Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Δυτική Όχθη


Υπάρχουν τόποι που αποτελούν όνειρο ζωής να τους επισκεφθείς. Με αξιοθέατα, με τοπία, με μουσεία, με παραλίες, με αγορές, με παλάτια, με ομορφιές. Υπάρχουν τόποι μαγευτικοί και υπέροχοι, που δεν τους χορταίνεις και θέλεις να τους απολαύσεις όσο μπορείς περισσότερο.

Αυτός δεν είναι ένας τέτοιος τόπος.



Φοβάσαι; Δεν σε αδικώ. Ο δείκτης επικινδυνότητας είναι μάλλον υψηλός. Εξού και θα ήταν πιο συνετό να μείνουμε στο αμάξι. Και να μην σταματήσουμε παρά ελάχιστα. Μόνο στα μπλόκα και μόνο για τις απαραίτητες διατυπώσεις.



Βρισκόμαστε στη Δυτική Όχθη. Μία από τις πιο πολιτικά βεβαρημένες περιοχές του πλανήτη. Μία σχεδόν μόνιμη εστία συγκρούσεων, εχθροπραξιών και άσβεστου μίσους. Η σύντομη αυτή αφήγηση θα γίνει από το εσωτερικό του αυτοκινήτου. Εδώ δεν μπορείς εύκολα να έρθεις ως τουρίστας. Και το πιο πιθανό είναι ότι δεν θέλεις. Διότι δεν υπάρχει τίποτα από τα όσα λέγαμε παραπάνω. Μήτε αξιοθέατα, μήτε μουσεία, μήτε αγορές, μήτε παλάτια, μήτε ομορφιές. Μόνο έρημος. Και φτώχεια.



Από το 1517 έως το 1917, η περιοχή ανήκε στους Οθωμανούς. Που την είχανε κομματάκι παρατημένη, διότι -μεταξύ μας- δεν είναι και πολύ τραβηχτική η έρημος για νάρθεις ν'ασχοληθείς μαζί της. Με τη συνθήκη της Λοζάνης, η περιοχή πέρασε υπό τον έλεγχο των Άγγλων και το 1948 προσαρτήθηκε στην Ιορδανία, σε μία προσπάθεια του Εμίρη Αμπντουλάχ να ενώσει υπό κοινή διοίκηση όλους τους αραβικούς πληθυσμούς της περιοχής.



Τον Ιούνιο του 1967, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών, τα ισραηλινά στρατεύματα εισέβαλαν στη Δυτική Όχθη και την κατέλαβαν. Ακολούθησε ο κακός χαμός. Με τους Παλαιστίνιους να εντείνουν τον ένοπλο αγώνα τους, τους Ισραηλινούς να προχωρούν σε εποικισμούς και τις όποιες ειρηνευτικές προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας να αποτυγχάνουν οικτρά.


Εδώ και κάποια χρόνια, οι Ισραηλινοί έχουν (μερικώς τουλάχιστον) αποσυρθεί και η περιοχή αποτελεί τμήμα των λεγόμενων Παλαιστινιακών Εδαφών. Όμως και παρότι η ένοπλη βία βρίσκεται σε ύφεση, μπορείς να αναπνεύσεις στον αέρα πόσο εύθραυστη είναι ετούτη η ησυχία. Το βλέπεις, το αντιλαμβάνεσαι, το αισθάνεσαι: πως με την πρώτη αφορμή, όλοι είναι έτοιμοι να βγάλουν τα όπλα και να γίνει της κολάσεως. 


Βρισκόμαστε στο δρόμο που ενώνει την Ιερουσαλήμ με τη Χεβρώνα. Και στο είπα νομίζω εξαρχής πως θα περάσουμε στα γρήγορα και με το πόδι στο γκάζι -οπότε μην έχεις πολλές πολλές αξιώσεις από τις φωτογραφίες μου. Σχεδόν λάθρα σού τις τράβηξα, μέσα από το τζάμι.


Οι συνθήκες διαβίωσης εδώ είναι πολύ σκληρές. Τα σπίτια είναι φτιαγμένα με λάσπη, πέτρες και τα πιο ευτελή οικοδομικά υλικά. Τα μαγαζιά είναι άδεια, υποδομές δεν υπάρχουν, οι δρόμοι είναι γιομάτοι λακκούβες. Και όπως καταλαβαίνεις, υπό αυτές τις συνθήκες, η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν είναι ιδιαιτέρως υψηλή. Διότι αν πεινάς, αν δεν έχεις απολύτως τίποτα να χάσεις, αν οι μόνες σου προσλαμβάνουσες είναι φτώχεια και απαξίωση, αν είσαι καταδικασμένος στην αμορφωσιά, αν το περιβάλλον στο οποίο διαμένεις δεν σου προσφέρει απολύτως καμία ευκαιρία να αναπτυχθείς, να εξελιχθείς και να προοδεύσεις, βλέπεις τα πράγματα πολύ διαφορετικά. Αδειάζεις από άλλα συναισθήματα και σου απομένει μονάχα το μίσος.


Δεν σε έφερα εδώ μήτε για πολιτική συζήτηση περί του Μεσανατολικού, μήτε για περισπούδαστες αναλύσεις υπαρξιακής ή φιλοσοφικής φύσεως. Ήρθαμε εδώ για έναν απλό λόγο: για να τοποθετήσουμε τους εαυτούς μας σε μία προοπτική.


Διότι για να μετρήσεις τη ζωή σου, τα όσα έχεις ή δεν έχεις, τα όσα θέλεις και τα όσα μπορείς, θα πρέπει να τοποθετήσεις την ύπαρξή σου σε μία κάποια προοπτική. Πολλές φορές, σε πηγαίνω σε τόπους ονειρικούς και παραδεισένιους. Που η σύγκριση της δικής μας πραγματικότητας με αυτούς, καταλήγει σε απογοητεύσεις και παράπονα. Όσο διδακτικές είναι όμως εκείνες οι διαδρομές, άλλο τόσο διδακτική είναι και ετούτη.


Θα μου πεις πως το γνωρίζεις καλά. Πως υπάρχουν ανά τον πλανήτη, εκατομμύρια ανθρώπων που είναι σε χειρότερη μοίρα από εσένα. Στη Μέση Ανατολή, στην Κεντρική Ασία, σε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Και βέβαια, στην υποσαχάρια Αφρική.


Προφανώς και οι περισσότεροι εξ ημών στη ζωή και την καθημερινότητά μας, προσπαθούμε (όσο είναι ικανός να προσπαθήσει ο καθένας) και ατενίζουμε (όσο είναι ικανός να ατενίσει ο καθένας) προς το καλύτερο. Αλλά η υπενθύμιση είναι πάντα σημαντική. Διότι το χειρότερο δεν είναι πάντα μακριά από εμάς ή πίσω μας. Αλλά μπορεί και νάναι μπροστά μας. Και με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, να μας αφορά και να μας επηρεάζει.


Βλέπεις, αγαπημένε αναγνώστα, υπάρχει ένα σφάλμα λογικής που θάπρεπε να διδασκόμαστε όλοι από τα μικράτα μας για να το αποφεύγουμε. Το σφάλμα της πρόσφατης εμπειρίας. Αν δεν βρέξει για δέκα συνεχόμενες μέρες, σταματάς να παίρνεις μαζί σου ομπρέλα. Έστω κι αν είναι φθινόπωρο και η πιθανότητα βροχής είναι αυξημένη. Όποιος βιάζεται να βγάλει συμπεράσματα, όποιος παρασύρεται από τις εύκολες εντυπώσεις, όποιος αναλύει και μεταφράζει την πραγματικότητά του αφελώς δίχως να την εντάσσει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο και δίχως να έχει αντίληψη και βιωματική εμπειρία του παραπέρα, φοβούμαι πως μπορεί εύκολα να υποπέσει σε σφάλματα, να γίνει δέσμιος των αυταναφορικών του υποθέσεων, να θεωρήσει δεδομένα πράγματα που δεν είναι καθόλου.


Και επειδής η ροή του ποταμού είναι αβέβαιη και πολλές φορές η ορμή του ξεπερνάει τις δυνάμεις μας, τις κολυμβητικές μας ικανότητες και εντέλει μας παρασέρνει, δεν ξεύρουμε ποτέ σε ποια όχθη θα βρεθούμε. Ατομικά και συλλογικά.  

Το αυτοκίνητο περνάει δίπλα από έναν ηλικιωμένο Παλαιστίνιο που φέρει στο κεφάλι τη χαρακτηριστική μαντήλα. Στο χέρι κρατάει μία βέργα. Στη ζώνη έχει φορεμένο ένα όπλο. Με κοιτάζει βλοσυρός. Προερχόμαστε από δύο φαινομενικά διαφορετικούς κόσμους. Αλλά κατοικούμε εντέλει στον ίδιο. Δεν είναι εύκολος αυτός ο κόσμος, αναγνώστα. Πρέπει να τον εκαταλάβεις πριν δοκιμάσεις να τον αλλάξεις. Και οι περισσότεροι από εμάς, αποτυγχάνουν ήδη στο πρώτο από τα δύο εγχειρήματα.

8 σχόλια :

  1. το έχω ξαναπεί πως είχα συμφοιτητη μου έναν γλυκύτατο παλαιστίνιο που τον πειράζαμε για το πότε θα μας πάει στα μέρη του να πετάξουμε πέτρες στους Ισραηλινούς!Ποτέ του δεν τους έβρισε ,ουτε έδειξε μίσος εναντίον τους με τον τρόπο που εμείς περιμέναμε να το κάνει ,γι'αυτό άλλωστε τον προκαλούσαμε(όχι τα κορίτσια ,τα πολεμοχαρή αγόρια-να το ξεκαθαρίσω)...και πράγματι μας φαινόταν τόσο μακριά από εμάς αυτη η κατάσταση ,σαν να ειχε έρθει από άλλον πλανήτη !Δεν νομίζω να καταλάβουμε ποτέ τον κόσμο μας Πίγκου ,κανένας δεν προσπαθεί καν να καταλάβει τον άλλον.
    Καλημέρααααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι δύσκολο και απαιτητικό το ταξίδι της κατανόησης, Νάσια μου. Και η αλήθεια είναι πως αυτό το μπλογκ αποτελεί ακριβώς μία τέτοια προσπάθεια: είναι μία -μερική έστω- αποτύπωση του δικού μου προσωπικού ταξιδιού κατανόησης. Όχι του κόσμου με τη γεωγραφική του έννοια, αλλά του κόσμου ως συνόλου από μνήμες, αισθήματα, πληροφορίες, αντιλήψεις και κοσμοθεωρίες.

      Το να καταλάβουμε τον άλλον (ή τον ίδιο μας τον εαυτό) παραμένει κεντρικός στόχος στη ζωή μας. Ή τουλάχιστον θα έπρεπε.

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  2. Ο Χριστός και η Παναγία πιγκουινάκι! Πού βρέθηκες εκεί πέρα; Επικίνδυνη, μα πολύ διδακτική η σημερινή βόλτα.
    Όσο για μένα, έχω σταματήσει να θεωρώ τα πράγματα δεδομένα εδώ και πολλά χρόνια, αν και πολλές φορές ξεχνιόμουν. Τα τελευταία χρόνια όμως, με την κρίση, όσο πάνε και λιγοστεύουν τα πράγματα που με κάνουν να ξεχαστώ, όσο κι αν προσπαθώ. Και τα πράγματα γίνονται όλο και πιο δύσκολα. Και δεν σου κρύβω ότι φοβάμαι. Φοβάμαι για το πού θα οδηγήσει η απαξίωση και η φτώχεια που ζούμε. Απαξίωση και φτώχεια σε όλα τα επίπεδα..
    Καλή σου μέρα πιγκουινάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για διάφορους λόγους, έχω κι εγώ σταματήσει να θεωρώ δεδομένα διάφορα πράγματα, Ραπουνζέλ. Ίσως αυτό με κάμει να ακούγομαι πολλές φορές κυνικότερος και πιο σκληρός απέναντι στους -κατ'εμέ- αφελείς και στους όσους λαμβάνουν κατευθύνσεις, δίχως να έχουν εκτιμήσει το κόστος τους.
      Αλλά ας μην πολιτικολογήσω, βαριέμαι πια και να μπαίνω στη συζήτηση.
      Η απαξίωση και η φτώχεια είναι εδώ. Αλλά υπάρχει και πιο κάτω.
      Υπάρχει πολύ πιο κάτω. Κι αυτό ήταν το νόημα αυτής της ανάρτησης.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  3. Από τον τίτλο ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι. Περίπου το ίδιο σφίξιμο στο στομάχι που νιώθω διαβάζοντας, αυτές τις μέρες, το βιβλίο ενός μεγάλου ισραηλινού λογοτέχνη. Είναι άγνωστες περιοχές αυτές, σκεφτόμουν χθες - προχθές. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αλλά προσπαθώ να καταλάβω, αν και ομολογουμένως δυσφορώ. Τόση βία και τόσο κακό και, τελικά, όπως αναρωτιέμαι και εξαιτίας του βιβλίου, πώς είναι να γίνεται η ίδια η ζωή μια κοινοτοπία, λόγω της κοινοτοπίας του θανάτου σε εκείνα τα μέρη; Είναι ακραίες συνθήκες ύπαρξης αυτές. Δύσκολα μπορεί κανείς να τις προσεγγίσει με τη φαντασία.
    Με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ταξίδεψες στη Δυτική Οχθη, σκαρφάλωσες με αυτή σου την επίσκεψη πιο ψηλά στην εκτίμησή μου.
    Πολύ καλημέρα σου!
    Υ.Γ.: Συγκινήθηκα πολύ με τα λουλούδια που βγαίνουν από τα καγκελόφραχτα παράθυρα, στη δεύτερη φωτογραφία σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν σκαρφάλωσα πιο ψηλά στην εκτίμησή σου, άξιζε στα σίγουρα αυτή η ανάρτηση! :) Χαίρομαι ειλικρινά που τη βρήκες ενδιαφέρουσα. Μοιάζουν πράγματι με γροθιές στο στομάχι, οι εικόνες από μέρη σαν ετούτο. Και ναι, τα λουλούδια που βγαίνουν μέσα από τα καγκελόφραχτα παράθυρα, είναι μία κάποια ελπίδα. Σε ευχαριστώ που μου τα επισήμανες, διότι δεν τα είχα καν παρατηρήσει.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  4. Επειδη γνωρισα τον πολεμο σε νεαρη ηλικια,επαψα απο πολυ νωρις να θεωρω οτι υπαρχουν δεδομενα στην ζωη.Κακα τα ψεματα,με τα λογια κανεις δεν εμαθε! Λαθος βεβαια, αλλα πικρη αληθεια. Καλο ειναι λοιπον να προσμετρουμε με αυτα που εχουμε και οχι με το τι μας λεπει.Συμφωνω μαζι σας! Και ποτε να μην ξεχνουμε πως οτι συμβαινει στους αλλους,πολυ ευκολα μπορει να συμβει και σε εμας.Ποσα χρονια παλευουν οι Παλαιστινιοι!Πραγματι,συγκινηθηκα με το ταξιδι αυτο. Θεωρω την γνωριμια μας,μεγαλο ευτηχημα για μενα,και σας ευχαριστω, αγαπητο πτηνον.Ευχομαι παντα γερος και καλοταξιδος,και παντα ετσι γεναιοδωρος στις περιγραφες και εντυπωσεις που μας μοιραζετε!Καλη συνεχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όποιος γνωρίζει βιωματικά τον πόλεμο, τη φτώχεια, την ασθένεια ή το θάνατο, εάν και εφόσον επιβιώσει, έχει την ευκαιρία να αναστοχαστεί και να θέσει τα πράγματα σε μία άλλη βάση. Είναι ίσως το μόνο όφελος που προκύπτει από τέτοιου είδους δυσκολίες.

      Όσο για τα καλά σας λόγια, σας ευχαριστώ ειλικρινά! Ξέρετε, αυτές οι αναρτήσεις είναι και για μένα ευτύχημα! Διότι αποτελούν το όχημα επικοινωνίας με ανθρώπους σαν εσάς. Και είναι αυτή η επικοινωνία, παρηγοριά και καταφύγιό μου.

      Την καλημέρα μου.

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts