Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Αρχαιολογικό Μουσείο Θήβας



Υπάρχουν αναρτήσεις που σου γράφω με βαριά καρδιά. Διότι θέλω για κάτι να σου γκρινιάξω ή έχω να σου πω κάτι δυσάρεστο. Που δηλαδής με τα όσα συμβαίνουν τριγύρω, είναι ν'απορείς που δεν είναι όλες οι αναρτήσεις μου πεθαμενατζίδικες και δεν έχω κατεβάσει πλερέζες στο ράμφος. Αλλά ευτυχώς, υπάρχουν και αναρτήσεις σαν τη σημερινή. Καταγέλαστες και υπερήφανες. Ζούπερ χαρούμενες και τρισευτυχισμένες. Από την αρχή ίσαμε το τέλος τους. Ετοιμάσου για ντελίριο χαρουμενιάς!



Βρισκόμαστε στη Θήβα. Και σε καλωσορίζω στο νέο Αρχαιολογικό μας Μουσείο. Ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα μουσεία της χώρας. Που μυρίζει ακόμα καινουργίλα, διότι δεν έχουμε παρά μερικές εβδομάδες που κόψαμε την κορδέλα και ανοίξαμε τις πόρτες του. Καλοτάξιδο και να το χαιρόμαστε!



Αν περιμένεις επαρχιακό μουσείο τύπου μια-δυο αίθουσες και καμιά πενηνταριά εκθέματα, είσαι βέρι γελασμένος. Δεκαοχτώ ενότητες, πάνω από δυόμιση χιλιάδες τετραγωνικά και τρεις χιλιάδες τα εκθέματα. Με υποδειγματική μουσειακή λογική, εξαιρετικό στήσιμο και μία πολλαπλότητα εκπλήξεων που θα ενθουσιάσουν και το πιο δύστροπο και τζαναμπέτικο κοινό. Μην το φοβάσαι, έλα να μπούμε!



Το μουσείο σε υποδέχεται με ένα μικρό πρόλογο με θέμα τις ανασκαφές στη Βοιωτία. Όπου μπορείς να διαβάσεις τον πρώτο κατάλογο αντικειμένων της αρχαιολογικής συλλογής από τον έφορο αρχαιοτήτων Ευκλείδη Βαγιάννη εν έτει 1894. Από εκείνες τις ηρωικές εποχές που τα πάντα σημειώνονταν χειρόγραφα. Και που τα σύνορα της Ελλάδας βρίσκονταν στη Θεσσαλία.



Παραδίπλα, μπορείς να ιδείς τις εφημερίδες που χρησιμοποιήθηκαν για να αμπαλάρουμε τα αρχαία μας αντικείμενα και να τα κρύψουμε λίγο πριν έρθουν εδώ οι Γερμανοί. Αυτή η προσπάθεια που είχε καταβληθεί τότες για τη διάσωση των αρχαίων μας, εξακολουθεί να με συγκινεί. Διότι αφορά την ουσία της εθνικής μας υπόστασης και αποτελεί πράξη αντίστασης με ειδικό βάρος.



Στη συνέχεια, ακολουθούν οι μύθοι. Σωστά και μπράβο! Πτηνό έξτρα ενθουσιασμένο που επιτέλους αξιοποιούνται και προτάσσονται αυτά για τα οποία φωνάζει εδώ και χρόνια: οι συναρπαστικές μυθολογικές αφηγήσεις, οι ιστορίες με τους θεούς και τους ήρωες.



Και δεν υπάρχει καταλληλότερο μέρος από ετούτο το μουσείο για να σου μιλήσει για περσονάλιτις όπως ο Ηρακλής, ο Οιδίποδας, η Αντιγόνη και ο Διόνυσος -καθότι όλοι τους, γεννήθηκαν, ανατράφηκαν ή έζησαν σε ετούτη την πόλη.



Κι αφού έχεις νοστιμευτεί με τα ορεκτικά, πού να δεις και το κυρίως γεύμα! Έντεκα ενότητες σε χρονολογική σειρά, σε παίρνουν από το χεράκι και σε ξεναγούν στην πορεία της Θήβας (και εν γένει της Βοιωτίας) ανά τους αιώνες. Από την παλαιολιθική εποχή μέχρι τα οθωμανικά χρόνια. Ας πάρουμε το νήμα της αφήγησης από την αρχή.



Όχι πες, πόσο παλιά τα κάνεις; Δεν είναι απλώς αρχαία. Είναι από το έξι χιλιάδες π.Χ. Δηλαδής με το εν λόγω σερβίτσιο, μη σου πω ότι σου σερβίραμε και μαμούθ ογκρατέν.


Εσύ σήμερις χρησιμοποιείς την βέρι μπανάλ νταμιτζάνα, αλλά εμείς το λάδι μας τότες το διακινούσαμε με μεγάλους ψευδόστομους αμφορείς. Που ουχί μόνον ήταν πολύ σικ, αλλά και όταν χρησιμοποιούσες το περιεχόμενο, σούμενε ο αμφορέας να τον εκοτσάρεις για διακοσμητικό στο σκρίνιο. Οι επιγραφές επάνω τους δηλώνουν τον τόπο παραγωγής του λαδιού, τον παραγωγό και τον υπεύθυνο αξιωματούχο για τη συλλογή του. Μπράντεντ προϊόν με ονομασία προέλευσης. Τί εννοείς δεν καταλαβαίνεις γρι; Χελόου, είναι γραμμένα σε Γραμμική Β. Και για να σου λύσω την απορία, η προέλευση που αναγράφεται είναι η Κρήτη και συγκεκριμένα η Κυδωνία, δηλαδής τα σημερινά Χανιά.


Εξαιρετικός είναι κι αυτός ο αμφορέας με το φρικαρισμένο χταποδάκι. Βρέθηκε στο ανάκτορο της Θήβας, χρονολογείται στον 14ο με 13ο αιώνα και αποτελεί προϊόν που επίσης εισήχθη από τη δυτική Κρήτη. Τριάντα πέντε αιώνες πέρασαν από τότες, πώς περνάν τα χρόνια! Ίσως γι'αυτό βρίσκεται και το χταποδάκι σε κατάσταση σοκ.


Από τα μάστερπίσες του μουσείου θεωρούνται αυτές οι θαυμάσιες πήλινες λάρνακες. 


Και κυρίως ετούτη που απεικονίζει πολύ εξαντρίκ μορφές, οι οποίες σου κάμουν αστείες μούτες.


Και μοιάζουν να χορεύουν έναν εκστατικό χορό.


Μορφές από το λίκνο της ιστορίας αυτού του τόπου που σου μεταδίδουν ένα μήνυμα αισιοδοξίας. Καθώς ο κόσμος αλλάζει γύρω τους κι εκείνες συνεχίζουν απτοήτες να χορεύουν, εδώ και χιλιετίες.


Σε έτερη λάρνακα, σε περιμένει μία μεταμονδέρνα σφίγγα. Που ως πλάσμα ήταν λίγο ποτ πουρί, αλλά την αγαπάμε και με τις αδυναμίες της.



Αυτές πάλι, είναι τοιχογραφίες από το ανακτορικό κτήριο του Ορχομενού. Τα ανθρωπάκια μοιάζουν να βγήκαν από κάποιο σύγχρονο κόμικ και τα θαυμάσια χρώματα δημιουργούν ένα εξαιρετικό εικαστικό αποτέλεσμα.



Ακόμα πιο φαντεζί είναι ετούτες οι κυρίες. Που παρότι διαθέτουμε μοναχά λίγα θραύσματα από το ανσάμπλ τους, η υποδειγματική αναπαράσταση, σου προσφέρει τη δυνατότητα να τις απολαύσεις ως ολοκληρωμένο έργο. Όχι πες, δεν είναι ζούπερ εντυπωσιακό; Και δεν φέρει αναφορές στη μινωική τέχνη και στις υπέροχες τοιχογραφίες που έχουν βρεθεί στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης; Εδώ στη Θήβα, συνειδητοποιείς την ενότητα του αρχαίου κόσμου και τις αλληλεπιδράσεις του.



Αλλά και ρόδακες διαθέτομεν. Με ωραίες ελεύθερες γραμμές. Χωρίς την αυστηρότητα του διαβήτη και τις δηθενιές μιας πληκτικής συμμετρίας.



Και δελφινάκια έχομεν. Καβάλα στο δελφίνι, τον κόσμο γύρισα, είπα να σε ξεχάσω, μα σ'αποθύμησα.



Κι αρχαϊκά ειδώλια. Που σου προτείνουν τις αγκαλιές τους και σου γελούν με τσαχπινιά.



Κι αν θαρρείς πως μας λείπουνε οι κούροι, είσαι πολύ γελασμένος. Βουαλά δυοτρείς από το ιερό του Απόλλωνα Πτώου στο Ακραίφνιο. Μπορεί να μην έχουν την τελειότητα του κλασικισμού, αλλά μια φορά το σιξ πακ τους είναι αξιοζήλευτο.



Πολύ ρομαντίκ νέος κρατά πετεινό και μυρίζει λουλουδάκι. Και καλά το λουλουδάκι πες το καταλαβαίνεις, αλλά η επιλογή του πετεινού είναι κάπως ανεξπέκτεντ. Διότι τελοσπάντων, θα μπορούσε να κρατά ένα πτηνό πιο ιντελεκτουέλ και ελεγκάν. Έναν πιγκουίνο ας πούμε, για να δώσω ιδέες...



Έτερο ειδώλιο, πιο ρουστίκ. Που εικονίζει άνδρα να τρίβει το τυρί σε λεκάνη. Του 500 π.Χ. από τη Ριτσώνα. Την οποία προσωπικώς εγνώρισα ουχί για τα τυριά της, αλλά για τις σκοπιές της, καθώς με είχανε πάει κάποτες να φυλάξω κάτι στρατόπεδα εκεί ως φαντάρος. Με λαμπρά αποτελέσματα καθόπως αντιλαμβάνεσαι, διότι χελόου, δεν δεχτήκαμε επίθεση από τον οχτρό χάρις την αυταπάρνηση και την μαχητικότητά μου.



Θα μου πεις, αγάλματα και αγγεία και μικροαντικείμενα τέχνης, έχεις δει και σε άλλα μουσεία. Να λοιπόν και κάτι που αποκλείεται να έχεις δει αλλού, διότι είναι μοναδικό και καρασπάνιο. Πρόκειται για τις περίφημες μαύρες εγχάρακτες Θηβαϊκές επιτύμβιες στήλες της κλασικής περιόδου.



Δυστυχώς δεν είναι ιδιαιτέρως φωτογενείς, καθότι νταρκ εκ πεποιθήσεως. Εντούτοις από κοντά, σου κάμουν τεράστια εντύπωση, καθώς οι γραμμές των απεικονίσεων σχηματίζονται με μία σειρά από μικροσκοπικές τελείες. Ναι, πρόκειται για μία θαυμάσια απόπειρα αρχαίου πουαντιγισμού, για την οποία θα ήταν υπερήφανος ο Σερά. Η συλλογή με τις μαύρες επιτύμβιες στήλες συμπληρώνεται με μία ιδιαιτέρως σημαντική προσθήκη: την επαναπατρισμένη μαύρη στήλη από το Μουσείο Γκετί που έχει εγχάρακτη παράσταση πολεμιστή. Η τεχνική αυτή που ίσως συνδέεται με τον Θηβαίο χαλκοπλάστη και ζωγράφο Αριστείδη, μας αποκαλύπτει τις μεγάλες κατακτήσεις της χαμένης σήμερα, αρχαίας ζωγραφικής τέχνης.



Να και μία πώρινη επιτύμβια στήλη σε σχήμα θριγκού (επειδής σε βλέπω που με κοιτάς με απορία, "θριγκός" είναι αυτό το κομμάτι του αρχαιοελληνικού κτηρίου που βρίσκεται πάνω από τους κίονες και κάτω από τη σκεπή) που αναγράφει το όνομα "ΣΙΛΑΝΑ". Δεν ξεύρω λεπτομέρειες για το ποιόν της κοπέλας, αλλά μια φορά από τη Ρουσλάνα καλύτερη θάταν.



Όπως ξεύρεις, εμένα μου αρέσουν πολύ οι συνδυασμοί πραγμάτων. Οι συνδέσεις και οι συνειρμοί που σε οδηγούν από το ένα στο άλλο. Που σου κλείνουν το μάτι και σε βοηθούν να αντιληφθείς περισσότερες παραμέτρους.



Για το λόγο αυτό, ιδιαιτέρως εξετίμησα ετούτη την προθήκη. Στην οποία φυλάσσεται το θεατρικό κοστούμι που φόρεσε η Ρένη Πιττακή στον "Οιδίποδα επί Κολωνώ" σε παραγωγή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν το 2002. Που σου υπενθυμίζει πως η Θήβα έχει ειδικό βάρος στη θεμελίωση και εξέλιξη του θεάτρου, καθώς οκτώ από τις σωζόμενες τραγωδίες έχουν υπόθεση θηβαϊκούς μύθους.



Περνάμε στη ρωμαϊκή περίοδο, με ένα μικρό αριστούργημα. Πρόκειται για μαρμάρινη κεφαλή του τέλους του 1ου αιώνα π.Χ. που αποδίδει με σπάνιο ρεαλισμό, τη μορφή ενός άνδρα. Και ειλικρινά, δεν έχω λόγια! Καθόμουν και την κοίταζα για ώρα και πραγματικά, έμεινα έκθαμβος με τη βιρτουοζιτέ του καλλιτέχνη.



Αναγνώστα, από εδώ ο αυτοκράτορας Αδριανός. Μεγαλειότατε, από εδώ ο αναγνώστας (κάμε υπόκλιση γρήγορα, αν θες το κεφάλι σου στη θέση του!).



Το μέγεθος του ανδριάντα είναι μεγαλύτερο του φυσικού και απεικονίζει τον ηγέτη στον τύπο του Άρη Borghese, ήτοι γυμνό με δερμάτινη ταινία πεσμένη από το δεξιό ώμο προς τον γοφό, από όπου κρεμόταν σπαθί, ενώ πίσω από το αριστερό του πόδι έχει εναποτεθεί ομοίωμα θώρακα.



Αν ποτές θελήσεις να ανακαινίσεις το μπάνιο σου, ξέχνα το λευκό στα είδη υγιεινής, ξεπέρνα την Ιντεάλ Στάνταρντ ως επιλογή και δοκίμασε κάτι πιο μονδέρνο και τολμηρό, όπως αυτή η χάλκινη μπανιέρα των ρωμαϊκών χρόνων που βρέθηκε εδώ στη Θήβα. Πτηνό σού δίνει ιδέες και για ιντίριορ ντιζάιν.



Έλα λίγο μαζί μου. Ναι, έχουμε κι άλλες αίθουσες να ιδούμε, αλλά ας κάμουμε ένα διάλειμμα και ας ακολουθήσουμε αυτές τις σκάλες, στο εσωτερικό αίθριο. Σούχω έκπληξη!



Η Θήβα είναι μία πόλη χτισμένη πάνου σε αρχαιότητες. 'Οπως καταλαβαίνεις, όταν στήναμε τα θεμέλια της επέκτασης του μουσείου, πέσαμε πάνω σε φοβερά ευρήματα. Τα οποία εννοείται πως διαφυλάξαμε και βρήκαμε τρόπο να τα αναδείξουμε και να στα παρουσιάσουμε.



Καλωσήρθες λοιπόν σε έναν νέο αρχαιολογικό χώρο. Κάτω από το μουσείο και εντός του. Ετούτα εδώ είναι τα δωμάτια μίας οικίας από την πρώιμη εποχή του Χαλκού, γύρω στο 2.500 π.Χ. Οι αρχαιολόγοι κατέληξαν πως η εν λόγω οικία ανήκε σε εύπορη οικογένεια της εποχής. Μία γυάλινη πλατφόρμα σού επιτρέπει να κινηθείς στο χώρο και να περπατήσεις πάνω από την ανασκαφή, η οποία προστατεύεται με ειδικό στέγαστρο.



Και μετά από αυτό το ευχάριστο διάλειμμα, συνεχίζουμε εντός του μουσείου. Αφήνουμε τα αρχαιοελληνικά, τα ελληνιστικά και τα ρωμαϊκά και περνάμε στα βυζαντινά. Διότι ναι, διαθέτομεν πλούσια συλλογή και από εκείνη την περίοδο.


Με σπαράγματα τοιχογραφιών από παραστάσεις ευαγγελικών σκηνών. Τέλος οι κόρες και οι κούροι. Οι απεικονίσεις εστιάζουν πλέον στον Ιησού, τους αποστόλους και άλλα θέματα θρησκευτικά.


Οι μορφές που σου έχω εδώ, προέρχονται από ανασκαφή εκκλησίας του 12ου αιώνα στη Θήβα.


Ενδιαφέρον έχει και αυτό το τρίπτυχο με την παράσταση της Παναγίας στον τύπο Ρόδον το Αμάραντον (μη με κοιτάς περίεργα, έτσι λέγεται αυτός ο τύπος!) στο κεντρικό φυλλο και μία πλειάδα από αγίους στα δύο πλαϊνά. Το λες και υπερπαραγωγή.



Εντελώς γουάου είναι όμως και το τεράστιο ψηφιδωτό δάπεδο που σου παρουσιάζεται κάτω από ένα γυάλινο πάτωμα που σου δίνει τη δυνατότητα να το περπατήσεις.



Και να θαυμάσεις τους δώδεκα μήνες που έχουν λάβει ανθρώπινη μορφή. Εγώ σου φωτογράφισα τον Ιούλιο, που μου φάνηκε μήνας αλέγκρος και βέρι συμπαθητικός.


Όταν σου λέω ότι το χρήμα είναι για να κυκλοφορεί και σταμάτα να το πυργιάζεις, δεν με ακους. Ορίστε τι έπαθε κάποιος κακομοίρης που απέκρυψε γύρω στο 1400 μ.Χ. ένα θησαυρό βενετικών νομισμάτων, αλλά φαίνεται πως ουδέποτε επέστρεψε για να τον επάρει και εντέλει δεν τα χάρηκε τα λεφτουδάκια του. Τα νομίσματα με τον χρόνο, πήραν το σχήμα του πουγγιού μέσα στο οποίο είχαν φυλαχθεί και σήμερις στα έχουμε σε κόμπακτ μορφή. Φαντάζομαι ότι ο αρχαιολόγος του μέλλοντος έχει να ανακαλύψει πολλά παραμορφωμένα ευρουδάκια που θάχουν ξεχαστεί κάτω από το στρώμα της γιαγιάς και θάχουν πάρει με τον καιρό ένα σχήμα πατικωμένο και νιανιά.



Από το λίγο πιο πρόσφατο παρελθόν, σου παραθέτουμε διάφορα σκεύη και είδη καθημερινής χρήσης με ωραιότατες διακοσμήσεις και εξαιρετική μουσειακή ανάδειξη.



Όμως θα μου επιτρέψεις να σταθώ σε αυτά τα θεσπέσια δείγματα μαρμαροτεχνίας που απεικονίζουν ζευγαράκια πτηνών και τουλάχιστον εμένα ως ειδικό κοινό, με έχουν συγκινήσει.



Τελειώσαμε; Όχι αγαπητέ μου, δεν τελειώσαμε καθόλου.



Διότι έχουμε τον προαύλιο χώρο. Όπου σου έχουμε αραδιάσει επιτύμβιες στήλες, αγάλματα, αρχιτεκτονικά μέλη αρχαίων κτηρίων και άλλα καλούδια.



Όρεξη νάχεις, χρόνο κι ενδιαφέρον!



Στη μέση της αυλής, σε περιμένουν οι εξαιρετικά εντυπωσιακοί μαρμάρινοι λέοντες. Οι οποίοι τοποθετούνταν πάνω σε τύμβους, σε πολυάνδια και σε τάφους επιφανών πολιτών, ως επιτύμβια σήματα. Έβλεπες λέοντα και καταλάβαινες πως κάτι βέρι ιμπόρταντ είχε ταφεί από κάτω.



Λοιπόν εμένα ξεύρεις τι μου προκαλεί έκπληξη; Δεδομένου ότι εκείνας τας εποχάς, ίντερνετ δεν είχαμε, φωτογραφίες λεόντων δεν διαθέταμε, τα ομώνυμα έμπλαστρα δεν είχαν εφευρεθεί και τελοσπάντων για σαφάρι στις ζούγκλες δεν πηγαίναμε, η ακρίβεια της γλυπτικής τους απεικόνισης είναι τουλάχιστον εντυπωσιακή.



Και εντάξει το ξεύρω ότι κάποτες ζούσανε λιοντάρια και στον ελλαδικό χώρο, αλλά αυτό ήταν προ αμνημονεύτων. Διότι από τότες που μαθεύτηκε πως ο Ηρακλής έκαμε ρομπ ντε σαμπρ το λιοντάρι της Νεμέας (που ήταν πολύ αγριευτικό και αγκρέσιβ ως ζούδι), τα υπόλοιπα μπαρκάρανε με το πρώτο πλοίο για Αφρική.



Μην επιμένεις, ούτε τώρα τελειώσαμε. Στο κέντρο του προαύλιου χώρου, βρίσκεται ο περίφημος μεσαιωνικός πύργος της Θήβας πούναι κατάλοιπο του κάστρου των Φράγκων ηγεμόνων Σαιντ Ομέρ. Κλείσε το σαγόνι σου, σταμάτα να τσιμπιέσαι και έλα να μπούμε μέσα.



Η ένταξη του μεσαιωνικού πύργου στο μουσείο, μετατρέπει την επίσκεψή σου εδώ σε απίθανη εξτραβαγκάντσα, που όμοιά της δεν συναντάς εύκολα.



Ωραιότατες πλατφόρμες σε οδηγούν στους δυοτρεις εσωτερικούς χώρους του πύργου, όπου μπορείς να θαυμάσεις μικροαντικείμενα και να διαβάσεις τις επεξηγηματικές πινακίδες.



Οι φωτισμοί, η σήμανση, ο λιτός και εύστοχος τρόπος με τον οποίο έχει αξιοποιηθεί ο χώρος αποτελούν υπόδειγμα! Μίας εξαιρετικής προσπάθειας.



Ναι, τώρα μπορείς επιτέλους να χαλαρώσεις. Η επίσκεψη αυτή ολοκληρώνεται και ήρθε η ώρα να φύγουμε. Αλλά για λίγο. Το νέο αυτό εκπληκτικό μουσείο είναι μία αφορμή για να έρχεται κανείς ξανά και ξανά. Αποκαθιστώντας τη Θήβα ως σπουδαίο προορισμό για οποιονδήποτε τρέφει την παραμικρή έστω ευαισθησία για το παρελθόν και το ελάχιστο έστω ενδιαφέρον για την ιστορία αυτής της χώρας.



Και θα σου το ομολογήσω: πως σε ετούτη την περίπτωση, μας περιμένω στη γωνία.



Διότι εδώ το κράτος έκαμε στο ακέραιο αυτό που έπρεπε να κάμει. Δεν έχουν σημασία οι καθυστερήσεις, δεν έχουν σημασία οι συμπληρώσεις που πρέπει να γίνουν (το σοπ θα πρέπει να αποκτήσει περισσότερο χώρο και πιο ενδιαφέροντα αντικείμενα προς πώληση και το καφέ θα πρέπει να λειτουργήσει σύντομα): εκείνο που έχει σημασία είναι πως το μουσείο είναι εξαιρετικό, λειτουργεί με διευρυμένο ωράριο και συνιστά στολίδι εθνικής (μη σου πω και διεθνούς) εμβέλειας. Αυτό που μένει να δω είναι η επισκεψιμότητα. Πόσοι από εμάς θα πάνε, πόσοι από εμάς θα το εκτιμήσουν.



Θα απευθυνθώ λοιπόν και σε εσένα προσωπικά. Μία ώρα από την Αθήνα. Τόσο είναι. Δεν έχεις καμία απολύτως δικαιολογία. Κανένα απολύτως ελαφρυντικό. Το προγραμματίζεις και μας έρχεσαι.



Το μουσείο, μου είπε ότι σε περιμένει με μεγάλη χαρά να σε γνωρίσει. Μην το απογοητεύσεις.

6 σχόλια :

  1. Αχ πτηνό μου! "Αποκάλυψη τώρα" ήτο αυτή η ανάρτησή σου.
    Θέλω μουσείο, θέλω, θέλω. Τώρα.

    Δωράκι:
    https://www.youtube.com/watch?v=lSUi_OB1OsQ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι σύμπτωση, που είχα σκοπό να επισκεφτώ τη Θήβα το φθινόπωρο! Τώρα έχω άλλον ένα λόγο, μα τι ενημερωμένο πτηνό που είσαι εσύ;
    Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλαμιά στον κάμπο2 Αυγ 2016, 7:30:00 μ.μ.

    Με το στόμα ανοιχτό έβλεπα τις φωτογραφίες και διάβαζα τα κείμενα. Νομίζω ότι όποιο σχόλιο θαυμασμού και να κάνω, ό,τι και να πω, θα ακουστεί πολύ λίγο γιαυτό το μουσείο, τα εκθέματά του, τον τρόπο που έχουν στηθεί για να διηγηθούν την ιστορία τους κλπ.
    Γιαυτό και δεν θα μεμψιμοιρίσω για το αν θα παραμείνει ανοιχτό όταν πρέπει ή θα έχει την τύχη των υπόλοιπων αρχαιολογικών χώρων και μουσείων από απεργίες, έλλειψη προσωπικου κλπ.
    Εύχομαι και ελπίζω να το περιβάλλουν με την αγάπη και τον σεβασμό που του αξίζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δε θα το απογοητεύσω, αλλά ένας Θεός ξέρει πότε θα καταφέρω να πάω!
    Πάντως μετά από αυτή την υπέροχη ανάρτηση, πολλοί θα θέλουν να πάνε!
    Να είσαι καλά πτηνό μου!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. τί ξενάγηση ήταν αυτή αγόρι μου;;;
    τώρα με ξεσήκωσες για θηβα. και σίγουρα θα πάω με τέτοιο μεταδοτικό ενθουσιασμό που έχεις!
    ευχαριστούμε πολύ για τις ενδιαφέρουσες αναρτήσεις σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ο θαυμασμός σου για το μουσείο και τα εκθέματά του, έφτιαξε μια θαυμάσια ανάρτηση - ξενάγηση. Καμάρωνα καθώς την παρακολουθούσα, που είμαι ελληνίς και λοιπά εθνικοπατριωτικά και προαιώνια...
    Δεν έχω πάει, δεν το είχα καν ακουστά, δικαιολογούμαι όμως, γιατί η πιο πρόσφατη φορά που ήμουν στην Θήβα ήταν προ τετραετίας. Τότε που θα έριχναν τα μπετά, αφού σφάξανε τον κόκορα στα θεμέλια...κόκορα είπα, όχι πιγκουίνο, Πιγκουίνε, μη φτερακάς!
    Αμ θα πάω κάποτε, γιατί αν δεν πάω δεν θα του λείψω, αλλά εμένα θα μου λείψει, κατάλαβες.
    Η κεφαλή ανδρός επίσης με εντυπωσίασε πολύ, για την αρτιότητα, εκφραστικότητα κι εσωτερικότητα σε μία πέτρινη μορφή που σχεδόν πάλλεται!
    Οι δε τοιχογραφίες από το ανακτορικό κτήριο του Ορχομενού, προσωπικά μου θύμησαν τα ανθρωπάκια του Γαϊτη. Εκλεκτικές συγγένειες...
    Εύγε Πιγκουίνε, ευ-χαριστούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts