Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Γιατί, οι άλλοι ήταν καλύτεροι;


Όταν τα λοιπά επιχειρήματα εξαντλούνται, καταλήγουμε στο υπέροχα βολικό "γιατί, οι άλλοι ήταν καλύτεροι;". Λες και αυτή η σύγκριση, μπορεί να αντισταθμίσει ή να ακυρώσει την κριτική που ασκείται σε μία εξαιρετικά κακή κυβέρνηση που μέσα σε ενάμιση μόλις χρόνο κατάφερε να διχάσει, να διασπαστεί, να προκαλέσει (με τις κινήσεις της ή τις παλινωδίες της) τους ελέγχους κεφαλαίων τραυματίζοντας έτι περαιτέρω την ήδη χειμάζουσα οικονομία, να προκηρύξει ένα φαύλο δημοψήφισμα και να αγνοήσει το αποτέλεσμά του.

Μία κυβέρνηση που ανενδοίαστα αποφάσισε να αλλάξει άρδην κατεύθυνση (υλοποιώντας τα όσα μέχρι πρότινος ήταν αφορμή για διαρκή ξεσπάσματα αγανάκτησης και ακραίου αντιπολιτευτικού λόγου), να εντείνει τη φοροκαταιγίδα, να υπογράψει νέο μνημόνιο, να περάσει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας σε ένα υπερ-ταμείο υπό ξένο έλεγχο για 99 χρόνια και βεβαίως, μία κυβέρνηση που συνεχίζει να επικαλείται αρετές που έχουν για διάφορους κοινωνικούς και ιστορικούς λόγους ταυτισθεί σε μεγάλο μέρος του ελληνικού εκλογικού ακροατηρίου με την Αριστερά (όπως το περίφημο "ηθικό πλεονέκτημα" ή μία κάπως αφηρημένη ερμηνεία του "προοδευτισμού"), ενώ την ίδια στιγμή δεν διστάζει να εναγκαλίζεται πολιτικά με μία λαϊκή δεξιά που υπό άλλες συνθήκες θα απέρριπτε μετά βδελυγμίας.

Μία κυβέρνηση που ανέδειξε σε πρωταγωνιστικά πρόσωπα και ρυθμιστές των εξελίξεων, ανθρώπους όπως ο Λαφαζάνης, ο Στρατούλης, η Κωνσταντοπούλου και ο Βαρουφάκης και εν συνεχεία πρόσωπα όπως ο Παππάς, ο Πολάκης, ο Φίλης και ο Κουρουμπλής. Μία κυβέρνηση που μας σύστησε ανθρώπους σαν τον Καρανίκα και τον Κυρίτση.

Και κυρίως, μία κυβέρνηση που αδυνατεί να διαμορφώσει μία οποιαδήποτε αναπτυξιακή προοπτική για τη χώρα (καθώς έχει μία συμπλεγματική σχέση με έννοιες όπως η επιχειρηματικότητα και η ελεύθερη αγορά), υποπίπτει διαρκώς σε οξύμωρα σχήματα (τελευταίο παράδειγμα, η ψήφιση από Σύριζα/ΑΝΕΛ της δυνατότητας των πολιτικών προσώπων να διαθέτουν offshore εταιρίες!), συνεχίζοντας να ερμηνεύει την πραγματικότητα μέσα από παρωχημένα και αυτοαναφορικά ιδεολογικά φίλτρα και επιμένοντας να αναλύει την κοινωνία του 21ου αιώνα με αναφορές σε ταξικούς αγώνες και διατεταγμένες υπηρεσίες και χρεωκοπία του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και ρήξεις με το κατεστημένο (γενικώς), λες και βρισκόμαστε σε συγκέντρωση νεολεϊστικης παρέας αριστεριστών της δεκαετίας του 70.

Οι κλισέ απαντήσεις τύπου "γιατί, οι άλλοι ήταν καλύτεροι;" ή "τουλάχιστον αυτοί δεν είναι υπαίτιοι για την κρίση" ή "μωρέ, κυβερνούν μόλις ενάμιση χρόνο, δώστους μια ευκαιρία", αρχίζουν να ακούγονται πλέον αφελείς και μη πειστικές. Σε μία κοινωνία που συνεχίζει να πνίγεται και συνειδητοποιεί ότι το σωσίβιο που της έριξε η πολυδιαφημισμένη ομάδα διάσωσης, ήταν τρύπιο.

Αλλά πρόκειται για τη γνωστή λογική της επιλεκτικής δικαιολόγησης. Επειδή είναι δύσκολο να παραδεχθεί κανείς τη συντριβή των προσδοκιών που είχε επενδύσει και την ευκολία με την οποία παρασύρθηκε από ένα αφελές αφήγημα, προσπαθεί πλέον να στηριχθεί στο τελευταίο του οχυρό: τη σύγκριση με το χειρότερο πρόσωπο της προηγούμενης επιλογής (φαντάζομαι σκέφτεσαι τη Βούλτεψη και τον Άδωνη Γεωργιάδη)! Χωρίς να καταλαβαίνει πόσο αξιοθρήνητο επιχείρημα είναι αυτό. Διότι αυτό που οφείλεις να ζητήσεις είναι επιτέλους κάτι καλύτερο. Να ανεβάσεις τον πήχη ψηλότερα, μπας και βρεθεί επιτέλους κάποιος να τον ξεπεράσει ή τελοσπάντων για να φάνε τα μούτρα τους όσοι δεν μπορούν να σηκώσουν τα πόδια τους από το έδαφος. Αντ'αυτού, οι υποστηρικτές αυτής της κυβέρνησης, επιμένουν να κατεβάζουν τον πήχη προς τα κάτω.

Μαζί, κατεβάζουν το βιοτικό μας επίπεδο (σταθερά και συστηματικά), το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου, το κριτήριο αξιολόγησης των όσων συμβαίνουν, το επίπεδο αισθητικής της δημόσιας ζωής και βεβαίως μειώνουν τις όποιες πιθανότητες υπάρχουν για να εξέλθει κάποια στιγμή αυτή η δυστυχής χώρα από την φαυλότητα των εξαιρετικά κακών επιλογών της και των χρόνιων ψυχοπαθολογικών της προβλημάτων. 

11 σχόλια :

  1. Καλαμιά στον κάμπο31 Μαΐ 2016, 4:15:00 μ.μ.

    Εδώ, στον πάτο που φτάσαμε - που μας έφτασαν - εγώ απαντάω :
    Ναι, οι άλλοι ήταν καλύτεροι!!!!!!

    (Συγγνώμη που σε ανησύχησα, δεν το ήθελα. Με συγκίνησες, όμως και σ΄ευχαριστώ!!! Δεν θα το ξανακάνω.:-)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Σύριζα κατάφερε πάρα πολύ γρήγορα να γίνει η χειρότερη κυβερνητική λύση από τις υπάρχουσες. Διέψευσε ακόμα και τους πιο φανατικούς οπαδούς του, με τον πιο πανηγυρικό τρόπο -και δυστυχώς, κάποιοι εξ αυτών, βρίσκονται σε φάση σχεδόν υστερικού denial. Γαντζωμένοι στο τελευταίο οχυρό: της σύγκρισης που κεφαλαιοποιεί τα τελευταία αποθέματα αγανάκτησης και ό,τι απέμεινε από την κεκτημένη του πεζοδρομίου και της ρήξης.

      Το ερώτημα είναι ποια θα είναι η επόμενη μέρα: ένας νέος λαϊκισμός ή επιτέλους, κάτι καλύτερο;

      (Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χαίρομαι που ξαναβλέπω σχόλιά σου!)

      Διαγραφή
  2. Όταν βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ ήλπιζα ότι τα πράγματα θα άλλαζαν κάπως, προς το καλύτερο βέβαια. Δυστυχώς τίποτα δεν άλλαξε, ίσα ίσα τα πράγματα μοιάζουν να είναι χειρότερα αφού άλλα έλεγαν κι άλλα κάνουν. Τουλάχιστον με τους άλλους ήξερες τι να περιμένεις. Και για μένα είναι τουλάχιστον τραγικό που όλοι όσοι τους ψήφισαν και τη δεύτερη φορά επιμένουν ότι αυτή η κυβέρνηση παράγει έργο και λειτουργεί με γνώμονα το καλό του συνόλου καθότι αριστερά. Μήπως τελικά όντως μας ψεκάζουν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προφανώς η υπόθεση εργασίας ότι αν κάποιος φέρει μία συγκεκριμένη ιδεολογική ταμπέλα (και ανεξαρτήτως του ποιος είναι αυτός ο κάποιος ή τι πράττει στην πραγματικότητα), του εξασφαλίζει ηθικό πλεονέκτημα και αποτελεί εγγύηση ανωτερότητας και αποτελεσματικότητας, είναι εντελώς αφελής και δεν στέκει σε καμία σοβαρή συζήτηση. Δυστυχώς για την Αριστερά και ακόμα κι αν της αναγνωρίσει κάποιος (γενικά και λίγο αυθαίρετα) αγαθές προθέσεις, το track record της αναφορικά με την εξασφάλιση κοινωνικής προόδου και ευημερίας σε όσες περιπτώσεις δοκιμάστηκε, είναι από απογοητευτικό ως εφιαλτικό. Αλλά επιμένω ότι ο Σύριζα δεν είναι ακριβώς Αριστερά, πλέον. Είναι ένα περίεργο μόρφωμα χωρίς ξεκάθατο πολιτικό στίγμα που απλώς προσπαθεί με νύχια και με δόντια να επιβιώσει πολιτικά (ψηφίζοντας φόρους, υπογράφοντας μνημόνια, εκποιώντας τη δημόσια περιουσία) και να ξεπεράσει τις παγίδες που ο ίδιος έστησε στον εαυτό του.

      Κι αν μας ψεκάζουν, κρατάμε πια ομπρέλα! Ελπίζω δηλαδή! :)

      Διαγραφή
  3. Εάν με εξαπατήσεις και δεύτερη φταίω εγώ!
    Πόσο σωστό!
    Αρκεί για απάντηση . Δεν ήξερα την πρώτη φορά....
    Την πρώτη! Ένα λάθος το δικαιούμουν η καψερή....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα λάθος το δικαιούσουν η καψερή!
      Αλλά οφείλεις να το παραδεχτείς: οι φίλοι σε τσιγκλούσαν κι αναλάμβαναν το ρίσκο! :)
      Πολλά φιλιά, airis!

      Διαγραφή
  4. "Μια παρέα φίλων βγήκε ένα βράδυ και πήγε σε ένα κλαμπ. Στην παρέα υπήρχε κι ένας που - ενώ είχε συμφωνήσει αρχικά να πάει με την παρέα στο συγκεκριμένο κλαμπ - στην συνέχεια έλεγε "Καλά, ρε μλκες !!! Πού με φέρατε ;;; Πάμε να φύγουμε από δω ! Το μέρος είναι χάλια !" Με τα πολλά και για να γλιτώσουν από την γκρίνια, οι υπόλοιποι τον ακολούθησαν και φύγαν από το κλαμπ, αλλά βγαίνοντας κατάλαβαν ότι ο τύπος δεν είχε να προτείνει τίποτα καλύτερο και μάλιστα το κλαμπ δεν τους ξαναέβαζε μέσα. Στο τέλος η παρέα κατέληξε σ'ένα πατσατζίδικο της κακιάς ώρας να μαλώνουν μεταξύ τους για το ποιος έφταιγε που κατέληξαν εκεί."

    Moral of the story: Αντί να αναλωνόμαστε στο να ρίχνουμε ευθύνες σε επιλογές των άλλων, ας αναλάβουμε την ευθύνη να προτείνουμε και να προσπαθήσουμε να πείσουμε για κάτι καλύτερο, αν υπάρχει.

    Φιλιά και καλησπέρες :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως κάποια στιγμή, να πρέπει να ωριμάσουμε ως κοινωνία και ως πολίτες και να κόψουμε το clubbing. Αφού μας χαλάει και το μετανιώνουμε μετά, γιατί επιμένουμε; Μήπως να βρίσκαμε άλλους τρόπους διασκέδασης; Κάτι πιο ήσυχο, λιγότερο θορυβώδες και με περισσότερη ουσία από το αφελές ντάπα-ντούπα; Λέω εγώ τώρα!

      Και η απάντησή μου στο αν υπάρχουν αντιπροτάσεις, είναι γνωστή. Δεν συζητάω λύσεις που δεν είναι (α) προοδευτικές και φιλελεύθερες (βάζω μέσα και τον οικονομικό φιλελευθερισμό, διότι και ενώ κάποιους τους πονάει, δεν ζούμε σε γκουλαγκ και ευτυχώς), (β) ευρωπαϊκές (αδιαπραγμάτευτο για ένα ζίλιον λόγους που βαριέμαι πια να εξηγώ, γιατι θα έπρεπε να είναι αυτονόητοι!) και (γ) διαθέτουν κάποια τουλάχιστον σοβαρά στελέχη που μπορούν να διαχειριστούν κυβερνητικές θέσεις. Δεν θα υποπέσω στην παγίδα του να υποδείξω. Πρώτον, διότι δεν έχουμε εκλογές και άρα η συζήτηση στερείται περιεχομένου. Και δεύτερον, διότι ο κάθε σκεπτόμενος και ενημερωμένος άνθρωπος που δεν κρατά ταμπέλες και δεν αυτοπροσδιορίζεται από κομματικές ταυτότητες (τύπου "δαγκωτό") θεωρώ ότι έχει το κριτήριο να καταλάβει, να αξιολογήσει και να αποφασίσει μόνος του. Ένας δημοκράτης και προοδευτικός άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένος με την κυβέρνηση Σύριζα/ΑΝΕΛ, Αγγελική. Το υπογραμμίζω αυτό.

      Μεγαλώσαμε, Αγγελική. Και ως κοινωνία. Δεν μπορούμε να λειτουργούμε ως αντιρρησίες του συστήματος, να κυκλοφορούμε χυμαδιό στο πεζοδρόμιο και να ζούμε στον αστερισμό μετεφηβικών ρήξεων. Είναι ώρα για σοβαρότητα.

      Διαγραφή
  5. πτηνέ, το ψήνεις να πάμε για πατητές; πήγες θάλασσα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό τώρα που κολλάει; Όχι να ξεύρω να πάρω τα μπρατσάκια μου... :)

      Διαγραφή
  6. Δεν μπορούσες να τα γράψεις καλύτερα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts