Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Το πλοίο θα σαλπάρει


Στις νότιες ακτές της Ιρλανδίας, μερικά χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Κορκ, η θάλασσα εισχωρεί μέσα στην ενδοχώρα και σχηματίζει έναν σχεδόν περίκλειστο κόλπο. Στη μέση του, βρίσκεται ένα μικρό νησί. Που συνδέεται με την ενδοχώρα, με μία γέφυρα. Και στη νότια άκρη αυτού του νησιού, υπάρχει ένα λιμάνι.



Το λένε Cobh, παρότι για κάμποσα χρόνια κυκλοφορούσε και ως Queenstown. Βλέπεις, κάποτες είχε έρθει εδώ επίσημη επίσκεψη η Βασίλισσα Βικτόρια (όταν ακόμα η Ιρλανδία ανήκε στην Αγγλία) και αντίς να της δώκουμε το χρυσό κλειδί ή μία γλάστρα με ζουμπούλι και βασιλικό, απεφασίσαμε ν'αλλάξουμε το όνομα της πόλης προς τιμήν της (συνήθεια που έχομεν πλέον ξεπεράσει και ευτυχώς, διότι κυκλοφορούν σήμερις στο ρόγιαλ φάμιλι κάτι Καμίλες Πάρκερ Μπόουλς και κάτι Πίπες Μίντλετον, οπότε θα το έλεγες και επικίνδυνο πράκτις!). Με την ίδρυση πάντως της ανεξάρτητης Ιρλανδίας, κάμαμε ριμπράντινγκ και επανήλθαμε στο Cobh.



Η εξαιρετική του θέση, ανέδειξε τον 19ο αιώνα, το Cobh, σε σημαντικό λιμάνι ουχί μόνο για εμπορικούς αλλά και για στρατιωτικούς σκοπούς. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, πολλά βρετανικά καράβια το χρησιμοποιούσαν ως βάση, καθώς το χειμώνα ο καιρός στα ανοιχτά, εναλλάσσεται μεταξύ θεομηνίας και Αρμαγεδδώνα, οπότε το Cobh συνιστά τη μόνη σου σοβαρή επιλογή, αν θέλεις να μην σε πάρουνε τα σύννεφα, οι άνεμοι, τα κύματα.


Στις αρχές του 19ου αιώνα είναι που χτίστηκαν όλα αυτά τα θαυμάσια κτήρια που βλέπεις. Σε αράδες, που λόγω της κλίσης του εδάφους, σου δίνουν την αίσθηση πως έχουν τοποθετηθεί το ένα πάνου στ' άλλο. Τα κοιτάς από αψηλά και μοιάζουν με κουκλόσπιτα. Θαρρείς πως εδώ δεν κατοικούμε άνθρωποι, μα παραμύθια.



Πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε, ιρλανδέζικα σπιτάκια, δεν με θέλετε καλέ! Σπιτάκι με τα κίτρινα, ποιον αγαπάς καλύτερα, ποιον αγαπάς καλύτερα, τον ένοικο ή το γείτονα; Ναι, είμαστε του πολύχρωμου ρεπερτορίου, εδώ.



Παρότι δύο αιώνων και βάλε, τα μπίλντινγκς έχουν διατηρηθεί σε αρκετά καλή κατάσταση και ο οικισμός είναι νοικοκυρεμένος και πεντακάθαρος. Όπως όλα στην Ιρλανδία.



Σε προειδοποιώ όμως πως την ανηφοροκατηφόρα, δεν θα τη γλιτώσεις, καθώς πέραν της παραλιακής οδού, όλες οι υπόλοιπες σκαρφαλώνουν σε ένα λόφο, στην κορφή του οποίου υψώνεται ο καθεδρικός του Cobh.



Πούναι κι αυτός εντυπωσιακός. Σε νεογοτθικό ρυθμό, αλλά αρκετά πιο αισιόδοξος και ανοιχτόκαρδος σε σχέση με άλλους αντίστοιχους που συναντάς στον ευρωπαϊκό Βορρά.



Το απογευματάκι που τον ελούζει ο ήλιος, αποκτά ξανθιές ανταύγειες και λαμποκοπά σαν πέτρινο στάχυ πάνου από την πόλη.



Εδώ μαζεύεται μέχρις και σήμερα η κοινότητα, στα καλά και στ'άσχημα. Για να εορτάσει, να προσευχηθεί και να θρηνήσει. Διότι όπως όλα τα μέρη, ακόμα και ετούτο, που εκ πρώτης σού φαίνεται ειδυλλιακό και ονειρεμένο, έχει το μερτικό του στις συμφορές που πλήττουν τους ανθρώπους.



Όλες οι μνήμες -και οι πιο ένδοξες και οι πιο θλιβερές του- συνδέονται με τη θάλασσα. Ας αρχίσουμε από τα ευχάριστα: από εδώ ξεκίνησε το 1821, το πρώτο ατμόπλοιο που συνέδεσε την Ιρλανδία με την Αγγλία, ενώ το 1849, ένα άλλο ατμόπλοιο ονόματι Sirius ξεκίνησε επίσης από εδώ, με προορισμό την Αμερική. Που μην το γελάς, διότι τότες το να διασχίσεις τον Ατλαντικό ήταν χιουτζ ταξίδι, σου κουνάγαμε το μαντήλι καθώς απομακρυνόσουν και κάμαμε μήνες για να σε ξαναδούμε (μόλις φθάσεις, να στείλεις καρτποστάλ γιατί το ρόουμινγκ δεν παίζει).



Το χάρμπορ έζησε μία από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές του, στις 11 Απριλίου του 1912. Όταν κατέφθασε για να πάρει τους τελευταίους του επιβάτες από εδώ, ένα θρυλικό πλοίο: ο Τιτανικός.



Εκατόν είκοσι τρεις επιβάτες επιβιβάσθηκαν από το Cobh. Σαράντα τέσσερις εξ αυτών διεσώθησαν. Οι υπόλοιποι εχάθησαν στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού, παρέα με τον Λεονάρντο ντι Κάπριο.



Τρία χρόνια αργότερα, στις 7 Μαΐου 1915, το αγγλικό υπερωκεάνιο Λουζιτάνια βυθιζόταν από τορπίλη γερμανικού υποβρυχίου, μερικές δεκάδες ναυτικά μίλια από ετούτη την ακτή. Χίλιοι διακόσιοι άνθρωποι εχάθησαν τότες -πολλοί εκ των οποίων Αμερικανοί- και το συμβάν αποτέλεσε μία από τις αφορμές για την είσοδο της Αμερικής στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα νεκρά πτώματα και οι επτακόσιοι περίπου επιζώντες της τραγωδίας, μεταφέρθηκαν σε ετούτο το λιμάνι.



Στην κεντρική πλατεία στέκει ένα μνημείο αφιερωμένο στα θύματα του Λουζιτάνια. Τα βιβλία ιστορίας λένε πως εντέλει η βύθισή του, μπορεί και να υπήρξε αποφασιστικής σημασίας για την έκβαση του Α΄Παγκοσμίου, καθώς ο αποτροπιασμός της διεθνούς κοινής γνώμης και βεβαίως η συμπαράταξη των Αμερικανών με την Αντάντ, οδήγησαν στην τελική ήττα των Κεντρικών Δυνάμεων.



Η σχέση του Cobh με αυτά τα ναυάγια αποτελεί μέχρι και σήμερα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του, που αξιοποιείται βεβαίως με ειδικά αφιερώματα στο τοπικό μουσείο, μεμοραμπίλια και αναφορές σε ολόκληρη την πόλη. Εννοείται πως μπορείς ν'αγοράσεις μαγνητάκι, αφίσα, βιβλιαράκι, φουλάρι, μπρελόκ και μινιατούρα Ταϊτάνικ-εδώ είμαστε βέρι οργανωμένοι σε κάτι τέτοια.



Εντούτοις, υπάρχει ακόμη ένας λόγος που καθιστά αυτό το λιμάνι, σημαντικό για την ιστορία της Ιρλανδίας.



Το Cobh αποτέλεσε ένα από τα βασικά σημεία επιβίβασης των Ιρλανδών μεταναστών για το δύσκολο ταξίδι τους προς τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Από το 1848 έως το 1950, έξι εκατομμύρια έφυγαν από τη χώρα. Περίπου οι μισοί, εγκατέλειψαν την πατρίδα τους από εδώ.



Όλα ξεκίνησαν την περίοδο ανάμεσα στο 1845 και το 1850, όταν έπεσε περονόσπορος στην πατάτα, που ήταν το κύριο και βασικό προϊόν που καλλιεργούσαν οι κάτοικοι της Ιρλανδίας. Όχι από αδυναμία στις γιαχνί και στα τσιπς μη-χειρότερα, αλλά διότι το υγρό και ήπιο κλίμα της χώρας δεν ήταν κατάλληλο για άλλες καλλιέργειες και η πατάτα είχε καταλήξει να αποτελεί τη βασική τροφή απ'άκρη σ'άκρη του νησιού.



Τα συνεχόμενα έτη κακής σοδειάς, σε συνδυασμό με το βαρύ χειμώνα του 1846-1847, οδήγησαν την Ιρλανδία σε μία τρομακτική ανθρωπιστική κρίση. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν και άλλο ένα εκατομμύριο πήρε το δρόμο της μετανάστευσης, οδηγώντας σε μείωση του πληθυσμού κατά 25% περίπου.



Οι μεταναστευτικές ροές συνεχίστηκαν με έντονους ρυθμούς κατά τις επόμενες δεκαετίες. Από εδώ ξεκίνησε το 1891 το ταξίδι για την Αμερική, η Annie Moore. Που είναι η πρώτη Ιρλανδή που πέρασε την 1η Ιανουαρίου του 1892 από τη διαδικασία ελέγχου στο περίφημο νησάκι Ellis της Νέας Υόρκης. Και έλαβε την άδεια εισόδου στη χώρα των ευκαιριών και των δυνατοτήτων, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μία χώρα που σε πολύ μεγάλο βαθμό, έγινε αυτό που είναι σήμερα, χάρις τους Ιρλανδούς μετανάστες. Που αποτέλεσαν τη βασική μαγιά για τη δημιουργία της αμερικανικής κοινωνίας και τη διαμόρφωση των αξιών της.



Από τότες βέβαια που το Cobh αποχαιρετούσε τις καραβιές των μεταναστών, οι καιροί έχουν αλλάξει. Η Ιρλανδία απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο, κατάφερε να αξιοποιήσει όσο λίγες χώρες, τη συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και επέτυχε σήμερις να απολαμβάνει ένα από τα υψηλότερα βιοτικά επίπεδα στον κόσμο.



Βεβαίως και περάσαμε κρίση. Βεβαίως και υπήρξαν -στο πολύ πρόσφατο παρελθόν- στιγμές που τα όσα χτίσαμε, κινδύνεψαν από τις δυσμενείς οικονομικές συγκυρίες και τις ολέθριες δυνάμεις των διεθνών αγορών. Αλλά ξεύρεις, εδώ στο Cobh, τόχουμε πλέον φιλοσοφήσει το πράμα και τόχουμε τελοσπάντων καταλάβει.



Πως δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Μήτε μπορεί κανείς να βασίζεται στις λιακάδες, τους ούριους ανέμους ή στην καλή του τύχη. Πρέπει να μπορεί να την εφτιάχνει την τύχη του και με έναν τρόπο να την ορίζει. Με συνέπεια και με πείσμα. Με όραμα και με προσπάθεια.



Διότι και τα ναυάγια θα συμβούν και οι προσδοκίες θα διαψευστούν και -καμιά φορά- θα σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και θάχεις συνεχόμενες κακές σοδειές. Που θα σε φορτώσουνε με προβλήματα και θα εξανεμίσουνε τα όσα θεωρούσες κεκτημένα. Υπάρχουν δύο επιλογές για σένα: να κλαις και να φωνασκείς για την αδικία που σε βρήκε ή να σφίξεις τα δόντια και να σκάψεις με ακόμα περισσότερη επιμονή τη γη ώσπου ν'ανθίσει.



Περπατώ στους ανηφορικούς δρόμους του Cobh και απολαμβάνω την υγρή δροσιά που φέρνει το θαλασσινό αεράκι. Κοιτάζω τα σπίτια, αφήνω το βλέμμα μου να κυλήσει στις στέγες. Κι αναπνέω την ησυχία μιας ήπιας καθημερινότητας.


Σε ένα μέρος που οι κάτοικοί του έχουν σταματήσει εδώ και καιρό να κουνάνε τα μαντήλια τους στα πλοία που σαλπάρουν. Και έχουν σταματήσει να μετράνε τις ζωές τους με ναυάγια και καταστροφές. Αλλά αντίς να αποχαιρετούν, υποδέχονται πλέον τα πλοία και ορίζουν πια τις ρότες τους.

18 σχόλια :

  1. πολύ όμορφο μέρος και εγω που είμαι φαν του χειμωνα θα ξετρελαινόμουν να ζω εκει τέτοια εποχή!Παραμυθένιο πραγματικά!Πρόσφατα είδα ντοκιμαντερ για το νησάκι Ellis και τους Έλληνες που κατέφθαναν εκεί.Νομίζω υπάρχει και μπλόγκερ που έμεινε εκεί(η Αριστεα ξερει καλύτερα).
    Εμείς διαλέξαμε τη μοιρολατρία ,έχουμε πέσει σε μόνιμη χειμερία νάρκη για όποιο δεινό μας συμβαίνει !
    Καλημέρααααααααααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σύμφωνα με τη δαρβινική θεωρία, Νάσια μου, υπάρχουν είδη που προσαρμόζονται και επιβιώνουν και είδη που αρνούνται να προσαρμοστούν και εντέλει εκλείπουν. Νομίζω είναι πια ξεκάθαρο ποια επιλογή είναι η σωστή.
      Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
    2. Άσ'το, Νἀσια. Άσ'το, μάνα μου. Βρέχει πάαααρα πολύ εκεί κι έχεις και τ'αρθριτικά σου, μεγάλη γυναίκα. Δε θα σε σηκώσει το κλίμα. Άσε που δεν θα βγάζεις και τις ανηφόρες - χαχαχαχαχαχααα !!! Πάμε Σκωτία (Δυτική πλευρά) που είναι πιο καλά ;-)

      Διαγραφή
    3. τρελαίνομαι για βροχή !Μήπως είμαι καταθλιπτική και δεν το ξέρω;

      Διαγραφή
    4. Νάσια, θα συμφωνήσω με την Αγγελική: ωραίο το Cobh, αλλά σαν τη Σκωτία, δεν έχει! :)
      (και ναι, είναι υπέροχη η βροχή!)

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Είναι εξαίσιο το μέρος, Μαρία. Ειδικά αυτήν την περίοδο που ο ήλιος λάμπει κάμποσες ώρες (ξημερώνει κατά τις 5:30 και νυχτώνει πολύ μετά τις 9), δεν χορταίνονται οι ησυχίες στα γραφικά σοκάκια του και οι βόλτες γύρω από το λιμάνι.
      Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  3. Μα τι όμορφα χρωματιστά σπιτάκια!Η τελευταία σου φώτο υπέροχη!
    Έχω την αίσθηση ότι πέταξες μπιχτές για τα ημέτερα. Τστστστσ. Ντροπή σου! :) Κοτζάμ πολυνομοσχέδιο ψηφίσαμε! Η ανάπτυξη, η ανάκαμψη κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο έρχονται! Μα με τίποτα δεν είσαι ικανοποιημένος πια; :)
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπηχτές εγώ; Ζαμέ!! :)
      Αναμένω με χαρά την ανάπτυξη! Διότι από Τιτανικούς, άλλο τίποτα!
      Πολλά, πολλά φιλιά, Ραπουνζέλ!

      Διαγραφή
  4. Παρά το γεγονός ότι μου βγήκε η πίστη για να ανέβω όλες αυτές τις ανηφόρες, το απήλαυσα το ταξίδι! Και τα πολύχρωμα σπίτια επίσης. Μου άρεσε ιδιαιτέρως εκείνο το μπλε-μωβ, πάνω από το μπαρ της Κέλλης!
    Καλημέρα πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσε, Αρτίστα μου, κι εγώ κοψομεσιάστηκα για ν'ανέβω στον καθεδρικό!
      Επειδή έχω κάτι κονέ με την Κέλλη πούχει το μπαρ, θα μεσολαβήσω για το σπιτάκι που σου γυάλισε και όλο και κάτι θα γίνει... :)
      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  5. Μπονζούρ, Πτηνό μου.

    Από τουριστικής άποψης είναι πανέμορφο το Cobh όντως (έχω πάει κι έχω και φίλους εκεί), αλλά - παρόλο που συμφωνώ με το γενικό μήνυμα της ανάρτησής σου - οφείλω να πω πως η ζωή για τους κατοίκους εκεί δεν έχει αλλάξει και τόοοοοοσο πολύ από τον 18ο αιώνα που έφευγαν καραβιές μεταναστών. Απλά τώρα δεν μπορούν να φύγουν είτε γιατί για κάποιους η μετανάστευση κοστίζει πολύ είτε γιατί - για τους υπόλοιπους - η μέθη του "εύκολου" και γρήγορου χρήματος τους κρατάει ναρκωμένους και νωθρούς.

    Γιατί το Cobh δεν παράγει τίποτα πλέον - ούτε καν πατάτες ! Και η μόλυνση είναι τεράστια από το γειτονικό εργοστάσιο παραγωγης χάλυβα και την μονάδα βιολογικού (ας γελάσω) καθαρισμού των λυμάτων. Και μαζί με την μόλυνση, βέβαια, τεράστια είναι και τα προβλήματα υγείας των κατοίκων. Κι ενώ στην πόλη πέφτει χρήμα πολύ από τα κρουαζιερόπλοια που αράζουν εκεί καθημερινά, τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα (ή και οι κρουαζιεριστές - κατά το παραθεριστές η λέξη :-p - οι ίδιοι) σπέρνουν παιδιά αβέρτα-κουβέρτα καθιστώντας το Cobh την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα ανύπαντρων μανάδων. Και οι περισσότεροι από τους κατοίκους του τελειώνουν το Γυμνάσιο με το ζόρι. Και η εγκληματικότητα είναι υψηλή.

    Ας μην συνεχίσω διότι θα πιαστεί η ψυχή μας, Δευτεριάτικο. Όπως είπα πιο πάνω, ναι συμφωνώ απόλυτα: Το να κλαις και να φωνασκείς για την αδικία που σε βρήκε δεν βοηθάει σε τίποτα. Είναι σαφώς προτιμότερο να σφίξεις τα δόντια και να σκάψεις με ακόμα περισσότερη επιμονή τη γη ώσπου ν'ανθίσει. Απλά δεν ξέρω, αν υπάρχει μέρος στον κόσμο που να γίνεται αυτό με σύστημα σωστό και με γνώμονα την μακροπρόθεσμη ευημερία ανθρώπων και περιβάλλοντος ή αν όλα είναι φούσκες στο βωμό του εύκολου, γρήγορου και χωρίς αντίκρυσμα χρήματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τάχουμε ξαναπεί, Αγγελική μου: δεν υπάρχουν τέλειες κοινωνίες και τα προβλήματα δεν θα εγκαταλείψουν ποτέ τους ανθρώπους. Και όλα όσα λες για το Cobh ισχύουν: και τα κρουαζιερόπλοια φέρνουν χρήμα και το τοπικό εργοστάσιο χάλυβα επιβαρύνει το περιβάλλον (αν και η κατάσταση έχει βελτιωθεί σημαντικά σε σχέση με το παρελθόν) και βεβαίως υπάρχει πράγματι πρόβλημα με παιδιά που δεν ολοκληρώνουν το σχολείο. Αν θέλεις να συνεχίσουμε, θα προσθέσω τον αλκοολισμό -που γνωρίζεις πόσο τεράστιο πρόβλημα είναι σε ολάκερη την Ιρλανδία- και τα συντηρητικά αντανακλαστικά μίας κοινωνίας που δεν έχει ξεπεράσει τον επαρχιωτισμό και τις εμμονές στον καθολικισμό της.

      Εντούτοις, θα σου ξαναπώ κάτι που σου έχω επαναλάβει αρκετές φορές: τα πράγματα κρίνονται εντός του πλαισίου αναφοράς τους και με γνώμονα το εφικτό. Η Ιρλανδία μέχρι τα τέλη του '80, ήταν μακράν η πιο φτωχή χώρα της τότε ΕΟΚ. Τα κοινωνικά προβλήματα, οι οικονομικές καθηλώσεις και οι σχεδόν πρωτόγονες συνθήκες στην ύπαιθρο δημιουργούσαν μία πραγματικότητα τρομακτικής υστέρησης. Αλλά τα πράγματα άλλαξαν. Ακόμα και σε περιοχές όπως αυτή που συζητάμε, με επίκεντρο το Κορκ, που μεγάλο του μέρος ήταν παραδομένο στην απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση. Ναι, θαύματα δεν γίνονται. Ούτε μπορεί ένα μικρό λιμάνι σαν το Cobh να μετεξελιχθεί σε Ζυρίχη (που δεν ξεύρω κι αν είναι το ζητούμενο). Όμως η αλλαγή είναι ορατή. Η Apple είναι στο Κορκ, η Oracle και η Google είναι στο Δουβλίνο και θα συμφωνήσεις κι εσύ, πως αν το λέγαμε πριν 20 χρόνια πως η Ιρλανδία θα έχει το 2015 (και μετά από τετραετή κρίση) κατά κεφαλήν ΑΕΠ 51.000 ευρώ (και την Ελλάδα κάτω από 19.000 ευρώ) θα γέλαγες και θα έλεγες με την καμία και αποκλείεται. Προφανώς και δεν είναι το μόνο κριτήριο, προφανώς και η ανάπτυξη δεν αφορά (σε καμία κοινωνία, ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία) όλους. Αλλά έχει και αυτό το νούμερο ένα νόημα: δείχνει πως έχει καταβληθεί προσπάθεια και πως έχουν γίνει αρκετά πράγματα πως τη σωστή κατεύθυνση. Την κατεύθυνση της προόδου και της ευημερίας. Την κατεύθυνση της βελτίωσης. Θα το ξαναπώ: εντός του πλαισίου και με γνώμονα το εφικτό.

      Αυτά! :)

      Διαγραφή
    2. Και όσα για τη "μέθη του εύκολου χρήματος που κρατά τους ανθρώπους ναρκωμένους και νωθρούς", βλέπω και την πολιτιστική άνοιξη εδώ στην Ελλάδα -που δεν υπάρχει πια (γενικώς) εύκολο χρήμα και άρα θα περίμενε κανείς πως δεν είμαστε ναρκωμένοι και νωθροί (κάθε μέρα στα πεζοδρόμια και στις πλατείες ήταν ο μισός πληθυσμός για μήνες, για να μην μιλήσω για τις επάλξεις του φέιζμπουκ και κάθε δεκαπέντε μέρες καίγαμε την Αθήνα / νωθρούς δεν μας λες!): Μπράβο Ρούλα βλέπουμε πάλι ως κοινωνία, η Ντενίση κάμει ταμείο στη θεατρική Αθήνα, χιλιάδες νέοι πήγαν στην κηδεία του Παντελίδη, με τα ραδιόφωνα στη διαπασών να παίζουν το "Δεν ταιριάζετε σου λέω" και τα μουσεία κλειστά (θα επιμένω να το επαναλαμβάνω αυτό συνέχεια!). Δεν περιμένω θαύματα ούτε στην Ελλάδα: δεν θα βλέπουμε ποτέ ARTE και δεν θα δω ποτέ ουρές στον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού. Αλλά θα περίμενα μία κάποια έστω βελτίωση: εντός του πλαισίου και με γνώμονα το εφικτό. :)

      Διαγραφή
  6. Καλημέρα φίλε μου.
    Να ξεκινήσω από την επίσκεψή σου στο δικό μου hellascafe και να σ΄ευχαριστήσω γι΄αυτό. Ώστε ξενητεμένος κι΄εσύ. Και πανέμορφη η πόλη σου. Να σου πω ότι εδώ στις ΗΠΑ όπου βρίσκομαι για πολλά χρόνια οι Ιρλανδοί είναι μια σημαντική παρουσία. Την ημέρα του Αγίου Πατρικίου γίνεται η μεγάλη παρέλαση στην Fifth Avenue κι΄όλη η Νέα Υόρκη είναι ντυμένη στα πράσινα.
    Απόλαυσα και τον περίπατο στα Αλάτσατα. Είσαι καταπληκτικός ξεναγός.
    Χάρηκα που γνωριστίκαμε και θα τα λέμε. Ήδη σε έχω περάσει στα "αγαπημένα"
    Νάσαι καλά και θα τα λέμε.
    ΥΓ. Αν θέλεις πέρασε και από το http://eftnhsa.blogspot.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πτηνό είναι εκ φύσεως ιντερνάσιοναλ, παρότι η βάση παραμένει η Ελλάδα. Ως αναπόδραστη ταυτότητά του. Έχω απολαύσει την παρέλαση του Αγίου Πατρικίου στη Νέα Υόρκη και έχω στ'αλήθεια εντυπωσιαστεί. Πολλοί Αμερικάνοι τουρίστες έρχονται στην Ιρλανδία με την αίσθηση ότι επιστρέφουν σε μία πατρίδα. Εν πολλοίς, έχουνε δίκιο.
      Χαίρομαι που βρεθήκαμε και θα τα λέμε.
      Την καλησπέρα μου.

      Διαγραφή
  7. Συγνώμη. Το σωστό σην ιστοσελίδα μου. http://eftanhsa.blogspot.com
    Και πάλι συγνώμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Για τον Τιτανικό έτρεχα?...όχι δε θέλω να προλάβω!
    Ούτε τα άλλα ναυάγια θα προτιμήσω....αλλά μια βόλτα από εκεί θα ήθελα να την κάνω να δω τα πολύχρωμα σπίτια από κοντά.
    Άντε το πολύ πολύ να πάρω κι ένα μαγνητάκι!
    Φιλιά πολλά και καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.