Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Ο Ηρακλής και η Γουρνοπούλα



Πρόλογος. Ανάμεσα στους λοιπούς άθλους που του ανατέθηκαν από τον Ευρυσθέα, ο Ηρακλής ανέλαβε να πιάσει ζωντανό τον περίφημο Ερυμάνθιο Κάπρο. Που μπορεί να μην ήταν τέρας γκραντιόζο όπως ο Λέων της Νεμέας, μουλτικέφαλο όπως η Λερναία Ύδρα ή μοβόρικο όπως οι Στυμφαλίδες όρνιθες, αλλά αν τον έπιαναν οι ξανάστροφες, θέριζε ό,τι έβρισκε μπροστά του. Ο Ηρακλής -που εκτός από δικέφαλους και σιξ-πακ, διέθετε και υψηλό άι κιου- απέφυγε το τετ-α-τετ μαρκάρισμα, επαγίδευσε τον τζαναμπέτικο κάπρο με δόλο σε ένα φαράγγι, τον αμπαλάρισε σε κάτι δίχτυα και τον έσυρε στον Ευρυσθέα. Ο οποίος όταν είδε το ζούδι, κρύφτηκε από την τρομάρα του σε ένα πιθάρι. Τέλος προλόγου.



Βρισκόμαστε στην Αλέα. Καμιά δεκαριά χιλιόμετρα από την Τρίπολη. Έναν πανέμορφο οικισμό, γιομάτο καλαίσθητα σπίτια. 



Με τα περίτεχνα παράθυρά τους, τις ωραιότατες πόρτες, τους κήπους και τις αυλές τους. Μία από τις πολύτιμες εκείνες πατρίδες της ησυχίας πούχουν απομείνει σε αυτή τη θορυβώδη χώρα.



Στο σημείο περίπου όπου περπατάμε, βρισκόταν στην αρχαιότητα, η Τεγέα. Που ήταν η σπουδαιότερη πόλη της Αρκαδίας και διέθετε ένα από τα πιο ονομαστά ιερά στον ελλαδικό χώρο: το ναό της Αλέας Αθηνάς. Που ήταν η πολιούχος της πόλης και για να την ετιμήσουμε, διοργανώναμε αγώνες (τα Αλεαία) και γινόταν μεγάλο νταβατούρι, τύπου τρώγαμε τη γουρνοπούλα μας, πίναμε τα κρασιά μας, τραγουδάγαμε, χορεύαμε και γενικώς την περνάγαμε ζάχαρη.



Εντός του ναού της Αθηνάς, υπήρχε ωραιότατο άγαλμα της θεάς από ελεφαντόδοντο, αγάλματα του Ασκληπιού και της Υγείας και ένα κατιτίς που συγκέντρωνε το ενδιαφέρον πολλών επισκεπτών: τα δόντια του Ερυμάνθιου κάπρου. Διότι τελοσπάντων η οδοντοστοιχία από μυθικό ζούδι ήταν όπως και να το κάμουμε, μεγάλη ατραξιόν και ζούπερ σημαντικό έκθεμα εκείνας τας εποχάς -μη βλέπεις που σήμερις είμαστε πολύ πιο σοβαροί και προσκυνούμε παντόφλες οσίων και τρίχες από το γένι μητροπολιτών (έβηξε κανείς;). Δυστυχώς ο ναός δεν διασώθηκε στις μέρες μας, καθώς η πόλη καταστράφηκε από τους Γότθους το 395 μ.Χ. και για πολλούς αιώνες μετά, απέμεινε ρημαγμένη.



Όσο για τα δόντια του Ερυμάνθιου κάπρου, τα είχαν βουτήξει πολύ ενωρίτερα οι Ρωμαίοι όταν κατέφθασαν στην περιοχή ως κατακτητές και τα μετέφεραν στη Ρώμη. Που εγώ και πέραν του αιτήματος για επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα από τα Λονδίνα, τώρα που έχει ανοίξει η συζήτηση για τη συνθήκη της Λοζάνης και διεκδικεί ο καθένας ό,τι θυμάται-χαίρεται, προτείνω να διεκδικήσουμε με επίσημο αίτημα προς την ιταλική κυβέρνηση, την επιστροφή της οδοντοστοιχίας του Ερυμάνθιου κάπρου. Τί εννοείτε πως τα χάσατε και δεν ξεύρετε πού τα βάλατε; Βολιάμο ντέντι ντι κάπρι -ή έστω να μας παραχωρήσετε το Κάπρι!



Σήμερις εδώ συναντάς παντού κατάλοιπα του σπουδαίου αρχαιοελληνικού οικισμού. Και μπορεί οι αραδιασμένες πέτρες και τα χορταριασμένα ερείπια του ναού της Αλέας Αθηνάς, να μην σου προκαλούν μεγάλο δέος και νάχεις λιγουλάκι απογοητευθεί που δεν θα δούμε τον φρονιμίτη του κάπρου, αλλά εγώ σε έφερα για έναν άλλο λόγο. Για έναν σπουδαίο λόγο.



Αγαπημένε αναγνώστα, καλωσήλθες σε ένα ακόμη εξαιρετικό μουσείο. Το νέο αρχαιολογικό μουσείο της Τεγέας. Κι αν ήρθες ανυποψίαστος, θα φύγεις ενθουσιασμένος.



Μπορεί ν'αργήσαμε να το σιάξουμε, μπορεί να μας βρήκαν κατά καιρούς κάμποσες αναποδιές (κλοπές, κατάρρευση της στέγης του παλαιού κτηρίου πριν κάποιες δεκαετίες και άλλα διάφορα που δεν θέλω μήτε να τα θυμάμαι), αλλά το μουσείο είναι πλέον έτοιμο, ανοιχτό και ζούπερ εντυπωσιακό. Και όχι, δεν μας κάηκαν οι ασφάλειες, μήτε κάμουμε οικονομία στο ρεύμα. Οι χώροι είναι σκοπίμως βυθισμένοι σε ένα σκοτεινό ερεβώδες μπλε που πρώτον, βοηθάει τα πολύτιμα εκθέματα να αναδεικνύονται με έναν βέρι πρωτότυπο και φαντεζί τρόπο και δεύτερον, σου δημιουργεί μία σχεδόν μυσταγωγική εμπειρία.



Στην πρώτη αίθουσα του μουσείου, σε περιμένουν αντικείμενα από τους προϊστορικούς και τους αρχαϊκούς χρόνους. Την εποχή των θρύλων και των ηρώων. Τότες που ο βασιλιάς Αγαπήνωρ οδήγησε τους Τεγεάτες στον Τρωικό Πόλεμο. Στην επιστροφή από την Τροία, έπεσαν -λέει- σε καταιγίδα (και τραμουντάνα, τρικυμία και συμφορά!) και ο στόλος τους βρέθηκε στην Κύπρο. Όπου ο Αγαπήνωρ ίδρυσε την Πάφο, το ναό της Αφροδίτης και το ΡΙΚ.


Αργότερα, η Τεγέα τέθηκε υπό τον έλεγχο της Σπάρτης που ήταν η λόκαλ υπερδύναμη και δεν εσήκωνε τσαμπουκάδες. Υποταγμένοι για μακρά περίοδο στη σφαίρα επιρροής των Λακεδαιμόνιων, οι Τεγεάτες συμμετείχαν μεταξύ άλλων στην υπεράσπιση των Θερμοπυλών, στο πλευρό του Λεωνίδα. Εντούτοις τα γνωστά διαπλεκόμενα στο χώρο των μίντια, ουσιαστικά απεσιώπησαν τη συμβολή τους και απέδωσαν όλες τις τιμές στους τρακόσιους Σπαρτιάτες. 


Η ιστορία της πόλης κατά τους κλασικούς χρόνους υπήρξε βέρι ταραχώδης. Μια οι Σπαρτιάτες που δεν μας άφηναν σε χλωρό κλαρί με το μπούλινγκ, μια οι κάτοικοι της γειτονικής Μαντίνειας που μας το έπαιζαν επίσης τσαμπουκάδες, μια κάτι ντράβαρα που είχαμε με το Κοινό των Αρκάδων στο οποίο συμμετείχαμε (που χάθηκε ο κόσμος να συμμετέχουμε σε τίποτις πιο αλέγκρο; Ένα Ντάνσινγκ γουιθ δε Σταρς; Μία Γιουροβίζιον;), κρόσσια τα νεύρα μας. Εντούτοις το μουσείο, διαθέτει πολλά και ενδιαφέροντα ευρήματα από εκείνη την περίοδο.



Για παράδειγμα, ετούτες εδώ είναι αι περίφημαι Αρκαδικαί Ερμαί. Αν είσαι της σοκολάτας, τις λες και Τομπλερόνε.



Πρόκειται για πανάρχαια αφιερώματα ιδιωτών σε ιερά, που συνήθως έχουν γεωμετρικά σχήματα ή φέρουν αφαιρετικές απεικονίσεις θεών.


Για εσένα που μεγαλοπιάνεσαι, είσαι συνδρομητής στο "Μάτζεστι", συγκινείσαι κάθε φορά που βλέπεις οικογενειακές πόζες του Παύλου και της Μαρί Σαντάλ και τον ετραβάει ο οργανισμός σου τον εστετισμό, υπάρχουν ωραιότατοι θρόνοι. 


Με την εντυπωσιακή διακόσμηση στην πλάτη και το πόδι του λέοντα στη βάση. Που μπορείς να τους τοποθετήσεις στο σαλόνι σου και να προσδώσεις στο αραλίκι σου μπροστά στην τηλεόραση, μία εσάνς μεγαλοπρέπειας.


Σε λέοντα, έχουμε και ετούτον. Που εμένα μου θυμίζει τους αντίστοιχους που κοσμούν την Πομπική Οδό μπροστά από την πύλη της Ιστάρ στη Βαβυλώνα (για λεπτομέρειες, ανατρέχεις εδώ). Είναι πράγματι ενδιαφέρον να εντοπίζεις τις ομοιότητες και τις επικοινωνίες ανάμεσα στους πολιτισμούς -που εδώ είναι κεντημένες στη χαίτη ενός λιονταριού.


Κατσικίσιο μπουτάκι, κέρατα στο κεφάλι, πριμιτίφ λουκ. Ναι, είναι ο Πάνας -που σύμφωνα με το μύθο, γεννήθηκε σε ετούτα τα μέρη- σε μία από τις συνήθεις βουκολικές απεικονίσεις του. Που κραδαίνει λαγοβόλο (με το οποίο κυνηγούσε τον Ρότζερ Ράμπιτ, τον Μπαγκς Μπάνι και άλλους εκνευριστικούς λαγοκούνελους) και στο άλλο μία σύριγγα. Δεν ήταν του Ερυθρού Σταυρού να σου πατήσει ενέσεις, μήτε τίποτις τζάνγκι μη-χειρότερα. Σύριγγα λέμε το μουσικό αυτό όργανο που αποτελείται από μικρούς ξύλινους σωλήνες δεμένους μαζί.


Όσο περισσότερο μελετάς τα εκθέματα, τόσο πιο πολύ εντυπωσιάζεσαι. Από τον πλούτο και την αξία των όσων βρίσκονται σε αυτό το μουσείο. 


Αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο εκτίθενται οι θησαυροί της Τεγέας. Οι επεξηγηματικές λεζάντες είναι εύστοχες, το στήσιμο είναι υποδειγματικό, η χρονολογική σειρά σού επιτρέπει να παρακολουθήσεις μία ενιαία αφήγηση, τα νέα τεχνολογικά μέσα (όπως οι διαδραστικές εφαρμογές και οι οθόνες αφής) αξιοποιούνται στην εντέλεια.


Όταν απεφάσισαν οι Τεγεάτες να σιάξουν το ναό της Αλέας Αθηνάς και επειδής τον είχανε τον τρόπο τους οικονομικώς, ανέθεσαν την κατασκευή του στον μεγαλύτερο ίσως γλύπτη της εποχής, τον Σκόπα. Καταλαβαίνεις ότι παίζαμε σε υψηλά κασέ, αλλά τελοσπάντων μια φορά χτίζεις ναό, δεν είναι να σε πιάσουν οι τσιγκουνιές σου.


Πράγματι ο Σκόπας έσιαξε ένα αριστούργημα. Ο ναός ήταν δωρικού ρυθμού, με δεκατέσσερις κολώνες στις μεγάλες πλευρές του και έξι στις μικρές. Στο αέτωμα του πρόναου, υπήρχε ανάγλυφη παράσταση με το κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου. Ναι, είχαμε γενικά εμμονή με τους κάπρους, δεν θα σου δώσουμε και λογαριασμό. 


Ο Καλυδώνιος κάπρος ήταν ένα άλλο μυθικό ζούδι που είχε ξαμολύσει η Άρτεμη στην Αιτωλία για να πάρει τους κατοίκους φαλάγγι, διότι είχε ζοχαδιαστεί που δεν την ετιμούσαν ωσάν τις άλλες θεές (και μεταξύ μας δικαίως, τέτοια τζαναμπέτω που ήταν!). Για να αντιμετωπίσουν τον κάπρο, οι κάτοικοι της Αιτωλίας εκάλεσαν όλους τους αβέιλαμπολ ήρωες της εποχής (Θησέα, Ιάσονα, Πηλέα, Άδμητο, Σπάιντερμαν, Κάπτεν Αμέρικα και δεν συμμαζεύεται) για να τον επιάσουν. 


Εντέλει το ζούδι εφόνευσε ο Μελέαγρος, αλλά εν συνεχεία πιάστηκαν όλοι οι ήρωες μαλλί με χαίτη, διότι διαφώνησαν με το αν είχε δοθεί στον Μελέαγρο προνομιακή θέση στο κυνήγι ή όχι. Νοθεία, διαφθορά, διχόνοια, διαπλεκόμενα. Και μετά μου λες ότι φταίει η μεταπολίτευση για τα κακά μας τα χάλια. Είναι βαθύτερο το πρόβλημα, αναγνώστα κι αν δεν με πιστεύεις ρώτα και τον Μελέαγρο.


Άμα στα λέω εγώ πως τα μουσεία δεν περιέχουν απλώς αμφορείς κι αγάλματα, αλλά ιστορίες και ιδέες, με κοιτάζεις περίεργα. Αλλά έτσι είναι. Κι ένα τόσο καλά στημένο μουσείο, όπως ετούτο, μπορεί να συνομιλήσει μαζί σου και να σου διηγηθεί κάμποσες τέτοιες ιστορίες.


Αλλά ας αφήσουμε, τον Πάνα, τον Ηρακλή και την Άρτεμη, ας αφήσουμε τους κάπρους και τους μύθους. Υπάρχει ακόμα μία στάση που πρέπει να κάμουμε σε αυτή τη βόλτα.


Λίγο έξω από την Αλέα, υπάρχει μία τεράστια έκταση που ανήκει εδώ και εκατόν τριάντα χρόνια περίπου στον Τεγεατικό Σύνδεσμο, έναν από τους παλαιότερους κοινωφελείς συνδέσμους της χώρας με πολυσχιδή δράση.



Πρόκειται για ένα άλσος σπάνιας ομορφιάς με πυκνή βλάστηση που έχει ευτυχήσει να απολαμβάνει συστηματικής φροντίδας.



Ανάμεσα στα δέντρα, βρίσκει κανείς το εντυπωσιακό Μέγαρο της Οικοκυρικής Σχολής που σήμερα στεγάζει το Λαογραφικό Μουσείο της Τεγέας. Οι καιροί αλλάζουν και η οικοκυρική -τύπου πλέκω πουλοβεράκι, κεντάω εργόχειρο και ανοίγω φύλλο με τον πλάστη- μετατρέπεται σε μουσειακό αντικείμενο.


Λίγο πιο πέρα, στέκει ένας μαρμάρινος ολυμπιακός βωμός και μία μνημειώδης ενεπίγραφη μαρμάρινη πλάκα που είναι αφιερωμένη στην απόφαση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής για την καθιέρωση της αφής του ολυμπιακού φωτός στην Ολυμπία και τη μεταφορά του με λαμπαδηδοδρομία στην πόλη τέλεσης των Ολυμπιακών Αγώνων.



Μία πρακτική που θεσμοθετήθηκε το 1934 και συμβολίζει τη μεταλαμπάδευση του ολυμπιακού πνεύματος στον κόσμο. Αλλά και την οικουμενικότητα του ελληνικού πολιτισμού που η συμβολή του υπήρξε θεμελιώδης για την πορεία της ανθρώπινης σκέψης και επίγνωσης.



Μία σειρά από φλαμουριές, σε οδηγούν σε ένα άλλο άνοιγμα, όπου στέκει ο ανδριάντας του ηρώου των πεσόντων.



Δεν υπάρχει τόπος αναγνώστα που να μην έχει πληρώσει το μερτικό του στη συμφορά και στην ορφάνια. Κι ετούτη η χώρα έχει -με υπαιτιότητά της ή μη- καταβάλει εξαιρετικά μεγάλο κόστος.



Το πιο σπουδαίο μνημείο αυτού του θαυμάσιου άλσους είναι όμως ετούτη η εκκλησία: ο βυζαντινός ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Πεντάτρουλος και σταυροειδής. Του 11ου αιώνα μ.Χ., θεωρείται (δικαίως) ένας από τους πιο σημαντικούς στην Ελλάδα. Από την Αθηνά στην Παναγία. Σε μία μητρική αγκαλιά προσβλέπουμε για παρηγοριά και φροντίδα. Για να μπορέσουμε ν'αντιμετωπίσουμε τα δύσκολα.


Ο ναός στέκει απάνου στα ερείπια αρχαίου θεάτρου των ελληνιστικών χρόνων. Που χτίστηκε κατόπιν δωρεάς του Αντίοχου του Δ' του Επιφανή (του διαβόητου βασιλιά της ελληνιστικής αυτοκρατορίας των Σελευκιδών που ήτανε μεν μπερμπάντης, αλλά παρέα δύσκολα τον έκαμες -διότι δεν τόχε σε τίποτα να σου βγάλει το μάτι).



Ναι, το ξεύρω. Έχεις στ'αλήθεια μπερδευτεί. Μουσεία, εκκλησίες, σπίτια, αρχαιολογικοί χώροι, άλση, Παναγίες, Αθηνές, Ολυμπιακοί Αγώνες, ήρωες, μνημεία πεσόντων, κάπροι. Όλα μαζί μπουρδουκλωμένα; Ναι, όλα μαζί μπουρδουκλωμένα. Το νόημα βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το τουρλουμπούκι.


Κάθε Αύγουστο, μαζεύονται εδώ οι Τεγεάτες και κάμποσος κόσμος απ'άλλα μέρη και γιορτάζουν. Στήνεται πανηγύρι από τα λίγα. Με πολιτιστικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, διαγωνισμούς παραδοσιακού τραγουδιού, εμπορικές εκθέσεις γεωργικών προϊόντων, γλέντια και χαρές. Και βεβαίως γουρνοπούλες. Σε ένα καθιερωμένο αντάμωμα που φαίνεται πως επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο από την εποχή της Φραγκοκρατίας. Ή μπορεί να φέρει τις ρίζες του ακόμα παλαιότερα, στους αγώνες που τελούνταν προς τιμήν της Αλέας Αθηνάς. Νάτο πάλι το μπουρδούκλωμα.


Τίποτις δεν ήταν τυχαίο, αναγνώστα, σε ετούτη την ανάρτηση. Μήτε το μέρος, μήτε η εποχή. Η Τεγέα και το υπέροχό της ανακάτωμα παραμένει μία υπενθύμιση. Ότι η ουσία και η μόνη μας διέξοδος βρίσκεται στα συναπαντήματα. Εκείνα τα συναπαντήματα που ακόμα κι αν εκκινούν από διαφορετικές αναγνώσεις, όταν γίνονται καλή τη πίστει, καταλήγουν σε εκείνη την ώσμωση που μπορεί να γεννά ευτυχίες. 



Διότι αν αφήσεις ξαμολυτό τον κάπρο μέσα σου, ουχί μόνο δεν θα μπορέσεις να συναντηθείς ποτέ με τον άλλο, αλλά θα σου το κάμει και ρημαδιό το μαγαζί. Ενώ αν αποφασίσεις να τον ετιθασεύσεις και να τον υποτάξεις, αν τον εξημερώσεις, τότες μπορεί και να έχεις μιαν ελπίδα να την εβγάλεις καθαρή.


Φθινοπώριασε εδώ και καιρό, τόχεις αντιληφθεί. Μπορεί νάναι μπροστά μας μακρύς και δύσκολος ο χειμώνας. Θα'ναι, πολύ φοβούμαι. 


Ας περπατήσουμε ανάμεσα στις φλαμουριές. Με ηρεμία, επίγνωση κι αποφασιστικότητα. Κι ας απολαύσουμε όσο μπορούμε, ακόμα και το φθινόπωρό μας. Δεν μας έμεινε άλλη λύση. Εδώ, στην Τεγέα.

15 σχόλια :

  1. Απαντήσεις
    1. Είναι κομματάκι πολυλογάδικη η σημερινή βόλτα, αλλά προσπάθησα να βάλω πολλά πράγματα στην ίδια αφήγηση. Είναι υπέροχο μέρος η Τεγέα, An-Lu!

      Διαγραφή
  2. Υπέροχη η σημερινή σου βόλτα! Το μουσείο πανέμορφο και το άλσος τόσο φροντισμένο, παραδόξως για τα ελληνικά δεδομένα.
    Οι περιγραφές σου μοναδικές! Αυτό που συνδιάζεις το χθες με το σήμερα πραγματικά είναι φοβερό! Είσαι φοβερός!
    Όσο για τους ιταλιάνους, το λιγότερο που πρέπει να κάνουν είναι να μας παραχωρήσουν το Κάπρι αφού χάσανε τα ντέντι ντι κάπρι!!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το άλσος -που ξεπερνά τα εκατόν είκοσι στρέμματα- είναι απίθανα φροντισμένο για τα ελληνικά δεδομένα. Και κατάσπαρτο με αρχαιότητες και μνημεία. Που αυτήν την εποχή, είναι πνιγμένα στα θαυμάσια χρώματα του φθινοπώρου.

      Όσο για το Κάπρι -και επειδής έχουμε μπόλικα νησιά και καλύτερα- μπορούμε να τ'αρνηθούμε και να απαιτήσουμε αντ'αυτού αποζημίωση σε είδος. Για παράδειγμα, μερικούς τόνους φαρφάλες ή πεντέξι καραβιές προσούτο. (ναι, είναι μεσημέρι και μέχει πιάσει η λιγούρα)

      Διαγραφή
  3. Μόνον το υπερλατρεμένο πτηνό μπορεί να μας ταξιδέψει έτσι. Υπέροχο. Εύγε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την καλησπέρα μου, αγαπημένε Τρεμενς! Πτηνό πάντοτε τρισευτυχισμένο, νάχει μαζί του συνταξιδιώτες σαν εσένα.

      Διαγραφή
  4. Καλαμιά στον κάμπο2 Νοε 2016, 8:47:00 μ.μ.

    Με κάνεις να αισθάνομαι πολύ συγκινημένη και υπερήφανη, γιατί, δεν ξέρω αν στο έχω πει, η μισή μου καταγωγή είναι από την ορεινή Αρκαδία.
    Την άλλη μισή θα στην μαρτυρήσω όταν δω ότι της κάνεις αφιέρωμα.:-))))
    Το άλσος υπέροχο, με τα φθινοπωρινά του χρώματα. Και το μουσείο, εννοείται!!!!!

    Υ.Γ.Γουρνοπούλα στην σούβλα, όμως, δεν μας έδειξες. Μόνο λόγια. Εγώ πάντως, το τελευταίο κομμάτι γουρνοπούλας από το Λεβίδι, το έφαγα σήμερα. Χαχα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω, μα είναι υπέροχη η Αρκαδία. Και της πάει ιδιαιτέρως το φθινόπωρο.
      Όσο για την άλλη μισή καταγωγή σου, πού θα μου πάει; Θα την πετύχω! (δώκε κάνα χιντ για να καταλάβω ντε!)

      ΥΓ. Τη γουρνοπούλα τη φυλάω για πιο γκουρμέ αναρτήσεις. Σήμερις το θέμα ήταν ιστορικο-κοινωνικό και είπα να μην του προσθέσω έξτρα λιπαρά! :)

      Διαγραφή
    2. Καλαμιά στον κάμπο3 Νοε 2016, 2:36:00 μ.μ.

      Έχει πολλή πέτρα, ελιά και ξεραΐλα κι έχει δική της συνοικία στον Πειραιά. Α, και είναι...στα μαχαίρια με τους Κρητικούς, για το ποιος είναι πιο άγριος και μοβόρος:-))))

      Διαγραφή
    3. Α-χα! Εντάξει λοιπόν, το έπιασα εύκολα το υπονοούμενο! Όμορφος τόπος. Άγριος, αλλά όμορφος. Μία ψιλο-ανάρτηση έχω κάμει παλαιότερα σχετικώς, αλλά θα επανέλθω. (διότι σε φοβήθηκε και το μάτι μου, κατόπιν αυτής της αποκάλυψης!)

      Διαγραφή
  5. Πώς τη ζήλεψα αυτή τη βόλτα σου!!! Φαίνεται να έχει κάτι η περιοχή για όλα τα γούστα. Πανέμορφη, όντως, η Αλέα, εντυπωσιακό το μουσείο, υπέροχη η φθινοπωρινή φύση (με λιγούριασες, όμως, πανάθεμά σε, με τη γουρνοπούλα! Τη σκέφτηκα στο κέντρο του τραπεζιού, απλωμένη στη λαδόκολλα, ζεστή ζεστή, μαλακή μέσα και κριτσανιστή απέξω - με τηγανιτές πατάτες, σαλάτα και μπύρα και... Ε, ζημιά, καταλαβαίνεις! Γουργουρίζει η κοιλιά μου τώρα!)! :-)
    (Έκανε λίγο σε Bleak House το Μέγαρο της Οικοκυρικής Σχολής ή ήτο ιδέα μου;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Της πάει πολύ της Τεγέας (και γενικά της Αρκαδίας) το φθινόπωρο! Όσο για τη γουρνοπούλα, ήμουν που ήμουν πεινασμένος, έκαμες κι εσύ την περιγραφή και μούρθε μυρουδιά!
      Και ναι, το Μέγαρο της Οικοκυρικής Σχολής είναι πολύ γκραν γκινιόλ, άμα το δεις βράδυ με πανσέληνο. :)

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  6. Καταπληκτική περιγραφή όπως πάντα.
    Εδώ είμαστε κοντά, μπορεί και να πεταχτώ να τα θαυμασω εκ του σύνεγγεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να πεταχτείς οπωσδήποτε! Το μουσείο είναι θαυμάσιο και η βόλτα στο άλσος θα γαληνέψει τη διάθεσή σου!

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου, Ρένα!

      Διαγραφή
  7. Γεννήθηκα εκατό μέτρα πιο μακριά από το πάρκο , πήγα σχολείο δίπλα στο ναό και το μουσείο ... Κατέθεσα στεφανι στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη .... Τι να πρωτοθυμηθεις 😔
    Με συγκίνησαν και με έκαναν να γελάσω τα κείμενά σου ... Υπέροχα !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.