Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου



Τώρα που ο καιρός είναι ακόμα ζεστός, κάθε πρωί παρατηρείται μεγάλη κινητικότητα κατά μήκος του Πότομακ ρίβερ. Όχι από τίποτις μηχανάκια και μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα. Αλλά από άνδρες και γυναίκες διαφόρων ηλικιών που ξεχύνονται στους απλωμένους πεζόδρομους και τα ατελείωτα πάρκα και επιδίδονται στο τζόκινγκ. 



Και όχι, δεν σου ομιλώ για κάνα τέταρτο χαλαρού τρεξίματος, τύπου ψιλοπερπατάμε και χαζεύουμε. Σου ομιλώ για μεγάλες χιλιομετρικές αποστάσεις, με συστηματική προσπάθεια, τουπέ ρέκορντμαν και καταγραφή των βημάτων μας στο σχετικό app του κινητού (για να παρακολουθούμε και τη διαχρονική επίδοσή μας).



Τώρα βέβαια εσύ θα πεις μπράβο και θα θυμηθείς ότι έχεις μήνες να πατήσεις στο γυμναστήριο και ότι προχθές που είχε χαλάσει τ'ασανσέρ, τουμπάνιασες ώσπου ν'ανέβεις στον τρίτο όροφο και σκεφτήκαμε να καλέσουμε τ'ασθενοφόρο να σε κατεβάσει.



Αλλά δεν είμαστε εδώ για να συζητήσουμε τα ενοχικά σου. Τουναντίον, είμαστε εδώ για να τα ενισχύσουμε έτι περαιτέρω! Σκουπίδι θάχει γίνει η αυτοεκτίμησή σου στο τέλος της ανάρτησης, πάρε από τώρα τον ψυχολόγο για έκτακτο σέσιον το απόγευμα, θάχεις πολλά να του κλαφτείς.



Βρισκόμαστε στο κέντρο διοίκησης του πλανήτη. Στην Ουάσινγκτον Ντι Σι. Δύο βήματα από τον Λευκό Οίκο. Εννοείται πως κάθε βήμα σου καταγράφεται σε κάμερες, εννοείται πως ξεύρουμε ποιος είσαι και τι νούμερο παπούτσι φοράς, εννοείται πως αυτό που ακούς συνέχεια πάνου από το κεφάλι σου είναι στρατιωτικό ελικόπτερο και αυτό που δεν ακούς αλλά σε ακούει, είναι κατασκοπευτικός δορυφόρος.



Διότι χελόου, το ζήτημα της ασφάλειας είναι μείζον εδώ και μας ξεύρεις τί υστερικοί μπορούμε να γίνουμε στα Πεντάγωνα και τα ΕφΜπιΆι και τα ΣιΆιΕς. Και πράγματι, η αίσθηση είναι πως παρά τη φαινομενική ηρεμία, αν κάποιος ξαφνικά και στα καλά του καθουμένου βγάλει π.χ. ένα μαχαίρι, θα πεταχτούν πράκτορες από τα δέντρα, θα τον στοχεύσουν αυτομάτως όπλα από τις ταράτσες, θα πέσει προβολέας από ελικόπτερο και ένα ηλεκτρικό δίχτυ απάνου του, θα συλληφθούν σε πραγματικό χρόνο οι συγγενείς και φίλοι του στο Κεντάκι, την Οκλαχόμα και το Νιου Τζέρσι και πριν να πεις "γουάτ-δε-φακ" θα έχει ο κάποιος αυτός βρεθεί στο Γκουαντάναμο να κοιτάζει το κελί ανάποδα. Κι ας ήθελε απλώς ο κακομοίρης να καθαρίσει το μήλο του με το μαχαίρι, γιατί του συνέστησε ο γιατρός περισσότερα φρούτα στη διατροφή του μη-χειρότερα.  



Αλλά δεν σε έφερα για άσκηση ετοιμότητας εδώ. Για να τρέξουμε σε έφερα και να ασκηθούμε. Πάμε για προθέρμανση; Τα υπόλοιπα θα σου τα πω στη διαδρομή.



Λευκοί, αψηλοί και με σιξ-πακ. Ναι, αυτά είναι τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που συναντάς συνήθως εδώ. Το μορφωτικό επίπεδο είναι ζούπερ υψηλό, με τους περισσότερους νάχουν τελειώσει ένα από τα μεγάλα Πανεπιστήμια της Αμερικής: Χάρβαρντ, Γιέιλ, Πρίνστον, Κολούμπια. Πολιτικές επιστήμες, Οικονομικά και βεβαίως, Νομική. Αυτά είναι που παίζουν κυρίως, επομένως αν είσαι τίποτις μηχανικός ή αρχιτέκτονας δεν σε κάμουμε παρέα και αναρωτιόμαστε τι δουλειά έχεις στα μέρη μας.



Συγχαρητήρια, μόλις το συνειδητοποίησες: τρέχουμε ανάμεσα στους ανθρώπους που απαρτίζουν την νομενκλατούρα της Αμερικής, την κρεμ-ντε-λα-κρεμ της δημόσιας διοίκησης και των μεγάλων οργανισμών της, το αφάν-γκατέ της αμερικανικής κοινωνίας που κρατά στα χέρια του τις τύχες ουχί μονάχα της χώρας αλλά εν πολλοίς και του πλανήτη ολάκερου. Όχι για να μη λες αναγνώστα ότι δεν σε πάω στα καλύτερα και ότι σε τρέχω συνέχεια σε κάτι φτωχογειτονιές του Τριτοτέταρτου κόσμου.



Οι περισσότεροι από αυτούς που βλέπεις δουλεύουν στο Λευκό Οίκο, στο Κογκρέσο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο. Οι πιο νταβραντισμένοι είναι στελέχη του Πενταγώνου που βρίσκεται στην απέναντι όχθη του Πότομακ ρίβερ. Οι υπόλοιποι εργάζονται στους μεγάλους οργανισμούς που έχουν ως έδρα τους το Ντι Σι: το αγαπημένο σου Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την λατρεμένη σου Παγκόσμια Τράπεζα, μεγάλα δικηγορικά γραφεία, think tanks και lobbying firms. 



Σωστά μαντεύεις: ο μέσος μηνιαίος μισθός βρίσκεται ανάμεσα στο γουάου και στο απιστεύταμπολ. Και όλοι εμείς που τώρα βλέπεις να τρέχουμε ιδρωμένοι και αποφασισμένοι, ξυπνάμε πουρνό-πουρνό για να κάμουμε το τζόκινγκ μας καλή-ώρα, μετά ακολουθεί το ντουζάκι και ένα πλούσιο πρωινό, καφέ από τα Στάρμπακς και βουρ για το γραφείο κατά τις εννέα με εννιάμισι.



Παρότι η δουλειά είναι συνήθως απαιτητική και το περιβάλλον βέρι κομπέτιτιβ, υπάρχει και μία αίσθηση χαλαρότητας. Τώρα, πώς γίνεται εσύ που δουλεύεις για τρεις κι εξήντα σε μία αντιπαραγωγική εργασία στην Ελλάδα να έχεις απείρως περισσότερο άγχος και να ζεις σε τρισχειρότερη πίεση από εμάς που χειριζόμαστε εδώ τις τύχες του πλανήτη και τα δισεκατομμύρια των ονείρων σου, είναι ένα ζητηματάκι που θα έπρεπε να απασχολήσει ειδικούς κοινωνιολόγους και ψυχολόγους -το πτηνό σηκώνει τα χέρια ψηλά (για διατάσεις ντε!).



Μη μου πεις ότι μπάφιασες κιόλας; Θες να με κάμεις εντελώς ρεζίλι; Μας κοιτάζει όλος ο κόσμος, κατάπιε το λαχανητό σου και συνέχα. Πάνω-κάτω τα σκαλάκια για άσκηση τετρακέφαλων.



Παρότι στην Ουάσινγκτον Ντι Σι, ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού είναι έγχρωμοι, θα βρεις ελάχιστους εδώ να συμμετέχουν στην ιεροτελεστία της πρωινής γυμναστικής. Λίγοι είναι οι μαύροι που δουλεύουν σε αυτές τις πρεστίτζιους δουλειές που λέγαμε και το λάιφστάιλ που σου περιέγραφα αφορά κυρίως λευκούς. Οι οποίοι -αντίθετα με το στερεότυπο που (ορθώς) έχεις περί παχύσαρκων Αμερικανών- είναι σα να ξεπήδησαν από τις σελίδες του Men's Health. Ανεξαρτήτως ηλικίας. Τόχεις παρατηρήσει ελπίζω πόσοι πενηντάρηδες και εξηντάρηδες με φέτες, μας έχουν προσπεράσει!



Οι δε γυναίκες, είναι πέραν του γραμμωμένου. Δεν υπάρχει κάτι που να μην είναι στη θέση του, ιφ γιου νόου γουατ άι μιν. Η γιόγκα και το πιλάτες έχουν γίνει μόδα εδώ, από την εποχή που εσύ νόμιζες πως είναι εξωτικά φρούτα και αναρωτιόσουν αν καθαρίζονται σαν το αβοκάντο. Και τελοσπάντων, ό,τι δεν καταφέρνει η καθημερινή άσκηση, το αναλαμβάνει ο πλαστικός. Με αποτέλεσμα, εξηντάρες με μέση δαχτυλίδι, προσωπάκι φράπα και πλατινέ μαλλί, να σου τεντώνουν το πόδι και να κάμουν κατακόρυφο απάνου στα γρασίδια. Υπό μίαν έννοια, το λες και σκιαχτικό.



Πάμε τρία σετ κοιλιακών; Εδώ στην άκρη της γέφυρας. Στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο πάνω από τα σκαλάκια. Σα να χαλάρωσες, μου φαίνεται!



Έχεις εντυπωσιαστεί από το πράσινο και τις τεράστιες απλωσιές, ε; Ναι, η Ουάσινγκτον Ντι Σι είναι πράγματι ιμπρέσιβ. Λειτουργεί συμβολικά και -εντελώς ηθελημένα- μοιάζει με μία ιλουστρέ βιτρίνα. Όπου τα παρτέρια είναι φροντισμένα, τα φύλλα των δέντρων καλογυαλισμένα, τα πεζοδρόμια πάντα σκουπισμένα. Όλα επιδεικνύουν την ισχύ μας. Και όλα επιβεβαιώνουν ότι το σύστημα λειτουργεί ρολόι και δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Αλλά και οι άνθρωποι μοιάζουν με κινητά σαξές στόρις. Διότι πέραν της γράμμωσης που λέγαμε πριν, διαθέτουν κάτασπρα αστραφτερά δόντια και ωραιότατο μαύρισμα. Και φορούν τις πιο πανάκριβες φόρμες, τα πιο ζούπερ αθλητικά παπούτσια και τα πιο τελευταία γκάτζετς που μπορείς να φανταστείς. Πόσο πια παρακάτω να πάει η αυτοεκτίμησή σου;



Πάμε ένα τελευταίο χαλαρό τρέξιμο προς τη Τζορτζτάουν και μετά αποθεραπεία και διατάσεις.



Αυτό το κτήριο που βλέπεις είναι το John F. Kennedy Center for the Performing Arts. Κάτι σαν το Μέγαρο Μουσικής και το Εθνικό Θέατρο και τη Λυρική Σκηνή μαζί. Όπως καλά κατάλαβες, το ονομάσαμε έτσι προς τιμήν του δολοφονηθέντος JFK.



Σχεδιασμένο από τον σπουδαίο Edward Durell Stone, το κτήριο αποτελεί ένα από τα πιο λαμπρά δείγματα του αμερικανικού μοντερνισμού της δεκαετίας του 60 και 70.



Και φιλοξενεί σήμερις αμέτρητες παραστάσεις -σε μία πόλη που κατά τα λοιπά διαθέτει εξαιρετικά υποτονική πολιτιστική κίνηση.



Τελευταία μέτρα, μην εγκαταλείπεις την προσπάθεια. Τώρα είναι που λειτουργούν στο φουλ οι καύσεις σου και χάνονται οι περισσότερες θερμίδες.



Δεν ήταν εντελώς άδολη η απόφασή μου να σε φέρω κατά δω. Με ξεύρεις και μέχεις μάθει πως τίποτις δεν είναι ακριβώς τυχαίο στα πηγαινέλα μου. Το βλέπεις εκείνο το κτήριο με τις καμπύλες, εδώ στην όχθη του Πότομακ ρίβερ, ακριβώς παραδίπλα από το John F. Kennedy Center for the Performing Arts; Λίγο παλιό και ίσως ξεπερασμένο, αλλά ωραιότατο -δεν μπορείς να πεις.



Με τα μπαλκόνια του, τ'ανοίγματά του, τη θέα του στο ποτάμι, τις διαμερισματάρες και τα βέρι πρεστίτζιους γραφεία. Μη μου πεις ότι θα σε χάλαγε ένα απάρτμεντ στα αψηλά, να βλέπεις το Ουάσινγκτον Ντι Σι πιάτο και να χαιρετάς τα ελικόπτερα!



Αυτό το κτήριο αναγνώστα, είναι το Γουότεργκεϊτ. Ναι, του γνωστού σκανδάλου. Βλέπεις στο κτήριο αυτό, στεγάζονταν το 1972 τα γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος. Το πρωί της 17ης Ιουλίου, ένας φύλακας παρατήρησε πως σε κάποιες από τις πόρτες είχε τοποθετηθεί κολλητική ταινία, ώστε να μην κλειδώνουν όταν κλείνουν. Κλέβερ, ράιτ; Η αστυνομία συνέλαβε πέντε άνδρες να φωτογραφίζουν έγγραφα και να κλέβουν υλικό.



Η διάρρηξη αυτή ήταν μέρος μίας μεγάλης κομπίνας που είχαν στήσει οι Ρεπουμπλικάνοι και συγκεκριμένα, η επιτροπή επανεκλογής του Προέδρου Νίξον, προκειμένου να σαμποτάρουν τους Δημοκρατικούς. Ο Νίξον επιχείρησε να εμποδίσει τη σχετική έρευνα και πράγματι θα το πετύχαινε, αν δύο δημοσιογράφοι της Washington Post, ο Καρλ Μπέρνστιν και ο Μπομπ Γούντγορντ δεν αναλάμβαναν πεισματικά να ρίξουν φως στην υπόθεση.



Σε μυστικές συναντήσεις με το "Βαθύ Λαρύγγι" (όχι την αρτίστα του ερωτικού σινεμά Λίντα Λάβλεις μη-χειρότερα, αλλά έναν μυστηριώδη τύπο που έδινε πληροφορίες εν κρυπτώ και ο οποίος αποδείχθηκε πολλά χρόνια αργότερα πως ήταν μεγαλοστέλεχος του ΕφΜπιΆι), οι δύο δαιμόνιοι ρεπόρτερς άρχισαν να συγκεντρώνουν τα πρώτα στοιχεία και για να μην στο μακρηγορώ το πράγμα (διότι αφενός πιάστηκε η φωνή μου με το τρέξιμο και αφετέρου, αν θέλεις λεπτομέρειες δες την ταινία με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τον Ντάστιν Χόφμαν), η αποδεδειγμένη εμπλοκή του Προέδρου Νίξον, τον οδήγησε σε παραίτηση.



Τώρα βέβαια εσύ θα πεις (αν σούχει μείνει ανάσα) ότι αυτά είναι περσινά ξινά σταφύλια και καθόλου δεν μας αφορούν σήμερις που είμαστε μονδέρνοι άνθρωποι. Αλλά θα σου απαντήσω πως η ρεμούλα, η διαπλοκή και η διαφθορά ουχί μόνο δεν έχουν εκλείψει στον κόσμο ετούτο, αλλά όπως ξεύρεις και φαντάζεσαι, έχουν ως προβλήματα διογκωθεί. Ακόμα και σε αυτό το ιλουστρέ περιβάλλον με τους χάιλι-έντουκέιτεντ οφίσιαλς που τρέχουν καθημερινώς όλο-υγεία και χαμόγελο-κρεστ, στις όχθες του Πότομακ ρίβερ.

Κι αν το 1972, παραβιάζαμε γραφεία και φωτογραφίζαμε έγγραφα, σήμερις χακάρουμε υπολογιστές, διαβάζουμε emails, τρολάρουμε λογαριασμούς, εξαγοράζουμε συνειδήσεις, συνεργαζόμαστε με συμφέροντα, σχεδιάζουμε καταστάσεις και διασπείρουμε φήμες. Είναι πολλά τα λεφτά, αναγνώστα. Και είναι το σύστημα αδηφάγο και οι άνθρωποι πλεονέκτες. Γι'αυτό λοιπόν κι εσύ, συνέχισε το τζόκινγκ σου με το ρυθμό, τις δυνάμεις και τη ρέγουλά σου. Ακόμα κι αν οι άλλοι σε προσπερνούν και σε κοιτάζουν με μία κάποια υπεροψία που δεν έχεις σιξ-πακ, που δεν είσαι σουπίριορ εξέκιουτιβ οφίσιαλ, που δεν έχεις τελειώσει ένα Χάρβαρντ ή ένα Πρίνστον και που δεν λαμβάνεις στη δουλειά καλό πακέτο συν τα μπόνους συν τις παροχές. Συνέχισε να τρέχεις, αναγνώστα. Για σένα. Εδώ στις όχθες του Πότομακ ρίβερ και με τα ελικόπτερα να ίπτανται πάνου από το κεφάλι σου και τους δορυφόρους να παρακολουθούν αυτά που λες κι αυτά που σκέφτεσαι. Ίσως και νάναι αυτή η πιο μεγάλη σου αντίσταση. 

6 σχόλια :

  1. Καλαμιά στον κάμπο19 Αυγ 2016, 4:20:00 μ.μ.

    Ωραία ολα αυτά (εγώ πάντως δεν θα είχα αντίρρηση να κατοικούσα σε ένα τόσο αποστειρωμένο περιβάλλον) αλλά μαγαζιά, σούπερ μάρκετ, χώροι διασκέδασης, φαγάδικα και λοιπά όπου διασκεδάζουν, συνευρίσκονται,σουλατσάρουν, ψωνίζουν οι ...κανονικοί άνθρωποι, δεν υπάρχουν; 'Η μας το φυλάς για μέρος δεύτερο;
    (Ασχετο:Ωραία στην Αθήνα τον Αυγουστο!Μέχρι και ποδαρόδρομο ζιγκ ζαγκ στην Μεσογείων κάνω!!!!!).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χμ, ενδιαφέροντα τα ερωτήματά σου. Η απάντηση είναι πως η Ουάσινγκτον δεν είναι ακριβώς πόλη, με την έννοια που δίνουμε εμείς στον όρο. Είναι μία τεράστια έκταση γεμάτη κυβερνητικά κτήρια και πάρκα και μνημεία και μουσεία, αλλά χωρίς κάποιο κέντρο και χωρίς αγορά με κίνηση και μαγαζιά και εστιατόρια. Κάτι διάσπαρτα υπάρχουν βεβαίως και υπάρχει και μία γειτονιά που είναι εξαιρετικά όμορφη και πιο οργανωμένη οικιστικά (η Τζορτζτάουν που ανέφερα στην ανάρτηση), αλλά γενικά οι κάτοικοι καταφεύγουν για όλα αυτά που είπες στα μολς που βρίσκονται περιφερειακά. Και ναι, οι αποστάσεις είναι τεράστιες και δεν μπορείς να κάμεις απολύτως τίποτα χωρίς μεταφορικό μέσο. Θα επανέλθω όμως!

      Και σε παρακαλώ πολύ να κόψεις τα ζιγκ ζαγκ στη Μεσογείων, διότι περνάω από εκεί και αν σε συναντήσω εν τω μέσω του οδοστρώματος, θα σου κορνάρω πολύ επιτακτικώς! :)

      Την καλησπέρα μου, Καλαμιά!

      Διαγραφή
    2. Επειδη μένω στα περίχωρα και δουλεύω στο Αρλινγκτον, πολυ μου άρεσε η ανάρτηση!

      Αν επισκέπτεστε συχνά, πέρα απο τα μολζ και το Τζόρτζταουν, παρά πολυ ωραια εστιατόρια και μπαρ (σε μορφή γειτονιάς) υπάρχουν στην U street, στο Shaw, αλλα κ στην περιοχή του Convention Center και στο DuPont Circle.

      Επισης οι αποστάσεις,ναι, ειναι τεράστιες αλλα εγω για παράδειγμα δεν οδηγώ καθόλου μετακινούμαι με το μετρο μας (το οποίο θα ξέρετε ειναι απο τα μεγαλύτερα θέματα γκρίνιας για τους Ουασινγκτονιωτες!)

      Περιμένω την συνέχεια με ανυπομονησία!

      Διαγραφή
    3. Χαίρομαι πολύ που σας άρεσε η ανάρτηση! Η Ουάσινγκτον και παρά την κριτική που ασκώ, παραμένει δίχως αμφιβολία εντυπωσιακή. Το επίπεδο διαβίωσης είναι υψηλό, η αίσθηση ασφάλειας και ευημερίας είναι αξιοζήλευτη και όλα λειτουργούν ρολόι! :) Θεωρώ λοιπόν τυχερούς όσους απολαμβάνουν ένα τέτοιο περιβάλλον.

      Έχω γράψει στο παρελθόν τρεις-τέσσερις ακόμα αναρτήσεις για την Ουάσινγκτον, αλλά υπόσχομαι να επανέλθω σύντομα! Και ναι, το μετρό είναι έπικ φέιλ!! :) Χαχαχα!

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  2. Καλο μου πτηνο!!!Καθε φορα ,με αφηνεις αφωνη, η , αναμεσα στο''' γουαο και στο απιστευταμπολ''!!!Να'σαι καλα και παντα καλοταξιδος!!Ασχετον!! Εκει ,ειναι ολοι ανθρωποι του προεδρου οπως λες!!Οι εδω,του δικου μας,οπως ας πουμε,o κ.Φιλης ,η κ.Γεροβασιλη,ο κ.Φλαμπουραρης.....μαλλον δεν αθλουνται λεω εγω!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα, βεβαίως και αθλούνται! Επιδίδονται με μεγάλη επιτυχία σε σπόρς όπως ο λαϊκισμός μεγάλων αποστάσεων, η αναποτελεσματικότητα επί κοντώ, η αλαζονία ανοιχτής θαλάσσης και άλλα παρόμοια!

      Νάσαι καλά για τα καλά σου λόγια! Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.