Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

La Corniche



Για το δικό σου το καλό, τα λέω: διπλή στρώση αντηλιακού, καπελάκι, γυαλιά ηλίου και μπουκαλάκι νερό στην τσάντα. Διότι εδώ ο ήλιος δεν αστειεύεται και έχουμε διαδρομή μπροστά μας. Δεν θέλω να μου πάθεις καμία θερμοπληξία, να πέσεις τίποτις ξερός ή να σε φωνάζουμε ροζ μπιφ στο τέλος της βόλτας και να γελάμε μαζί σου. Και τελοσπάντων το μαυρισμένος μπορεί να σου πάει, το ξεροψημένος και τραγανός, σε αδικεί.


Ναι, το σαραντάρι τόχουμε σιγουράκι. Από σαρανταπέντε και πάνω, αρχίζουμε να μιλάμε σοβαρά για ζέστη. Το παρατηρείς άλλωστε στα μπίλντινγκς που λαμποκοπάνε από την αντηλιά και αστράφτουν θερμότητα.


Βρισκόμαστε στο Άμπου Ντάμπι. Και το ξενοδοχείο Σέρατον αποτελεί την αφετηρία ενός μεγάλου περιπάτου μας.



Ενός περιπάτου κατά μήκος του λεγόμενου Corniche. Του παραλιακού μετώπου δηλαδή -μήκους περίπου δέκα χιλιομέτρων- που εκτείνεται στη βορειοδυτική ακτή του νησιού επί του οποίου είναι χτισμένη η πόλη. Έχουμε να χαζέψουμε και να συζητήσουμε πράματα, να ιδούμε κόσμο, να ρίξουμε βρε αδελφέ και καμία βουτιά, χάρμα θα τα περάσουμε!



Μέχρι πριν μερικά χρόνια, στο σημείο αυτό που περιπατούμε βρισκόταν το κεντρικό εμπορικό λιμάνι του Άμπου Ντάμπι. Όμως οι αρχές της πόλης απεφάσισαν να μεταφέρουν τις εμπορικές δραστηριότητες, τα κοντέινερς, τους λιμενεργάτες και τους γλάρους, μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα για να απελευθερώσουν το χώρο και να τον αποδώσουν στους πολίτες. Από το σημείο που βρισκόμαστε φαίνεται στο βάθος, το Mina Zayed, ήτοι το νέο λιμάνι που λέγαμε.



Και επειδής είμαστε πολύ λαρτζ ως άνθρωποι, ρίξαμε και μία επιχωμάτωση πολλών δεκάδων μέτρων για να αποκτήσουμε περισσότερο ζωτικό χώρο και να μετατρέψουμε το πρότζεκτ της παραθαλάσσιας αξιοποίησης σε υπερπαραγωγή.



Εκεί που τελειώνουν οι ουρανοξύστες (που τους έχουμε πολλούς και στημένους σε ωραιότατη σειρά με το υποδεκάμετρο), ξεκινάνε τα πάρκα. Παρεμβάλλεται η ταχείας κυκλοφορίας παραλιακή λεωφόρος και ύστερα ακόμα περισσότερα πάρκα, κήποι, απλωσιές, ποδηλατόδρομοι και παιδικές χαρές, ώσπου φθάνουμε στη θάλασσα.


Εννοείται ότι έχουμε και μπόλικες διαβάσεις που σου επιτρέπουν να περάσεις κάτω από τη λεωφόρο και να φθάσεις από τους ουρανοξύστες ως την παραλία ή τούμπαλιν. Αλλά μη σκεφτείς τίποτις υπόγες και κακομοιριές. Ακόμα και οι διαβάσεις είναι έξτρα πολυτελείς, με τα συντριβάνια και τα ντιζάιν τους και τα παρτέρια τους -ντρέπεσαι να περάσεις! Σκουπίδι δύσκολα θα βρεις, συνθήματα στους τοίχους και γκράφιτι ούτε γι'αστείο και όλα μα όλα, λειτουργούν πάντα και στην εντέλεια. 


Μη μου πεις ότι κουράστηκες κιόλας; Έλεος, ούτε μισό χιλιόμετρο δεν έχουμε κάμει! Τι εννοείς "δεν κυκλοφορεί κανείς, παραμόνο εμείς οι τρελοί"; Α δεν θέλω γκρίνιες και λιγοψυχίες! Θα το βγάλουμε μέχρι τέλους, πάρτο απόφαση!



Το Άμπου Ντάμπι είναι μακράν το μεγαλύτερο και πιο πλούσιο από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και βασικά εκείνο που κόβει την τράπουλα, μοιράζει χαρτί, κάμει μάνα και κερδίζει την κάθε παρτίδα. Πρώτον, διότι είναι το μόνο που εξακολουθεί να έχει τεράστια αποθέματα πετρελαίου και κατά κεφαλήν πάνω από εξήντα χιλιάδες δολάρια, τη στιγμή που εσύ μετά βίας πιάνεις τα είκοσι (και χωρίς να συνυπολογίζουμε τα όσα χρωστάς της εφορίας και της Μιχαλούς). Και δεύτερον, διότι εν πολλοίς χρηματοδοτεί τα υπόλοιπα Εμιράτα. Κάποια εκ των οποίων είναι εξαιρετικά φτωχά και κάποια άλλα (Ντουμπάι, για σένα λέμε!) κάμουνε διάφορες τρέλες, χρεοκοπούν και έρχεται το Άμπου Ντάμπι και πλερώνει τα σπασμένα (όχι με μεγάλη χαρά, όπως καταλαβαίνεις).



Εμείς λοιπόν εδώ -και παρά τα όσα βλέπεις- είμαστε πολύ πιο μαζεμένοι και νοικοκυρεμένοι από το απερίσκεπτο και μεγαλομανές Ντουμπάι. Και μόλις τελευταία έχουμε μπει στο τριπάκι των θηριωδών κατασκευαστικών έργων, συνειδητοποιώντας ότι θα πρέπει να εφεύρουμε σιγά-σιγά εναλλακτικούς τρόπους δημιουργίας εσόδων, πέραν του πετρελαίου. Που το λες και εξαιρετικά δύσκολο, δεδομένου ότι είμαστε μία επίπεδη έρημος που καταλήγει στη θάλασσα και υπό κανονικές συνθήκες δεν φυτρώνει ούτε κάκτος.



Κοιτώντας βέβαια τριγύρω, δύσκολα σε πείθω ότι είμαστε στην έρημο. Αντιθέτως βλέπεις πάρκα, καταπράσινα παρτέρια, δέντρα και οργιαστική βλάστηση. Ή που ζεις μία εικονική πραγματικότητα και όλα ετούτα είναι πλαστικά ή που σε χάσαμε από τη ζέστη και μεταφέρθηκες εν τόπω χλοερό.



Μην μου ανησυχείς, αγαπημένε αναγνώστα και μην τσιμπιέσαι: όλα όσα βλέπεις είναι βέρι υπαρκτά και εντελώς πραγματικά. Βγάζουμε το τετραδιάκι και σημειώνουμε το πρώτο ηθικό δίδαγμα της ημέρας: ο έχων χρήματα και βουνά μετακινεί.



Ή εν προκειμένω, ο έχων πετρέλαια και στην έρημο φυτρώνει. Διότι βλέπεις, όταν πιάσαμε την καλή, απεφασίσαμε πως δεν μας πρέπει να ζούμε σε ένα μέρος άσχημο και αδιάφορο και εχθρικό. Και εμείς που δεν μας έπιανε το μάτι σου, διότι κυκλοφορούσαμε με την κελεμπία, καθόμασταν κατάχαμα και περπατάγαμε ξυπόλυτοι, πήραμε την πρωτοβουλία και αλλάξαμε την εικόνα του τόπου μας. Μεταμορφώνοντάς το σε μία σύγχρονη, εντυπωσιακή μεγαλούπολη.



Αλλά δεν αρκούν μόνο τα λεφτά, χρειάζεται και όραμα! Τίποτις από όσα βλέπεις εδώ δεν θα υπήρχε χωρίς τον Ζαϊντ Μπιν Σουλτάν Αλ Αγιάν. Που υπήρξε για πολλές δεκαετίες, Εμίρης του Άμπου Ντάμπι και ήταν ο άνθρωπος που ουσιαστικά δημιούργησε τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (περισσότερες πληροφοριές επ'αυτού εδώ).



Όταν το Άμπου Ντάμπι άρχισε να πυργιάζει τα τεράστια κέρδη του από την εξόρυξη πετρελαίου, ο Ζαϊντ Μπιν Σουλτάν Αλ Αγιάν έβαλε σε εφαρμογή ένα εντελώς ανήκουστο σχέδιο: να πρασινίσει την έρημο! Τεράστιοι αυτοκινητόδρομοι φτιάχτηκαν γύρω από την πρωτεύουσα και βαθιά προς την αφιλόξενη ενδοχώρα. Και κατά μήκος τους φυτεύτηκαν χιλιάδες δέντρα, φοίνικες και μπανανιές. Αλλά και τροπικά καλλωπιστικά και ανθεκτικοί στη ζέστη, θάμνοι. Κέντρα αφαλάτωσης δημιουργήθηκαν στις ακτές για να εξασφαλίσουν την ύδρευση και το πότισμα και ένα μεγάλο δίκτυο από σωλήνες μετέφεραν το πολύτιμο νερό πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στην έρημο.



Και ναι, τα καταφέραμε! Αρκεί να σου πω ότι το αστικό πράσινο που αναλογεί σε κάθε κάτοικο της πόλης του Άμπου Ντάμπι υπερβαίνει κατά πολύ το αντίστοιχο δικό σου και μόνο την τελευταία πενταετία, έχουν παραδοθεί πάνω από είκοσι νέα πάρκα εντός του αστικού ιστού της πόλης. Ναι, εν τω μέσω της ερήμου. Και κάτσε εσύ να παρακαλάς τη Ρένα Δούρου να σου ξεχορταριάσει το Πεδίον του Άρεως. Ή τον Καμίνη να ασχοληθεί με τα είκοσι δέντρα της Πλατείας Συντάγματος.



Αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν μπορείς να αλλάξεις, όσα λεφτά κι αν έχεις. Ο καιρός, η ζέστη και ο αδυσώπητος ήλιος αποτελούν μία ανυπέρβλητη δυσκολία για την καθημερινότητά σου εδώ. Εξού και τους θερινούς μήνες, το Corniche είναι σχεδόν καθ'όλη τη διάρκεια του μεσημεριού εντελώς άδειο. Όταν πέφτει η εξωφρενική ζέστη (δηλαδής αφήνουμε τα σαρανταοχτάρια και πιάνουμε τα σαρανταδυάρια), αρχίζει και εμφανίζεται ο κόσμος.



Και είναι κάμποσοι αυτοί που τρέχουν, κάμουν ποδήλατο, πατίνι, ρόλερς.


Ή στέκονται στην κουπαστή και αγναντεύουν τ'απέναντι ακατοίκητο νησάκι Lulu.


Ή την πέφτουν σε κάνα σκαλοπάτι και παραδίδονται στη μουργέλα τους.


Και ξεύρεις γιατί; Διότι το Άμπου Ντάμπι έχει εξασφαλίσει για τους κατοίκους του κάτι που ουδέποτε σου εξασφάλισε ας πούμε, η Αθήνα: έναν ενιαίο, τεράστιο και όμορφα διαμορφωμένο χώρο περιπάτου. Που να με συγχωρείς, αλλά είναι θεμελιώδες κριτήριο και παράμετρος της πχιότητας ζωής.


Η ανάπλαση και διαμόρφωση του δημόσιου χώρου είναι ένα ζήτημα κορυφαίας σημασίας για την καθημερινότητά μας. Και οι κρατικές αρχές εδώ, έχουν ενσκύψει με σοβαρότητα και συνέπεια στο θέμα, μελετώντας ως και την τελευταία λεπτομέρεια στο σχεδιασμό, την υλοποίηση και τη λειτουργία των χώρων αυτών.


Τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη του και τίποτα δεν καταρρέει λόγω πλημμελούς συντήρησης και αδιαφορίας. Σπρέι και μαρκαδόροι; Είσαι εντελώς τρελός; Θέλεις να βρεθείς την επόμενη στιγμή στο μπουντρούμ και να σε κλαίμε; Εδώ, αγαπημένε αναγνώστα, απλώς δεν υπάρχουν τέτοια προβλήματα. Διότι η αστυνόμευση και η αυστηρή νομοθεσία έχουν διδάξει στους πολίτες κάτι που επίσης δεν έχουμε μάθει ουδέποτε στην Ελλάδα: το σεβασμό στα δημόσια αγαθά.


Το ξεύρω ότι σου φαίνεται εντελώς αφύσικη, ετούτη η αψεγάδιαστη εικόνα. Μήτε ένα σκουπίδι; Μήτε ένα "μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι"; Μήτε ένα σπασμένο παγκάκι, ένα χαλασμένο φωτάκι, ένα αναποδογυρισμένο καλαθάκι; Α, βέρι ολοκληρωτικό και δικτατουάρ! Και τι καίνε δηλαδής εδώ οι αντεξουσιασταί; Πού συγκρούονται τα ΜΑΤ με τους διαδηλωτές; Που μουτζώνονται οι Αγανακτισμένοι και οι Παραιτηθείτε;


Από ποια χώρα, είπαμε ότι σε φέραμε; Α, μάλιστα! Και συμβαίνουν εκεί όλα αυτά; Τί λες βρε παιδί μου! Δεν ήξευρα ότι είστε τόσο ημιάγριοι και τριτοκοσμικοί εσείς οι Ευρωπαίοι.


Ναι, το Άμπου Ντάμπι μοιάζει με μία καλογυαλισμένη ιλουστρέ υπερπαραγωγή. Αλλά πριν μαζέψεις τα μπογαλάκια σου να έρθεις να εγκατασταθείς εδώ, ήρθε νομίζω η ώρα να σου μιλήσω και για τα μειονεκτήματα. Πούναι βέρι, βέρι σημαντικά. 


Το πρώτο έχει να κάμει σαφώς με το κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Σε ένα Εμιράτο, βρισκόμαστε. Που σημαίνει ότι εκλογές γιοκ, οι θεσμοί λειτουργούν α λα καρτ, μέγιστη αξία είναι το χρήμα, οι ατομικές ελευθερίες είναι περιορισμένες και -παρά τον σχετικά υψηλό βαθμό ανεκτικότητας- η μουσουλμανική πίστη συνεχίζει να θέτει το πλαίσιο εντός του οποίου διαμορφώνονται οι συμπεριφορές.


Η κοινωνία της πόλης διακρίνεται σε δύο βασικές ομάδες πληθυσμού: (α) τους γηγενείς Άραβες που είναι βέρι πλούσιοι, δουλεύουν σχεδόν χομπίστικα και απολαμβάνουν τα πανάκριβα γκάτζετ τους, τρώνε στα μολς και οδηγούν τις πόρσε τους και (β) τους απείρως πολυπληθέστερους μετανάστες από την Ινδία, το Πακιστάν, την Ερυθραία, την Αιθιοπία, τη Σομαλία, το Μπαγκλαντές, τη Σρι Λάνκα και τις Φιλιππίνες που διαβιούν με ελάχιστα χρήματα και είναι εκείνοι που ξεχορταριάζουν το γκαζόν, ποτίζουν τις μπανανιές, σκουπίζουν τα πεζοδρόμια και αντικαθιστούν τις λάμπες στους φανοστάτες. Τις περισσότερες ημέρες του χρόνου, κάτω από τους σαρανταοχτώ βαθμούς Κελσίου που λέγαμε πριν και με μισθό της πείνας -όχι το λέω για να μην στείλεις βιογραφικό να σε πάρουμε εργάτη.


Και μπορεί το κατά κεφαλήν να ανεβαίνει με αλματώδεις ρυθμούς (μην ξανασυζητήσουμε για το δικό σου, γιατί θ'αρχίσεις πάλι να κλαις) και η καθημερινότητα να βελτιώνεται σε όρους υλικών αγαθών και απολαύσεων, αλλά υπάρχουν κάποια πράγματα που παραμένουν σταθερά για τους γηγενείς Άραβες: οι μπούρκες, οι κελεμπίες, τα τζαμιά, τα προσκυνήματα προς τη Μέκκα. Ακόμα και σε αυτό το τόσο εξευγενισμένο και υπερπολυτελές περιβάλλον.


Ανάμεσα στις δύο αυτές πληθυσμιακές ομάδες -τους λίγους γηγενείς Άραβες και τους πολυάριθμους φτωχούς μετανάστες- υπάρχει και μία τρίτη κατηγορία: οι λεγόμενοι εξ-πάτριοτς. Δυτικοί, που βρίσκονται εδώ για να δουλέψουν σε μεγάλα κατασκευαστικά έργα ή σε πολυεθνικές που δραστηριοποιούνται στα Εμιράτα. Προφανώς, βρίσκονται σε καλύτερη μοίρα από τους Πακιστανούς και τους Μπαγκλαντεσιανούς. Προφανώς, βγάζουν πολύ περισσότερα λεφτά από εκείνους (αλλά όχι και από τους γηγενείς Άραβες). Εντούτοις, οι πιο πολλοί έρχονται εξ ανάγκης ή από φιλοδοξία. Και προσδοκούν να μείνουν το πολύ μία πενταετία, καθώς θεωρούν το Άμπου Ντάμπι μάλλον σταθμό και όχι προορισμό ζωής.


Τα απογεύματα, θα δεις αρκετούς εξ-πάτριοτς να βολτάρουν εδώ για να διασκεδάσουν λίγο την πλήξη τους. Διότι και πόσες φορές να πας στο μολ; Δεδομένου ότι οι γηγενείς Άραβες δεν κάμουν παρέα με τους εξ-πάτριοτς και βεβαίως οι λοιποί μετανάστες από τις ασιατικές χώρες δεν είναι πολύ περιζήτητοι για παρέα (το είπα ευγενικά, αλλά καταλαβαίνεις), οι Δυτικοί που μένουν και δουλεύουν στο Άμπου Ντάμπι έχουν αρκετά περιορισμένη σόσιαλ λάιφ. Και με κάθε ευκαιρία άδειας, παίρνουν το πρώτο αεροπλάνο και βουρ για την πατρίδα τους.



Ναι, όλα έχουν ένα τίμημα, αναγνώστα. Και όπως τόχουμε ξαναπεί κατ'επανάληψη, είναι μάταιο να ψάχνεις ουτοπίες -μη σου πω και φρουτοπίες, εκτός αν είσαι ο Πίκος Απίκος.



Ορίστε, φτάσαμε! Που φαγώθηκες τόσην ώρα "πού είναι η παραλία" και "πότε θα πάμε στην παραλία"!



Πάρε νάχεις! Δεκάδες στρέμματα άμμου (είπαμε: είμαστε στην έρημο, την έχουμε μπόλικη!) να παίξεις το μπιτς βόλεϊ σου, τη ρακέτα σου, το τόπι ή το χούλα χουπ σου και να βγάλεις το άχτι σου!



Βεβαίως εγώ οφείλω να στο πω και να σε προειδοποιήσω: πως ό,τι βλέπεις είναι φτιαχτό. Ψεύτικο, προκάτ, πώς το λένε; Ουδέποτε είχαμε παραλία στο Άμπου Ντάμπι. Αλλά πού το έχεις εκείνο το τετραδιάκι; Ξαναβγάλτο να σημειώσεις: ο έχων χρήματα και παραλίες ποιεί.



Η ψιλή, λευκή άμμος ήρθε εδώ εισαγόμενη από τα εξωτερικά και οι παραλίες αποτελούν προϊόν ανθρώπινης παρέμβασης. Από τη μια, λες έλεος με το νεοπλουτισμό και την υπερβολή. Από την άλλη, λες κοίτα να ιδείς που με χρήματα, όραμα και κάμποσο πείσμα, οι άνθρωποι έχουν σιάξει εκείνα που κάποιοι άλλοι λαοί (ναι, πάλι εμάς εννοώ!) είχαν ανέκαθεν και φροντίζουν να καταστρέφουν.


Άσε με πουλάκι μου που θα νοικιάσουμε τζετ σκι και θαλάσσιο ποδήλατο! Ένα μπλουμ θέλω να κάμω, να φύγει η κάψα από πάνου μου.


Είναι περίεργη η αίσθηση του Περσικού. Ζεστά νερά, ρηχά και όχι ιδιαιτέρως διαυγή. Αλλά μια φορά, τις απλωτές μου εγώ θα τις ρίξω και κάτσε εσύ να γκρινιάζεις!


Ο ήλιος δύει, εδώ στο Άμπου Ντάμπι. Τα κτήρια αλλάζουν χρώματα, οι σκιές μακραίνουν, η ατμόσφαιρα μοσχοβολάει από τα λουλούδια που ετούτη την ώρα σε καληνυχτίζουν με τις ευωδιές τους.


Χαρούμενες παιδικές φωνές ακούγονται από την παραλία, ολοένα περισσότερος κόσμος βολτάρει στο Corniche και τα φώτα του δήμου αρχίζουν να ανάβουν.


Μία τεράστια πινακίδα στο τέλος της διαδρομής μας, υπενθυμίζει τον άνθρωπο στον οποίο χρωστάει ετούτο το Εμιράτο, την οικονομική ευημερία του.



Σε έναν τόπο που τίποτις δεν είχε και τίποτις δεν ήταν. Που ουδέποτε απασχόλησε σοβαρά την ιστορία, τους προηγούμενους αιώνες. Που με την καμία δεν θα σκεφτόταν άνθρωπος νάρθει να τον εκατοικήσει. Σε έναν τόπο που είναι σήμερις κάτι. Και που έχει καταφέρει, μέσα από τα οξύμωρα σχήματα των αντιφάσεών του, να γίνει αυτό που βλέπεις. Καλό; Κακό; Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση. Εξελίξιμο πάντως. Ραγδαία και δυναμικά.

8 σχόλια :

  1. μωρέ τον ουρανό και τ'άστρα να μου κατεβάσουν ,δεν θα μπορουσα να ζήσω εκεί,εκτός και ήμουν άστεγη της Ινδίας ή με κυνηγουσαν Ταλιμπάν στο Πακιστάν!Έχω μια φοβία για τους Αραβες ,δεν τους κατανοω καθόλου ,όχι πως το έχω ψάξει κιόλας....
    η αισθητική σε ό,τι μας έδειξες μου άρεσε πάντως!
    Καλημέρααααααααααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ω, μα τι όμορφη βόλτα! Είναι πραγματικά υπέροχο να τα βλέπεις όλα τόσο καθαρά και περιποιημένα! Κι αυτά τα ζεστά νερά του Περσικού πρέπει να ήταν σκέτη απόλαυση!
    Ναι, αλλά βρε παιδί μου εμείς εδώ είμαστε πιο "προχώ"! Πού αλλού στον κόσμο θα δεις αντιεξουσιαστές να υποστηρίζουν την κυβέρνηση; Και μετά να καίνε και τα τρία καχεκτικά δεντράκια στην Πατησίων;! :Ρ
    Πολλά φιλιά πιγκουινάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μωρέ, και ζήλεψα και δεν θέλω, είναι αυτό το τέλειο που κρύβει πολλά από πίσω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για άλλη μια φορά, σε υπεραπόλαυσα!!! Εύγε πιγκουίνε! Από την Ανταρκτική στον Περσικό βρέθηκες και μας πήρες και μαζί σου σε αυτό το απίθανο οδοιπορικό της προμενάντας του Άμπου Ντάμπι. Απόλαυσα φωτογραφίες! Δε γίνεται να έχουμε αυτό το όμορφο, πεντακάθαρο, προσεγμένο αστικό περιβάλλον στην Ελλάδα μας; Τόσο δύσκολο είναι πια; Παράδεισος θα ήμασταν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλαμιά στον κάμπο16 Ιουν 2016, 4:42:00 μ.μ.

    Very, very ιμπρέσιβ που λες κι εσύ πτηνό μου αλλά και very, very πλαστίκ και καταθλιπτίκ. :-))))
    Γιατί τι να τις κάνεις τις παραλίες με την ψιλή λευκή άμμο και τις ωραίες ομπρελίτσες της αν είναι μόνο για αγοράκια; Και μην μου πεις ότι είδες μπικίνια, μπραζίλιαν και μπουτάκια έξω στην παραλία γιατί θα....χάσω πάσα ιδέα για την μουσουλμανική θρησκεία.
    Τι να τις κάνεις τις ωραίες, πλακόστρωτες, πεντακάθαρες προμενάδες αν δεν μπορείς να βγεις βόλτα τρώγοντας το παγωτάκι σου, με τις σαγιονάρες, το μίνι, το σορτσάκι(λέμε τώρα!!!) και το μακό με τις τιραντούλες ;;;
    Γιαυτό κι εγώ, αύριο, θα πάω στην less ιμπρέσιβ παραλίας της Λεπτοκαρυάς, θα βγάλω την κορμάρα μου στον ήλιο κι ας μην έχει λευκή άμμο, ζεστό νερό, φοίνικες, πρασινάδες κλπ αλλά φύκια, πέτρες και σκουπίδια και θα λιαστώ όσο θέλω χωρίς να κινδυνεύω να μου κόψει κανείς το κεφάλι από την ρίζα.

    Ουκ εν το πολλώ το εύ ΚΑΙ με το κεφάλι μου στην θέση του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εκπληκτικές φωτογραφίες. Καθαρές, διαυγείς. Σε συνδυασμό με το κείμενο, ένιωθες πως βρισκόσουν εκεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ο σχεδιασμός του αστικού περιβάλλοντος ήταν καθαρά βλαχαδερίστικος. Νόμιζα πως έβλεπα ελλάδα : σχεδιασμός που έχει μόνο τσιμέντο - πλακάκι - φωτιστικά. Εχει αποκλειστικά και μόνο αιχμές και γωνίες (χωρίς καμπύλες γιατί καλουπώνονται πιό δύσκολα)και λείπει παντελώς η βλάστηση. Υπάρχει μόνο σε κάποιο μικρό (θωρακισμένο από τσιμέντο) παρτέρι, σαν δείγμα.
    Μόνο έλληνες θα μπορούσαν να νοιώσουν καλά εκεί. Εγώ πάντως όχι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ωραία περάσαμε στο Άμπου-Ντάμπι αλλά άμα δεν έχει την καντίνα της η παραλία και το τάκα-τούκα απ' τις ρακέτες, δε λέει ρε πτηνό μου...
    Πάντως οι φωτογραφίες σου είναι ωραιότατες και η ξενάγησή σου επίσης. Από φίλους που μετανάστευσαν προς τα μέρη αυτά, ακούω πως η ζωή είναι άνετη οικονομικά, αλλά η ζέστη και η κοινωνική ασφυξία ανυπόφορες. Κάθε τι έχει και το κόστος του τελικά.
    Καλά να περνάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts