Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

La Corniche



Για το δικό σου το καλό, τα λέω: διπλή στρώση αντηλιακού, καπελάκι, γυαλιά ηλίου και μπουκαλάκι νερό στην τσάντα. Διότι εδώ ο ήλιος δεν αστειεύεται και έχουμε διαδρομή μπροστά μας. Δεν θέλω να μου πάθεις καμία θερμοπληξία, να πέσεις τίποτις ξερός ή να σε φωνάζουμε ροζ μπιφ στο τέλος της βόλτας και να γελάμε μαζί σου. Και τελοσπάντων το μαυρισμένος μπορεί να σου πάει, το ξεροψημένος και τραγανός, σε αδικεί.


Ναι, το σαραντάρι τόχουμε σιγουράκι. Από σαρανταπέντε και πάνω, αρχίζουμε να μιλάμε σοβαρά για ζέστη. Το παρατηρείς άλλωστε στα μπίλντινγκς που λαμποκοπάνε από την αντηλιά και αστράφτουν θερμότητα.


Βρισκόμαστε στο Άμπου Ντάμπι. Και το ξενοδοχείο Σέρατον αποτελεί την αφετηρία ενός μεγάλου περιπάτου μας.



Ενός περιπάτου κατά μήκος του λεγόμενου Corniche. Του παραλιακού μετώπου δηλαδή -μήκους περίπου δέκα χιλιομέτρων- που εκτείνεται στη βορειοδυτική ακτή του νησιού επί του οποίου είναι χτισμένη η πόλη. Έχουμε να χαζέψουμε και να συζητήσουμε πράματα, να ιδούμε κόσμο, να ρίξουμε βρε αδελφέ και καμία βουτιά, χάρμα θα τα περάσουμε!



Μέχρι πριν μερικά χρόνια, στο σημείο αυτό που περιπατούμε βρισκόταν το κεντρικό εμπορικό λιμάνι του Άμπου Ντάμπι. Όμως οι αρχές της πόλης απεφάσισαν να μεταφέρουν τις εμπορικές δραστηριότητες, τα κοντέινερς, τους λιμενεργάτες και τους γλάρους, μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα για να απελευθερώσουν το χώρο και να τον αποδώσουν στους πολίτες. Από το σημείο που βρισκόμαστε φαίνεται στο βάθος, το Mina Zayed, ήτοι το νέο λιμάνι που λέγαμε.



Και επειδής είμαστε πολύ λαρτζ ως άνθρωποι, ρίξαμε και μία επιχωμάτωση πολλών δεκάδων μέτρων για να αποκτήσουμε περισσότερο ζωτικό χώρο και να μετατρέψουμε το πρότζεκτ της παραθαλάσσιας αξιοποίησης σε υπερπαραγωγή.



Εκεί που τελειώνουν οι ουρανοξύστες (που τους έχουμε πολλούς και στημένους σε ωραιότατη σειρά με το υποδεκάμετρο), ξεκινάνε τα πάρκα. Παρεμβάλλεται η ταχείας κυκλοφορίας παραλιακή λεωφόρος και ύστερα ακόμα περισσότερα πάρκα, κήποι, απλωσιές, ποδηλατόδρομοι και παιδικές χαρές, ώσπου φθάνουμε στη θάλασσα.


Εννοείται ότι έχουμε και μπόλικες διαβάσεις που σου επιτρέπουν να περάσεις κάτω από τη λεωφόρο και να φθάσεις από τους ουρανοξύστες ως την παραλία ή τούμπαλιν. Αλλά μη σκεφτείς τίποτις υπόγες και κακομοιριές. Ακόμα και οι διαβάσεις είναι έξτρα πολυτελείς, με τα συντριβάνια και τα ντιζάιν τους και τα παρτέρια τους -ντρέπεσαι να περάσεις! Σκουπίδι δύσκολα θα βρεις, συνθήματα στους τοίχους και γκράφιτι ούτε γι'αστείο και όλα μα όλα, λειτουργούν πάντα και στην εντέλεια. 


Μη μου πεις ότι κουράστηκες κιόλας; Έλεος, ούτε μισό χιλιόμετρο δεν έχουμε κάμει! Τι εννοείς "δεν κυκλοφορεί κανείς, παραμόνο εμείς οι τρελοί"; Α δεν θέλω γκρίνιες και λιγοψυχίες! Θα το βγάλουμε μέχρι τέλους, πάρτο απόφαση!



Το Άμπου Ντάμπι είναι μακράν το μεγαλύτερο και πιο πλούσιο από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και βασικά εκείνο που κόβει την τράπουλα, μοιράζει χαρτί, κάμει μάνα και κερδίζει την κάθε παρτίδα. Πρώτον, διότι είναι το μόνο που εξακολουθεί να έχει τεράστια αποθέματα πετρελαίου και κατά κεφαλήν πάνω από εξήντα χιλιάδες δολάρια, τη στιγμή που εσύ μετά βίας πιάνεις τα είκοσι (και χωρίς να συνυπολογίζουμε τα όσα χρωστάς της εφορίας και της Μιχαλούς). Και δεύτερον, διότι εν πολλοίς χρηματοδοτεί τα υπόλοιπα Εμιράτα. Κάποια εκ των οποίων είναι εξαιρετικά φτωχά και κάποια άλλα (Ντουμπάι, για σένα λέμε!) κάμουνε διάφορες τρέλες, χρεοκοπούν και έρχεται το Άμπου Ντάμπι και πλερώνει τα σπασμένα (όχι με μεγάλη χαρά, όπως καταλαβαίνεις).



Εμείς λοιπόν εδώ -και παρά τα όσα βλέπεις- είμαστε πολύ πιο μαζεμένοι και νοικοκυρεμένοι από το απερίσκεπτο και μεγαλομανές Ντουμπάι. Και μόλις τελευταία έχουμε μπει στο τριπάκι των θηριωδών κατασκευαστικών έργων, συνειδητοποιώντας ότι θα πρέπει να εφεύρουμε σιγά-σιγά εναλλακτικούς τρόπους δημιουργίας εσόδων, πέραν του πετρελαίου. Που το λες και εξαιρετικά δύσκολο, δεδομένου ότι είμαστε μία επίπεδη έρημος που καταλήγει στη θάλασσα και υπό κανονικές συνθήκες δεν φυτρώνει ούτε κάκτος.



Κοιτώντας βέβαια τριγύρω, δύσκολα σε πείθω ότι είμαστε στην έρημο. Αντιθέτως βλέπεις πάρκα, καταπράσινα παρτέρια, δέντρα και οργιαστική βλάστηση. Ή που ζεις μία εικονική πραγματικότητα και όλα ετούτα είναι πλαστικά ή που σε χάσαμε από τη ζέστη και μεταφέρθηκες εν τόπω χλοερό.



Μην μου ανησυχείς, αγαπημένε αναγνώστα και μην τσιμπιέσαι: όλα όσα βλέπεις είναι βέρι υπαρκτά και εντελώς πραγματικά. Βγάζουμε το τετραδιάκι και σημειώνουμε το πρώτο ηθικό δίδαγμα της ημέρας: ο έχων χρήματα και βουνά μετακινεί.



Ή εν προκειμένω, ο έχων πετρέλαια και στην έρημο φυτρώνει. Διότι βλέπεις, όταν πιάσαμε την καλή, απεφασίσαμε πως δεν μας πρέπει να ζούμε σε ένα μέρος άσχημο και αδιάφορο και εχθρικό. Και εμείς που δεν μας έπιανε το μάτι σου, διότι κυκλοφορούσαμε με την κελεμπία, καθόμασταν κατάχαμα και περπατάγαμε ξυπόλυτοι, πήραμε την πρωτοβουλία και αλλάξαμε την εικόνα του τόπου μας. Μεταμορφώνοντάς το σε μία σύγχρονη, εντυπωσιακή μεγαλούπολη.



Αλλά δεν αρκούν μόνο τα λεφτά, χρειάζεται και όραμα! Τίποτις από όσα βλέπεις εδώ δεν θα υπήρχε χωρίς τον Ζαϊντ Μπιν Σουλτάν Αλ Αγιάν. Που υπήρξε για πολλές δεκαετίες, Εμίρης του Άμπου Ντάμπι και ήταν ο άνθρωπος που ουσιαστικά δημιούργησε τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (περισσότερες πληροφοριές επ'αυτού εδώ).



Όταν το Άμπου Ντάμπι άρχισε να πυργιάζει τα τεράστια κέρδη του από την εξόρυξη πετρελαίου, ο Ζαϊντ Μπιν Σουλτάν Αλ Αγιάν έβαλε σε εφαρμογή ένα εντελώς ανήκουστο σχέδιο: να πρασινίσει την έρημο! Τεράστιοι αυτοκινητόδρομοι φτιάχτηκαν γύρω από την πρωτεύουσα και βαθιά προς την αφιλόξενη ενδοχώρα. Και κατά μήκος τους φυτεύτηκαν χιλιάδες δέντρα, φοίνικες και μπανανιές. Αλλά και τροπικά καλλωπιστικά και ανθεκτικοί στη ζέστη, θάμνοι. Κέντρα αφαλάτωσης δημιουργήθηκαν στις ακτές για να εξασφαλίσουν την ύδρευση και το πότισμα και ένα μεγάλο δίκτυο από σωλήνες μετέφεραν το πολύτιμο νερό πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στην έρημο.



Και ναι, τα καταφέραμε! Αρκεί να σου πω ότι το αστικό πράσινο που αναλογεί σε κάθε κάτοικο της πόλης του Άμπου Ντάμπι υπερβαίνει κατά πολύ το αντίστοιχο δικό σου και μόνο την τελευταία πενταετία, έχουν παραδοθεί πάνω από είκοσι νέα πάρκα εντός του αστικού ιστού της πόλης. Ναι, εν τω μέσω της ερήμου. Και κάτσε εσύ να παρακαλάς τη Ρένα Δούρου να σου ξεχορταριάσει το Πεδίον του Άρεως. Ή τον Καμίνη να ασχοληθεί με τα είκοσι δέντρα της Πλατείας Συντάγματος.



Αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν μπορείς να αλλάξεις, όσα λεφτά κι αν έχεις. Ο καιρός, η ζέστη και ο αδυσώπητος ήλιος αποτελούν μία ανυπέρβλητη δυσκολία για την καθημερινότητά σου εδώ. Εξού και τους θερινούς μήνες, το Corniche είναι σχεδόν καθ'όλη τη διάρκεια του μεσημεριού εντελώς άδειο. Όταν πέφτει η εξωφρενική ζέστη (δηλαδής αφήνουμε τα σαρανταοχτάρια και πιάνουμε τα σαρανταδυάρια), αρχίζει και εμφανίζεται ο κόσμος.



Και είναι κάμποσοι αυτοί που τρέχουν, κάμουν ποδήλατο, πατίνι, ρόλερς.


Ή στέκονται στην κουπαστή και αγναντεύουν τ'απέναντι ακατοίκητο νησάκι Lulu.


Ή την πέφτουν σε κάνα σκαλοπάτι και παραδίδονται στη μουργέλα τους.


Και ξεύρεις γιατί; Διότι το Άμπου Ντάμπι έχει εξασφαλίσει για τους κατοίκους του κάτι που ουδέποτε σου εξασφάλισε ας πούμε, η Αθήνα: έναν ενιαίο, τεράστιο και όμορφα διαμορφωμένο χώρο περιπάτου. Που να με συγχωρείς, αλλά είναι θεμελιώδες κριτήριο και παράμετρος της πχιότητας ζωής.


Η ανάπλαση και διαμόρφωση του δημόσιου χώρου είναι ένα ζήτημα κορυφαίας σημασίας για την καθημερινότητά μας. Και οι κρατικές αρχές εδώ, έχουν ενσκύψει με σοβαρότητα και συνέπεια στο θέμα, μελετώντας ως και την τελευταία λεπτομέρεια στο σχεδιασμό, την υλοποίηση και τη λειτουργία των χώρων αυτών.


Τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη του και τίποτα δεν καταρρέει λόγω πλημμελούς συντήρησης και αδιαφορίας. Σπρέι και μαρκαδόροι; Είσαι εντελώς τρελός; Θέλεις να βρεθείς την επόμενη στιγμή στο μπουντρούμ και να σε κλαίμε; Εδώ, αγαπημένε αναγνώστα, απλώς δεν υπάρχουν τέτοια προβλήματα. Διότι η αστυνόμευση και η αυστηρή νομοθεσία έχουν διδάξει στους πολίτες κάτι που επίσης δεν έχουμε μάθει ουδέποτε στην Ελλάδα: το σεβασμό στα δημόσια αγαθά.


Το ξεύρω ότι σου φαίνεται εντελώς αφύσικη, ετούτη η αψεγάδιαστη εικόνα. Μήτε ένα σκουπίδι; Μήτε ένα "μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι"; Μήτε ένα σπασμένο παγκάκι, ένα χαλασμένο φωτάκι, ένα αναποδογυρισμένο καλαθάκι; Α, βέρι ολοκληρωτικό και δικτατουάρ! Και τι καίνε δηλαδής εδώ οι αντεξουσιασταί; Πού συγκρούονται τα ΜΑΤ με τους διαδηλωτές; Που μουτζώνονται οι Αγανακτισμένοι και οι Παραιτηθείτε;


Από ποια χώρα, είπαμε ότι σε φέραμε; Α, μάλιστα! Και συμβαίνουν εκεί όλα αυτά; Τί λες βρε παιδί μου! Δεν ήξευρα ότι είστε τόσο ημιάγριοι και τριτοκοσμικοί εσείς οι Ευρωπαίοι.


Ναι, το Άμπου Ντάμπι μοιάζει με μία καλογυαλισμένη ιλουστρέ υπερπαραγωγή. Αλλά πριν μαζέψεις τα μπογαλάκια σου να έρθεις να εγκατασταθείς εδώ, ήρθε νομίζω η ώρα να σου μιλήσω και για τα μειονεκτήματα. Πούναι βέρι, βέρι σημαντικά. 


Το πρώτο έχει να κάμει σαφώς με το κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Σε ένα Εμιράτο, βρισκόμαστε. Που σημαίνει ότι εκλογές γιοκ, οι θεσμοί λειτουργούν α λα καρτ, μέγιστη αξία είναι το χρήμα, οι ατομικές ελευθερίες είναι περιορισμένες και -παρά τον σχετικά υψηλό βαθμό ανεκτικότητας- η μουσουλμανική πίστη συνεχίζει να θέτει το πλαίσιο εντός του οποίου διαμορφώνονται οι συμπεριφορές.


Η κοινωνία της πόλης διακρίνεται σε δύο βασικές ομάδες πληθυσμού: (α) τους γηγενείς Άραβες που είναι βέρι πλούσιοι, δουλεύουν σχεδόν χομπίστικα και απολαμβάνουν τα πανάκριβα γκάτζετ τους, τρώνε στα μολς και οδηγούν τις πόρσε τους και (β) τους απείρως πολυπληθέστερους μετανάστες από την Ινδία, το Πακιστάν, την Ερυθραία, την Αιθιοπία, τη Σομαλία, το Μπαγκλαντές, τη Σρι Λάνκα και τις Φιλιππίνες που διαβιούν με ελάχιστα χρήματα και είναι εκείνοι που ξεχορταριάζουν το γκαζόν, ποτίζουν τις μπανανιές, σκουπίζουν τα πεζοδρόμια και αντικαθιστούν τις λάμπες στους φανοστάτες. Τις περισσότερες ημέρες του χρόνου, κάτω από τους σαρανταοχτώ βαθμούς Κελσίου που λέγαμε πριν και με μισθό της πείνας -όχι το λέω για να μην στείλεις βιογραφικό να σε πάρουμε εργάτη.


Και μπορεί το κατά κεφαλήν να ανεβαίνει με αλματώδεις ρυθμούς (μην ξανασυζητήσουμε για το δικό σου, γιατί θ'αρχίσεις πάλι να κλαις) και η καθημερινότητα να βελτιώνεται σε όρους υλικών αγαθών και απολαύσεων, αλλά υπάρχουν κάποια πράγματα που παραμένουν σταθερά για τους γηγενείς Άραβες: οι μπούρκες, οι κελεμπίες, τα τζαμιά, τα προσκυνήματα προς τη Μέκκα. Ακόμα και σε αυτό το τόσο εξευγενισμένο και υπερπολυτελές περιβάλλον.


Ανάμεσα στις δύο αυτές πληθυσμιακές ομάδες -τους λίγους γηγενείς Άραβες και τους πολυάριθμους φτωχούς μετανάστες- υπάρχει και μία τρίτη κατηγορία: οι λεγόμενοι εξ-πάτριοτς. Δυτικοί, που βρίσκονται εδώ για να δουλέψουν σε μεγάλα κατασκευαστικά έργα ή σε πολυεθνικές που δραστηριοποιούνται στα Εμιράτα. Προφανώς, βρίσκονται σε καλύτερη μοίρα από τους Πακιστανούς και τους Μπαγκλαντεσιανούς. Προφανώς, βγάζουν πολύ περισσότερα λεφτά από εκείνους (αλλά όχι και από τους γηγενείς Άραβες). Εντούτοις, οι πιο πολλοί έρχονται εξ ανάγκης ή από φιλοδοξία. Και προσδοκούν να μείνουν το πολύ μία πενταετία, καθώς θεωρούν το Άμπου Ντάμπι μάλλον σταθμό και όχι προορισμό ζωής.


Τα απογεύματα, θα δεις αρκετούς εξ-πάτριοτς να βολτάρουν εδώ για να διασκεδάσουν λίγο την πλήξη τους. Διότι και πόσες φορές να πας στο μολ; Δεδομένου ότι οι γηγενείς Άραβες δεν κάμουν παρέα με τους εξ-πάτριοτς και βεβαίως οι λοιποί μετανάστες από τις ασιατικές χώρες δεν είναι πολύ περιζήτητοι για παρέα (το είπα ευγενικά, αλλά καταλαβαίνεις), οι Δυτικοί που μένουν και δουλεύουν στο Άμπου Ντάμπι έχουν αρκετά περιορισμένη σόσιαλ λάιφ. Και με κάθε ευκαιρία άδειας, παίρνουν το πρώτο αεροπλάνο και βουρ για την πατρίδα τους.



Ναι, όλα έχουν ένα τίμημα, αναγνώστα. Και όπως τόχουμε ξαναπεί κατ'επανάληψη, είναι μάταιο να ψάχνεις ουτοπίες -μη σου πω και φρουτοπίες, εκτός αν είσαι ο Πίκος Απίκος.



Ορίστε, φτάσαμε! Που φαγώθηκες τόσην ώρα "πού είναι η παραλία" και "πότε θα πάμε στην παραλία"!



Πάρε νάχεις! Δεκάδες στρέμματα άμμου (είπαμε: είμαστε στην έρημο, την έχουμε μπόλικη!) να παίξεις το μπιτς βόλεϊ σου, τη ρακέτα σου, το τόπι ή το χούλα χουπ σου και να βγάλεις το άχτι σου!



Βεβαίως εγώ οφείλω να στο πω και να σε προειδοποιήσω: πως ό,τι βλέπεις είναι φτιαχτό. Ψεύτικο, προκάτ, πώς το λένε; Ουδέποτε είχαμε παραλία στο Άμπου Ντάμπι. Αλλά πού το έχεις εκείνο το τετραδιάκι; Ξαναβγάλτο να σημειώσεις: ο έχων χρήματα και παραλίες ποιεί.



Η ψιλή, λευκή άμμος ήρθε εδώ εισαγόμενη από τα εξωτερικά και οι παραλίες αποτελούν προϊόν ανθρώπινης παρέμβασης. Από τη μια, λες έλεος με το νεοπλουτισμό και την υπερβολή. Από την άλλη, λες κοίτα να ιδείς που με χρήματα, όραμα και κάμποσο πείσμα, οι άνθρωποι έχουν σιάξει εκείνα που κάποιοι άλλοι λαοί (ναι, πάλι εμάς εννοώ!) είχαν ανέκαθεν και φροντίζουν να καταστρέφουν.


Άσε με πουλάκι μου που θα νοικιάσουμε τζετ σκι και θαλάσσιο ποδήλατο! Ένα μπλουμ θέλω να κάμω, να φύγει η κάψα από πάνου μου.


Είναι περίεργη η αίσθηση του Περσικού. Ζεστά νερά, ρηχά και όχι ιδιαιτέρως διαυγή. Αλλά μια φορά, τις απλωτές μου εγώ θα τις ρίξω και κάτσε εσύ να γκρινιάζεις!


Ο ήλιος δύει, εδώ στο Άμπου Ντάμπι. Τα κτήρια αλλάζουν χρώματα, οι σκιές μακραίνουν, η ατμόσφαιρα μοσχοβολάει από τα λουλούδια που ετούτη την ώρα σε καληνυχτίζουν με τις ευωδιές τους.


Χαρούμενες παιδικές φωνές ακούγονται από την παραλία, ολοένα περισσότερος κόσμος βολτάρει στο Corniche και τα φώτα του δήμου αρχίζουν να ανάβουν.


Μία τεράστια πινακίδα στο τέλος της διαδρομής μας, υπενθυμίζει τον άνθρωπο στον οποίο χρωστάει ετούτο το Εμιράτο, την οικονομική ευημερία του.



Σε έναν τόπο που τίποτις δεν είχε και τίποτις δεν ήταν. Που ουδέποτε απασχόλησε σοβαρά την ιστορία, τους προηγούμενους αιώνες. Που με την καμία δεν θα σκεφτόταν άνθρωπος νάρθει να τον εκατοικήσει. Σε έναν τόπο που είναι σήμερις κάτι. Και που έχει καταφέρει, μέσα από τα οξύμωρα σχήματα των αντιφάσεών του, να γίνει αυτό που βλέπεις. Καλό; Κακό; Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση. Εξελίξιμο πάντως. Ραγδαία και δυναμικά.

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

Τα παιδιά του Ουράνιου Τόξου



Εντάξει, έσφιξαν οι ζέστες και τελοσπάντων τάχουμε δει όλα σ'αυτήν την πόλη, αλλά ετούτο το λες κομματάκι ανεξπέκτεντ -ακόμα και για τα δεδομένα της Νέας Υόρκης. Που δηλαδής έρχεσαι κι ανησυχείς για το τι θα ξαμολυθεί στους δρόμους, σε λίγο καιρό που θα ξεπεράσει το θερμόμετρο τους εκατό βαθμούς φάρενάιτ.



Αλλά καθόλου μη μου σκιάζεσαι, αγαπημένε αναγνώστα. Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος ανησυχίας. Τουναντίον, υπάρχει μία σπουδαία αφορμή για γλέντι και χαρά! Διότι δεν ξεύρω αν στο είπα, αλλά είσαι καλεσμένος! Σε πάρτι ντε! Σε ένα από τα μεγαλύτερα πάρτι που διοργανώνονται κάθε χρόνο στη Νέα Υόρκη.



Ένα φεστιβάλ υπερηφάνειας. Που διοργανώνει η κοινότητα των ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών της πόλης, των αμφιφυλόφυλων, των τρανς και όλων των ποικιλοτήτων της ανθρώπινης σεξουαλικότητας που βρίσκονται πέραν της ετεροφυλοφιλίας.



Ναι, προσέχω πολύ τους όρους, διότι εδώ είναι Αμερική και είμαστε βέρι συνειδητοποιημένοι και πολίτικαλ κορέκτ σε τέτοια ζητήματα. Που ως πρακτική έχει τα προβλήματά της (ακρότητες και δηθενιές), αλλά έχει και πολλά πλεονεκτήματα -σε όρους προοδευτισμού και ενστάλλαξης κοινωνικών προτύπων ανοχής και σεβασμού της διαφορετικότητας.



Ειδικά στη Νέα Υόρκη, θα το διαπιστώσεις με τα ίδια σου τα μάτια. Δεν υπάρχει βόλτα σου στο κέντρο του Μανχάταν, κατά τη διάρκεια της οποίας να μην συναντήσεις δύο άντρες να περπατούν χέρι με χέρι ή δύο γυναίκες να απολαμβάνουν τη λιακάδα ανταλλάσσοντας τρυφερά φιλιά πάνου στο γρασίδι στο Μπάτερι ή στο Σέντραλ Πάρκ.



Κι αν στην αρχή εκπλαγείς από το θέαμα, είναι πρόβλημα δικό σου και να το δουλέψεις, αναγνώστα. Διότι όλοι οι υπόλοιποι, όπως θα ιδείς, μήτε θα γυρίσουμε να σχολιάσουμε, μήτε θα κουτσομπολέψουμε, μήτε θα αρχίσουμε τα σταυροκοπήματα και τα Τζίζας.



Δεν υπάρχει περίπτωση να μην κινηθείς προς τις πιο μοδάτες γειτονιές του Τσέλσεϊ και του Γκρίνουιτς Βίλατζ και να μην προσέξεις τις σημαίες με τα ουράνια τόξα που ανεμίζουν πάνω από καταστήματα, μπαρς, εστιατόρια, ξενοδοχεία ή πούναι κρεμασμένες σε παράθυρα και μπαλκόνια σπιτιών.



Και θα σε εκπλήξει πόσος πολύς κόσμος βγαίνει στους δρόμους κάθε Ιούνη για να συμμετάσχει σε αυτό το φαντασμαγορικό πάρτι που σε έφερα. Και να χορέψει και να διασκεδάσει και να τραγουδήσει και να κουνήσει τον απαυτό του.



Σταμάτα να κοιτάς λοιπόν σαν χάνος και μπες στο ρυθμό. Δυνατά, απελευθερωτικά και ακομπλεξάριστα. Ξέχνα τα μη και τα γιατί, άσε πίσω σου τις κοινωνικές συμβάσεις (αν έχεις δηλαδή), βγάλε την Dancing Queen από μέσα σου (έλα που δεν έχεις!) και χοροπήδα!



Η Πέμπτη Λεωφόρος πεζοδρομείται ειδικά για την περίσταση, το κέντρο του Μανχάταν στολίζεται με ευθύνη του Δήμου, τα ηχεία παίζουν την πιο ανεβαστική ντίσκο μουσική και οι παράλληλες εκδηλώσεις με πίστες σε πλατείες και υπαίθριες αγορές, μεταφέρουν τον τόνο απ'άκρη σ'άκρη της πόλης.



Ο κόσμος είναι πάρα πολύς και κανονικά αν θέλεις να εξασφαλίσεις θέση για να βλέπεις την παρέλαση, θα πρέπει να έρθεις πουρνό πουρνό.



Κάποιοι έρχονται οργανωμένοι με τις ξαπλώστρες τους και τ'αναψυκτικά τους και τα σάντουιτς.



Η Του Λου Μπα, η Σου Τζου Κα και ο μικρός Λαλάκης βρήκαν κάτι γραμματοκιβώτια και σκαρφάλωσαν απάνου.



Αλλά ο περισσότερος κόσμος προτιμά να περιφέρεται, να μιλάει, να μετακινείται και να χορεύει. Και σε προειδοποιώ: ακόμα κι αν είσαι ακοινώνητος, τζαναμπέτης, κακορίζικος και μουντρούχος, αν σταθείς πέντε λεπτά σε ένα σημείο, θα έχεις γνωριστεί με ένα σκασμό κόσμο, κάθε φύλου και ηλικίας. Δις ιζ Αμέρικα, όλοι είναι βέρι ανοιχτοί και τον ευρωπαϊκό σνομπισμό δεν τον ξεύρουν ούτε εξ όψεως.



Άλλωστε ετούτο το πάρτι δεν αποκλείει κανέναν. Από παιδιά (πούναι σε πληροφορώ πάρα πολλά, παρέα φυσικά με τους γονείς τους) μέχρι ηλικιωμένους.



Αλλά παρέλαση σού έταξα και παρέλαση δεν βλέπεις! Άσε το κουβεντολόι και την πάρλα με την κυρία Τζέσικα από το Σινσινάτι και έλα να χαζέψουμε τα άρματα και τον κόσμο που παρελαύνει.



Το κέφι έχει ανάψει και από τα ηχεία ακούγεται Νταϊάνα Ρος! Ε καταλαβαίνεις το ντελίριο!



Στο ιβεντ συμμετέχουν πολλές ενώσεις, οργανισμοί, σωματεία και ομάδες υποστήριξης. Ένα τεράστιο δίκτυο προστασίας έχει στηθεί τα τελευταία χρόνια από το κράτος και -κυρίως- την κοινωνία των πολιτών υπέρ της ανοχής και κατά του αποκλεισμού. Και επειδής εδώ στην Αμερική, το έχουμε καταλάβει καλά ότι για να πετύχεις τους στόχους σου, δεν βγαίνεις απλώς στο πεζοδρόμιο, αλλά οργανώνεσαι, κατεβαίνεις με προτάσεις και συγκεκριμένες διεκδικήσεις και κάμεις λόμπινγκ, πρέπει να σου πω ότι οι κοινότητες των ομοφυλοφίλων (αντρών και γυναικών) έχουν να επιδείξουν σημαντικές νίκες εδώ.



Και καθώς όλα έχουν και μία πολιτική διάσταση, έλα να γνωρίσεις τον Κυβερνήτη Chuck Schumer. Δεν χρειάζεται καν να ρωτήσεις: ανήκει στο Δημοκρατικό κόμμα. Ήταν από τους πρώτους που υποστήριξαν το γάμο ανάμεσα σε άτομα του ιδίου φύλου και παρελαύνει χαμογελαστός, εξαργυρώνοντας τη δημοφιλία του.



Εκλογές έρχονται και όπως σωστά φαντάζεσαι, εδώ δεν θα βρεις πολλούς υποστηρικτές των Ρεπουμπλικάνων. Ειδικά το όνομα Ντόλαντ Τραμπ προκαλεί θυμηδία και σαρκαστικά σχόλια.



Ακολουθούν κάμποσα άρματα και ομάδες της λεσβιακής κοινότητας. Που γενικά δεν χαρακτηρίζεται από μεγάλη εξωστρέφεια και διαθέτει τους δικούς της κώδικες επικοινωνίας.



Στην άλλη γωνία, πέφτει ξεσάλωμα. Όμως εσύ σα να μου χαλάρωσες και καθόλου πρέπον δεν είναι -τα χεράκια ψηλά και σχηματίζουμε όλοι μαζί στον αέρα το απόλυτα εμβληματικό σπέλινγκ: γουάι-εμ-σι-έι! Όχι που θα το γλίτωνες!



Εντάξει μη μένεις στους στίχους και τις στερεοτυπικές στολές τους. Οι Village People και παρά την αλαφρότητά τους, υπήρξαν μία από τις πρώτες τολμηρές εκφράσεις της γκέι κοινότητας τη δεκαετία του 70, απευθυνόμενοι σε ευρύτερα κοινά. Το μήνυμα ήταν σαφές: δεν ντρεπόμαστε πια για το ποιοι είμαστε, δεν μπορείς να μας κρίνεις για τις επιλογές μας και τελοσπάντων, γουι χαβ φαν.



Σαν τον Πεπίτο, ένα πράμα! Που τα έχει δώσει όλα. Υπό τους ήχους της Beyonce και της Je-Lo.



Τώρα αν εσύ νομίζεις ότι μία τέτοια ευκαιρία με τόσο κόσμο, έχει μείνει αναξιοποίητη από τις μεγάλες εταιρίες, προφανώς δεν ξεύρεις καθόλου την Αμερική.



Εννοείται πως μεγαθήρια όπως η Coca Cola είναι μεγάλοι χορηγοί. Με δικά τους άρματα και εργαζόμενους που χορεύουν και τραγουδούν.



Και φίρμες γυμναστηρίων έχουμε. Και βιταμινούχα αναψυκτικά. Και εστιατόρια ή κλαμπς. Και ό,τι τραβά η ψυχούλα σου.



Γνωστή εταιρία, έχει αναθέσει σε νεαρούς σαν ετούτον να μοιράζουν προφυλακτικά. Μπέτερ σέιφ δαν σόρι, όπως λένε και κάμποσες πινακίδες.



Τα χειροκροτήματα και οι ζητωκραυγές πέφτουν σύννεφο. Και βεβαίως οι ένοικοι των παρακείμενων κτηρίων χαιρετάνε και φωτογραφίζουν και συμμετέχουν κι αυτοί στις εκδηλώσεις. Σαν μια θεια μου που στήνεται κάθε Μεγάλη Παρασκευή στο μπαλκόνι με το κερί για να περάσει από κάτω ο Επιτάφιος μη-χειρότερα.



Όχι πες ειλικρινά, σε ποια άλλη χώρα θα γινόταν εύκολα αυτό: οι αστυνομικοί της πόλης συμμετέχουν στο Gay Pride με δική τους πολυπληθή αποστολή!



Με μπάντες που παίζουν γνωστές ντίσκο μελωδίες, εντός του κλίματος της παρέλασης.



Με σημαίες, με σημαί-ε-ες και με ταμπούρλα!



Φαντάζομαι ότι δεν περιμένεις να ιδείς κάτι τέτοιο στην Αθήνα ποτέ. Ναι, μην το περιμένεις.



Ε λοιπόν, μπορώ να σούρω κάμποσα πράγματα στους Αμερικάνους. Αλλά αυτό, τους το αναγνωρίζω: είναι επικοινωνιακοί, ακομπλεξάριστοι και έχουν ένα τρόπο τα δύσκολα να τα κάμουν απλά -το αντίθετο με κάτι άλλους λαούς που ξεύρω!



Βάζουν μπροστά το χαμόγελο, λίγη αφέλεια (και πολύ, αν τους ξεφύγει η δοσολογία) και τσουπ, προοδευτισμός και παρακάτω. Σχεδόν χωρίς να το πολυκαταλάβεις.



Σιγά που θα έλειπαν οι πυροσβέστες από το πάρτι!



Ο οδηγός του οχήματος φωνάζει στο πλήθος, κορνάρει και δέχεται βροχή από χειροκροτήματα. Η μουσική δίνει το σύνθημα και μικροί-μεγάλοι πιάνονται χέρι με χέρι και τραγουδούν: Γουί αρ φάμι-λι, άι γκατ ολ μάι σίστερς γουιθ μι!



Η ένταση ανεβαίνει και ακολουθεί ένα πανδαιμόνιο. Είναι η σειρά των τρανς.



Μάντεψε ποιος σέρνει τον χορό!



Ναι, είναι η υπερπαραγωγή που είχαμε δει νωρίτερα να σιάχνεται στον καθρέπτη της βιτρίνας. Το κόνσεπτ είναι φοράμε την Άρτα και τα Γιάννενα, η διάθεση είναι Φλωρινιώτης και Παρατράγουδα, αλλά το αποτέλεσμα έχει το νάζι του.



Ακολουθεί μία εξτραβαγκάντσα από μπότες, τακούνια και ψηλές σέλες. Το φαντεζί στο απόλυτό του. Κάτσε να σου κοτσάρω άσμα με την Κάιλι, να πάρεις γραμμή.



Και αν νομίζεις ότι δεν έκαμα φιλίες επειδής είμαι πτηνός, κάνεις μεγάλο λάθος.



Φίλη νούμερο ένα: η Γυμνή Καουμπόισσα. Που μου έκαμε τα τσαλιμάκια της, πόζαρε χαμογελαστή και μου έστειλε φιλάκια! Πολύ συμπαθηθήκαμε.



Σε σημείο που μου έδειξε και τον πωπό της!



Φίλη νούμερο δύο: η Μίνα Ντολόρες ντε λα Φιόρα. Που εσύ τη βλέπεις εδώ σε στάση μπλαζέ και ντεμέκ σοβαρή, αλλά εγώ την είδα να χορεύει αργότερα σε κατάσταση παροξυσμού, τραγούδια των Pet Shop Boys και να ανεμίζει την πολύχρωμη ομπρέλα της.



Φίλος νούμερο τρία: ο Κάρλο. Που πουλάει ματσό και αγριάδα στο πάνω μέρος. Και το αποδομεί με γόβα στιλέτο, στο κάτω.



Φίλη νούμερο τέσσερα: Φούλα η Αφρούλα. Που δηλαδής, ανάθεμα την ώρα που της έδωκαν το μπλιμπλίκι και τ'απορρυπαντικό, μας γιόμισε σαπουνάδες!



Φίλος νούμερο πέντε, έξι, επτά και οκτώ: ο Μεγάλος των Μπάτσων Σχολή.



Μαζί με όλα τα σίκουελς.



Φίλη νούμερο εννιά: η Λολότα. Που μου πόζαρε με το αγαπημένο της κουκλί -με το συμπάθειο! Ναι, ψηφίζει και Ομπάμα!



Φίλη νούμερο δέκα: η Αμπέμπα. Που μιλούσε με όλους και χαμογελούσε και κούναγε τα ροζ σκουλαρίκια της.



Και βεβαίως, η Τζουλιάνα και η Μανιάνα. Με τα διχτυωτά τους που έρχονται κι αναδεικνύουν το φιζίκ, κλέβοντας τα φλας από τον Κάρλος και τις γόβες του.



Ε μην ξεχάσω και τον μικρό Ποκοπίκο. Πούναι κι αυτός υποστηρικτής της LGBT κοινότητας, όπως βλέπεις από το στέιτμεντ-λουράκι του!



Ε λοιπόν ειλικρινά θα σου το πω: ετούτη η εμπειρία είναι από τις πιο απρόσμενες που έχω να θυμάμαι. Διότι όχι, δεν είχα σκοπό, μήτε περίμενα ποτέ να παρευρεθώ σε τέτοιου είδους εκδήλωση. Τυχαία βρέθηκα, επιφυλακτικά το αντιμετώπισα αρχικώς.



Θες όμως το κέφι, θες η διάθεση όλων, θες η απλότητα και η ειλικρίνια στον τρόπο προσέγγισης; Δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις και να μπεις στο πνεύμα.



Ακόμα και πράγματα που θα σου φαίνονταν κραυγαλέα ή υπερβολικά υπό άλλες συνθήκες, εδώ με έναν τρόπο γίνονται κομμάτι της επικοινωνίας και της χαρουμενιάς.



Διότι έχει στ'αλήθεια σημασία; Αγάπη δεν είναι ο στόχος; Αγάπη δεν είναι ο προορισμός; Και αποδοχή και ανοιχτοσύνη και γενναιοδωρία. Και ειλικρινής προοδευτισμός. Επί της ουσίας, εδώ. Της απόλυτης ουσίας.



Που είναι ότι δύο άνθρωποι (ή και περισσότεροι δηλαδής, δεν θα τα χαλάσουμε στους υπολογισμούς και τις γεωμετρίες) μπορούν να αποφασίσουν να ερωτευθούν, ν'αγαπηθούν, να συμπορευτούν στη ζωή, να δωθούν ο ένας στον άλλον. Είναι απόλυτο και αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα. Δικό σου, δικό μου, του καθενός. Πέραν από κάθε υπόδειξη του ΕΣΡ, της εκκλησίας, της θείας Παναγούλας και του πνευματικού σου.



Προοδευτισμός επί της ουσίας, λοιπόν.

Από ανθρώπους απελευθερωμένους από τα στεγανά, τα πρέπει και τους ρόλους. Προς ανθρώπους λυτρωμένους από τα στεγανά, τα πρέπει και τους ρόλους.

Από ανθρώπους που δεν θέτουν όρια και προϋποθέσεις στην ελευθερία. Προς ανθρώπους που δικαιούνται χωρίς όρια και προϋποθέσεις να ζήσουν ελεύθερα τη ζωή τους.



Εντέλει από ανθρώπους. Προς ανθρώπους.



Διότι όλοι έχουμε μία θέση κάτω από το πολύχρωμο Ουράνιο Τόξο. 
Διάλεξε ένα χρώμα και πάμε.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts