Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

The Ring of Kerry



Α μην αρχίζεις από τώρα τη γκρίνια: εκατόν εβδομήντα χιλιόμετρα έχουμε μπροστά μας! Κι αν σου φαίνονται πολλά, σκέψου κι εμένα που οδηγώ και μάλιστα δεξιοτίμονα. Ναι, είναι σχετικά μεγάλη απόσταση και το αστείο είναι πως πρόκειται για έναν τεράστιο κύκλο που θα τον εδιανύσουμε για να βρεθούμε πάλι στο σημείο που βρισκόμαστε -δεν γελάς και ανησυχώ.



Μα τάχει ξεκαθαρίσει αυτά εδώ και τόσα χρόνια ο ποιητής και έρχεσαι εσύ τώρα να τα αμφισβητήσεις; Η διαδρομή είναι το νόημα ντε και όχι ο προορισμός - όπως μπορούν να σου επιβεβαιώσουν και κάμποσοι τουρίστες που έρχονται ως εδώ κάθε χρόνο για να κάμουν το συγκεκριμένο γύρο.



Διότι βλέπεις αγαπημένε αναγνώστα, ετούτη η διαδρομή διασχίζει δάση, περπατάει λιβάδια, σκαρφαλώνει λόφους και κατηφορίζει σε ακρογιάλια, χαρίζοντάς σου μία από τις πιο σπεκτάκιουλαρ εναλλαγές τοπίων στον κόσμο. Ναι, κάθε τρεις και λίγο θα με εκλιπαρείς να σταματήσω τ'αμάξι για να βγάλεις φωτογραφίες.



Βρισκόμαστε στη νοτιοδυτική Ιρλανδία και συγκεκριμένα στη χερσόνησο Kerry. Και μπορείς να χαλαρώσεις άνετα στην καρέκλα σου. Διότι η σημερινή ανάρτηση δεν έχει μήτε ιστορικές αναδρομές, μήτε ηθικά διδάγματα, μήτε στοχάστικ αλληγορίες.



Έχει απλώς γαλήνη, ησυχία, ομορφιά και φυσιολατρία. Βάζεις και τη Λορίνα Μακένιτ να παίζει κέλτικα τραγούδια στο μπαγκράουντ, προσθέτεις νοητά στην εικόνα ξωτικά και νεράιδες, αφήνεις τ'αεράκι του ωκεανού να φιλήσει το προσωπό σου και έχεις αυτομάτως απαλλαγεί από έγνοιες, προβλήματα, σκοτούρες και λοιπές τοξίνες.



Ένας και μόνο δρόμος υπάρχει για να γυρίσεις τη χερσόνησο του Kerry. Και σε προειδοποιώ πως είναι στενός. Πάρα πολύ στενός. Μία λωρίδα ανά κατεύθυνση και να εύχεσαι να μη διασταυρωθείς με λεωφορείο. Αυτή η οικονομία οδικού δικτύου είναι απολύτως ηθελημένη, καθώς έχουμε συνειδητά αποφασίσει να μην διαταράξουμε την αρμονία του τοπίου και να μην αλλοιώσουμε το φυσικό του κάλλος.



Κάθε στάση αποτελεί μία εμπειρία απόλαυσης. Πυκνά δάση με βελανιδιές, δρύες και πουρναριές αποτελούν συνέχεια του μεγάλου πανάρχαιου δάσους που κάλυπτε κάποτες το σύνολο της Ιρλανδίας.



Φτέρες και άλλες λογής λογής πρασινάδες συμπληρώνουν έναν εντυπωσιακό καμβά βλάστησης. Που δεν ξεύρω για σένα, αλλά προσωπικά βρίσκω τα καστανοπράσινα χρώματά του, εξαιρετικά ξεκούραστα και αναζωογονητικά.



Άσε τα νερά που τρέχουν από παντού και ακούς αυτό το γλυκό κελάρυσμα που χαϊδεύει με δροσιά τις αισθήσεις σου.



Και ένα υπέροχο χαλί με βρύες και ηπατικά καλύπτει τεράστιες εκτάσεις. Επειδής τη βλέπω την απορία στο βλέμμα σου, τα ηπατικά δεν έχουν σχέση με το συκώτι και άρα μπορείς να συνεχίσεις να πίνεις το κρασάκι σου άφοβα -πρόκειται για πρωτόγονα φυτά (κάμαν παρέα με τους δεινόσαυρους, όταν ήταν μικρά) που δεν διαθέτουν βλαστό και ρίζες και φαίνεται πως κατάγονται από πολυκύτταρα φύκη του γλυκού νερού. Σε κόβω αδιάβαστο στη φυτολογία, επομένως θέλω να ξεχυθείς στους καταπράσινους λόφους και να μαζέψεις μερικά για να τα κολλήσεις στο φυτολόγιό σου.


Κάθε στροφή της διαδρομής και μία έκπληξη. Μήτε που φαντάζεσαι κάθε φορά τί είδους ομορφιές μπορεί να σου επιφυλάσσει το παρακάτω.



Πολλές είναι οι φορές που συναντιέσαι με υδάτινες αγκαλιές, χωρίς να καλοκαταλαβαίνεις αν πρόκειται για λίμνες ή κόλπους με θαλασσινό νερό. Και καθώς οι αχτίνες του ήλιου λαμπυρίζουν μέσα τους, καθώς οι ουρανοί προβάλουν τη συνεχή ροή τους πάνω στα επιφάνειά τους, μένεις έκθαμβος με την απόλυτη και καθηλωτική ομορφιά που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου.



Και μπορεί εδώ στο Ring of Kerry, πολλούς ανθρώπους να μην συναντήσεις, αλλά θα γνωριστείς στα σίγουρα με βέρι ενδιαφέροντα ζούδια. Όπως η καλή μας αγελάδα που τρώει κάτω στη λιακάδα.



Ξωπίσω της ένα από τ'αρχαία κτίσματα που βρίσκεις διάσπαρτα στην Ιρλανδία και που ανάγονται στην ύστερη Εποχή του Σιδήρου.



Δηλαδής κάπου στο 300 με 400 π.Χ. Παρότι τα πέτρινα αυτά κτίσματα (όπως το συγκεκριμένο που λέγεται Staigue) είναι πράγματι γοητευτικά και απολύτως ταιριαστά με το τριγύρω λάντσκέιπ, μπορείς άνετα να κάμεις τις σχετικές αναγωγές και συγκρίσεις και να νιώσεις υπερήφανος, αναλογιζόμενος τα επιτεύγματα του αρχαιοελληνικού πολιτισμού τής ιδίας περιόδου. Παρενθετικά να σου πω ότι οι Ιρλανδοί είναι βέρι υπερήφανοι για το παρελθόν τους και όταν τους πιάσεις τη σχετική συζήτηση, σου λένε πως ομοιάζουν με τους Έλληνες ουχί για το ταπεραμέντο, όπως ίσως πιστεύεις, αλλά διότι και οι δύο λαοί μας διαθέτουν πανάρχαιο πολιτισμό. Χαμογελάς ευγενικά και αλλάζεις κουβέντα για να μην χαλάσουμε και τις καρδιές μας.



Και μετά το σύντομο διάλειμμα εθνικής ανάτασης, επιστρέφουμε στις ομορφιές και τις γαλήνες. Διότι αυτά, στα σίγουρα, τα διαθέτει η χώρα σε μεγάλες δόσεις.



Εδώ είναι η Μούκα, η οποία μου χάρισε βέρι αρτίστικ πόζα. Το φως από πίσω τονίζει τις καμπύλες της, προσθέτοντας έξτρα γκλαμ στο περίγραμμα των αυτιών της. Κι εσύ αν βρισκόσουν ξαπλωμένος σε μία απέραντη απλωσιά γεμάτη λιχουδιές και δεν είχες να πληρώσεις την πρώτη δόση της εφορίας σήμερα, τέτοια μακαριότητα θάχες στο βλέμμα.


Σε πιο έπικ πόζα, η Όντρεϊ ποζάρει πίσω από το φράχτη και με σίνικ μπαγκράουντ τύπου έρχεται μπόρα, έρχεται καταιγίδα. Εστετισμός.


Στο πιο φωτεινό και οπτιμίστικ, σου έχω την Ντόρα. Στο λευκό και απέριττο με καφετιές πινελιές που προσδίδουν μία τσαχπινιά. Από πίσω στο βάθος, η μαύρη καλλονή.



Στο πιο νεορεαλιστικό, ιδού ο Αγαθοκλής και η Μορφούλα που πόζαραν σε τάχα-μου μη στημμένη φάση -ότι και καλά βοσκούνε γρασίδι κι έτσι. Αλλά εσύ μην ψαρώνεις: εννοείται πως πρόκειται για καλοδουλεμένο ενσταντανέ του πτηνού (το οποίο κατόπιν τούτων, σκέφτεται σοβαρά να το γυρίσει στην επαγγελματική φωτογράφιση ζώων του λόγγου και του αγρού).



Ναι, το Ring of Kerry αποτελεί μία μοναδική φαντασμαγορία. Ουχί μονάχα στα λιβάδια και τα δάση του, αλλά και στις δαντελωτές απολήξεις του στη θάλασσα. Απίθανοι κόλποι και μυριάδες νησάκια δημιουργούν ένα σκηνικό για μυθιστορήματα και ταινίες.



Και καθώς οι άνεμοι του Ατλαντικού μετακινούν τα σύννεφα, οι καιροί αλλάζουν με ρυθμούς καταιγιστικούς. Λιακάδα και ύστερα συννεφιά και μετά βροχή και μετά πάλι λιακάδα. Το ίδιο τοπίο έχει αλλάξει χρώματα και όψη αμέτρητες φορές, μέσα σε λίγη ώρα.



Εδώ αποκτάς μία αίσθηση επικοινωνίας με τη φύση, σχεδόν μεταφυσική. Υποκλίνεσαι στο μεγαλείο της, υποτάσσεσαι στις διαθέσεις της και απλώς απολαμβάνεις. Τα σύννεφα που ρίχνουν τις σκιές τους στα λιβάδια, το φως που χρωματίζει με όλες τις παλέτες του πράσινου και του μπλε, τα τοπία.



Και τα σπιτάκια, αρμονικά ενταγμένα. Χωρίς υπερβολές και παρεκκλίσεις. Με μία αίσθηση του μέτρου και με συνείδηση της ένταξής τους στο φυσικό τοπίο. Μικρές αγροικίες, με τους κήπους τους και τα ζώα τους και τη σύνδεσή τους με το θαυμάσιο τριγύρω.


Όσο κι αν σε εκπλήξει, διαθέτομεν και παραλίες. Πολλές και εντυπωσιακές. Με άμμο και διάφανα νερά. Τα χρώματα είναι διαφορετικά από αυτά που έχεις συνηθίσει και σίγουρα ο ωκεανός απέχει πολύ από τα φιλικά κι αγαπησιάρικα νερά που σ'αγκαλιάζουν στα καλοκαίρια σου. Εδώ η σχέση με τη θάλασσα είναι εκ των πραγμάτων, διαφορετική. Λιγότερο σωματική και περισσότερο ψυχική. Δεκάδες παραθεριστικές τροχοβίλες βρίσκονται τοποθετημένες στις ακτές και πολλές οικογένειες Ιρλανδών περνούν εδώ τις διακοπές τους. 


Βόλτες, θαλάσσια σπορ, ενατένιση -ίσως και λίγη ηλιοθεραπεία, αν είσαι τυχερός και πετύχεις συνεχόμενη λιακάδα. Τη θάλασσα έχεις μάθει εδώ να τη χαίρεσαι, χωρίς να της δίδεσαι.


Έχεις εντυπωσιαστεί; Περίμενες ότι δεν διαθέτει αμμουδιές η Ιρλανδία; Κι αυτό που βλέπεις δεν είναι τίποτα. Θύμησέ μου να σε βολτάρω κάποια στιγμή στις πιο βόρειες ακτές, όπου θα τρίβεις τα μάτια σου και εγώ θα γελάω.


Θα μπορούσα να συνεχίσω για ώρες. Εκατόν εβδομήντα χιλιόμετρα, είπαμε. Με διαρκείς εναλλαγές και μαγευτικές εικόνες. Αλλά κάπου εδώ θα σε αφήσω.


Με μία τελευταία στάση. Στους σαγηνευτικούς, απόκρημνους βράχους. Τους οποίους επίσης διαθέτει σε μεγάλη αφθονία η Ιρλανδία, στις δυτικές της όχθες.


Εδώ το σκηνικό γίνεται εξαιρετικά ντραμάτικ και καθώς ισορροπείς στην άκρη των βράχων και κοιτάς κάτω, σου κόβεται η ανάσα.


Νιώθεις πως βαδίζεις στο όριο. Ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο. Στην επιβίωση και την καταστροφή.


Μπροστά σου, ο ωκεανός. Απόλυτος, κυρίαρχος, αδυσώπητος, συντριπτικός. Διαμορφώνει εδώ και αιώνες το τοπίο, ανάλογα με τις διαθέσεις του. Κι εσύ, μικρός κι ασήμαντος, τον κοιτάς χωρίς να μπορείς να τον ορίσεις.


Όχι, η σημερινή ανάρτηση δεν έχει μήτε ιστορικές αναδρομές, μήτε ηθικά διδάγματα, μήτε στοχάστικ αλληγορίες. Έχει μόνον αυτό: τη συνείδηση τού πόσο τυχερός πρέπει να αισθάνεσαι. Που είσαι ζωντανός σ'αυτόν τον κόσμο. Που παρά τις μικρές και μεγάλες του απογοητεύσεις, παραμένει θαυμάσιος.

Και η διαδρομή; Ω, είναι πάντα κυκλική. Την εδιανύσουμε για να βρεθούμε πάλι στο σημείο που βρισκόμαστε.

12 σχόλια :

  1. Μια χαρά καριέρα θα έκαμες πτηνούλι στις επαγγελματικές φωτογραφίσεις ζώων του λόγγου και του αγρού! Ξανασκέψου το :))

    Εγώ πάντως κόλλησα στο δάσος, έβαλα και την αγαπημένη μου Λορίνα Μακένιτ (ένα φεγγάρι έπαιζε πολύ στο μουσικό χαλί του μπλογκ μου - το 'ξευρες πτηνούλι ότι είναι Καναδή; Όρκο θα έπαιρνα ότι είναι Ιρλανδή!) και χαλάρωσα σαν την Μούκα. Κι ας χρωστάω τον ΕΝΦΙΑ ☺

    Την καλημέρα μου και την αγάπη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τη σκέφτομαι πολύ σοβαρά την αλλαγή καριέρας, airis, διότι με ζητάνε από πολλά αγροκτήματα! Αλλά επειδής είμαι κυριλέ πτηνό (του σαλονιού), διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις για το αν μου πάει το ρουστίκ.

      Η Λορίνα ταιριάζει απολύτως στο μουντ και ναι, η Μούκα αποτελεί την αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια της ανάρτησης. Ήδη μου ζητάει ποσοστά.

      Τις καλημέρες μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  2. Πανέμορφη η Ιρλανδία! Και ναι, μπορείς να μου πεις μπράβο καθότι με το που διάβασα τον τίτλο ήξερα ακριβώς που πάμε σήμερα σε αντίθεση με άλλες αναρτήσεις σου! :)
    Η Μούκα γλυκίτατη, αλλά λάτρεψα τον Αγαθοκλή και τη Μορφούλα.
    Για τις φωτογραφίες σου δεν έχω λόγια. Το λιγότερο φανταστικές!
    Φιλιά πολλά πιγκουινάκι και καλό ΣΚ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλήθεια ήξευρες το Ring of Kerry; Άι αμ ιμπρέσντ! Διότι εγώ όπου το έχω πει στην Ελλάδα, με κοιτάνε με το βλέμμα της Μούκας.
      Αυτές οι φωτογραφίες πρέπει να σου πω ότι επιλέχθηκαν με μεγάλη δυσκολία ανάμεσα σε δεκάδες άλλες αντίστοιχης ομορφάδας και ησυχίας και γαλήνης.
      Πολλά φιλιά και καλό ΣΚ νάχουμε!

      Διαγραφή
  3. Αγαπώ το μπλογκ σου! Απλά αγαπώ! Και ειδικά τις ταξιδιάρικες αναρτήσεις σου! Από τις πρώτες προτάσεις που διάβασα ήξερα ότι θα είναι μία απολαυστική ανάρτηση. Με τις μοναδικές περιγραφές σου και τις υπέροχες φωτογραφίες σου. Να είσαι καλά να ταξιδεύεις και να μας ταξιδεύεις!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα με τόση αγάπη που εισπράττει το μπλογκ από μηνύματα σαν και τα δικά σου, πώς να μην είναι αγαπησιάρικο και πώς να μην έχει διάθεση τριαλαρί τριαλαρώ;

      Τα φιλιά μου και καλό ΣΚ!

      Διαγραφή
  4. Καλαμιά στον κάμπο29 Ιουλ 2016, 4:05:00 μ.μ.

    Ωχ, παναΐα μου, πάλι!!!!! Τι βλέπουν τα όμορφα, μαύρα, αμυγδαλωτά μου μάτια;; Τα όνειρά μου να ζωντανεύουν!!!!! Να με πάτε εκεί να μ' αφήσετε κι αν με ξαναδείτε, γράψτε μου!!!!
    Πως αντέχεις και ξαναγυρνάς πίσω, δεν μπορώ να καταλάβω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα τί εννοείς, Καλαμιά μου; Αφού όπως όλοι ξεύρουμε, ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου! Που όλοι μας ζηλεύουν και μας οχτρεύονται για την τύχη μας. Και που οι τουρίστες λιγωμένοι, δηλώνουν στα δελτία ειδήσεων πως δεν έχουν ξαναματαδεί τέτοιον παράδεισο επί της Γης.

      (Ναι, όταν είναι να επιστρέψω στη χαβούζα, με πιάνει η μαύρη απελπισία! Και η κατάστασή μας χειροτερεύει ραγδαία, Καλαμιά. Η Αθήνα για παράδειγμα, ποτέ δεν ήταν σε τόσο άθλια κατάσταση, όσο την βλέπω σήμερα. Πολλές από τις επαρχιακές πόλεις έχουν ρημάξει από την κρίση και την ανεργία. Και το σκουπίδι στις παραλίες που έχω πάει τελευταία με έχει σοκάρει. Για να μην μιλήσω για την αυθαιρεσία της ξαπλώστρας και του ηχείου. Αλλά είπαμε: είμαστε πολύ τυχεροί που ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου, οπότε ας μην γκρινιάζουμε!)

      Διαγραφή
  5. Τρελε ταξιδευτη.....παντα γερος και δυνατος!! Μα τι να πρωτοπουμε!! Φωτογραφιες;Περιγραφη; Χιουμορ; Παντα καλο στις ''πτησεις σου''!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, πάρα πολύ ευχαριστώ για την ευχή και τα καλά τα λόγια!
      Πτηνό κάμει ό,τι καλύτερο μπορεί και καταθέτει τα μεράκια του.
      Φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  6. Ευχαριστώ θερμά για την όμορφη περιήγηση στα σμαραγδένια δάση της Ιρλανδίας. Τι ωραίες οι παραλίες τους!! Βουτάνε όμως στα νερά του ωκεανού ή είναι πολύ κρύα και επικίνδυνα;
    Υπέροχη βόλτα. Χαίρομαι που περνάς πανέμορφα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν βουτάνε, Μαρίνα μου. Όχι λόγω επικινδυνότητας, αλλά κυρίως γιατί τα νερά είναι παγωμένα και αφιλόξενα. Αλλά οι παραλίες τους είναι μαγικές. Έχω υποσχεθεί να κάμω κι άλλες αναρτήσεις με βορειότερες ακτές, όπου κανείς μένει με το στόμα ανοιχτό μπροστά στην ομορφιά της απέραντης αμμώδους ακτογραμμής.

      Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.