Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Εξ αφορμής: Je ne veux pas travailler



Μοιάζει με τραγική ειρωνεία μία -αυτοαποκαλούμενη έστω- αριστερή κυβέρνηση να νομοθετεί το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές. Το ξεύρω, θα μου αρχίσεις τα σούξουμούξου (ότι είναι ντεμέκ αριστερή η κυβέρνηση, ότι της το φόρεσαν οι κακοί δανειστές, ότι το μέτρο αφορά μόνο τις τουριστικές περιοχές και άλλα τέτοια χαρωπά). Αλλά η ουσία παραμένει πως εκείνοι που άλλοτε πρωτοστατούσαν εναντίον τέτοιων πολιτικών, έχουν βρεθεί να τις εγκρίνουν και να τις υπογράφουν (αλλά θλιμμένοι, όχι σαν τους Σαμαροβενιζέλους που χαίρονταν και αγαλιαζόταν η ψυχούλα τους όταν τα υπέγραφαν αυτά διότι ήταν κακοί άνθρωποι! Νιώθεις καλύτερα τώρα;).



Λοιπόν εις πείσμα των αντιδράσεων, των επιφυλάξεων και των αντιρρήσεων, σήμερις ήταν μία από εκείνες τις Κυριακές που τα καταστήματα θα ήταν ανοιχτά. Και επειδή ήμουν εκεί και οφείλω να σου το επιβεβαιώσω, το μέτρο απέτυχε παταγωδώς και ο τζίρος ήταν μηδενικός! Όοοοοοχι, δεν είναι που ο κόσμος έκαμε μποϊκοτάζ και δεν κατέβηκε στο κέντρο. Όοοοοοχι, δεν είναι που όλοι κοιτάζανε και κανείς δεν ψώνιζε, διότι ως γνωστόν την τελευταία μας δεκάρα την έστιψε η κυβέρνηση για να πανηγυρίζει την υπεραπόδοση των φορολογικών της μέτρων (με υπέρβαση κατά οκτώ φορές του μνημονιακού στόχου του πλεονάσματος, έλα και μη-χειρότερα!!).


Ο πραγματικός λόγος που το μέτρο απέτυχε είναι διότι απλούστατα τα μαγαζιά στο κέντρο της πρωτεύουσας ΔΕΝ άνοιξαν. Και δεν άνοιξαν διότι δεν τους επιτράπηκε.



Ανεβοκατέβηκα -εγώ και μιλιούνια απορημένος κόσμος- την Ερμού και αντίκρυσα ένα βομβαρδισμένο τοπίο. Ντουντούκες σού έπαιρναν το κεφάλι με τη συνήθη φρασεολογία του μεροκάματου, του προλεταριάτου και του αγωνιστή εργάτη.



Τεράστια πανό είχαν κολληθεί σε όλες τις βιτρίνες (δηλαδή επί της περιουσίας συμπολιτών μας και προφανώς χωρίς την συγκατάθεσή τους) φράζοντας τις πόρτες των καταστημάτων και εκδιώχνωντας τους όσους ήθελαν να μπουν είτε για να δουλέψουν, είτε για να ψωνίσουν. Συγκροτημένη περιφρούρηση απέτρεπε τον οποιονδήποτε (καταλαβαίνεις τί εννοώ με το ρήμα "απέτρεπε") από το να πλησιάσει τις σφραγισμένες πόρτες και τις καλυμμένες βιτρίνες. Μπροστά στα μάτια μου, μία ιδιοκτήτρια μικρομάγαζου (από τους ελάχιστους που κατάφεραν να τρυπώσουν στο κατάστημά τους) έφθασε σχεδόν να πιαστεί στα χέρια με ομάδα νεαρών που είχαν στηθεί έξω από την πόρτα της και έδιωχναν τους δυνητικούς πελάτες της. Και ναι, αν δεν το λες αυτό αυταρχισμό, τότε αμφιβάλλω για την αντίληψή σου περί δημοκρατίας.



Πέραν του εκκωφαντικού θορύβου από τα μεγάφωνα, η εικόνα της βομβαρδισμένης πόλης ολοκληρωνόταν με πεταμένα φέιγ βολάν, αφίσες και γραμμένα συνθήματα στους τοίχους και το οδόστρωμα. Διότι εκτός που είμαστε αγωνιστές, είμαστε και πολύ οικολόγοι. Και διότι προφανώς είμαστε αλληλέγγυοι με τον μεροκαματιάρη υπάλληλο, αλλά όχι με τον οδοκαθαριστή που αύριο θα πρέπει να συμμαζέψει το ανεκδιήγητο χάος που δημιουργήσαμε σε όλο το κέντρο.



Το ιλαροτραγικό είναι ότι (α) ο κόσμος -που μάλλον δεν είχε υπολογίσει όλο αυτόν το σαματά- όντως είχε κατέβει στο κέντρο κατά χιλιάδες για να βολτάρει στην κυριακάτικη αγορά συνδυάζοντάς τις "ενδιάμεσες εκπτώσεις" με τον θαυμάσιο καιρό και το τζέρτζελο του ποδηλατικού γύρου που διεξαγόταν την ίδια ώρα στους κεντρικούς δρόμους, (β) η Αθήνα ήταν γεμάτη τουρίστες που κοίταζαν (και φωτογράφιζαν) εντελώς έκπληκτοι την εικόνα μίας αναρχικής πόλης που τους χαστούκιζε συνεχώς με εικόνες βίας και (γ) την ίδια ώρα, κάποια μολς ήταν γεμάτα κόσμο και έκαναν χρυσές δουλειές.


Και ειλικρινά θα σου το πω (ως ένας άνθρωπος που από το 2003 μέχρι σήμερα, έχω εργαστεί αμέτρητες Κυριακές) πως έχω βαρεθεί να ακούω ότι οι Κυριακές είναι για να πηγαίνουμε εκκλησία, να πίνουμε καφέ ως ιδεολόγοι που είμαστε ή να καθόμαστε με τον παππού και τη γιαγιά στο οικογενειακό τραπέζι με το γιουβετσάκι. Ε λοιπόν όχι, δεν υπάρχουν μη εργάσιμες ημέρες. Υπάρχει μόνο το δικαίωμα στην αμοιβή και το ρεπό. Η λογική του ότι ο εστιάτορας μπορεί να είναι ανοιχτός την Κυριακή, αλλά ο χασάπης όχι και παρά το γεγονός ότι και οι δύο καλύπτουν την ίδια καταναλωτική ανάγκη, εμένα μού φαίνεται παράλογη και λέγε μου ό,τι θέλεις. Ας αφήσουμε λοιπόν τις γραφικές ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής (με τη ντουντούκα και τα πανό) κι ας συζητήσουμε λίγο πιο σοβαρά ως κοινωνία τους όρους και τις προϋποθέσεις που θα μας βοηθήσουν να ανεβάζουμε τα ρολά και όχι να τα κατεβάζουμε.

1 σχόλιο :

  1. Απίστευτο χάος. Και μ'επιασε η ψυχή μου λίγο με τον οδοκαθαριστή. Και θα σταθώ σε αυτό που είπες γιατί συμφωνώ 100%
    "Ε λοιπόν όχι, δεν υπάρχουν μη εργάσιμες ημέρες. Υπάρχει μόνο το δικαίωμα στην αμοιβή και το ρεπό. "
    Ουφ... μελαγχόλησα, αλλά back to happiness!
    Μ'αρέσει το ψευδώνυμό σου Πιγκουίνε.
    Καλή συνέχεια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.