Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

Land of Confusion

Οι χθεσινές τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες, έρχονται να επιβεβαιώσουν με τρόπο απόλυτα δηλωτικό και αναπόδραστο, ότι ζούμε σε μία νέα κατάσταση. Μία κατάσταση που μας αναγκάζει να παραδεχτούμε ίσως και πράγματα που δεν μας αρέσουν ή κάποιοι εξ ημών, αρνούνταν πεισματικά να παραδεχτούν όλη την προηγούμενη περίοδο (και οι οποίοι μιλούσαν με μεγάλη αφέλεια για ανθρώπους που έρχονται και λιάζονται στις πλατείες ή μπορούν να λύσουν το δημογραφικό).

Η επίκληση του ανθρωπισμού (που πράγματι αποτελεί μία από τις υπέρτατες αρετές!) φαίνεται πως εξαντλείται όταν κανείς συγκρούεται με την σκληρή πραγματικότητα: εχθές οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις εγκατέλειψαν την Ειδομένη, υπό το φόβο γενικευμένης βίας από τους ανθρώπους που βρίσκονται συνωστισμένοι (και πλέον ολωσδιόλου αφημένοι) στα σύνορα. Να που φθάσαμε (πολύ γρήγορα) στο σημείο που δεν επαρκεί η συγκέντρωση τροφίμων και η επίδειξη αλληλεγγύης. Να που για μία ακόμη φορά βρισκόμαστε να κοιτάζουμε σχεδόν έκπληκτοι, το πόσο λάθος υπολογίσαμε τα πράγματα και πόσο στριμωγμένοι καταλήγουμε από τις απρονοησίες και τους χειρισμούς μας. Να που πλέον στις ήδη διαταραγμένες κοινωνικές μας ισορροπίες, στην ήδη μεγάλη εσωτερική ανθρωπιστική κρίση που αντιμετωπίζουμε, καταφέραμε (όχι μόνοι μας, αλλά και με τεράστια δική μας ευθύνη) να εγκλωβίσουμε και άλλους ανθρώπους που συρρέουν κατά χιλιάδες.

Όσο κι αν μας εμπνέει και γοητεύει, όσο κι αν κολακεύει τα πιο προοδευτικά μας αντανακλαστικά, η πολιτική των ανοικτών συνόρων αποδεικνύεται κόλαφος. Πρώτον, διότι οι κοινωνίες μας εμφανίζονται εντελώς ανέτοιμες να διαχειριστούν τις ροές (είτε λόγω δομικών/συστημικών αδυναμιών τους, είτε γιατί η ένταση των ροών αυτών υπερβαίνει τις αντοχές τους) και δεύτερον, διότι η ομαλή εισαγωγή και ένταξη ανθρώπων με τόσο διαφορετικά κοινωνικά χαρακτηριστικά οδηγεί σχεδόν αυτόματα (είτε το θέλουμε, είτε όχι) σε γκετοποίησή τους και εντέλει υποθάλπει ακραίες εκφράσεις φανατισμού και μίσους (ένθεν κακείθεν).

Ο κόσμος μας γίνεται ολοένα και πιο σκοτεινός. Και η απόδοση ευθυνών (φταίνε οι δυτικοί αποικιοκράτες, φταίει ο καπιταλισμός ως σύστημα, φταίνε οι λέσχες, τα κλαμπς και η διεθνής συνωμοσία) μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο φιλολογικής συζήτησης, αλλά δεν λύνει από μόνη της το πρόβλημα.

Και δυστυχώς, εν τω μέσω αυτής της νέας αναδυόμενης πραγματικότητας, εν τω μέσω αυτού του ανταριασμένου ωκεανού προβλημάτων, το δικό μας καράβι αρμενίζει ακυβέρνητο, χωρίς πυξίδα ή στοιχειώδεις ικανότητες πλοήγησης και με όλους εμάς να ερίζουμε πάνω στο σαθρό σκαρί του και να επιδιδόμαστε σε ασκήσεις ιδεολογικού συμπλεγματισμού.