους κορμούς τους να στέκουνε σαν πάσσαλοι και τα κλωνάρια τους να πετάγονται αψηλά σαν σκούρες μολυβιές.



Και τα χρώματα. Αυτά τα καστανά και τα μαβιά και τα σκουροπράσινα. Που στρώνουν ένα νωπό χαλί από αισθήσεις για να βαδίσεις απάνου του.



Κι εκεί που πάω να γίνω ρομαντίκ και ποετίκ, πετάγεται μπροστά μου η μαντάμ Μπεατρίς Ντονορέ και μου αποδομεί όλη την προσπάθεια. Φορώντας τα σπορτεξάκια της, το σκούφο, το παλτό, την άσπρη κάλτσα και τις οκτώ δεκαετίες της.



Είδες που άρχισες να εκτιμάς κι εσύ το χειμωνιάτικο του πράγματος; Αν σε είχα φέρει καλοκαίρι, θα είχες τη Μπεατρίς Ντονορέ με κολάν, στηθόδεσμο και μπαντάνα. Και θάρχιζες κι εσύ το τρέξιμο.



Αλλά ας επανέλθουμε στην ήρεμη διάθεση, τον λογοτεχνικό τον οίστρο και τις ανάσες ησυχίας που λέγαμε πριν. Διότι πρέπει να σου εξηγήσω τα πώς και τα γιατί του πάρκου.



Σε πληροφορώ λοιπόν ότι πρόκειται για σχετικά καινούργιο απόκτημα της πόλης, καθώς το εγκαινιάσαμε μόλις το 1992. Βλέπεις πριν, στον ίδιο χώρο βρισκόταν ένα ιστορικό εργοστάσιο. Της Σιτροέν. Ναι, κατασκευάζαμε εδώ τουτού. Στο χώρο που περιπατούμε, έσιαξε ο Αντρέ-Γκυστάβ Σιτροέν τη μεγάλη του αυτοκινητοβιομηχανία. Που έφθασε κάποτες, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 30, νάναι η τέταρτη μεγαλύτερη στον κόσμο και η πρώτη εκτός Αμερικής. Σου μιλώ, για γκραν σουξέ εκονομίκ.



Θεμέλιο της επιτυχίας του ήταν το διπλό ελικοειδές γρανάζι, που έδωσε μεγάλη ώθηση στην αυτοκίνηση (αλλά μεταξύ μας, οι κακές γλώσσες λένε ότι παρότι του αποδίδεται ως ευρεσιτεχνία, το ξεπατίκωσε από άλλη επιχείρηση).



Το 1934, η Σιτροέν εκυκλοφόρησε βέρι μονδέρνο μονδέλο ονόματι 11CV, το οποίο ήταν το πρώτο εμπροσθοκίνητο όχημα στην ιστορία της αυτοκίνησης και αν ήσουν σωφεράντζα ήταν τότες το αντικείμενο του πόθου σου. Αλλά επειδής μας κόστισε κι ένα σκασμό λεφτά να το σχεδιάσουμε, έπεσε έξω η επιχείρηση και χρεωκοπήσαμε. Μήτε να τα θυμάμαι δεν θέλω. Χαμός στο εργοστάσιο, αναστάτωση στους εργαζομένους, πρωτοσέλιδα στον Τύπο. Εντέλει η Σιτροέν πέρασε υπό τον έλεγχο του μεγαλύτερου πιστωτή της, της Μισελέν (ναι, με σήμα τον χονδροελαστικούλη -που αν δεν τον θυμάσαι ως περσόνα, δεν έχεις παρά να ανέβεις στη ζυγαριά σου μετά τα Χριστούγεννα), η οποία κατάφερε να την οδηγήσει ξανά στο σουξέ και το προφιταμπιλιτέ.



Σήμερις όλα αυτά είναι μία ανάμνηση, καθώς η Σιτροέν αποτελεί μέλος του γαλλικού ομίλου PSA Peugeot-Citroen και ετούτος ο χώρος του πρώτου εργοστασίου μαζικής παραγωγής αυτοκινήτων στην Ευρώπη έχει γίνει πάρκο.



Ένα μεγάλο ορθογώνιο κανάλι δημιουργεί ένα υδάτινο πλαίσιο στην κεντρική αλέα. Τριγύρω του, υπάρχουν διάφοροι κήποι, αλλά και μία σειρά από κυβιστικά περίπτερα στα οποία μπορείς να ανεβοκατέβεις είτε ως άσκηση, είτε για να χαζέψεις από αψηλά τη θέα.



Και μοιάζει ετούτο το μπες-βγες να παίζει μαζί σου και να σου κλείνει το μάτι.



Με έναν τρόπο που πολλές φορές συναντάς στα εξωτερικά, αλλά ελάχιστες στην Ελλάδα: ο δημόσιος χώρος γίνεται ταυτόχρονα χρήσιμος και διασκεδαστικός. Διαθέτει αισθητικό ενδιαφέρον και άποψη. Και σε καλεί, σε προκαλεί, σου χαρίζεται.



Δεν ξεύρω αν το πρόσεξες, αλλά στην κεντρική αλέα, έχουμε και ένα αερόστατο. Στο οποίο μπορείς ν'ανέβεις, να σε υπερυψώσουμε και να γελάσουμε μαζί σου που θάχεις καταφοβηθεί και ξεπαγιάσει στους ουρανούς του Παρισιού. Και κάπως έτσι, από το τίποτα, έχουμε σιάξει ένα ατράξιον, να έρχεται ο κόσμος να φχαριστιέται.



Και δεν είναι το μόνο. Σιντριβάνια που χορεύουν, έξυπνες παιδικές χαρές, ειδικές διαδρομές για τζόκινγκ και ποδήλατο δίπλα στον Σηκουάνα, πεζογέφυρες και βοτανικοί κήποι με εξώτικ φυτά.



Έτσι φροντίζουν οι πόλεις, τους κατοίκους τους. Και τους αποδίδουν πίσω τους φόρους τους, υπό μορφή παροχών και ποιότητας ζωής. Άσχετο, αλλά αυτή εκεί απάνου είναι η Μπεατρίς Ντονορέ ή με γελούν τα μάτια μου;


Το πάρκο Αντρέ Σιτροέν με γαληνεύει και μ'εξημερώνει. Αλλά μου προσφέρει και αφορμή για πιο στοχαστικές σκέψεις. Για μία Ευρώπη που τα κατάφερε. Να μετατρέψει το βιομηχανικό της αντιπροχθές σε ποιότητα ζωής για το σήμερα. Να συσσωρεύσει κεφάλαιο και εμπειρία και πολιτισμό για να βρεθεί στο παραπέρα. Αλλά που όσο κι αν τρέχει ως γηραιά και καλοζωισμένη κυρία στο υπέροχο πάρκο της, δεν μπορεί να αποφύγει τα διλήμματα και τις προκλήσεις που της θέτει ο σύγχρονος κόσμος. Και τα οποία θα πρέπει να αποφασίσει να αντιμετωπίσει ή να αγνοήσει. Υφιστάμενη τις συνέπειες.

7 σχόλια :

  1. μα δεν ειναι μια οποιαδηποτε χωρα απο μια απόμακρη θεση της Ευρωπης.Ειναι η Γαλλία και να μην αναλυσω τωρα την ιστορια της ,αλλά ειχε την ευχερεια και δυναμη εκατονταδες χρονια πριν να εξελιχθει(να πουμε και κατι να δικαιολογηθουμε -μετριασουμε τη ζηλια μας).....άραγε ο Τρεμενς να το επισκεφτηκε το παρκο ή ξημεροβραδιαζοταν στα Cafe des Deux Moulins ;
    Καλημέρααααααααααααα τυχερό πτηνο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βεβαίως και δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα. Και πέραν των μεγάλων και πολλών συμβολών της στον πολιτισμό και τη διανόηση, έχεις να της προσάψεις και ουκ ολίγες βαρβαρότητες (διότι ας μην ξεχνιόμαστε: ήταν μία από τους μεγάλους αποικιοκράτες!). Όσο για το πάρκο, είναι θαυμάσιο, Νάσια μου. Και πολύ το απολαμβάνω. Ο Τρεμενς δεν ξεύρω αν φάνηκε κατά δω -αλλά είμαι σίγουρος ότι πολύ θα το φχαριστιόταν διότι έχει και μία έφεση στην ηλικιωμένη μαραθωνοδρόμο! :)

      Καλημέρες και πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
    2. Δυστυχώς δεν πήγα προς τα κει, τι να πρωτοπρολάβω ο έρμος σε 5 μέρες, αλλά το Παρίσι, αχ, το Παρίσι, γύρισα και βλέπω το Σιτροενάκι μου με άλλο μάτι,μέχρι και για πλύσιμο το πήγα!

      Διαγραφή
  2. Σιγά το πάρκο βρε πιγκουινάκι! Το δικό μας το Πεδίον του Άρεως είναι κλάσεις ανώτερο! Πεντακάθαρο, καθόλου φοβιστικό και μην ξεχνάς λίγους μήνες νωρίτερα τις σκηνές και τους μετανάστες που είχαν εγκατασταθεί εκεί για κάποιο διάστημα αποτελώντας μια μαζεστίκ τουριστίκ ατραξιόν! Πφ!! Αερόστατα και βλακείες! Χαχαχαχα!
    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλαμιά στον Κάμπο28 Ιαν 2016, 5:31:00 μ.μ.

    Με εντυπωσιάζει η πολλή άπλα και τα λίγα δέντρα. Καθώς και το πώς μία πολιτισμένη χώρα εκμεταλλεύεται και αναβαθμίζει παλιές κατασκευές. Πώς κάναμε εμείς πχ με τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις ή το Ελληνικό; Ακριβώς το αντίθετο!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τα καταφερες πάλι να με εντυπωσιασης με το κείμενο σου. τσιου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ξερω εναν που την επομενη φορα στο Παρισι θα το επισκεφτει οπωσδηποτε. Τον γαμπρο μου που ειχε καποτε αντιπροσωπεια της σιτροεν στην Θεσσαλονικη :) Και θα τρεχει και την αεδρφη μου στα παρκα για ρομαντικες βολτες :) :)

    Εισαι παντα ξεχωριστος πτηνουλι μου!!
    Καλο Σαββατοκυριακο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts