Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Η Ιουλιέτα στο Cafe Society



Αν είσαι τίποτις μόνιμος αναγνώστης αυτού του ιστολογίου -και πέραν που ανησυχούμε για την ψυχική σου υγεία και την εμμονική σου σχέση με πτηνά- θα έχεις μάλλον προσέξει πως η θεματολογία έχει αλλάξει σημαντικά τα τελευταία χρόνια και έχει εγκαταλείψει κλάσικ τόπικς με τα οποία φάγαμε μαζί ψωμί κι αλάτι την προηγούμενη δεκαετία. Όπως καλή-ώρα το σινεμά. Που είναι πράγματι περίεργο, καθώς συνήθιζα να σου μιλάω συχνά-πυκνά για ταινίες και να κουτσομπολεύουμε παρέα από πχιότητες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου ή εναλλακτικές ταινίες από το Τζιμπουτί ως τον Ποντικομικρούλη και την Μπάρμπι Καντηλανάφτη. Αλλά περιέργως τελευταία, τόχω εγκαταλείψει το χόμπι. Και δηλαδής αν φθάσουμε Μάιο και δεν διαβάσεις ούτε ανάρτηση για τη Γιουροβίζιον, θα πρέπει ν'αρχίσεις να ανησυχείς ότι το πτηνό απήχθη από μυστικές υπηρεσίες και το αντικατέστησαν με καναρίνι.



Αλλά ειλικρινώς, δεν φταίω. Διότι παρά τις αγαθές μου προθέσεις, η κινηματογραφική παραγωγή των τελευταίων χρόνων είναι τουλάχιστον απογοητευτική, εκτός κι αν είσαι δώδεκα ετών και θεωρείς πχιότητα τα Χελωνονιντζάκια και το τέταρτο σίκουελ του Άιρονμαν. Ντοντ γκετ μι ρονγκ, παραμένω εύκολο (και εντελώς ακομπλεξάριστο) κοινό για υπερηρωικές ταινίες, μπλογκμπάστερς και καρτούνς. Εντούτοις, δεν έχει μεγάλο νόημα να σου σχολιάσω πόσο γουάου ήταν εκείνη η σκηνή που ο μεταλλαγμένος Quicksilver κινήθηκε με ταχύτητα φωτός και αφόπλισε τους κακούς, ενόσω ο καθηγητής Xavier και ο Magneto κοιτάζανε σαν χάνοι να κυλούν τα δέκατα του δευτερολέπτου, στο X-Men: Days of the Future Past. Διότι αν δεν είσαι το ειδικό κοινό αυτών των ταινιών, θα χάσουμε σήμα και θα με κοιτάς με απορία.



Πράγματι οι καιροί αλλάζουν και το κοινό επίσης. Οι αργές, στοχάστικ ταινίες δεν βρίσκουν πλέον την ευρύτερη απήχηση που είχαν παλαιότερα, ο κινηματογραφικός πειραματισμός έχει περάσει στη σφαίρα του γκάου και το αμπαλάζ έχει μεγαλύτερη σημασία από το περιεχόμενο. Όσο κι αν δεν θες να το παραδεχτείς, ταινίες σαν εκείνες που γύρναγε κάποτες ο Μπέργκμαν ή ο Φελίνι είναι σχεδόν αδύνατο να επικοινωνήσουν με το σημερινό κοινό. Και δεν έχει να κάμει μόνο με το πόσο απαίδευτοι είναι σήμερις οι νέοι (που είναι!), αλλά και με τους κώδικες επικοινωνίας που έχουν αλλάξει. Ας μην γελιόμαστε, ούτε εσύ μπορούσες εύκολα να δεις ταινίες με τον Μπάστερ Κίτον και παραδέξου-το πως ψιλοπιέστηκες για να δεις το Θωρηκτό Ποτέμκιν. Ακόμα και τέτοιου μεγέθους αριστουργήματα, υποφέρουν στο πέρασμα των εποχών και εμφανίζουν κόπωση μετά από τόσα χρόνια.



Εγώ λοιπόν που είμαι μεταιχμιακός άνθρωπος και μπορώ να ιδώ με την ίδια ευκολία (λέμε-τώρα) Μπέργκμαν, Φελίνι, Φασμπίντερ, αλλά και το Αναζητώντας τη Ντόρι (που μπάι-δε-γουέι, παίζει να ήταν και καλύτερο από το Αναζητώντας το Νέμο), συνεχίζω να αποζητώ αυτήν την πιο συναισθηματική σχέση με τον κινηματογράφο. Και επιμένω σε παλιές, μακροχρόνιες αδυναμίες μου, όπως ας πούμε ο Γούντι Άλεν και ο Πέδρο Αλμοδόβαρ. Έστω κι αν πολλές φορές οι ταινίες τους μοιάζουν με ξεκούρδιστα μουσικά κουτιά που έχουν χάσει το τέμπο και φαλτσάρουν ασύστολα.



Είδα λοιπόν την τελευταία ταινία του Πέδρο. Που την ελένε Julieta και αποτελεί μεταφορά στην οθόνη ενός βιβλίου της Alice Munro. Θα στο πω εξαρχής: η ταινία δεν είναι σπουδαία. Δεν θα σε πάρουν τα ζουμιά από συγκίνηση, δεν θα πέσεις κάτω από την πρωτοτυπία, δεν θα πεις παναγιά-μου ας του δώσουν ένα Όσκαρ του ανθρώπου. Αλλά είναι ταινία. Με αρχή, μέση, τέλος (περίπου) και κάποιους χαρακτήρες που παρακολουθείς με σχετικό ενδιαφέρον -πράγμα βέρι, βέρι δύσκολο στις μέρες μας.

Επίσης, υπάρχει η σφραγίδα του Αλμοδόβαρ, η αναγνωρίσιμη κινηματογραφική του ματιά, η ευαισθησία με την οποία προσεγγίζει τους πρωταγωνιστές που βολοδέρνουν ως ψυχικά ερείπια στις ταινίες του. Και τελοσπάντων είναι σαφής βελτίωση σε σχέση με το ανεκδιήγητο "Los Amantes Pasajeros", την προηγούμενη ταινία του που αν μου έλεγες πως τη γύρισε ο Σεφερλής, θα σε πίστευα. Εν πάσει περιπτώσει, αν είσαι εκείνο το κοινό που προτιμάς ο πρωταγωνιστής της ταινίας να μην φοράει μπέρτα και να μην πετάει, δεν θα απογοητευθείς από την Julieta και στην προτείνω να την εδείς.



Αλλά κι αν είμαι συνειδητά επιεικής με τον Πέδρο, θα γίνω εξαιρετικά επικριτικός με τον Γούντι. Παρακολουθώντας το "Cafe Society", δεν μπορεί παρά να αναρωτηθείς (α) πόσες ακόμα ίδιες ταινίες θα πρέπει να γυρίσει ο Γούντι Άλεν για να μας πείσει ότι του τελείωσαν οι ιδέες εδώ και πολλά χρόνια, (β) πόσο θλιβερή είναι η προσπάθεια του να σταθεί κινηματογραφικά εξαργυρώνοντας την επιτυχία που είχε κάποτες και (γ) γιατί δεν πήγες εντέλει να (ξανα)δεις το Αναζητώντας τη Ντόρι αντ'αυτού, που είναι πολύ πιο συνεπής σεναριακά και θα γελάσει και το χειλάκι σου.



Αφού σε φλομώνει στην περιττή φλυαρία, η ταινία εστιάζει σε ένα αδιάφορο τρίγωνο μεταξύ ενός παντρεμένου μεσήλικα, της γραμματέως του και του ανηψιού του. Πέραν ότι δεν σε ενδιαφέρει καθόλου κανένας από τους χαρακτήρες και στην πραγματικότητα δεν θα σου καιγόταν καρφί να παρατούσε η γραμματέας και το θείο και τον ανηψιό (τύπου "Άσε το θείο και πιάσε το Τζόκερ!") και γινόταν καλόγρια, η ταινία δεν έχει στην πραγματικότητα την παραμικρή εξέλιξη και θα μπορούσε να συνεχίζεται για άπειρες ακόμα ώρες χωρίς να συμβαίνει απολύτως τίποτα.



Το πραγματικά λυπηρό εδώ όμως δεν είναι το πόσο κακή είναι η ταινία και το πόσο άδικα έχεις χάσει εσύ δύο ώρες από τη ζωή σου για να την παρακολουθήσεις, αλλά το πόσο επιεικείς είναι κάμποσοι κριτικοί και ακόμα περισσότεροι σινεφίλ σε ένα τόσο αδιάφορο (έως και τραγελαφικά κακό) κινηματογραφικό αποτέλεσμα. Που πιάνεις τον Γούντι και του λες να σταματήσει επιτέλους να βγάζει μία ταινία το χρόνο και να ψάξει κανένα άλλο χόμπι, διότι έχουν και τα νεύρα μας το μη-παρέκει τους.



Στο σημείο αυτό, έρχεσαι και κατανοείς την απροθυμία μου να σου συζητώ πλέον ταινίες. Δεν είναι ότι δεν βλέπω, δεν είναι ότι δεν υπάρχουν. Είναι ότι θεωρώ πως στη συντριπτική τους πλειονότητα είναι ανάξιες λόγου. Ίσως εντέλει δεν είναι μόνο πως ο Μπέργκμαν και ο Φελίνι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με το σύγχρονο κοινό. Δυστυχώς φοβούμαι πως το πρόβλημα είναι οξύτερο. Διότι φαίνεται πως μήτε πολλοί πραγματικά σπουδαίοι δημιουργοί έχουν πλέον απομείνει, μήτε το κοινό διαθέτει πλέον το αισθητήριο, τη διάθεση και τα αντανακλαστικά για να επικοινωνήσει μαζί τους.



Επομένως; Φόρα τη μπέρτα σου και πάμε στο Γκόθαμ Σίτι. Μόνο ο Μπάτμαν μπορεί αποδεδειγμένα πλέον να μας σώσει. 

5 σχόλια :

  1. κι εγω σπανια παω πια σινεμά για τοθς ιδιους λόγους που αναλυεις Πίγκου!
    Ο αδερφός μου μού έχει συνδεσει έναν υπολογιστη ,σαν μικρη ταμπλέτα ειναι ,στην τηλεόραση και βλέπω όλες τις ταινίες εκεί και όλες τις σειρές!
    Αλμοδοβάρ παρακολουθώ με ενδιαφερον ακόμα ,αλλά εδω και κάτι χρόνια όταν ακουω Γούντι Αλεν στριβω δια του αρραβώνος.
    Να πηγαινεις εσυ όμως γιατί εμπιστευόμαστε την κρίση σου!
    Καλημέραααααααααααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς κι εγώ δεν πηγαίνω, όσο πήγαινα παλαιότερα. Πριν δέκα-δεκαπέντε χρόνια, δεν υπήρχε βδομάδα που να μην δω ταινία στο σινεμά και τώρα μετά βίας πηγαίνω μία φορά το δίμηνο. Και όχι απαραιτήτως γιατί υπάρχει κάποια ταινία που θέλω να δω, αλλά περσσότερο γιατί μου λείπει αυτή η σχέση με τη μεγάλη οθόνη και την αποζητώ.

      Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα Πιγκουινάκι :) Το λοιπόν...
    Διάβασα με πραγματικό ενδιαφέρον την ανάρτηση. Την Ιουλιέτα την έβαλα στο μάτι σήμερα που άκουσα για αυτή στο ραδιόφωνο. Λέω να πάω να τη δω.
    Bergman, ρε γμτ, έχω προσπαθήσει να δω. Με τρομερά μεγάλη δυσκολία είδα το 'Σκηνές από έναν γάμο'. Ξεκίνησα 2-3 φορές το 'Φάνι και Αλέξανδρος' και το άφησα στην αρχή του όλες τις φορές. Εκεί που έτρωγαν όλοι μαζί. Δεν είχα το κουράγιο να πάω παρακάτω. Ούτε καν προσπάθησα να δω άλλη ταινία του. Ίσως να έπεσα στις περιπτώσεις καθώς κάθε δημιουργός έχει και τις καλές του έχει και τις κακές του δημιουργίες, οπότε εάν έχεις να μου προτείνεις καμία καλή ταινία του Bergman με χαρά να του δώσω μία άλλη ευκαιρία. Όχι ότι αμφισβητώ τον καλλιτέχνη, απλά δεν επικοινωνούμε οι δυο μας (ο Bergman και εγώ).
    Ο Γούντι θεωρώ είναι ή του ύψους ή του βάθους. Υπάρχουν ταινίες του που έχω λατρέψει και άλλες που λέω, καλύτερα να είχα πέσει για ύπνο να χόρταινα 2 ώρες ύπνο παραπάνω από το να δω αυτή την ταινία.
    Κατά τα άλλα, σε αγαπώ. Γιατί κάθε φορά που έρχομαι εδώ, μου φτιάχνεις τη μέρα ακόμη περισσότερο. Καλημέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Μπέργκμαν είναι πολύ σπουδαίος σκηνοθέτης. Αλλά πράγματι δύσκολος και σκοτεινός. Το "Φάνη και Αλέξανδρος" είναι θαυμάσιο (αν επιμείνεις), όπως και η "Έβδομη Σφραγίδα" (που την είχα δει πρώτη φορά μικρός και είχα πολύ σκιαχτεί με την πρώτη σκηνή στην οποία ένας ιππότης παίζει σκάκι με το Θάνατο) ή οι "Άγριες Φράουλες". Εντούτοις, όπως λέω και στην ανάρτηση, φοβούμαι πως όσο απομακρυνόμαστε από την εποχή που γυρίστηκαν αυτές οι ταινίες (του Μπέργκμαν, του Φελίνι, του Βάιντα, του Παζολίνι), τόσο πιο δύσκολο είναι να επικοινωνήσουνε μαζί μας. Κινηματογραφικά σπουδαίες, αλλά με κώδικες επικοινωνίας που δεν λειτουργούν εύκολα στη σύγχρονη εποχή.

      Το ότι σου φτιάχνω τη μέρα, όταν περνάς από το κονάκι μου, είναι εξαιρετικά σπουδαίο! Και να ξεύρεις, πως κι εγώ πολύ χαμογελώ κι απολαμβάνω τα δικά σου σχόλια!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  3. O Batman εμενα ειναι συγκάτοικος μου. Τον Πέδρο τον αγαπώ κι εγώ περισσότερο, ειμαι πιο επιεικής μαζι του, ο Γουντυ μου την σπάει πολυ συχνά πιότερο μ αρέσουν οι μη καθαρα γουντυαλλενικες ταινιες του. Τώρα που σε εμαθα αγαπητέ πιγκου θα με ακολουθώ - παρακολουθώ κι εγω. Με αγάπη και χαρα... όσο για τον Μπάτμαν, να ναι καλα ο Χηθ Λέτζερ εκει που βρισκεται. Μπάτμαν τρώει ψιχουλακια τώρα Κρεμαστής ανάποδα πάνω απ την τραπεζαρία μου και το σκυλί χαζεύει. C u

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts