Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

A View to a Kill



Ε νισάφι πια! Που όλο μου παραπονιέσαι πως σε τρέχω σε κάτι πανάγνωστα μέρη, αντίς να σε πάω να ιδείς κι εσύ σαν άνθρωπος ένα μέινστριμ ατράξιον, να βγάλεις τα σέλφι σου, να κάμεις τσεκ-ιν στο φέιζμπουκ (και άξουαλι να καταλάβουν οι γνωστοί σου πού είσαι) και γενικά να φχαριστηθείς και να καλοπεράσεις.



Διότι ναι, το παραδέχομαι: κάθε που συναντιόμαστε, σε πάω σε κάτι χωριά ξεχασμένα, σε κάτι μέρη κοντά στο τρεχαγύρευε. Και με τα δίκια σου αναρωτιέσαι: χάθηκε ο κόσμος να πάμε μία φορά σε ένα  Άγαλμα της Ελευθερίας; Ένα Κολοσσαίο; Μία Ακρόπολη; Ένα Μπιγκ Μπεν βρε αδελφέ; Έτσι γι'αλλαγή!



Ε λοιπόν το πτηνό -που δεν τα σηκώνει κάτι τέτοια- απεφάσισε να εισακούσει τις επιθυμίες σου (διότι είμαστε και μπλογκ βέρι κάστομερ-οριέντεντ) και να σε φέρει σήμερις εδώ. Στον Τουρ Εφέλ. Δηλαδής σα να λέμε, πιο τουριστίκ πεθαίνεις!



Πάνε πολλά χρόνια από τότες που είχα πρωτανέβει, αλλά κάθε φορά το απολαμβάνω με τον ίδιο ενθουσιασμό, ετούτο το σκαρφάλωμα.



Απ'όπου κι αν τον επιάσεις, ο Τουρ Εφέλ είναι ζούπερ εντυπωσιακός ως κατασκευή. Δεκαοκτώ χιλιάδες κομμάτια σφυρήλατου σιδήρου χρησιμοποιήσαμε και δυόμιση εκατομμύρια πριτσίνια για τη συναρμολόγηση (για να μην σου μιλήσω για τα κριτσίνια και τα πιτσίνια). Το βάρος του φθάνει περί τους 10.100 τόνους (Σούζη τρως!) και το ύψος του, τα 324 μέτρα (όταν δεν καμπουριάζει). Ναι, δυσκολεύεται να βρει παπούτσι, στο μέγεθός του.



Στα σχεδόν εκατόν τριάντα χρόνια ζώης του (διότι είναι και μαθουσάλας), ο Τουρ Εφέλ αναδείχθηκε σε ένα από τα πλέον εμβληματικά μπίλντινγκς του κόσμου. Διότι δεν μπορείς να φανταστείς το Παρίσι δίχως αυτόν. Μήτε και θέλεις, άλλωστε.



Εντούτοις, όπως στα σίγουρα έχεις ακούσει, όταν ο Άιφελ πήρε τις εγκρίσεις για την ανέγερση του πύργου, οι αντιδράσεις πολλών κατοίκων του Παρισιού ήταν σφόδρα αρνητικές. Μπροστάρηδες της κριτικής ήταν καλλιτέχνες, συγγραφείς και άνθρωποι των γραμμάτων όπως ο Γκι ΝτεΜοπασάντ και ο Ζιλ Μασνέ, οι οποίοι συνυπέγραψαν επιστολή διαμαρτυρίας προς την κυβέρνηση, εκφράζοντας την απέχθειά τους προς το "άχρηστο και τερατώδες αυτό κτήριο" (="τρε μπλιαχ") που θα επισκιάσει τα υπέροχα μνημεία του Παρισιού και θα καταστρέψει την εικόνα της πόλης.



Οι περισσότεροι εξ αυτών φαίνεται πως άλλαξαν γνώμη όταν εντέλει το κτήριο ολοκληρώθηκε, κάποιοι άλλοι όμως παρέμειναν επικριτικοί, παρομοιάζοντας τον πύργο με βελόνα που στέκεται σε πόδια ελέφαντα.



Από την άλλη, το κοινό ήταν ενθουσιασμένο: σχεδόν δύο εκατομμύρια επισκέπτες ανέβηκαν στον πύργο κατά τη διάρκεια της παρθενικής του παρουσίασης στη Διεθνή Έκθεση του 1889, ενώ πολλοί ήσαν και οι διάσημοι που το επισκέφθηκαν τα επόμενα χρόνια. Ανάμεσά τους, ο Πρίγκιπας της Ουαλίας και ο Τόμας Έντισον.



Αλλά και βασιλιάδες, μαχαραγιάδες, δούκισσες και διάφορα άλλα τούτι φρούτι. Εδώ σούχω αναμνηστικές φωτό με τέτοιου είδους σελέμπριτι, οι οποίες εκτίθενται σε μία μικρή έκθεση εντός του πύργου. Ναι, αυτή από κάτω είναι η Σάρα Μπερνάρ!



Δεν θα το πιστέψεις, αλλά φθάσαμε! Στην κορφή ντε! Μην μου πεις ότι φοβάσαι και σ'έπιασαν οι υψοφοβίες και οι ίλιγγοι. Διότι δεν επιτρέπεται με την καμία. Να χάσεις την ευκαιρία αυτή. Του να απολαύσεις από ψηλά την ομορφότερη ίσως πόλη του κόσμου.



Μία πόλη συναρπαστική και πραγματικά σπουδαία για το δυτικό πολιτισμό. Μια πόλη που παρά τις αντιθέσεις και τα χίλια μύρια της προβλήματα, παραμένει κέντρο διεθνούς εμβέλειας και ακτινοβολίας.



Θαρρώ πως αυτός είναι ο πιο σημαντικός ρόλος του Τουρ Εφέλ κι όλο το νόημά του. Ότι σου δίνει τη δυνατότητα να σταθείς απάνου στην κορφή του και να ορίσεις την πόλη. Να ψιλαφήσεις τις γραμμές των μπουλβάρτων, να αριθμήσεις τα καρτιέ, να την αφήσεις να απλωθεί ολάκερη μπροστά σου.



Αλλά μη νομίζεις ότι τον εχτίσαμε μόνο για χάζι, μόστρα και χαϊλίκι. Σε πληροφορώ ότι ο Τουρ Εφέλ αποτέλεσε την αφορμή για σημαντικές επιστημονικές ανακαλύψεις. Το 1910, ο Theodor Wulf συνέκρινε τα επίπεδα ακτινοβολίας από τις μετρήσεις του στη βάση και στην κορφή του πύργου, διαπιστώνοντας με έκπληξη ότι οι τιμές ήταν υψηλότερες ατ-δε-τοπ και εντέλει ανακαλύπτοντας αυτό που σήμερα αποκαλούμε "κοσμική ακτινοβολία". Επίσης, τo 1935, πειραματικές εκπομπές τηλεοπτικού σήματος ξεκίνησαν από τον πύργο, για να έχεις σήμερα εσύ τη δυνατότητα να βλέπεις Μενεγάκη και Φουρθιώτη (πριν πέσει το μαύρο).



Είχαμε όμως και τα δυσάρεστα. Το 1912, ο Franz Reichelt σκοτώθηκε, όταν αποπειράθηκε να πηδήσει από το πρώτο επίπεδο του πύργου για να μας επιδείξει ένα νέο αλεξίπτωτο, δικής του (ναι, το λες και αποτυχημένης) σχεδίασης. Και επειδής μυαλό δεν βάζουμε, το 1926, ο πιλότος Leon Collet επίσης σκοτώθηκε, επιχειρώντας να πετάξει με το αεροσκάφος του κάτω από τον πύργο.



Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γάλλοι φρόντισαν να κόψουν τα σύρματα των ασανσέρ που οδηγούσαν στην κορφή του πύργου, λίγο πριν μπουν οι Γερμανοί στην πόλη. Που σημαίνει ότι οι Ναζί αναγκάστηκαν να σκαρφαλώσουν για να κρεμάσουν τη σημαία με τη σβάστικα, ενώ γενικά κατά την τετράχρονη παραμονή τους εκεί, αρκούνταν στο να θαυμάζουν τον πύργο από κάτω. Αλλά το χειρότερο δεν τόχεις ακούσει ακόμα: τον Αύγουστο του 1944, όταν οι Σύμμαχοι πλησίαζαν στο Παρίσι, ο Χίτλερ έδωκε εντολή στον στρατιωτικό διοικητή της πόλης, Dietrich von Choltitz να καταστρέψει τον Τουρ Εφέλ και όλο το κέντρο του Παρισιού. Ευτυχώς, εκείνος δεν υπάκουσε την εντολή.

Σήμερις, με εφτά εκατομμύρια επισκέπτες σε ετήσια βάση και με δεδομένο το τσουχτερό εισιτήριο, το μόνιουμεντ θεωρείται (δικαίως) ζούπερ επιτυχημένο. Αλλά πριν κάμεις ταμείο, θα πρέπει να συνυπολογίσεις και τα έξοδα συντήρησης. Εξήντα τόνοι μπογιάς απαιτούνται για να βαφτεί το μπίλντινγκ και σε πληροφορώ ότι το βάφουμε από την κορφή μέχρι τα νύχια ανά επταετία (που σημαίνει ότι ως τα σήμερα, τον έχουμε περάσει 19 φορές, με χρωματάκι).



Όταν κατασκευάστηκε το 1889, ήταν το ψηλότερο κτήριο του κόσμου. Και σε πληροφορώ ότι διατήρησε το ρεκόρ για κάμποσα χρόνια, μέχρι που το 1931, μας ξεπέρασε το Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ (που για το λόγο αυτό, του κρατάμε μούτρα και δεν το συμπαθούμε).



Άσε που παραλίγο να μας τον πάρουνε, οι Καναδοί το 1967. Ο δήμαρχος του Μόντρεαλ Ζαν Νταπό είχε εξασφαλίσει τότες συμφωνία με τον Πρόεδρο ΝτεΓκολ για αποσυναρμολόγηση του Πύργου και προσωρινή μετεγκατάστασή του σε κεντρικό σημείο του Μόντρεαλ ένεκα της Expo1967. Ευτυχώς που υπήρξαν αντιδράσεις από τους Παριζιάνους που φοβήθηκαν ότι μπορεί και να γλυκαθεί ο Πύργος από τις ξενιτιές και να μην ξαναγυρίσει.



Τ'απογεύματα, εκεί κοντά στη δύση του ηλίου, πολλά ερωτευμένα ζευγαράκια έρχονται εδώ για ν'απολαύσουν τα χρώματα που σκορπά το δείλι στις γειτονιές του Παρισιού. Κι ερωτευμένος να μην είσαι, εδώ απάνου όλα τα ερωτεύεσαι. Τη στιγμή, τους ορίζοντες, τον άνεμο που χαϊδεύει το πρόσωπό σου και κατευθύνει το βλέμμα σου. 



Εκτός κι αν είσαι η Έρικα Άιφελ. Που ερωτεύθηκε τον Πύργο τον ίδιο και εντέλει τον επαντρεύτηκε σε μία σεμνή τελετή το 2007. Χελόου, γι'αυτό και το επίθετό της είναι Άιφελ. Α, μην με ρωτάς, δεν ξεύρω αν της την έπεσε ο Πύργος ή από μόνη της πήρε μία πρωτοβουλία να του τα ρίξει, εκείνο που ξεύρω είναι πως η Έρικα δηλώνει απολύτως ευτυχισμένη για την απόφασή της να νυμφευθεί το μόνιουμεντ. Που μεταξύ μας είναι και μία επιλογή συντρόφου βέρι πράκτικαλ. Διότι τί του λείπει του πύργου; Ελκυστικός είναι, αψηλός στα σίγουρα, επιτυχημένος πέραν πάσας αμφιβολίας -άσε που ξεύρεις άνα πάσα ώρα και στιγμή πού βρίσκεται και δεν τρέμει το φυλλοκάρδι σου ότι τσιλιμπουρδίζει δεξιά κι αριστερά! Τώρα βέβαια αν σου πω ότι η Έρικα, πριν να πάει στο Παρίσι και να γνωριστεί με τον Τουρ Εφέλ, τα είχε είκοσι περίπου χρόνια με το Τείχος του Βερολίνου, φαντάζομαι ότι επιβαρύνει κάπως την περίπτωσή της. Ναι, την ελές και βαρύ περιστατικό.



Αλλά με ετούτα και με κείνα πέρασε η ώρα -δεν θα ξεροσταλιάσουμε κι εδώ πάνω! Θα σε αποχαιρετήσω με ένα βίδεο των Ντουράν Ντουράν για την ταινία A View to a Kill του Τζέιμς Μποντ που γυρίστηκε πριν περίπου τριάντα χρόνια εδώ. Και το οποίο θυμάμαι πως πολύ σου είχε αρέσει τότες, διότι (α) είχε ιπτάμενες κάμερες πολύ πριν εμφανιστούν τα drones στη ζωή σου, (β) ήταν βέρι φουτουριστίκ για την εποχή του, τύπου πατάγαμε κουμπιά σε καντράν και φορούσαμε φουφουλωτά μπουφάν και (γ) έπαιζε την κακιά η Γκρέις Τζόουνς που στο τέλος διέφευγε του Μποντ-Τζέιμς-Μποντ, πετώντας με ένα αλεξίπτωτο και χωρίς νάχει την τύχη του δύσμοιρου Franz Reichelt που σε παρόμοια προσπάθεια, κατέληξε χαλκομανία.

Εγώ πάντως θα κατέβω με το ασανσέρ. Εσύ, κάμε τα κουμάντα σου.

14 σχόλια :

  1. Εμένα πάντως Πίγκου δεν μου αρεσει ο Πύργος ,ουτε να βλέπω απο ψηλά τα τσιμεντα του Παρισιού! Μου αρεσουν οι βόλτες απο το έδαφος ή να βλέπω απο ψηλά βουνά και λαγκάδια.Βέβαια δεν έχω παει ποτέ στο Παρίσι και μπορει να εχω άδικο ,φανταζομαι ο Τρεμένς θα το επιβεβαιώσει που έχει πάει ,αλλά απο τις φωτό δεν μου άρεσε ,μου θυμησε λίγο απο Αθηνα...
    Καλημέρααααααααααα Πίγκου !
    Εγω Θελω περιήγηση από Σκωτία ,από τα μέρη της Αγγελικής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άντε, καλέ !!! Πάρε το αεροπλάνο απ'τον Άραξο κι έλα να σε πάωωωω !!!!!

      Διαγραφή
    2. Νάσια, παρότι για χρόνια δεν το εσυμπαθούσα καθόλου το Παρίσι, τώρα που τόχω γνωρίσει καλά και το ξεύρω, είμαι πλέον κάθετος: είναι η ωραιότερη μητροπολιτική πρωτεύουσα του κόσμου σε μία σειρά από κρίσιμες διαστάσεις. Αλλά επειδής μου ζητάς βουνά και λαγκάδια, η Σκωτία απλώς δεν παίζεται. Έχω γυρίσει ανάποδα τον πλανήτη, αλλά τέτοια ομορφιά, σπάνια έχω αντικρύσει αλλού.

      (Αγγελική, κάμω ό,τι μπορώ για να την πείσω, αλλά μου κάμει τη δύσκολη! Μου φαίνεται στο τέλος θα έρθει να μας δει μόνο όταν συνταξιοδοτηθούμε και εγκατασταθούμε σε εκείνο το χωριουδάκι της Σκωτίας που λέγαμε...)

      Διαγραφή
  2. Κανονικά θα πρέπει αύριο να μας δείξεις την Αθήνα από ψηλά να κάνουμε συγκρίσεις, καθότι εγώ τσιμέντα βλέπω και εδώ και εκεί.
    Είμαι εντελώς αντι-ρομαντίκ και παντελώς κακιασμένη σήμερα!
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, ζαμέ τέτοιες συγκρίσεις! Πρόσεξε γιατί δεν τόχω σε τίποτα να σε ανεβάσω στο Λυκαβηττό και να μου ζητάς μετά Παρίσι και πάλι Παρίσι.

      (Τί σου συνέβη και σε έπιασε η αναποδιά σήμερα; Να ανησυχήσω;)

      Διαγραφή
  3. Καλημερα Πιγκουινε,με ξυπνησες γλυκα παλι σημερα!Δεν μου αρεσει το Παρισι,παντα το εβρισκα απεραντο,σκοτεινο,βρωμικο και καταθλιπτικο..Λατρευω ομως τα κειμενα σου και ειμαι προθυμη να αναθεωρησω τις αποψεις μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία, το Παρίσι με πήρε προχθές τηλέφωνο και μου διαμαρτυρήθηκε ότι δεν τούχω αφιερώσει λέει πολλές αναρτήσεις. Επειδή λοιπόν προτίθεμαι να το αποζημιώσω με μερικές έξτρα βόλτες δίπλα στον Σηκουάνα, ελπίζω να σε πείσω να αναθεωρήσεις (έστω μερικώς) τη γνώμη σου. :)

      Διαγραφή
  4. Παρούσα αντι-Παριζιάνα κι εγώ ! Τελικά είμαστε αρκετοί που δεν μας αρέσει το Παρίσι και ο Τουρ Εφέλ, ε ; Ενδιαφέρον.

    Αν και - για να πω την μαύρη μου αλήθεια - όταν είδα το Tomorrowland, εκεί με το κρυφό δωμάτιο με τα ομοιώματα των Gustave Eiffel, Ιουλίου Βερν, Nikola Tesla και του Thomas Edison που ίδρυσαν την Plus Ultra, ένα γκρουπ επιστημόνων και εφευρετών αφοσιωμένων να βρίσκουν κι άλλους τρελούς ... ... ... εεεεεε, ονειροπόλους εφευρέτες ήθελα να πω με κοινό όραμα την δημιουργία ενός καλύτερου μέλλοντος, και οι οποίοι τελικά ανακάλυψαν την διάσταση της Tomorrowland και κατασκεύασαν τον Πύργο του Άιφελ ως βάση εκτόξευσης πυραύλου προς αυτήν, θα σου ομολογήσω πως μια συμπάθεια προς τον πύργο την ένιωσα. ΟΚ ... όχι τόσο έντονη όσο η Έρικα, αλλά να ... ένα τόσο δα μικρό κλικ μου το έκανε :-p.

    Καλημέρα, Πίγκου μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάντως αυτό με την Έρικα, πρέπει να παραδεχτείς πως είναι λίγο σκιαχτικό. Είναι λέει, ιδρυτικό μέλος της OS International, μίας οργάνωσης για τους όσους αναπτύσσουν ερωτικές σχέσεις με αντικείμενα. Και καλά να αγαπήσεις ένα τραπέζι, μία καρέκλα, ένα σκρίνιο. Αλλά αν σου γυαλίσει ας πούμε το Θωρηκτό Αβέρωφ (που είναι και μπρουτάλ) ή μία πολυκατοικία στου Ζωγράφου, τα πρακτικάλιτις πώς τα αντιμετωπίζεις; Πτηνό, βέρι μπερδεμένο.

      Όσο για το καλύτερο μέλλον του Tomorrowland, έχω να σου προτείνω να ξαποστείλουμε μερικούς πούχω υπόψην μου από τη βάση εκτόξευσης. Καλύτερο μέλλον δεν σου εγγυόμαι, αλλά τουλάχιστον θα ησυχάσει το κεφάλι μας (πούναι κι αυτό μία κατάκτηση, όσο να πεις).

      Τα φιλιά μου και τα μπονσουάρ μου!

      Διαγραφή
  5. Απολαυστικός όπως πάντα!
    Τον πύργο τον ανέβηκα πριν 20+ χρόνια και σκέφτομαι να το ξανακάνω :)
    Όσο για το Παρίσι, ουδεμία σχέση έχει με την ασχήμια της Αθήνας από ψηλά. Παραμένει tres chic.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να ξαναπάς και να ξανανέβεις. Κάθε φορά και σε κάθε ηλικία, θαρρώ πως είναι διαφορετική εμπειρία. Όσο για το Παρίσι, συμφωνώ απολύτως. Τρε σικ και τρε ελεγκάν. Ζ'αντόρ!

      Τα φιλιά μου και τα μπονσουάρ μου!

      Διαγραφή
    2. Je t'embrasse, mon pingouin! <- καλά το'πα; Χαχα. Bonjour

      Διαγραφή
  6. "...αλλά κάθε φορά το απολαμβάνω με τον ίδιο ενθουσιασμό"
    Πόσες φορές έχεις πάει Πίγκου μου κι εγώ δεν τον έχω δει ούτε στα όνειρά μου τον Πύργο;
    Αχ αν μπορούσα να πάω εξωτερικό ( πού τέτοια τύχη) Παρίσι θα ήθελα , κι όχι για τις βιτρίνες και τις κολεξιόν !
    Να καθόμουν βδομάδες και να πηγαίνω στα Λούβρα και στα μνημεία θα ήθελα!
    Φεύγω ...Ζήλεψα κι έπεσα! Χαλκομανία θα γίνω κι εγώ στα πατώματά μου!:(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αχ, μα είναι υπέροχος βρε Νάσια ο πύργος, τόσο κομψός και συνάμα εντυπωσιακός που δεν το πιστεύεις, ένα αριστούργημα! όσο για το Παρίσι, λίγο πλύσιμο και συμμάζεμα και είναι η ομορφότερη πολή του κόσμου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.