Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Εξ αφορμής: Αλλοτινές μου εποχές


Τώρα βέβαια, θα με περάσεις για σαλεμένο και θάχεις και τα δίκια σου. Αλλά την ξεύρεις την αδυναμία μου στις λεπτομέρειες. Και το πάθος μου να σιάχνω ιστορίες με τα πιο απλά υλικά.



Εκεί λοιπόν που χάζευα λίγο αδιάφορα μία παλιά ταμπέλα σε ένα κλειστό και παρατημένο μαγαζί, εδώ στο Άργος, ταξίδεψε το μυαλό μου στους ιδιοκτήτες του. Στον κάματο και το μεράκι τους, στους πελάτες που μπαινοβγαίνανε για χρόνια στο κατάστημα, στην πραμάτεια πούχανε αραδιασμένη στα ράφια τους, στ'αλισβερίσι των καθημερινών τους συναλλαγών.



Κι ούτε που το κατάλαβα πως αρχίνησα ν'αναζητώ τέτοιες ταμπέλες σ'ολάκερη την πόλη. Ταμπέλες μισοσβησμένες και παλιές. Με γραμματοσειρές από τ'αντιπροχθές.



Με φίρμες που ίσως και να μην είναι πια εμπορευάμενες. Με τηλεφωνικούς αριθμούς χωρίς το πρόθεμα και με λιγότερα ψηφία.



Με κρέατα και κιμάδες -τότες που γράφονταν με ύψιλον και περνάγανε με δυσκολία από την κιμαδομηχανή.



Με μοσχάρι κόντρα νουά και μπον φιλέ.



Με υδραυλικά, είδη φανοποιίας και καλοριφέρ.



Δεν ξεύρω γιατί, αλλά βρίσκω μία τρυφερότητα σε ετούτες τις ταμπέλες. Μου μυρίζουν παλιοκαιρισμένα βαριά αρώματα -βασιλικό και περγαμόντο. Μου τραγουδούνε Καζαντζίδη και Πόλυ Πάνου. Μου ανοίγουν μουσικά κουτιά σε ανήλιαγες σαλονοτραπεζαρίες με σεμεδάκια στο σύνθετο και φοντανιέρες στα τραπέζια.



Μου φέρνουν στο μυαλό μία άλλη Ελλάδα που κάποτες πιστέψαμε πως αφήσαμε ξωπίσω μας. Αλλά την κουβαλάμε κι αυτή στα μπαγκάζια μας -κι άλλοτε μας βαραίνει, άλλοτε μας μαθαίνει.



Έχουν κάτι το βαθιά ειλικρινές αυτές οι ταμπέλες. Ναι, ίσως νάναι μοναχά η δική μου η αίσθηση και να με κοιτάς τώρα περίεργα.



Άλλα δεν βαριέσαι... Άλλοι συλλέγουν πεταλούδες, άλλοι συλλέγουν ψευδαισθήσεις, εγώ συλλέγω τις αλλοτινές μου εποχές. Ο καθείς με το χαβά του.


  

4 σχόλια :

  1. Μα ποσο τρυφερο! Οπως τις αλλοτινες τις εποχες μας!! Και τωρα ενα παραπανω...που οι εποχες....μονο τρυφεραδα δεν εχουν!!Ναι τοτε με τα σεμεδακια στα σαλονια που ανοιγαν σ γιορτες και εθνικας επετειους....με το γλυκο του κουταλιου και την σπιτικη λεμοναδα....ελλειψεις πολλες παλιν ,μα πιο γεματες οι καρδιες ! Λες και ειχαν μια ..αλλη δυναμη να σηκωνουν τα φορτια οι ανθρωποι ,χωρις να σκληραινουν !!Νοσταλγικη η διαθεση...και οι παλιες πινακιδες και αυτες πιο ανθρωπινες φαινονται!!Καλη συνεχεια με υγεια να ευχηθω!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ψυχούλα μου!...... Συγκινήθηκα πάλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πάντα με συνεπαίρνουν οι αφηγήσεις σου,οι φωτογραφίες σου,οι λεζάντες τους,οι αναμνήσεις και οι προβληματισμοί σου αγαπημένο μου πουλί,πόσο μάλλον που αναφέρεσαι σ ένα θέμα που μ απασχολεί κι εμένα ...τα παλαιά μαγαζιά όπως και τα κλειστά σπίτια! Με συγκίνησες ακόμα μία φορά και με προβλημάτισες...τι μένει...τι κουβαλάμε...και πως θάναι η Ελλάδα σε κάποια χρόνια μετά απο μας;
    Χρόνια πολλά επ αυκαιρία κι εύχομαι ν αναστηθεί,όπως ανασταίνονται οι μνήμες όλων εμάς που ζήσαμε κάποιες πιο αθώες & ανθρώπινες εποχές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. είναι μια γειτονιά στην Θεσσαλονίκη που είναι γεμάτη από τέτοιες ταμπέλες και ευτυχώς αρκετές από αυτές ανήκουν σε ανοιχτά μαγαζιά!
    "Εδώδιμα και αποικιακά" με εκείνα τα υπέροχα καλλιγραφικά γράμματα μιας άλλης εποχής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts