Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Εξ αφορμής: Μοδιστρούλα


Εκεί που περιπατούσα προ ημερών αγκαζέ με τις γραμμές του ηλεκτρικού στον Περισσό, σε κάποιο ημιυπόγειο -από τα τόσα ρημαγμένα και εγκαταλειμμένα της περιοχής- στάθηκε για λίγο το βλέμμα μου σε μία παλιά πινακίδα. Μίας κάποιας μοδίστρας που είχε καθόπως φαίνεται το εργαστήρι της κάποτες εδώ. Δεν ξεύρω γιατί, αλλά ξέμεινα να κοιτάζω την πινακίδα με κάποια νοσταλγία. 


Σκέφτηκα πως κάποια εποχή είχανε μεγάλη πέραση οι μοδίστρες και πως ήτανε γενικώς ασχολία σημαντική το ράψιμο, το πλέξιμο και το κέντημα. Ήρθε στο νου μου μια μοδίστρα -μήτε που θυμάμαι τ'όνομά της- που ερχόταν στο σπίτι μας όταν ήμουνα μικρός κι επέρναγε όλη την ημέρα της μαζί με τη μαμά μου με μεταποιήσεις και μεζούρες και κουμπιά και πολύχρωμες κλωστές. Απ'τ'αξημέρωτα καθόντουσαν στην κουζίνα, αργά το βράδυ σταματούσαν. Ήρθαν στο νου μου τα πατρόν και τα Μπούρντα και τ'αλαφρά τα δαντελάκια. Θυμήθηκα τις προσπάθειες να περαστεί η κλωστή απ'τη βελόνα και σφύριξε στ'αυτιά μου το ρυθμικό το τακα-τάκα της ραπτικής μηχανής.     


Οι καιροί αλλάζουν, θα πεις. Μαζί τους αλλάζουν κι οι συνήθειες. Και παρότι δεν είναι πλέον τόσο διαδεδομένη η ενασχόληση με την κλωστή και τη βελόνα, εγώ θα σου το παραδεχτώ πως είναι μια δεξιότητα και μια γνώση που τη θαυμάζω και τη σέβομαι. Ίσως γιατί δεν την κατέχω ολωσδιόλου και μου μοιάζει μαγική. Ίσως γιατί συνδέεται με μνήμες καιρών που οριακά επρόλαβα, αλλά έμαθα να εκτιμώ την έλλειψή τους. Κι ίσως γιατί πριν καμιά εβδομάδα που έφυγε ένα κουμπί από το πουκάμισό μου, άνοιξα μετά από καιρό εκείνο το μεταλλικό κουτί όπου φυλάσσω τα ολίγα κουβάρια, τις δακτυλήθρες, τις βελόνες και τις καρφίτσες που μ'άφησε η μαμά μου. "Για την περίπτωση που σου ξηλωθεί κάνα κουμπί! Ντροπή να μην ξέρεις να το ράψεις!" 

Και μια και δυο και τρεις, μού'χε δείξει τον τρόπο. Όταν ήμουν μικρός, λίγο πριν πάω φαντάρος κι ύστερα προς το τέλος, όταν προσπάθησε να μ'ετοιμάσει για το μόνος μου.


Είναι μπερδεμένο κουβάρι οι θύμησες. Από μία πινακίδα στον Περισσό κι ακολουθώντας τις κλωστές, συνειδητοποιεί κανείς πόσο απλωμένο είναι το εργόχειρο της ζωής του. Και αντιλαμβάνεται πως όσο περισσότερο νοσταλγεί, τόσο μεγαλώνει.

5 σχόλια :

  1. Η κρίση αναγέννηση αυτό το επάγγελμα. Όχι τόσο για το ράψιμο εξ αρχής συνόλων και φορεμάτων όσο για τις επιδιορθώσεις, τα κουμπιά , τα στενέματα και τις κάθε λογής αλλαγές που είναι πια πιο οικονομικές. Το ίδιο και οι τσαγκάρηδες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι! Και βλέπω με ευχαρίστηση πως υπάρχουν και κάποιοι νέοι που ξαναπιάνουν το νήμα των υπό εξαφάνιση αυτών δεξιοτήτων και το πηγαίνουν παρακάτω.

      Διαγραφή
  2. τι ωραίες ,συγκινητικές νοσταλγίες Πίγκου! Τι σύμπτωση,μόλις μιλουσα με τον γιο μου και δεν εχει να φορεσει πουκαμισο ,λέει,γιατι του εχουν κοπεί τα κουμπιά και δεν του εχω μαθει ,ουτε κουτακι τού εχω δώσει...κι εσύ δεν θα μεγαλώσεις ποτέ Πίγκου,άσε τις φιλοσοφίες για άλλους...
    Καληνύχτα και καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν το είχα ποτέ, κουμπί ξέρω να ράβω βέβαια, κανά στριφωματάκι αλλά μέχρι εκεί. Θαυμάζω τους ανθρώπους που το χουν και γω, η αδερφή της μαμάς μοδίστρα διαλεχτή, με τη μηχανή της με τα όλα της! Φιλί πρωινό και ανοιξιάτικο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αααααχχχχχχχχχχ ... κατευθειαν στην καρδια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts