Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Δόξα



Το προσπαθώ ειλικρινά και με κάθε δυνατό τρόπο. Να εκτιμάω όλες τις εποχές του χρόνου.



Και το χειμώνα, με τα χουχουλιάσματα και το κοκούνιγκ που τόσο μου ταιριάζει ως ιδιοσυγκρασία (είμαι πτηνός του σπιτιού, στο λέω και δεν με πιστεύεις!). Και την άνοιξη, με τις μυρουδιές, τα χρώματα και την άνοδο της θερμοκρασίας που επαναφέρουν την ελπίδα και το κοντομάνικο και ξεσηκώνουν τη διάθεσή σου. Και το καλοκαίρι (που κάποτες καθόλου δεν το εσυμπαθούσα) με το διονυσιασμό του ήλιου και της θάλασσας, την αίσθηση της αλμύρας απάνου σου και τη γλυκιά του απογευματινή ραστώνη.



Το προσπαθώ ειλικρινά και με κάθε δυνατό τρόπο. Να εκτιμάω όλες τις εποχές του χρόνου. Και τάχω σε ένα βαθμό, καταφέρει.



Αλλά όχι, τις αδυναμίες μου δεν μπορώ να σου τις αρνηθώ. Και θα στο παραδέχομαι ξανά και ξανά: πως το Φθινόπωρο τ'αγαπάω. Με μία αγάπη που θρέφεται με τα χρόνια και γίνεται πιο εσωτερική και στοχαστική.



Κι αν με ρωτήξεις γιατί τούχω αδυναμία, θα σου εξηγηθώ. Πως τ'αγαπάω για τα καφετιά και τις ώχρες του. Για τα κίτρινα φύλλα και τις δροσιές του. Για τα υπέροχα τριγύρω του που μοιάζουν με καμβά ρομαντικών ζωγράφων.



Που έχουν βαλθεί με τα πινέλα τους να αποθεώσουν τα τοπία και να ξελογιάσουν τις αισθήσεις σου. Σε μία νατουραλιστική πανδαισία.


Κάθε τέτοια εποχή, καταφεύγω σ'ετούτο το μέρος. Στα εννιακόσια μέτρα υψόμετρο. Ανάμεσα στις κορφές των υπέροχων βουνών της Κορινθίας, κοντά στον αρχαίο Φενεό.



Εδώ απάνου, υπάρχει ένα τοπίο μαγικό, ένας παράδεισος ανείπωτης ομορφιάς, ένα υδάτινο καταφύγιο που με αγκαλιάζει πάντα τρυφερά και ξεπλένει τις σκέψεις μου στις κατανυκτικές του ησυχίες. Η λίμνη Δόξα.


Στα εχέμυθα νερά της, έρχονται κι αντικατοπτρίζονται οι πιο σκοτεινές συννεφιές μου. Κι από μαβιές γίνονται σμαραγδένιες.



Βαδίζω το δρόμο που κυκλώνει τη λίμνη. Και γίνονται τα βήματά μου, χρυσοπράσινοι ψίθυροι.



Σε κάποιες στροφές του, ο δρόμος ανταμώνει με τα σύννεφα. Που σβήνουν το παραπέρα και εμφατικά σου δείχνουν το εδώ και τώρα. Σα να θέλουν κι αυτά να σου υπενθυμίσουν.


Πως δεν έχουν μεγάλο νόημα οι υποσχέσεις δίχως αντίκρισμα, οι αναβολές και οι αρνήσεις. Δεν έχουν κανένα νόημα οι απουσίες.


Στη νότια όχθη σχηματίζεται μία μικρή νησίδα προς το κέντρο της λίμνης. Ένα μικρό μονοπάτι οδηγεί σε μια εκκλησιά.



Τ'Αγίου Φανουρίου.



Μολονότι ξεύρεις καλά τη σχέση μου με τη θρησκεία -όχι τη δικιά μας τη θρησκεία, αλλά όλες τους- ο Άη Φανούρης, μου είναι αναφορά συμπαθητική. Ίσως γιατί τον εβάραιναν τα κρίματα άλλων. Ίσως για την πίτα που σιάχνεται μέχρι και σήμερα στο όνομά του, για ν'αποκαλύψει στον καθένα, το πόθημά του.


Ξεύρεις, νομίζω -κι είναι αυτή θεωρία ολόδικιά μου- πως το εκάμει σκόπιμα ο Άγιος. Θέλει να ιδεί, τί θα γυρέψει ο καθένας. Για να τον εζυγίσει αναλόγως. Να τον μετρήσει με το δικό του στάθμισμα. Που ξεχωρνάει τα σημαντικά από τ'ασήμαντα. Τους συνετούς από τους άμυαλους. Του λόγου μου, παρότι αναζητώ καμπόσα, δεν σιάχνω φανουρόπιτες. Ίσως και ν'αποφεύγω απλώς το ζύγι.


Ναι, κάθε τέτοια εποχή, καταφεύγω σ'ετούτο το μέρος. Στέκομαι στο ίδιο σημείο, κλείνω τα μάτια κι ανασαίνω. Βαθιά, πιο βαθιά, μέχρις που να μην χωράνε άλλη δροσιά τα πνευμόνια μου.


"Γκριζάρισες πτηνέ", μούπε μια φίλη προημερών, κοιτάζοντας διερευνητικά τους κροτάφους μου. "Αλήθεια; Μήτε το πρόσεξα. Για κοίτα κάτι πράματα!" σκέφτηκα εντυπωσιασμένος. Ύστερα άλλαξε το θέμα, έτρεξε η συζήτηση. Δεν έδωκα μεγάλη σημασία στην παρατήρηση, έμεινε η σκέψη εκκρεμής. Μετά από μέρες όμως επανήλθε. Όχι ως έγνοια, αλλά ως συνειδητοποίηση.



Πως οι εποχές φοριούνται. Από ένα σημείο και μετά, παύεις να τις παρατηρείς μονάχα στα τριγύρω: τις παρατηρείς και στον εαυτό σου. Και θαρρώ, πως οι επιλογές σου είναι δύο: είτε να ζήσεις νοσταλγώντας πεισματικά τα καλοκαίρια σου, είτε να απολαύσεις και τα κρύα και τις δροσιές και τα χιόνια, μ'όσες δυνάμεις έχεις και σου επιτρέπονται.



Πώς τόλεγε να δεις, ο ποιητής; "Ο στεναγμός του κόσμου του φθαρτού / εν τη φθαρτή μου φύσει αντηχεί". Σοφά τόλεγε, πολύ. Μην συννεφιάζεις όμως κι ο στίχος συνεχίζει: "αλλ’ είναι στεναγμός γλυκύς, υψούται ως ευχή."


Ένα ψυχρό αεράκι χόρεψε τις κορφές των ελάτων, εκεί που κάθονται τ'αστέρια, κι ανακάτεψε τα φύλλα στις όχθες της λίμνης. Τί τυχερός πούναι όποιος περπατά σ'ολόχρυσα χαλιά!

14 σχόλια :

  1. "οι επιλογές σου είναι δύο: είτε να ζήσεις νοσταλγώντας πεισματικά τα καλοκαίρια σου, είτε να απολαύσεις και τα κρύα και τις δροσιές και τα χιόνια, μ'όσες δυνάμεις έχεις και σου επιτρέπονται.."!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Καλημερα Πιγκουινε,με μαγεψες και σημερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που επισήμανες αυτή τη φράση, Μαρία. Το νόημά της μοιάζει σχεδόν αυτονόητο. Αλλά χρειάζεται να ωριμάσει κανείς αρκετά για να το καταλάβει.

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  2. αγαπημένη μου εποχή το φθινόπωρο ,μα πιο πολύ ο χειμώνας,οπότε είμαι της 2ης επιλογής στην παραπάνω φραση που επισημαινει και η Maria.
    Τι όμορφα που ειναι εκεί ,δεν εχω πάει ακόμα...
    Μα τι πιγκουινάκικα παπουτσάκια που φοράς!Και δεν μου εμφανιζονται οι αναρτησεις σου ,παρά μετά από ώρα και αν δεν μπω φέις τις χάνω...
    Καλημέρααααααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτά τα τρελά που κάμει ο blogger, μου είναι κι εμένα ακατανόητα. Όσο για τα παπουτσάκια, δεν είναι τσίλικα; Βρε λες να το γυρίσω στο φάσιον μπλόγκινγκ και να μοστράρω ρούχα; Πιο πιασάρικο είναι και καθόλου μην το συζητάς!

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  3. Δεν έχω λόγια πιγκουινάκι! Το μόνο που θα σου πω είναι ένα τεράστιο ευχαριστώ που μου θύμισες τα υπέροχα και ζεστά χρώματα του Φθινοπώρου. Τις μυρωδιές τις νοτισμένης γης και των πλατανιών. Την αίσθηση του να περνάς μέσα από τα σύννεφα όταν αυτά ακουμπούν τη γη.
    Μην σταματήσεις να γράφεις ποτέ. Μα ποτέ όμως!
    Πολλά, πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι βέρι υπερήφανος για αυτές τις φωτογραφίες, Ραπουνζέλ. Έκαμα τσαλιμάκια με τον φακό και προσπάθησα να αποτυπώσω όσο καλύτερα μπορούσα τα χρώματα και την αίσθηση. Όσο για το κείμενο, ήταν κάπως σώψυχο, αλλά είπαμε: καθώς μεγαλώνω, δεν θα τα γλιτώνετε κι αυτά!

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  4. Με καμβά ρομαντικών ζωγράφων μοιάζουν οι φωτογραφίες σου, Πιγκουινάκι! Με ταξίδεψες πάλι. Όμως αυτή τη φορά σε ένα μέρος που έχω βάλει στόχο να πάω, soon. Τώρα που μας έδειξες και τα παπούτσια σου, θα κοιτάζω τριγύρω μήπως σε πετύχω πουθενά :)
    Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να πας οπωσδήποτε! Είναι το μέρος, εξωπραγματικά όμορφο. Μοιάζει με βόρεια Ευρώπη, φέρνει στο μυαλό τοπία που λατρεύω στη Σκανδιναβία και τη Σκωτία. Και δεν χρειάζεται να ψάχνεις από τα παπούτσια: θα με αναγνωρίζεις από το ράμφος! :)

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  5. Πες αληθεια, περιμενες οτι θα εμφανιστω με τετοια αναρτηση :)
    Κι ας μην εχει σκωτσεζικους πυργους και αρωμα βορειας Ευρωπης. Εχει φθινοπωρο και τις αγαπημενες μου αποχρωσεις, τα αγαπημενα μου αρωματα και τι υπεροχη μελωδια επελεξες να συνοδεψει την αναρτηση σου.
    Πολυ ομορφο το μερος που επιλεγεις να ρουφας καθε φθινοπωρο και να αλλαζει τις αποχρωσεις του μωβ μεσα σου, μεσα απο μια βαυθα ανασα :)
    Σημερα χαζευα φωτογραφιες απο το φθινοπωρινο Mainz (Γερμανια). Ηταν ο αντρας μου εκει. Και μου αρεσαν τοσο τα συντριβανια του, οι ποδηλατοδρομοι, τα μονοπατια διπλα στον Ρηνο και οι πλακοστρωτες πλατειες.
    Το φθινοπωρο ειναι κατι σαν αμπωτη στο μυαλο μου. Καθε εποχη εχει τη μαγεια της. Μα το φθινοπωρο με συνεπαιρνει. Μου ζεσταινει καθε σκεψη, καθε ελπιδα, καθε σκιερη γωνια μεσα μου.

    Εναν υπεροχο Νοεμβρη σου ευχομαι πτηνουλι μου.
    Και οσο για τους γκριζους κροταφους, μη μου στενοχωριεσαι. Εαν θυμαμαι καλα ειμαστε σχεδον ιδια ηλικια. Οταν βλεπω τον αντρα μου να γκριζαρει μου φαινεται ολο και περισσοτερο γοητευτικος :) Τα σημαδια του χρονου ειναι τροπαια, οπως μου ελεγε μια σοφη γυναικα καποτε :)

    xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα, μπορεί να μην διαθέτουμε σκωτσέζικα κάστρα και χάιλαντς και ομιχλώδεις λίμνες, αλλά η ορεινή Κορινθία είναι το κοντινότερο που έχουμε στα τοπία του Βορρά. Και πράγματι, το φθινόπωρο ταιριάζει καλύτερα σε τέτοιου είδους μέρη -σε σχέση με τα νησιά μας που είναι εκ πεποιθήσεως πιο καλοκαιρινά!

      Τα σημάδια του χρόνου είναι όντως τρόπαια -εξαιρετική αυτή η φράση. Και -ελπίζω τουλάχιστον- φέρνουν μαζί τους εμπειρίες και ικανότητα για μεγαλύτερη περίσκεψη και αναστοχασμό.

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου, Dee Dee!

      Διαγραφή
  6. Είναι γλυκός ο ρυθμός του κόσμου το φθινόπωρο - που το πιστεύω πως το αγαπάς, έτσι λυρικά που το περιέγραψες. Γλυκύτερος ακόμη, αν αφεθείς ήρεμα να τον ακολουθήσεις.
    Όταν διάβασα ότι, μολονότι αναζητάς, δε φτιάχνεις φανουρόπιτες, μού ήρθε στο μυαλό ένα παραμύθι για κάποιον φτωχό άνθρωπο που είχε μία ευχή στη διάθεσή του για να του την εκπληρώσει κάποιο τζίνι. Ο άνθρωπος, όμως, δεν ευχήθηκε ποτέ για τίποτα, πάντα κάτι άλλο νόμιζε πιο σημαντικό από εκείνο που είχε άμεσα ανάγκη. Και τελικά τα κατάφερε περίφημα σε όλη του τη ζωή μονάχος του!
    (Βλέπω τον τίτλο "Δόξα" και μετά την πρώτη φωτογραφία. Και τη στιγμή εκείνη, τα γκρίζα σύννεφα μού φαίνονται ακόλουθοι κάποιου φθινοπωρινού Θεού της φύσης, που έχει ήδη αναληφθεί στους ουρανούς. :-) )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ εύστοχο το παραμύθι. Τουλάχιστον εγώ ταυτίστηκα. Δεν ξεύρω αν τα πηγαίνω ή θα τα πηγαίνω περίφημα στη ζωή μου, αλλά σίγουρα πάντα νομίζω πως το επόμενο θάναι πιο σημαντικό και προχωράω. Δεν σιάχνω φανουρόπιτες για να μου αποκαλυφθούν πράγματα, προσπαθώ να τα ανακαλύψω μόνος μου. Κι αν δεν τα καταφέρνω, καλή καρδιά!

      Τα φιλιά και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  7. Σας ευχαριστω...σας ευχαριστω πολυ για ολη την ομορφια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κι εγώ προσπαθώ να εκτιμώ όλες τις εποχές του χρόνου, αν και με το χειμώνα τσακώνομαι λίγο τα τελευταία χρόνια, τα γεράματα θα 'ναι, και το καλοκαίρι με νευριάζει όταν έχει καύσωνα...πάλι τα γεράματα θα φταίνε το δίχως άλλο!
    Κάθε εποχή έχει τις ομορφιές της, αλλά η άνοιξη και το φθινόπωρο έρχονται πιο γλυκά, πιο όμορφα...
    Έρχονται "ειρηνικά"!
    Οι φωτογραφίες σου καταπληκτικές!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts