Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Εξ αφορμής: Χωματερή



Πριν περίπου ένα χρόνο, σε είχα βολτάρει (μέσα από τα μάτια ενός υποθετικού τουρίστα) στη σύντομη αυτή διαδρομή μεταξύ Ομόνοιας και Αρχαιολογικού Μουσείου (η σχετική ανάρτηση εδώ). Η εικόνα των πεντέξι αυτών οικοδομικών τετραγώνων σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πρωτεύουσας, το οποίο περιπατούν καθημερινώς ντόπιοι και τουρίστες, ήταν τουλαχιστον αποκαρδιωτική.



Δώδεκα περίπου μήνες αργότερα, σε επιστρέφω ξανά στο ίδιο σημείο. Όχι για να διαπιστώσουμε πόσο απελπιστικά ίδια έχουν παραμείνει τα πράγματα, αλλά για να διαπιστώσουμε πόσο απελπιστικά περισσότερο έχουν χειροτερέψει.



Δεν είμαι βέβαιος από πού να ξεκινήσω. Οι βανδαλισμένοι τοίχοι, τα βρώμικα πεζοδρόμια, οι κατεστραμμένες προσόψεις, τα ξερά και χορταριασμένα δέντρα και οι σπασμένες πλάκες συνθέτουν μία ζωφερή πραγματικότητα αστικής μόλυνσης και απαξίωσης που δεν συναντάς παρά σε εξαιρετικά ακραίες περιπτώσεις τριτοκοσμικών χωρών.



Η υποβάθμιση συμπληρώνεται με τους Walking Deads της περιοχής, ήτοι τους άστεγους, τους χρήστες και διάφορα απροβράσματα που εμπορεύονται ναρκωτικά με τρόπο απροκάλυπτο στις συνήθεις πιάτσες γύρω και μέσα στο Πολυτεχνείο.



Και βεβαίως υπάρχει πανταχού παρούσα η αντιεξουσιαστική αισθητική που αποτελεί από μόνη της ένα οξύμωρο: υπό τον μανδύα μίας ιδεολογικής αντίστασης κατά πάντων, επιβάλλεται με τρόπο ολοκληρωτικό στην περιοχή, όταν η ίδια υποτίθεται επαναστατεί κατά της έννοιας της επιβολής.



Αλλά αν νομίζεις ότι οι γνωστοί άγνωστοι είναι οι μόνοι που ασχημονούν στο δημόσιο χώρο, κάνεις λάθος. Διότι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ασυδοσίας, επιτρέπει στον καθένα να εκδηλώσει τα όποια αιτήματά του, τις σκέψεις του, το τσιτάτο του ή ό,τι θέλει τελοσπάντων πάνω στον τοίχο, χαράσσοντας τον κάδο, σπάζοντας το κάγκελο, γράφοντας με σπρέι τη βιτρίνα.



Είσαι Έλληνας; Αλλοδαπός; Χρυσαυγίτης; Αριστεριστής; Συριζαίος; Νεοδημοκράτης; Αλληλέγγυος; Γερμανοτσολιάς; Ολυμπιακός; Παοκτζής; Νταλκαδιασμένος; Άνεργος; Στρέιτ; Γκέι; Μπορείς να κάμεις ό,τι γουστάρεις και να μας φτύσεις το δικό σου στόρι στα μούτρα μας. Διότι προφανώς το δικαιούσαι και το αξίζουμε.



Ήρθαν σε όλα αυτά να προστεθούν και τα σκουπίδια. Χιλιάδες τόνοι από σκουπίδια. Μέσα σε αφόρητη ζέστη και συνθήκες αποπνιξίας. Τα ρεπορτάζ λένε πως το όζον ξεπέρασε τα όρια κινδύνου. Η θερμοκρασία θα ανέβει προς τα τέλη της εβδομάδας, αρκετά πάνω από τους σαράντα βαθμούς. Αναπνέεις με δυσκολία, αισθάνεσαι τη σήψη να σε περικυκλώνει από παντού. Πρέπει να πληρώσεις και τους φόρους σου, δεν έχεις λεφτά για αποδράσεις: είσαι πλήρως, καθέτως και οριζοντίως εγκλωβισμένος.



Σε μία απέραντη χωματερή.



Μπροστά στα μάτια σου, κείτεται η αναπόδραστη επιβεβαίωση ότι η μάχη του πεζοδρομίου επιτέλους κερδήθηκε -και νικητής είναι τα σκουπίδια.



Το κουφάρι όπου στεγαζόταν κάποτες το Μινιόν, μοιάζει με μία αλληγορία για την πραγματικότητα που ζούμε. Από μέσα χάσκει ένα κατεστραμμένο και άψυχο κτήριο και απ'έξω το έχουμε επενδύσει με μία κακόγουστη ψευτοδήθεν εικαστική μουτζούρα που έγινε viral για πεντέξι μέρες από τις Lifo και τις Athens Voice -που παραληρούσαν για το πόσο υπέροχα αισιόδοξη ήταν αυτή η παρέμβαση και πόσο γουάου χαρούμενοι ήμασταν που επιτέλους νοηματοδοτήθηκαν οι ζωές μας στα καλά του καθουμένου από την πρωτοβουλία της ιδιοκτησίας του κτηρίου και του ταλαντούχου καλλιτέχνη. Ένα χρόνο μετά, ξεθωριασμένο και σκισμένο, παραμένει όσο κακόγουστο και άχρηστο ήταν από την πρώτη στιγμή που εγκαταστάθηκε: τα κτήρια δεν σώζονται με κίτρινες λινάτσες, οι ζωές δεν αποκαθίστανται με υποσχέσεις, συνθήματα και λαϊκισμούς, η πραγματικότητα δεν αναιρείται όσα πολύχρωμα γυαλιά κι αν δοκιμάσεις να φορέσεις -απλώς την όρασή σου κινδυνεύεις να απωλέσεις.



Λυπάμαι πολύ. Ειλικρινά λυπάμαι. Για εσένα, για εμένα, για όλους μας. Για όσους επιμένουν ότι η Ελλάδα είναι η ομορφότερη χώρα του κόσμου, για όσους επιμένουν να δικαιολογούν τις απονενοημένες επιλογές τους, για όσους διαψεύστηκαν (πέφτοντας από τα σύννεφα) ή συνεχίζουν αμετανόητα να ελπίζουν (ένθεν κακείθεν), για όσους αδυνατούν να σκεφτούν παραπέρα από τα στενά όρια του προσωπικού συμφέροντος, της ντεμέκ αγανάκτησης ή του ιδεολογικού τους κολλήματος. Λυπάμαι πολύ. Διότι νομίζω πως φθάσαμε στον προορισμό που επιλέξαμε. Ας τον απολαύσουμε.

9 σχόλια :

  1. Καλά τα λες εσύ Πτηνούλι, και πολλοί άλλοι ακόμα, αλλά δεν ακούει κανένας γιατί στις μειοψηφίες δεν δίνει κανένας σημασία... Δυστυχώς... Στον προορισμό που επιλέξαμε νομίζω δε φτάσαμε ακόμα. Πάει και πιο χαμηλά :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και που τα λέμε, Rylie, πέραν της εκτόνωσης και της παρηγοριάς ότι δεν είναι κανείς μόνος σε αυτή την κόλαση αλλά υπάρχουν και άλλοι που συμμερίζονται τη θλίψη και την απόγνωσή του, δεν φαίνεται να αλλάζει το παραμικρό. Διότι χρειάζεται θέληση, σχέδιο και αποφασιστικότητα. Και φοβούμαι πως το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, αλλά και οι κοινωνικοί συσχετισμοί που το συντηρούν, δεν επιδεικνύει καμία πρόθεση να βελτιώσει τα πράγματα.

      Την καλημέρα μου.

      Διαγραφή
  2. Καλαμιά στον κάμπο26 Ιουν 2017, 8:08:00 μ.μ.

    Κάποτε ήταν υποτιμητικό να ζεις ή να λες ότι είσαι από την επαρχία. Τώρα είναι ευλογία Θεού, απολαυση και, κυρίως, ψυχολογικά υγιεινό.
    Κι όσο πιο μικρή και συμμαζεμένη η επαρχιακή πόλη που ζεις τόσο πιο απίθανο είναι να δεις το χάλι που δείχνουν οι εικόνες σου.
    Τους θερμούς, αγωνιστικούς, εγκάρδιους χαιρετισμούς μου από την Λεπτοκαρυά, όπου η μεγαλύτερη ακαταστασία είναι καμμιά ξεχασμένη αφίσα που το φεστιβάλ Ολύμπου.:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σίγουρα η κατάσταση σε μικρότερους οικισμούς και κωμοπόλεις είναι καλύτερη. Ένα κομμάτι της επαρχίας άλλωστε δεν έχει υποστεί παρά οριακά τις επιπτώσεις της κρίσης (μιλάω κυρίως για τις τουριστικές περιοχές και πλούσιες αγροτικές περιφέρειες). Εντούτοις, η ακαλαισθησία και ο τραμπουκισμός, η βία κατά του δημόσιου χώρου και η ακαταστασία αφορούν σχεδόν το σύνολο της επικράτειας με ελάχιστες εξαιρέσεις. Απλώς επειδή τα μεγέθη είναι απείρως μεγαλύτερα, στην Αθήνα το φαινόμενο λαμβάνει τερατωδώς ακραία χαρακτηριστικά.

      Όπως είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσεις, είναι ζήτημα νοοτροπίας, αντίληψης και καλλιέργειας, Καλαμιά μου.

      Διαγραφή
    2. Καλαμιά στον κάμπο29 Ιουν 2017, 12:01:00 π.μ.

      Όλα και τα πάντα είναι ζήτημα νοοτροπίας, αντίληψης και καλλιέργειας.

      Διαγραφή
  3. Με έπιασε μια απελπισία άνευ προηγουμένου με αυτές τις εικόνες...
    Κι ένα κόμπο νιώθω στο λαιμό...
    Είναι, όντως, βάψτα μαύρα, που τραγουδούσαν και οι αειθαλείς Rolling Stones...
    Ζώντας στο Άργος, τα ξεχνάω αυτά ή δεν τα έχω δει δια ζώσης τα περισσότερα.
    Εν τούτοις, η ανάποδη αρτίστα, θέλω σαν τρελή να μετακομίσω στο πατρικό μου στας Αθήνας (καλέ, για να γλιτώσουμε το ενοίκιο το λέω, μην φανταστείς...), αλλά ο κ. Μήτσος (το στεφάνι μου) αρνείται πεισματικά και επειδή τον αγαπάω δεν του χαλάω το χατίρι!
    Μήπως, τελικά ο κ. Μήτσος είναι σοφός;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αρτίστα, η Αθήνα -και παρά τις πολλές διεξόδους και επιλογές που συνεχίζει να προσφέρει λόγω και του μεγέθους της- είναι μία πόλη εξαιρετικά επιβαρυντική για τους κατοίκους της. Βεβαίως, εξαρτάται σε ένα βαθμό από το πού ακριβώς μένεις και πόσο πολύ εκτείθεσαι στις τερατώδεις ασχήμιες της.

      Επομένως δίνω αρκετά δίκια στον κ.Μήτσο (σοφός ιντίντ!) που δεν θέλει να μετακινηθεί προς τα εδώ. Άλλωστε, το Άργος είναι τόσο κοντά στην Αθήνα που την ημερήσια βόλτα σου μπορείς να την εκάμεις.

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  4. Τζόνσον ο Αλογόμυγας27 Ιουν 2017, 2:51:00 π.μ.

    Εγκλωβισμένος..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts