Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Έχε γεια Παναγιά!


Αυτόν τον καιρό, πραγματοποιείται μια έκθεση φωτογραφίας στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα. Με θέμα "Αναμνήσεις και μνημεία του Αιγαίου" και πόζες τρυφερές και καθάριες από παρελθούσες δεκαετίες. Ο φακός του Αμερικανού Ρόμπερτ ΜακΚέιμπ καταγράφει στιγμές της μεταπολεμικής Ελλάδας και υπενθυμίζει την αλήθεια της.


Με πόζες σαν ετούτη. Αρχαία Κόρινθος, κάπου ανάμεσα στις κολώνες. Του ναού τ'Απόλλωνα. Που στέκουν στοιβαρές και απόλυτες. Ξωπίσω η Ακροκόρινθος


Μια κουβέντα ακουμπισμένη στην πόρτα. Ένα κομμένο λουλούδι στο χέρι. Στο βάθος χαμόγελα. Μύκονος, 1955. Πολύ πριν το ξέφρενο, το τουριστικό και το πανάκριβο. 


Τότες που οι γυναίκες τυλίγανε ακόμα τα μαλλιά τους με μαντήλες. Κι αν ήθελαν γάλα για τα παιδιά τους, έπρεπε να τ'αρμέξουν. Αν ήθελαν στάρι για το ψωμί τους, έπρεπε να τ'αλέσουν. Κι αν ήθελαν νερό για τη λάτρα τους, έπρεπε να τ'αντλήσουν. Ρόδος, 1954.


Τότες που η θάλασσα ήταν η αρχή και το τέλος μας, η τροφή και η πείνα μας, η ευχή και η κατάρα μας. Τότες που γιόμιζαν τα νησιά με καρτερίες και ξωκλήσσια εις μνήμην εκείνου που δεν γύρισε, αντίς για πανσιόν, ξαπλώστρες κι ενοικιαζόμενα δωμάτια. Μύκονος και πάλι, 1955.


Τότες που ο μόχθος ήταν στ'ανεβοκατέβασμα και στο πηγαινέλα. Στα χωράφια, στα ζα, στη Χώρα, στο μουράγιο. Σέριφος, 1963.


Τότες που το παιχνίδι είχε για στόχο την εύρεση αχινών και όχι πόκεμον. Που η αίσθηση ήταν υδάτινη και όχι ψηφιακή. Που έπρεπε να τρέξεις όσο ταχύτερα μπορούσες για να νικήσεις και όχι να πατάς την οθόνη για να τρέχει ο Σούπερ Μάριο. Που τα παιχνίδια αρχινούσαν με το αμπεμπαμπλόμ τουκιθεμπλόμ. 


Τότες που ο χρόνος ήταν γραμμικός κι είχε μέσα του και βαριεστημάρες και ονειροπωλήσεις και χαζολογήματα. Τότες που υπήρχανε κανόνες, η αξιοσύνη μέτραγε κάπου, ο σεβασμός έθετε όρια. Και που η αγραμματοσύνη ήταν ντροπή μας, όχι καύχημα. Νάξος, 1976.


Τότες που όλα ήσαν πιο φτωχά, μα οι άνθρωποι πιο πλούσιοι. Με τις δυσκολίες τους, τις στερήσεις τους, τα παράπονα και τους σεβντάδες τους. Αλλά και με τις ελπίδες για το παρακάτω, την προσπάθεια για το καλύτερο, το ζήλο για το υψηλότερο. Μύκονος, 1955.


Άλλαξαν όλα. Θα πεις πως πάντα αλλάζουν. 

Προχθές στον ηλεκτρικό, μέτρησα πέντε γυναίκες με μαντήλες μέσα στο ίδιο βαγόνι -Σύριες μάλλον, δεν έχει σημασία. Και κάμποσους επαίτες που μπαινόβγαιναν στους σταθμούς. Κι ανάμεσα στους λοιπούς συνεπιβάτες, εντόπισα πολλά βλέμματα φτωχά και ταλαιπωρημένα. Εικονογραφήθηκε μπροστά μου, όπως εδώ και καιρό συμβαίνει στις καθημερινές μου διαδρομές, μια χώρα τριτοκοσμική. Λες και ήμουν σε ένα τρένο που είχε για προορισμό του το παρελθόν. Κακοφορεμένα ρούχα, τραχιές φυσιογνωμίες, μαραζώματα. Και σκέφτηκα πως μετά από τόσες δεκαετίες προσπάθειας -που και με τα λάθη της και με τα σωστά της, μας έφερε εντέλει στο πιο μπροστά- έχουμε όλοι αφεθεί στο παραπίσω. Έχουμε γκρεμνιστεί μες το πηγάδι. Το πιο συντηρητικό, το πιο απελέκητο, το πιο στερημένο, το πιο απεγνωσμένο, το πιο σκοταδιστικό, το πιο βαθύ. 


Κι είναι στ'αλήθεια κρίμα. Γιατί είχαμε την ευκαιρία ν'ατενίσουμε ψηλότερα.

4 σχόλια :

  1. Αγαπώ τις φώτος με στιγμές από το χθες. Από το τότε που όλα ήταν πιο αγνά και πιο καθαρά. Από το τότε που όλα ήταν πιο φτωχά αλλά οι άνθρωποι πιο πλούσιοι όπως λες κι εσύ. Γιατί και τώρα έχουν γίνει πάλι όλα πιο φτωχά, αλλά οι άνθρωποι ακόμα πιο φτωχοί και είναι όλα τόσο μπερδεμένα..

    Και βλέπω αλλαγές στο μπλογκ σου. Γλυκύτατο το κοραλοροζουλί. Αλλά και τσαχπινιές, αφού στην υποβολή σχολίων επιστρέφουμε στο γαλαζοτιρκουάζ! :)

    Καλημέρα πιγκουινάκι!
    (Όλα καλά;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι χρήσιμα υπενθυμιστικές αυτές οι φωτογραφίες από το παρελθόν της χώρας. Για να συνειδητοποιούμε ποιοί ήμασταν και να τοποθετούμε τα πράγματα στη σωστή προοπτική του χρόνου.

      Όσο για το μπλογκ, χρειάζονται που και που μερικές αλλαγές για να μην βαριόμαστε! :)

      Καλημέρα Ραπουνζέλ! Όλα καλά!

      Διαγραφή
  2. Με συγκινήσατε. Πολύ όμορφη η ανάρτηση σας! Το clip με την αξέχαστη Δόμνα και τον Μέγα Γεχούντι, αποκάλυψη μιας και δεν γνώριζα αυτή την λεπτομέρεια. Καλό βράδυ κι ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ πτηνό μου αρνούμαι τη μιζέρια μας - την υπαρκτή! Φορώ κάθε μέρα σχεδόν τα παπιονάκια μου και αριβάρω φίνος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.