Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Το Χαμόγελο της Ροτόντα


Η ώρα ετούτη, λίγο μετά το δειλινό, είναι η πιο δύσκολη. Τα χρώματα γίνονται πιο έντονα, ο κάματος βαραίνει τη διάθεση, οι αισθήσεις ψάχνουν να προσαρμοστούν στην έλλειψη της μέρας. Σα να πενθεί το γύρω σου για μία πρόσφατη απώλεια. Σα να φοβάται τα πνεύματα που καρτερούν στη νύχτα. Σα να μην είναι βέβαιος κανείς αν θα τον βρει το ξημέρωμα. Κι αν δεν έρθει;



Η Ροτόντα στέκεται σιωπηλή, αιώνες τώρα. Και παρατηρεί. Τους ανθρώπους που έρχονται. Τους ανθρώπους που φεύγουνε. Τις εποχές που αλλάζουνε. Τα καμπαναριά, τους μιναρέδες, τις συναγωγές. Τους σαματάδες και τις ησυχίες. Τα δούναι και τα λαβείν. Τις αλήθειες και τα ψέματα. Στέκεται σιωπηλή και όλα τα μετράει.



Μεγάλη Παρασκευή. Οι καμπάνες της πόλης χτυπούν πένθιμα. Οι εκκλησίες γιομίζουν κόσμο. Ο μπαμπάς μου έλεγε πως κάθε τέτοια μέρα για έναν ανεξήγητο λόγο, βρέχει. Νομίζω ότι ήθελε να προσδώσει στη μέρα μία μεταφυσική συνάφεια. Μία κάποια απόδειξη -έστω μετεωρολογική- πως η περιφορά του επιταφίου σημαίνει πολλά περισσότερα από μια παγανιστική τελετουργία. Πως είναι μία κάποια επικοινωνία μας με τα θεία, μία αποκαλυπτική μυσταγωγία.


Έχω ζήσει πια αρκετές Μεγάλες Παρασκευές στη ζωή μου. Ορθόδοξες και Καθολικές. Σε νησιά, σε πόλεις, σε εξοχές. Στην Κέρκυρα, στην Πλάκα, στις Κυκλάδες. Ως παιδί κρατώντας λίγο βαριεστημένα το κερί, ως φαντάρος συνοδεύοντας τον επιτάφιο με άγημα, ως τουρίστας σε μέρη ανοίκεια ανάμεσα σ´αγνώστους. Ναι, έχω ζήσει πια αρκετές Μεγάλες Παρασκευές. Κάποιες παρέα με άλλους και κάποιες πολύ προσωπικές. 


Σαν ετούτη. Κάτω από τους χρυσαφένιους ουρανούς των αψίδων της Ροτόντας, ακούω τον παπά να ιστορεί την πορεία προς τον Γολγοθά και τη σταύρωση. Το μαρτυρικό αυτό κομμάτι της διήγησης, μου είναι πιο σημαντικό από την Ανάσταση. Ίσως γιατί δεν χρειάζομαι θαυματουργές λύσεις και υποσχετικές σωτηρίες. Ίσως γιατί θεωρώ πως η πορεία προς το θάνατο αποτελεί εξ αντικειμένου την πιο τραγική και συνάμα συναισθηματική αναζήτηση για όλους μας. Ίσως γιατί αποτελεί μια ακόμη αφορμή για να φιλοσοφήσω λιγάκι τη ζωή και τ´αναπόδραστό της τέλος. Που δεν αφαιρεί αξία, αλλά προσθέτει.


Ο επιτάφιος της Ροτόντας δεν κάμει μεγάλο γύρο στην πόλη. Έχει άλλωστε η Θεσσαλονίκη, εκκλησίες κάμποσες και σπουδαίες, που ξεδιπλώνουν στους κεντρικούς δρόμους τις λιτανείες τους και γίνονται κουβάρι οι πολυπληθείς τους συνοδείες -πού χώρος για τη Ροτόντα;


Ίσως νάναι κι αυτός ο λόγος που τούτη την περιφορά την προτιμώ. Πιο ήσυχη και πιο σεμνή. Πιο εσωτερική. Όπως πρέπει κανείς να αντιμετωπίζει τις Μεγάλες του Παρασκευές. Όπως μαθαίνει να τις αντιμετωπίζει, όταν τον έχουνε βρει πολλές.


Η περιφορά γίνεται στους γύρω πεζοδρόμους και σε μια της στροφή, κοντοζυγώνει στην καμάρα. Έχει γλυκάνει ο καιρός, έχει μικρύνει η νύχτα. Οι άνθρωποι με τα αναμμένα κεριά ακολουθούν σιωπηλοί τη ζωή εν τάφω. Και παρότι δεν έβρεξε σήμερα, ελπίζουν. Πως ναι, θα ξημερώσει εντέλει και αύριο. Κι όσοι την αντικρύσουν τη μέρα, ας την αξιοποιήσουν όσο καλύτερα μπορούν.

4 σχόλια :

  1. Μεγάλη δύναμη μού έδωσε αυτή σου η ανάρτηση Πίγκου! Είμαι από αυτούς που ελπίζουν πάντα.
    Καλημέρα και Καλό Πάσχα να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η ελπίδα είναι προσόν υπεροχο, καλό Πάσχα αγαπημένε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολύ κρίμα αυτό που έγινε γιατί η Ροτόντα δεν χτίστηκε ποτέ ως εκκλησία και τώρα η εκκλησία θέλει να τη κάνει δική της...ακόμη και αν χτίστηκε για εκκλησία που λίγο αδύνατο, δεν λειτούργησε ποτέ ως μία...κρίμα...ας αφήσουμε και κάτι μακριά από τη θρησκεία

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts