Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Οπτασία μου και ιδέα, μοιάζεις σαν την ορχιδέα!



Ντρέπομαι που θα στο παραδεχτώ, αλλά επειδής ξένοι δεν είμαστε, ήρθε η ώρα να σου τ'ομολογήσω: από φυτολογία, δεν σκαμπάζω γρι.



Και δεν εννοώ κάποια κενά στις συνομοταξίες και τις οικογένειες: σου ομιλώ για παροιμιώδη άγνοια! Να ξεχωρίσω μπορώ τα πολύ βασικά, τύπου κάκτος, κυπαρίσσι, ελιά, πλατάνι, έλατο, πεύκο, τη Ζουμπουλία στο ΠαραΠέντε και μία εξαδέλφη μου ονόματι Ανθούλα. Άντε και την Ιτιά, Ιτιά λουλουδιασμένη. Τα υπόλοιπα χαρακτηρίζονται στη σκέψη μου απλώς ως βλάστηση, χλωρίδα ή γενικά πρασινάδες.



Δηλαδής αν είμαι αυτόπτης μάρτυρας σε ένα έγκλημα που διαπράχθηκε ας πούμε από μία βερικοκιά και με καλέσει -λέμε τώρα- η αστυνομία για αναγνώριση, δεν θα μπορέσω να τη διακρίνω με την καμία, αν μου τη βάλουνε δίπλα σε μία μουσμουλιά, μία πορτοκαλιά, μία αχλαδιά και ένα δρυ. Που δηλαδής ευτυχώς να λες που οι βερικοκιές είναι συνήθως φιλήσυχες και εμφανίζουν χαμηλά ποσοστά εγκληματικότητας.



Θέλεις που ως παιδί μεγάλωσα σε εντελώς αστικό περιβάλλον και η μόνη επαφή μου με πρασινάδες ήταν τρεις γλάστρες που είχαμε στο μπαλκόνι, θέλεις που είμαι γενικά συνεσταλμένος και περίμενα να κάμουν τα φυτά την πρώτη κίνηση για να γνωριστούμε, δεν απέκτησα ποτές εξοικείωση με την χλωρίδα.



Δεδομένης λοιπόν της άγνοιας και της σχετικής αδιαφορίας που έχω για το τόπικ, το λες ως και αξιοπερίεργο που με βρίσκεις σε ετούτο το μέρος να χαζεύω χορτάρια και να φωτογραφίζομαι με θάμνους.



Αλλά η επίσκεψη εδώ, στους Βοτανικούς Κήπους της Σιγκαπούρης δεν αποτελεί μία απλή βόλτα στο πάρκο, αλλά μία φυσιολατρική εξτραβαγκάντσα.



Και ναι, αγαπημένε αναγνώστα, ετοιμάσου ν'απολαύσεις ατελείωτα αρτίστικ ενσταντανέ με ανθισμένα φυτά, φυλλωσιές, μπουμπουκάκια, πεταλουδίτσες και άλλες συναφείς χαριτωμενιές. Δηλαδής, ως και η Τοσοδούλα να είσαι, θα έρθεις να τη σιχτηρίσεις την τύχη σου.



Θα σου το ξεκαθαρίσω να το ξεύρεις: οι Βοτανικοί Κήποι της Σιγκαπούρης δεν είναι ένα απλό πάρκο. Αρκεί να σου πω ότι είμαστε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Ουνέσκο (γουάου;). Που μεταξύ μας, προσωπικώς ξίνισα όταν το'μαθα. Διότι εσκέφθηκα πως δεν είναι δυνατόν να μπουν δυο ντουζίνες παρτέρια με γλαδιόλες στην ίδια λίστα που βρίσκονται μνημεία όπως η Ακρόπολη, οι Πυραμίδες και το Σινικό το Τείχος, πούναι τελοσπάντων και τόσα στρέμματα απλωσιά.



Δηλαδής έλεος! Aν είναι έτσι να βάλουμε στη λίστα και το Πεδίον του Άρεως -που μπορεί να είναι αχούρι από τα λίγα, αλλά κάποτες φιλοξένησε και το Αναψυκτήριο του Οικονομίδη με τη δική του συμβολή στον παγκόσμιο πολιτισμό.



Βεβαίως ήδη από το πρώτο δεκάλεπτο που περιπατούσα στους Κήπους εδώ, εγκατέλειψα αυτές τις σκέψεις. Διότι τα δικά μας κακομοιριασμένα, ανέμπνευστα και εγκαταλειμμένα πάρκα δεν μπορούν να συγκριθούν σε καμία των περιπτώσεων, με ετούτον τον μαγευτικό παράδεισο.



Βασικά, η σύγκριση αυτή δεν νοείται καν, καθώς πάρκα όπως το Πεδίον του Άρεως που λέγαμε πριν, παίζουν μάλλον στην κατηγορία χωματερές -και πάλι χάνουν, διότι έχω δει πολύ πιο φροντισμένες και καταπράσινες χωματερές στη Σκανδιναβία, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα γιατί θα πικραθούμε και δεν είναι πρέπον!



Η ιστορία της Σιγκαπούρης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την προστασία και ανάδειξη του φυσικού της πλούτου. Ήδη από τα 1822, ο Sir Stamford Raffles, που είναι βέρι ιμπόρταντ προσωπικότητα και θεμελιωτής της σύγχρονης Σιγκαπούρης, δημιούργησε τον πρώτο βοτανικό κήπο στο λόφο του Fort Canning, μερικά χιλιόμετρα από το σημείο που βρισκόμαστε.



Τριάντα χρόνια αργότερα, σε μία έκταση 32 εκταρίων, απεφασίσαμε να σιάξουμε αυτό που βλέπεις: ένα τεράστιο πάρκο με βλάστηση τροπικού δάσους στην καρδιά της πόλης.



Η οποία πόλη βεβαίως, δεν είναι μία απλή και τυχαία πόλη. Η μικρή, υπέροχη Σιγκαπούρη καυχιέται (και δικαίως) ότι είναι μία από τις πιο πράσινες χώρες του πλανήτη με τα κτήρια και τις γειτονιές της να πνίγονται στο πράσινο και την τοπική διοίκηση να διαχειρίζεται με υποδειγματικό τρόπο όλο αυτό το σύστημα πάρκων, δασών και εθνικών δρυμών.



Και βεβαίως, τους πολίτες να σέβονται και να εκτιμούν την τύχη τους να ζουν σε ένα τέτοιο αστικό τοπίο.



Και πώς να μην το εκτιμούν άλλωστε; Όταν έχουν τη δυνατότητα να βολτάρουν σε μέρη σαν και τούτο, δίπλα ακριβώς από το σπίτι τους; Ένα εικοσάλεπτο διάλειμμα να κάμεις -παίρνοντας το μετρό ή ποδηλατώντας προς τα'δω- κι έχεις την ευκαιρία να βρεθείς στην αγκαλιά της φύσης και ν'αδείασεις το μυαλό σου από τις σκοτούρες της καθημερινότητας.


Να πάρεις ένα βιβλίο και να την αράξεις σε κάποιο παγκάκι, να τριγυρίσεις στις θεμάτικ ενότητες του πάρκου και να γνωριστείς με τις πασχαλίτσες και τους μπάμπουρες που ζουζουνίζουν πέρα-δώθε, να ξαποστάσεις κάτου από τ'αψηλά τα δέντρα για να χαρείς λίγη απ'τη δροσιά τους.


Και σε πληροφορώ πως είναι πολλοί -μα πάρα πολλοί- αυτοί που έρχονται κι απολαμβάνουν. Άνθρωποι που κάμουν τζόκινγκ και πατίνι. Άλλοι που επιδίδονται σε ασκήσεις τάι τσι και γιόγκα. Οικογένειες, ζευγαράκια, παρέες ή ομάδες που γυμνάζονται ολ-τουγκέδερ, εκμεταλλευόμενες τον λαμπερό ήλιο.


Διότι τελοσπάντων, ποιο το νόημα νάσαι σε χώρα ηλιόλουστη και καλοκαιρινή, αν δεν σου παρέχεται η δυνατότητα να επιδίδεσαι συστηματικώς σε άουτντορ ασχολίες και δεν σου προσφέρεται ο κατάλληλος δημόσιος χώρος για να απολαύσεις τις λιακάδες σου.


Για να μπορείς βεβαίως να τα κάμεις όλα αυτά, απαιτείται οργάνωση. Και κανόνες. Μη διανοηθείς να ανάψεις τσιγάρο, θα σε πάρουμε σηκωτό πριν τη δεύτερη τζούρα. Και μην τυχόν αγνοήσεις τις προειδοποιητικές πινακίδες, διότι σύντομα θα το μετανιώσεις! Κάθε ζώνη του πάρκου έχει διαφορετικές χρήσεις και επειδής είμαστε χώρα σοβαρή, σε προειδοποιούμε, σε ενημερώνουμε, αλλά άπαξ και δεν συμμορφωθείς, είμαστε αμείλικτοι. Ναι, έτσι λειτουργεί ο πολιτισμένος κόσμος, αναγνώστα: θέτει τα όρια, φροντίζει να τηρούνται και σε μαθαίνει πώς να συμπεριφέρεσαι. Όχι τα επαναλαμβάνω γιατί γίνονται και παρεξηγήσεις.



Αλλά ας αφήσουμε τις θεωρίες και πάμε απευθείας στο διαταύτα. Στα λουλούδια ντε! Διότι αυτά είναι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές τούτης της βόλτας. Κι ακόμα και ο πιο άσχετος και ασυγκίνητος επισκέπτης, θα βρει εδώ πολλούς λόγους για να ενθουσιαστεί.



Κατ'αρχάς, βλέποντας εξότικ φυτά, που δεν τα συναντάς στην καθημερινότητά σου, διότι στο παίζουν δύσκολα και ακατάδεχτα. Και γιατί κατοικούν μονάχα στα παρθένα δάση των βροχών. Και μην δοκιμάσεις καν να την ανοίξεις την ομπρέλα, καθόλου δεν θα σε βοηθήσει. Αν ξεκινήσει μπόρα σε ετούτα τα κλίματα, πέφτει απάνου σου υπό μορφή κάθετου μπουγελώματος και μουλιάζεις μέχρι το μεδούλι.



Επίσης συναντάς φυτά που κάπου τάχεις ακουστά (τύπου μου έχουνε μιλήσει για σένα και έχω ακούσει τα καλύτερα), αλλά ποτές δεν σου είχαν πρόπερλι συστηθεί για να τα γνωρίσεις και εκ του σύννεγυς.



Όπως ας πούμε η αλόε βέρα. Που την ήξευρα ως εκχύλισμα και ήρθα τώρα να την εμάθω και ως φυτό. Με τα παχιά και σαρκώδη φύλλα του. Με το δροσερό πράσινο χρώμα του.



Και η παπάγια! Που εγώ όταν ήμουνα μικρός και την είχα πρωτακούσει ως λέξη, νόμιζα πως ήταν μία σύνθεση ενός παππού και μιας γιαγιάς μη-χειρότερα. Και πολύ είχα σκιαχτεί με τη σκέψη!



Επειδής το ξεύρω πως τρελαίνεσαι για νούμερα, στατίστικς και ρεκόρντς, αρκεί να σου πω ότι διαθέτουμε περί τα δέκα χιλιάδες είδη φυτών. Από απλές μαργαριτούλες μέχρι καρασπάνιες ποικιλίες από τις νήσους Μπαρμπέιντος μέχρι τη Μαδαγασκάρη.



Και η έκπληξη σε περιμένει σε κάθε βήμα, με σχήματα και μορφές που μοιάζουν να μην προέρχονται από ετούτον τον πλανήτη.



Όχι αποκλείεται! Κάποιο άλιεν, ήρθε και μας αποίκισε, δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία και μην επιμένεις. Έτσι μόνο εξηγούνται άλλωστε και τα όσα αλλόκοτα συμβαίνουν τελευταία, αναγνώστα! Δεχόμαστε επίθεση εξωγήινων, πάρε δυοτρεις κούτες Νουνού νάχεις στο ντουλάπι.



Πέραν της απίθανης οργάνωσης και συντήρησής τους (δουλεύουν εκατοντάδες άνθρωποι εδώ σε καθημερινή βάση), οι Βοτανικοί Κήποι σε εντυπωσιάζουν και με τη θαυμαστή ποικιλότητα της αρχιτεκτονικής τους διαμόρφωσης. Καταρράκτες, λίμνες, ποταμάκια, εναέριοι περίπατοι, κρεμαστές γέφυρες, μονοπατάκια, απλωσιές.



Κι ανάμεσα στις φυλλωσιές, διάφορες μικρές, ευχάριστες εκπλήξεις. Να όπως ετούτος ο ερωτιδεύς που σε παρακολουθεί με σκανδαλιάρικη διάθεση.



Ή εκείνοι οι πελαργοί -που μου το παίζουν τάχα-μου πιστοί και μονογαμικοί και συντηρητικούρες, αλλά να μην ανοίξω το ράμφος μου!



Άμα δεν με πιστεύεις, ρώτα και τον Αντωνάκη πούχει πάρει το πράσινο του χλοοτάπητα και τούχουν πεταχτεί τα μάτια έξω, με αυτά που βλέπει.



Να και η Μπου Μπου Κά Κι με την εξαδέλφη της, την Γιού Κα, που παίρνουν πόζα φυτουλίασης, παρότι αδιάβαστες.



Ένα από τα μεγαλύτερα και πιο σημαντικά ατράξιονς των Βοτανικών Κήπων είναι το ζαρντάν με τις Ορχιδέες. Πούναι από μόνο του τεράστιο, τύπου όσο ο Εθνικός μας Κήπος και λίγο παραπάνω.



Τώρα εσύ που παραμένεις δύσπιστος, θα με ρωτήξεις: τόσο μεγάλο μέρος, μόνο με ορχιδέες; Οπότε θα πιαστώ εγώ από αυτή σου την ερώτηση και θα σου κάμω τον έξυπνο για να σε εντυπωσιάσω.



Αγαπημένε και αδαή αναγνώστα, οφείλω να σε ενημερώσω ότι οι ορχιδέες είναι καλλωπιστικά μονοκοτυλήδονα φυτά και συνιστούν τη μεγαλύτερη οικογένεια ανθοφόρων στον κόσμο με τον συνολικό τους αριθμό να ανέρχεται σε 25.000. Αλλά επειδής οι επιστήμονες έχουν και κάποιες διαφωνίες στην ταξινόμηση (μαλώνουνε για το αν μία συγκεκριμένη είναι μελιτζανοπορτοκαλιά ή μωβοροδοκίτρινη -που μεταξύ μας, καλείς τη Μοιραράκη και στο λύνει επιτόπου!), δεν παίρνουμε και όρκο για τα ακριβή νούμερα. Κοινώς, βέρι ανριλάιαμπολ η καταμέτρησις. Και μετά μας κατηγορούν εμάς για "γκρικ στατίστικς"!



Τα μεγαλύτερα γένη της οικογένειας είναι το Βολβόφυλλο, το Επίδενδρον, το Δεδρόβιο και το Πλευτοθαλές -εντάξει, έχω ανοίξει τη Γουικιπίντια και σου τα διαβάζω, δεν μούρθε ξαφνικά η επιφοίτηση (ή εν προκειμένω η "επι-φύτηση").



Το πραγματικά εντυπωσιακό με τις ορχιδέες είναι πως πέραν του τεράστιου αριθμού τους, οι κηπουροί έχουν δημιουργήσει πάνω από εκατό χιλιάδες υβρίδια. Που σημαίνει ότι μια ζωή και δεν σου φθάνει για να γνωρίσεις όλες τις ποικιλίες τους.



Κι αν είσαι τίποτις συλλέκτης -λέμε τώρα- και θέλεις ας πούμε να συγκεντρώσεις στο φυτολόγιό σου όλες τις ορχιδέες που υπάρχουν, σε λυπόμαστε και σου προτείνουμε -γιατί είσαι φίλος μας- να το γυρίσεις σε κανένα άλλο, ευκολότερο χόμπι. Τύπου να συλλέγεις κονκάρδες, καπάκια αναψυκτικών ή πόκεμον πούναι και της μοδός.



Τα χρώματα και τα σχήματα είναι κάτι το απερίγραπτο. Αλήθεια σου το λέω, τόσο όμορφα λουλούδια δεν έχω ξαναματαδεί! Εκρήξεις αισθήσεων.



Κι εκεί που στο έπαιζα δύσκολος και ακατάδεχτος, εξάφνου βρέθηκα να τρέχω ωσάν τον Επίμονο Κηπουρό ή τη Μάγια τη Μέλισσα από άνθος σε άνθος για να του μιλήσω, να του συστηθώ και να το φωτογραφίσω.



Να ζουμάρω στα τσαχπίνικα πέταλα, να κεντράρω στους στήμονες, να απαθανατίσω τα υπέροχα φύλλα.



Μία ατελείωτη σειρά από φωτογραφίες. Άντε να βγάλω και τούτο πούναι μπλε. Άντε και το άλλο πούναι λιλά. Άντε και το ροζουλί. Και σταματημό δεν είχα.



Εδώ στη Σιγκαπούρη, υπάρχει απεριόριστος σεβασμός στις ορχιδέες. Και είμαστε εξαιρετικά επιδέξιοι στην καλλιέργειά τους και στη δημιουργία νέων υβριδίων.



Άλλωστε το εθνικό μας έμβλημα είναι μία αναρριχώμενη ορχιδέα που την ελένε Vanda Miss Joaquim. Καμία σχέση με τη Βάντα του Σπορτμπίλυ.



Επίσης, εφαρμόζουμε τη λεγόμενη "διπλωματία της ορχιδέας". Όχι δεν στέλνουμε ορχιδέες να μας εκπροσωπήσουν στις διεθνείς μας υποθέσεις (που θάταν και πρωτότυπο ως κόνσεπτ, νάχεις τους υπόλοιπους υπουργούς εξωτερικών και από εμάς, μία γλάστρα!): απλώς αν θέλουμε να τιμήσουμε κάποιον επίσημο που επισκέπτεται τη χώρα, δίνουμε το όνομά του σε κάποιο από τα εκλεκτά μας νέα υβρίδια ορχιδέας. Που σημαίνει πως ναι, υπάρχει ορχιδέα-Μάργκαρετ Θάτσερ (που ήταν από μόνη της, λελούδι η μακαρίτισσα!) και ορχιδέα-Ακιχίτο. Νάρθεις κι εσύ που είσαι αστέρι, να σε κάμουμε παρτέρι.



Με τούτα και με κείνα, βρέθηκα να περνάω κουόλιτι τάιμ σε Βοτανικούς Κήπους. Να απολαμβάνω ξανά και ξανά την αξεπέραστη ευφυΐα της φύσης. Αλλά και να παραδέχομαι -τουλάχιστον προς τούτο- λαούς σαν τους Σιγκαπουρέζους. Που έχουν εντάξει τους εαυτούς τους στο φυσικό περιβάλλον και τόχουν διαμορφώσει με σεβασμό κι αγάπη. Που έχουν σιάξει τούτους τους κήπους ως μνημείο και ως διαρκές μάθημα προς τις νέες γενιές.



Αλλά και ως βιωματική υπενθύμιση. Ότι η σχέση με τη φύση δεν είναι πολυτέλεια ή κατ'εξαίρεση εμπειρία μιας Πρωτομαγιάς ή κάποιας κυριακάτικης εκδρομής στας εξοχάς. Δεν είναι μία παρενθετική απόδραση από μία κατά τα λοιπά γκρίζα και βρώμικη, αστική καθημερινότητα εγκλεισμού.



Η σχέση με τη φύση είναι ανθρώπινη ανάγκη και δικαίωμα. Είναι διαφυγή αναντικατάστατη, όταν τα προβλήματα πυκνώνουν και οι στεναχώριες συννεφιάζουνε τις διαθέσεις μας. Είναι παράμετρος κρίσιμη για την ποιότητα ζωής.



Είναι οδός απαραίτητη προς τον εξανθρωπισμό και την εξημέρωσή μας.

6 σχόλια :

  1. Π Α Ν Ε Μ Ο Ρ Φ Ο ! ! !
    Ειλικρινά δεν έχω λόγια! Τι υπέροχη, γεμάτη χρώματα βόλτα!
    Καλημέρα πιγκουινάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είπα να χρωματίσω λίγο την οθόνη, μπας και βελτιωθεί λιγουλάκι η διάθεσή μας!
      Όχι πες, δεν σε εξέπληξα με το θέμα; Πτηνό σε εντελώς κόντρα τόπικ!
      Για να κερδίσει και το κοινό της Γεωπονικής, ντε!

      Τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  2. Καλαμιά στον κάμπο2 Φεβ 2017, 11:56:00 π.μ.

    Το ότι είσαι...ασχέτου περί φυτολογίας είναι εμφανές. Όχι ο δρυς, παιδί μου! Η δρυς, θηλυκό!!! Ο δρυοκολάπτης, ναι, είναι άρρεν.:-)
    Ελπίζω μόνο να έχεις τώρα πια καλύτερες σχέσεις με τα φυτά και να έχεις εμπεδώσει τα περί ορχιδέας. Πιθανόν να σε εξετάσω καποια στιγμή στο μέλλον.:-))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ θηλυκή δρυ δεν έχω γνωρίσει. Και για νάχουμε καλό ρώτημα πώς είσαι σίγουρη ότι είναι κοριτσάκι; Την είδες με τίποτις τακούνια; Όχι αγαπητή, δεν το δέχομαι! Εισηγούμαι αρσενικό γένος, διότι είναι δέντρο στοιβαρό και αψύ.

      (Ναι, είμαι πράγματι άσχετος! Μπορείς να ρωτήσεις να στο επιβεβαιώσουν και οι κακόμοιρες οι γλάστρες στο μπαλκόνι μου. Που προσπαθώ ο κακομοίρης να τις φροντίζω και να τις περιποιούμαι, αλλά οριακά τα κουτσοκαταφέρνω!)

      Διαγραφή
  3. υποκλίνομαι στις γνώσεις και στην έρευνά σου και στο πάρκο!Θυμάμαι ένας καθηγητής μου ,μέσα του '80 θα πηγαινε στην Σιγκαπούρη εκδρομή και μας φαινόταν πως θα πήγαινε στο φεγγάρι!Σε λίγο μια φίλη θα με πάει να δω καταρράκτη...κανά ρυάκι θα είναι,αλλά περιμένω με χαρά για όλα όσα είπες πριν!
    Πίγκου την ώρα που δημοσιεύεις είμαι ήδη στους δρόμους,οπότε χάνεις την καλημέρα μου ,αλλά κερδίζεις την:
    Καλησπέραααααααααααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στις γνώσεις μου καθόλου να μην υποκλίνεσαι, διότι αν δεν υπήρχε η Γουικιπίντια, μήτε η μισή ανάρτηση δεν θάβγαινε. Η Σιγκαπούρη μπορεί να είναι εγγύτερα από το φεγγάρι, αλλά παραμένει εξαιρετικά μακριά μας -για πολλούς και διάφορους λόγους που δεν έχουν να κάνουν μόνο με τη γεωγραφική απόσταση!

      Αναμένω εντυπώσεις από τον καταρράκτη. Και μήπως να μετέθετα την ώρα δημοσίευσης των αναρτήσεων για ακόμα ενωρίτερα; Δεν μπορώ χωρίς την καλημέρα σου, παθαίνω στέρηση.

      Καλησπέρες!

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts