Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Μεγάλο Χωριό


Μπορεί εσένα να μην σου καλοφαίνεται ως ιδέα, αλλά άσε με να επιμείνω. Ναι, στα όρη τ'άγρια βουνά. Κι ας είμαστε καταμεσίς του καλοκαιριού. Κι ας σκάει ο τζίτζικας και ονειρεύεσαι την αλμύρα στο κορμί σου. Άσε με να επιμείνω.



Πως εδώ απάνου, μπορεί και να βρεις μία άλλη αγκαλιά να σε κανακέψει. Όχι υδάτινη, σαν αυτές στις οποίες έχεις συνηθίσει να κεντάς τις διακοπές σου. Αλλά καταπράσινη και δροσερή και πεντάμορφη.



Μέσα στα πυκνά ελατοδάση της Ευρυτανίας. Στις πλαγιές του όρους Καλιακούδα. Σε υψόμετρο 720 περίπου μέτρων. Στο υπέροχο Μεγάλο Χωριό.


Τώρα βέβαια, εσύ που ακούς Μεγάλο Χωριό και περιμένεις κατιτίς στο τεράστιο, το εκτεταμένο και το πολυπληθές, φοβούμαι πως θα πάθεις μεγάλη ήττα. Διότι ο οικισμός είναι μικρός και οι κάτοικοι μόλις ξεπερνούν τους διακόσιους. Αλλά το εξαίσιο λοκέισον και η φήμη του χωριού, προσελκύουν (κυρίως το χειμώνα) κάμποσους επισκέπτες και σε αντίθεση με άλλους παρόμοιους οικισμούς ανά την Ελλάδα που έχουν ουσιαστικά αφανιστεί από το χάρτη, το τουριστικό ενδιαφέρον έχει διασώσει τουλάχιστον ετούτον.



Παρά τις κάποιες (ασυγχώρητες) αρχιτεκτονικές ατασθαλίες, ο οικισμός διατηρεί την παραδοσιακή του ταυτότητα. Και δεν σου κρύβω ότι πολύ απολαμβάνω να τρυπώνω στα στενά δρομάκια, ανάμεσα στα πέτρινα σπίτια με τα μεγάλα παράθυρα, τις ξύλινες πόρτες και τις κεραμοσκεπές τους.



Να γίνομαι ένα με τους ρυθμούς μίας κοινότητας ανθρώπων που έχει ριζώσει τις ζωές της σε ετούτα τα βουνά. Που ξυπνάει και κοιμάται τις μέρες, τις εποχές, τα χρόνια και τις δεκαετίες της, με ετούτο τ'οξυγόνο. Με το κελάρυσμα των νερών, το κελάηδισμα των πουλιών, τα περάσματα των καιρών, τα τραγούδια των βουνών.



Διότι δεν ξεύρω για σένα, αλλά πτηνό στο δίλημμα "βουνό ή θάλασσα" απαντάει "και τα δύο"! Και μπορεί εσύ να μην μπορείς να κλείσεις μάτι χωρίς το ερκοντίσιον, αλλά εμείς εδώ κοιμόμαστε με κουβερτούλα. Μη σου πω και παπλωματάκι.


Μήτε κλαμπς, μήτε τουρίστες, μήτε κλαμπατσίμπαλα. Αυτήν την εποχή, σαν πέσει δροσερό το σούρουπο, όλα βυθίζονται σε μία ησυχία. Που αγκαλιάζει τα μέσα σου και τα έξω σου.


Και σαν ξημερώσει, ο ήλιος λούζει τα πέτρινα δρομάκια και χρωματίζει τα λουλούδια που κρέμονται από τις αυλές. Καθώς περιπατώ, οι μυρουδιές ζουζουνίζουνε τριγύρω μου και τα πνευμόνια μου γιομίζουν οξυγόνο.



Πόσο λατρεύω αυτό το ήρεμο σεργιάνι! Αντάμα με τα δέντρα και τα βουνά. Με τις πιο απλές μου σκέψεις. Να σφυρίζω ένα μελωδικό σκοπό και ν'ανεβοκατεβαίνω τα δρομάκια.


Κι ύστερα να καταλήγω στο περίφτερο της πλατείας για να πάρω μία σοκολατίτσα αμυγδάλου ή κάνα πύραυλο παγωτό χωνάκι για να κάτσω παραδίπλα στα παγκάκια, κάτου από τον πλάτανο και να απολαύσω τη μαγευτική θέα ίσαμε τη Χελιδώνα.


Και ν'αφήνω το μάτι μου να ταξιδεύει στην υπέροχη καταπράσινη κοιλάδα που δροσίζει ο Καρπενησιώτης.


Θα πεις τώρα εσύ από μέσα σου, ανάποδο είναι το πτηνό! Σε μια χώρα γιομάτη παραλίες, ήρθε και διάλεξε καταμεσίς τ'Αυγούστου να σκαρφαλώσει στα βουνά μη-χειρότερα. Πάει λωλάθηκε, του στράβωσε το ράμφος!


Όχι, ετούτη η ανάρτηση δεν είναι έτσι απλή. Είναι πολύ προσωπική. 


Βλέπεις, ένα καλοκαίρι, ένα δύσκολο κι επίπονο καλοκαίρι -πριν δύο χρόνια, σαν σήμερα ήταν- εδώ κατέφυγα. Για να ξεφύγω από εμένα. Και το Μεγάλο Χωριό με κράτησε, μ'αγκάλιασε, σεβάστηκε τις σιωπές μου.


Σαν τόπος δικός μου. Σαν εξομολογητήριο και παρηγορητήριό μου. Και φορτώθηκε μέρος της δικής μου θλίψης. Και σήκωσε λίγο από το δικό μου βάρος. Δεν είναι οι τόποι καρτ ποστάλ. Δεν είναι τα πηγαινέλα, διαδρομές. Είναι στιγμές, είναι ζωή που έζησες εκεί. Με τα καλά, με τ'άσχημα, με τις βαλίτσες που κουβαλάς σε κάθε σου ταξίδι.

2 σχόλια :

  1. Ακριβως ετσι οπως τα γραφεις...δεν εχω να προσθεσω κατι!! Τα μερη και οι ανθρωποι που αγκαλιασαν την σιωπη και την θλιψη μας! Μια χαρα ισιο ειναι το ραμφος....να μην ανησυχεις......σαν πυξιδα ενα πραγμα! Και οι περιγραφες....πτησεις με αρωματα και χρωματα και μουσικες!! Παντα καλοταξιδος ,και ευχαριστω . Ευχαριστω απο καρδιας,γιατι ακομα και τις μοναχικες πτησεις τις κανεις να φαινονται....ταξιδακι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πάντα υπάρχει μια φυσική αγκαλιά, στην οποία θα εναποθέσουμε με εμπιστοσύνη ό,τι μας βαραίνει, μας προβληματίζει. Είναι αυτή που θα μας δώσει το οξυγόνο, όπως λες, για να αντέξουμε τον εαυτό μας και το παρά πέρα...!
    Δεν έχω επισκεφτεί την Ευρυτανία, αλλά γνωρίζω ότι είναι υπέροχος τόπος, όπως άλλωστε και πάρα πολλοί στην Ελλάδα. Μακάρι να είμαστε σε θέση να δούμε όσους περισσότερους μπορούμε. Αν και μένω Αθήνα, βρίσκομαι για διακοπές κάθε χρόνο στην Β. Ελλάδα (ανάμεσα σε Δράμα - Καβάλα). Κι εδώ οι τόποι είναι μαγευτικοί, όπου συνδυάζονται εξαιρετικά τα βουνά με τα παρθένα δάση, οι απέραντοι κάμποι με την πλούσια βλάστηση γύρω, ο Νέστος, το εκπληκτικά πλούσιο ποτάμι με την απίστευτη φυσική ομορφιά και βέβαια οι τεράστιες αμμώδεις παραλίες της Καβάλας!
    Πιστεύω ότι ζώντας σε μια τέτοια χώρα που έχει σχεδόν τα πάντα (βάλε και τα φανταστικά νησιά μας, δεν χρειάζεται να πάει σε καμιά άλλη χώρα, ειδικά το καλοκαίρι! Θα έπρεπε να είμαστε βασιλιάδες, αλλά η νοοτροπία μας το σαμποτάρει όλο αυτό, με αποτέλεσμα να καταστρέφουμε μεγάλο μέρος αυτής χαρισμένης ομορφιάς, που στοκάτω-κάτω δεν μας την χρωστούσε κανείς...
    Καλό σου απόγευμα και απόλαυσε το φυσικό σου καταφύγιο, είναι πολύτιμο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts