Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Τα πιο τσίζι σονγκς του '80


Το πτηνό απεφάσισε να σου σκαρώσει μία λίστα με τα πιο τσίζι τραγούδια της δεκαετίας του ογδόντα. Πρώτον, διότι την έζησε και τη θυμάται. Δεύτερον, διότι πολύ θα γελάσει μαζί σου όταν ανοίξεις τα ηχεία ν'ακούσεις τα τραγούδια και γίνεις ρεντίκολο στους τριγύρω σου, τύπου "έλα-και-μη-χειρότερα, τί ακούς χριστιανέ μου;" και "έχω ντεπόν στην τσάντα, αν δεν αισθάνεσαι καλά και θέλεις". Προχωράς, με αποκλειστικά δική σου ευθύνη.



Έπρεπε να το καταλάβεις ήδη από την αρχή της δεκαετίας ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά σε όρους τσίζινες: βάτες, τζελ, άνιμαλ πριντ, ριχτά τζάκετ, η Αλέξις Κόλμπι να μαλλιοτραβιέται με την Κρίσταλ Κάριγκτον δίπλα στην πισίνα, ο κόσμος όλος να κυκλοφορεί με φουφουλωτά μπουφάν και το ΠΑΣΟΚ να υποστηρίζει πως ΕΟΚ και ΝΑΤΟ είναι το ίδιο συνδικάτο, τρεις δεκαετίες ενωρίτερα από το Λαφαζάνη. Δηλαδής, χελόου! Ε λοιπόν αυτό ακριβώς διατείνεται και ο Λάιονελ Ρίτσι που εμφανίζεται στο βίδεο κλιπ ως καθηγητής που ερωτεύεται πεντάμορφη, τυφλή φοιτήτρια και γίνεται ο προσωπικός της στόκερ. Υπό άλλες συνθήκες, θα τον έλεγες αλήτη, παλιοχαρακτήρα και ανώμαλο και θα τον κατέδιδες στις αρχές. Αλλά τελοσπάντων πρόκειται για τον Λάιονελ Ρίτσι με πουλόβερ και ριχτό σακάκι  -μπορείς να του συγχωρήσεις τα πάντα.



Καλά αυτό απλώς δεν υπάρχει! Όχι κυριολεκτικά το λέω: το Κόκομο δεν είναι πραγματικό μέρος, άσχετο που η θεία μου η Τασία πούναι εντελώς ξιπασμένη και καθόλου καλή στη Γεωγραφία, ισχυρίζεται ότι έχει πάει διακοπές εκεί, σε πεντάστερο ριζόρτ πάνου στην παραλία. Το συγκεκριμένο τραγούδι βρίσκεται στο σάουντρακ της χαζοχαρούμενης ταινίας Κοκτέιλ που καθιέρωσε ως ζούπερστάρ τον Τομ Κρουζ, αλλά σήμερις δεν βλέπεται με την καμία (εκτός αν έχεις κατεβάσει πεντέξι κοκτέιλς πρώτα).



Αν το τραγούδι αυτό συμμετείχε στη Γιουροβίζιον, θα εκπροσωπούσε τη Μάλτα και θα κατέληγε δέκατο ένατο. Αλλά όχι, πρόκειται για ιντερνάσιοναλ χιτ από το μακρινό (;) 1986, όταν ο Γκλεν Μεντέιρος έθετε υποψηφιότητα για το απόλυτο ολ-τάιμ ίνδαλμα του τσίζινες. Για τουλάχιστον ενάμιση χρόνο, δεν υπήρχε Μανίνα και Σούπερ Κατερίνα που να μην έχει τον Γκλεν σε αυτοκόλλητο, σιδερότυπο, αφίσα ή στάμπα για το τετράδιό τού "Εμείς κι ο Κόσμος". Κι αν ήσουν δεκατετράχρονη που σεβόσουν τον εαυτό σου, δήλωνες σφόδρα ερωτευμένη μαζί του, ορκιζόσουν στ'όνομά του ("που να μην με δει νυφούλα δίπλα του ο Γκλεν Μεντέιρος") και αποκοιμιόσουν με τη φαντασίωση πως σου κρατάει το χέρι κι εσύ του φουσκώνεις τις μπούκλες με το πιστολάκι.



H Kylie και ο Jason ήταν για τη δεκαετία του '80, ό,τι η Αλίκη και ο Δημήτρης για το '60s, η Βικτώρια και ο Ντέιβιντ για τα '90s, η Ατζελίνα και ο Μπραντ για τα '00, η Ελλάδα και η Ύφεση για τα '10s. Μία σχέση παθιασμένη, ερωτική και πρωτοσέλιδη. Που δυστυχώς δεν φτούρησε, καθώς εκείνη (και εις πείσμα της τότε εικόνας της) απέκτησε σύντομα σοβαρή ποπ καριέρα και εκείνος (και εις πείσμα της τότε εικόνας του) απέκτησε σύντομα φαλάκρα και κοιλίτσα. Ακόμα και σήμερα πάντως, στα ριγιούνιονς του δικού μου σχολείου, όταν σκάει μύτη παλιός συμμαθητής με εικόνα κατάρρευσης, οι υπόλοιποι κοιταζόμαστε και λέμε με νόημα "καημένε Τζέισον".



Ο Ρικ Άσλεϊ ήταν ο (κλαρινο)γαμπρός που θα ήθελε κάθε πατέρας για την κόρη του. Παληκαράκι σωστό και μετρημένο, με φωνή μπάσα και συμπεριφορά σπαθί. Διότι τελοσπάντων, νέβερ γκόνα γκιβ γιου απ, νέβερ γκόνα λετ γιου ντάουν, νέβερ γκόνα ραν αράουντ εντ ντιζέρτ γιου. Δηλαδής πιο πιστός, ούτε ο Ραν Ταν Πλαν στον Λούκι Λουκ. Σήμερις, τον ελές απλώς μαμούχαλο.



Οι γλυκιές Μπανάναραμα διασκευάζουν το Venus με μεγάλη αποφασιστικότητα και ένα βίδεο κλιπ που διαθέτει λίγο απ'όλα: βελζεβούλες, δαιμόνισσες, βαμπιρέλες, Αφροδίτες, ανταύγειες, τιράντες, πουκαμίσες. Το χορευτικό είναι όμπβιουσλι αυτοσχέδιο, ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις τρεις για το ποια θα κερδίσει πόζα, συγκαλυμμένος (αλλά ανελέητος) και η προσπάθειά τους να αντιγράψουν τα δικά μας "Κακά Κορίτσια" είναι τουλάχιστον προφανής. Τί εννοείς δεν θυμάσαι τα "Κακά Κορίτσια"; Έλεος, όλα εγώ θα σου τα θυμίζω; Ανοίγω παρένθεση.



Εκ πρώτης, το λες οφ-τόπικ, διότι το άσμα δεν βγήκε τη δεκαετία του ογδόντα, αλλά το 1994. Εντούτοις, σε όρους τσίζινες, τα Κακά Κορίτσια κερδίζουν με το σπαθί τους, μία θέση στη λίστα μου. Επειδή ήταν εκ πεποιθήσεως λίγο γεια-σου. Κι εσύ και τα φιλιά σου. Τέλος παρένθεσης.



Η Μαντάνα στην μόλις τριτοτέταρτη μεταμόρφωσή της απεφάσισε πως είναι Μέριλιν Μονρό, που τελοσπάντων ήταν ως και συμπαθητικό κόνσεπτ σε σχέση με μεταγενέστερες μεταλλάξεις της σε μποντιμπιλντερού λακέρδα ή σεξομανές τσόκαρο. Αλλά εκείνο που κάμει το τραγούδι "True Blue' έξτρα ζούπερ τσίζι είναι το χορευτικό με τα μαντήλια, τα κολάν και τα τσαλιμάκια στ'αυτοκίνητο και στα ηλιοβασιλέματα. Πίσω από τα τάχα-μου ευτυχισμένα χαμόγελά τους, οι φωνητικούδες είμαι βέβαιος πως τράβηξαν των παθών τους τον τάραχο στα γυρίσματα, καθώς η Μαντάνα ήταν ήδη μέγκα-στάρ και παίζει να τις μαστίγωνε με το μαντήλι αν τυχόν επιχειρούσαν να της κλέψουν καμία πόζα ή να κουνήσουν τον πωπό τους πιο τσαχπινογαργαλιάρικα από εκείνη.



Το Wake me up before you go-go, είναι η επιτομή του τσίζινες, διότι διαθέτει (α) στίχο που χρησιμοποιεί διπλές λέξεις τύπου μπουμ-μπουμ, γκόου-γκόου, γιε-γιε, γιο-γιο, μπανγκ-μπανγκ, (β) μπούκλες και μεζ μαλλί, (γ) ζουζουνιστό χορευτικό και (δ) τον Τζορτζ Μάικλ σε κοντράστ λευκού άουτφιτ με ώρες σολάριουμ και την απόλυτη λεύκανση οδοντοστοιχίας. Άσε που του πάνε τα κίτρινα γάντια περισσότερο απ'ό.τι πήγαιναν στη Μάρω Κοντού στην ομώνυμη ταινία.



Μένουμε στο τόπικ οδοντοστοιχία και επανερχόμαστε στη γλυκιά Κάιλι, η οποία πράγματι στάθηκε βέρι λάκι, λάκι, λάκι, καθώς κατάφερε από τριτοτέταρτη ηθοποιός σε αυστραλιανή σαπουνόπερα να αναδειχθεί σε μία από τις πιο επιτυχημένες αντιπροσώπους της χώρας της -μετά τα καγκουρό και τον Κροκοδειλάκια. Το εν λόγω άσμα είχε μεγάλο σουξέ και στην Ελλάδα, αν και πολλοί πιτσιρικάδες της εποχής δεν καταλάβαιναν τότε τα λόγια και το παραφράζανε ως "Άσ'το πιστολάκι, Λάκη, Λάκη, Λάκη, ασ'το πιστολάκι, πια!". Μετά έγινε υποχρεωτικό το μάθημα των αγγλικών και στα δημοτικά.



Εντάξει, αν είχες κόρη την έδινες στον Ρικ Άσλεϊ. Αν είχες γιο; Η λύση σου ήταν η Ντέμπι Γκίμπσον. Κορίτσι από σπίτι, με το πιάνο της, τα γαλλικά της, το καπέλο της, το τιμοτέι μαλλί της. Αυτές ήταν εποχές, αναγνώστα! Που ήσαν οι τραγουδίστριες, τίμιες κοπέλες. Και κυρίως ντυμένες. Μετά ήρθαν τα 90ς και ξετσουτσουρεύτηκε η κάθε Μπρίτνεϊ Σπίαρς! Σήμερις δε, σπάνια βλέπεις τραγουδίστρια ντυμένη. Α εκτός από τη Lady Gaga, που η αλήθεια είναι πως ντύνεται -αστρονάφτης, νυφίτσα, ρακοσυλλέκτρια, σεξογήινη, κωλομπίνα (με ωμέγα), ανθρακωρύχος, μουχρίτσα ή και κάτι άλλο δικό της απροσδιόριστο. Όχι να τα λέμε κι αυτά!



Εκτός από το Οκτόμπερφεστ και τον Σόιμπλε, η συμβολή της Γερμανίας στο σύγχρονο πανανθρώπινο πολιτισμό περιλαμβάνει τους Μόντερν Τόκινγκ. Οι οποίοι τη δεκαετία του 80, έκαμαν μία σειρά από επιτυχίες, όπως καλή ώρα το Μπράδερ Λούι-Λούι-Λούι -που θα μπορούσε να αποφύγει την περιττή επανάληψη και να μετατραπεί σε Μπράδερ Χιούι-Λιούι-Ντιούι για να πιάσει και τα παιδικά κοινά. Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Τόμας Άντερς καταβάλει τεράστια προσπάθεια να πάρει ηδυπαθή πόζα, να καλιμπράρει το βαμμένο βλέφαρο και να αναδείξει το περμανάντ μαλλί και έρχεται στη συνέχεια ο Ντιέτερ Μπόχλεν πούναι σα ν'άρμεξε μόλις την κατσίκα, και του το αποδομεί όλο. Πάντως η θεία Τασία που λέγαμε πριν, πηγαίνει ακόμα στο κομμωτήριο με τη φωτογραφία του Τόμας Άντερς στην τσάντα της και αξιώνει από την κομμώτρια, το ίδιο ακριβώς χτένισμα.



Μετά την τεράστια επιτυχία που έκαμε με το άσμα "Conga" (που καθόλου τυχαία, κάμει ρίμα με το "τρελόνγκα"), η Γκλόρια Έστεφαν τραγούδησε το παραληρηματικό Dr. Beat. Εδώ, πτηνό και επιστήμη, σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Διότι προφανώς η Γκλόρια άρπαξε κάτι βέρι νοσηρό και κανονικά θα έπρεπε να τη βάλουν σε καραντίνα για την προστασία της δημόσιας υγείας. Πάντως μεταξύ μας, αυτός ο Δρ. Μπιτ δεν μου γεμίζει πολύ το μάτι, οπότε θα σου πρότεινα να επιμείνεις στον οικογενειακό σου γιατρό, αν -ο μη γένοιτο- σούρθει κι εσένα ο ντοβρουτζάς.



Η δεκαετία τελειώνει. Και το 1989, ο Μαρκ Άλμοντ συναντά τον Τζιν Πίτνεϊ. Παρέα, ξαναθυμούνται το ολ-τάιμ-κλάσικ "Something's Gotten Hold of My Heart". Σε μία τσίζι και ταυτόχρονα απολύτως θαυμάσια διασκευή. Που την ακους και σήμερα, χαμογελώντας. Και ξεύρεις κάτι, αγαπημένε αναγνώστα; Νομίζω πως εντέλει, πέρα από βαθυστόχαστες αναλύσεις, πχιότητες, σοβαροφάνειες και δηθενιές, στο τέλος της ημέρας, αυτό το χαμόγελο είναι που έχει σημασία. Εξαιρετικά μεγάλη σημασία. 

11 σχόλια :

  1. να δούμε αν θα χαμογελάσει κι η δασκάλα ,που ακομα να τα ξυπνησω τα παιδια με τα τραγουδια σου σημερα!! Ενα ένα τα ακουσα ,δεν μπορουσα να ξεκολλησω!Μεγαλη μου αγαπη ο Τζορτζ Μάικλ,δεν ηξερα που να βαλω τις αφισες του ,ειχα γεμισει τα πάντα!!!Και με όλους τους υπολοιπους ειχα μια λατρεια ,εκτός απο τις γυναικες -εξαιρειται η μαντόνα - μα τι εποχη κι αυτη!!!!! Πώς ειναι να εισαι νέος και τωρα δεν ακουω σχεδόν καθολου μουσικη ,μόνο ό,τι βάζει ο Τρεμουλάκος κι αυτον με το ζόρι ,νυσταζωωωω αφού!
    Καλημεραααααααααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, πάνε εκείνες οι εποχές που αντιγράφαμε κασέτες, αγοράζαμε δίσκους με το χαρτζιλίκι μας και κολλάγαμε αφίσες στο πίσω μέρος της πόρτας του δωματίου μας. Οι σημερινοί νέοι ακούνε διάφορα ακατάληπτα (κάτι χάουζ από τη Ρουμανία, κάτι ξεντυμένες τύπου Μάιλι Σάιρους και ελληνικά μπουζουκοχιπ-χοπ), που αν τυχόν προσπαθήσεις να τ'ακούσεις πάνω από δεκάλεπτο, έρχεσαι κι επανεκτιμάς τη Γκλόρια και τον Dr. Beat. Ευτυχώς που υπάρχει και ο Τρεμουλάκος και θυμόμαστε τί σημαίνει μουσική.

      Φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  2. Χαχαχαχαχα! Πού τα θυμήθηκες πιγκουινάκι; Ευτυχώς γλίτωσα το ρεζιλίκι καθότι ως γνήσια έφηβη των '80ς τα γνωρίζω όλα απ' όξω κι ανακατωτά και δεν χρειάστηκε καν να τα ακούσω! Τα οποία παρεμπιπτόντως ποτέ δεν μου αρέσανε εκτός από το "Something's Gotten Hold of My Heart" το οποίο ακούω μέχρι και σήμερα και ναι, μου αφήνει πάντα ένα χαμόγελο.

    Και επιτέλους μου λύθηκε η απορία πώς και έγινε υποχρεωτικό το μάθημα των αγγλικών στα δημοτικά! Γι' αυτό σ'αγαπώ. Γιατί πάντα κάτι μαθαίνω από σένα! :) Μήπως ξέρεις να μου πεις γιατί έγινε υποχρεωτικό και το μάθημα των γαλλικών;

    Καλό ΣΚ πιγκουινάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επειδής τέτοια φλέγοντα ερωτήματα δεν πρέπει να μένουν αναπάντητα, οφείλω να σου πω ότι τα γαλλικά έγιναν υποχρεωτικά, για να μπορούν τα νήπια να καταλαβαίνουν το ρεφρέν του εξής τραγουδιού:

      https://www.youtube.com/watch?v=SehCr8EdHSE

      Φιλιά!! :)

      Διαγραφή
    2. Χαχαχαχα! Ήμουνα σίγουρη ότι θα ξέρεις! Εντάξει, τώρα μπορώ να κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια γιατί όσο να πεις αυτή η απορία με κράταγε ξύπνια τις νύχτες χρόνια τώρα! :) Much obliged!!
      Kisses!

      Διαγραφή
  3. Hello... Wake me up before you go-go...Modern Talking ...
    Μου έφτιαξες τη μέρα πτηνό! Ξέχασες Duran Duran αλλά στο συγχωρώ γιατί ξαναείδα Τζορτζ (τι ποιος Τζορτζ;) και θυμήθηκα πόσο ερωτοχτυπημένη ήμουν μαζί του ( και με το Simon Le Bon οφ κορς!)
    Γιεεεε!!! Να'σαι καλά!
    Αφήνω ένα τεράστιο ☺ και πολλά φιλιά!
    ( Το Hello ακόμα με κάνει να συγκινούμαι... Απέθαντο κομμάτι!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεννημένη το ένδοξο '70 ξέχασα να συμπληρώσω (αλλά μεταξύ μας; Περιττό ε; ♥)

      Διαγραφή
    2. το πτηνουλι έχει αφιερωσει σε άλλο ποστ για τους Ντουράν Ντουράν!♥

      Διαγραφή
    3. Καλή μου airis, ο Τζορτζ τότες είχε χιλιάδες κατακτήσεις και ο μέσος έφηβος προσπαθούσε να πετύχει την ίδια μπούκλα με ώρες στο πιστολάκι-λάκη-λάκη-λάκη. Οι Ντουράν Ντουράν αξίζουν ολόδικιά τους ανάρτηση, διότι τελοσπάντων προσδιόρισαν μία ολόκληρη γενιά και δεν είναι να παίζουμε με τέτοια ιστορικά κεφάλαια! :)

      Νάσια παιδί μου, εννοείται πως παίρνεις είκοσι με τόνο για το πόσο καλά διαβασμένη είσαι. (σπασικλάκι! χαχαχα!)

      Διαγραφή
  4. Airis, sorry κιόλας, αλλά μακριά τα χέρια σου από τον Simon LeBon γιατί θα πιαστούμε μαλλί με μαλλί! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. θεέ μου, δεν το περίμενα αυτό το χτύπημα Κυριακή πρωί!
    Καλημέρα πάντως !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts