Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Nanjing (B-side)



Εικοσιτέσσερα με εικοσιπέντε εκατομμύρια περίπου. Τόσος είναι ο πληθυσμός της πόλης, επομένως σε γνωστό δύσκολα πέφτεις. Ε ναι, είμαστε η πολυπληθέστερη πόλη στον κόσμο που σημαίνει πως το "χάνει-η-μάνα-το-παιδί-και-το-παιδί-τη-μάνα" έρχεται εδώ και επιβεβαιώνεται στο εντελώς κυριολεκτικό του. Διότι πράγματι, στη Σαγκάη κινδυνεύεις να χάσεις ουχί μόνο τους άλλους, αλλά και τον εαυτό σου μη-σου-πω.



Όπως καταλαβαίνεις, η καθημερινότητα σε μία τόσο συντριπτική πόλη, επιφυλάσσει διάφορες ακρότητες και τελοσπάντων, είναι δύσκολο να μην σου γυρίσει και το μάτι. Το καλό λοιπόν που σου θέλω είναι να ξεχάσεις τις αβρότητες, τους Ζαμπούνηδες και τις πολλές, πολλές ευγένειες. Για να επιβιώσεις σε τέτοια μεγέθη, πρέπει να παίξεις κάπου ανάμεσα στο αμείλικτος, το αδυσώπητος και το σίριαλ κίλερ, διότι αλλιώς δεν φτουράς ούτε για ζήτω.



Να, όπως για παράδειγμα η Κα Τσου Φα! Όταν αποφασίζει να κατέβει στο κέντρο για δουλειές ή ψώνια, μην την είδατε και δεν τη φοβηθήκατε. Πριν βγει από το σπίτι της, επιδίδεται σε μερικές ασκήσεις ζίου ζίτσου, ενώ για ακόμα καλύτερα αποτελέσματα, προβάρει και το ύφος Τσαρλς Μπρόνσον στον καθρέπτη του μπάνιου της -ενίοτε φορώντας και το μουστάκι του.


Κι αν θαρρείς πως ζεις εσύ στη δικιά σου τη δουλειά τον εργασιακό μεσαίωνα, στήσου σε παρακαλώ για λίγο στη γραμμή μαζί με το λοιπό προσωπικό του εστιατορίου στο πρωινό προσκλητήριο, όπου γίνεται καταμερισμός αγγαρείας και πέφτουν οι ποινές. Γελάσαμε, στραβάδι; Σου φαινόμαστε αστείοι, στραβάδι; Ανάπαυση, προοοοοοσοχή! Αυτό το λέμε "εργασιακά δικαιώματα σε κομμουνιστική χώρα" ή "πρώτη φορά Αριστερά", στραβάδι. Και συνέχισε εσύ να τρέφεις τις αυταπάτες σου.


Αλλά ας αλλάξουμε θέμα για να μην χαλάσουμε και τις καρδιές μας: που-λες, το πάντα είναι το εθνικό μας ζούδι. Εντάξει, μαζί με το δράκο -αν και ο δράκος είναι φίξιοναλ (κάτι σαν την ανάπτυξη στην Ελλάδα) και γι'αυτό δεν λογίζεται (εκτός από την Ελλάδα, όπου και λογίζεται και φορολογείται). Επειδής πολύ το αγαπούμε το πάντα, μαθαίνουμε από μικροί όλα όσα το αφορούν (=δηλαδή, τα πάντα όλα!). Για παράδειγμα, ξεύρεις τη διαφορά ανάμεσα στα γουρούνια και τα πάντα; Τα γουρούνια τρώνε τα πάντα, ενώ τα πάντα δεν τρώνε τα γουρούνια. Όταν -χτύπα ξύλο- αρρωσταίνει ένα πάντα, ξεύρεις τί κάμει; Απλώς περιμένει, διότι ως γνωστόν, ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα. Δεν σε βλέπω να γελάς και ανησυχώ: ξύπνησες ανάποδα ή ήσουν ξινός από πάντα; 


Στην Κίνα είμαστε, δεν υπάρχει περίπτωση να μην μιλήσουμε για φαγί. Όπως ίσως ξεύρεις, εδώ μαγειρεύουμε λογής λογής λιχουδιές, από κρέας και φρούτα ως κολεόπτερα και αρθρόποδα (όχι, η πεθερούλα σου δεν πιάνεται για αρθρόποδο, παρά την αρθρίτιδα που την ταλαιπωρεί) -διότι είμαστε γκουρμεδιάριδες τύποι και θέλουμε μία ποικιλία στο πιάτο μας. Δεν είναι ωραιότατα αυτά τα μανιτάρια; Θα τα πάρω να σου τα σιάξω σαλάτα. Μην με κοιτάζεις περίεργα και μην στραβομουτσουνιάζεις! Ξεύρεις πόσα Στρουμφ έμειναν άστεγα για να φας εσύ τη συγκεκριμένη σαλάτα σου; Θέλεις και κάνα κρέας για συνοδευτικό;


Διάλεξε και πες μου. Σιγά μην πάρουμε γουρούνι στο σακί. Εγώ είμαι φυσιογνωμιστής, θέλω να δω φάτσα για να επιλέξω. Τί λες για εκείνο το μπιρμπιλωμάτικο με το μαγουλάκι; Τί εννοείς πως δεν σου αρέσει η μουσούδα του; Να το κάμουμε σούπα το θέλουμε, όχι να το παντρευτούμε. Και τελοσπάντων εσύ δεν ήσουν που έλεγες ότι όλα τα γουρούνια, έχουν την ίδια μούρη; Βουαλά, η πανηγυρική διάψευση!


Να και η Ρου Χα Λάκι, μία βέρι επιλεκτική φασιονίστα που επιδίδεται σε αχαλίνωτο σόπινγκ, εδώ στην τεράστια εμπορική λεωφόρο Nanjing. Σήμερα, η Ρου Χα Λάκι φοράει το αγαπημένο της τζιν πανταλόνι με τα ψηλά ρεβέρ (στη γειτονιά, την ελένε και Ρου Χα Λάκι με τα Ψηλά Ρεβέρ), μια ζακέτα-σκακιέρα για ρουά ματ και νάιλον παπούτσια με πλαστικά τακούνια που δίδουν μία αίσθηση ελευθερίας στο πόδι.


Καλά το κατάλαβες: το μεγαλύτερο φετίχ της Ρου Χα Λάκι είναι τα παπούτσια. Με έμφαση στο πολύχρωμο και το πουά. Ίδιο γούστο με τη Μίνι Μάους και τη Ντάιζη Ντακ, δηλαδή.


Αχ, μισός πλανήτης παρακάτω και όλα μοιάζουν να είναι αλλιώς. Οι άνθρωποι, οι συνήθειες, οι συμπεριφορές, οι επιλογές και τα ζητούμενά τους. Ναι, τα πολύ βασικά παραμένουν ίδια: να επιβιώσουμε θέλουμε όλοι και ν'αγαπηθούμε. Όμως από εκεί και πέρα, το χάος.


Επειδής δεν μου κάμει καρδιά να σε αφήσω με τίποτις μιζέριες και αμπελοφιλοσοφίες, θα σου χαρίσω μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες που χορεύεται πολύ εδώ στην Κίνα και είμαι βέβαιος πως θα σου συμπληρώσει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την σουρεαλιστική εικόνα. Αν έχεις στο σπίτι πουλερικά, παρακαλώ να απομακρυνθούν από την οθόνη. Να μάθεις την χορογραφία, ποτέ δεν ξεύρεις μήπως και σου χρειαστεί καμιάν ώρα!


Σημείωση: Τα "B-Sides" του πτηνού περιλαμβάνουν σκόρπιες φωτογραφίες, σκέψεις, εντυπώσεις και παραλειπόμενα που δεν χώρεσαν στην ορίτζιναλ ανάρτηση. Και που κανονικά θα έμεναν στο συρτάρι του μπλογκ. Αλλά βρήκαν τρόπο να σκάσουν μύτη και να μοστραριστούν ως αυτοτελές ποστάκι μη-χειρότερα. Για να ιδείς την βασική ανάρτηση ετούτου του "B-Side", πατάς εδώ

3 σχόλια :

  1. Πιγκουίνε μου, λάτρεψα το βίντεο! Έριξα πολύ γέλιο! Δεν έχω δει στη ζωή μου τίποτε πιο σουρεάλ! Να είσαι καλά, πτηνό μου! Πάντα τέτοια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μαθαίνω το χορευτικό, ράβω τα κοστούμια κι επανέρχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. 1ον εγώ θα πάω στην Nanjing? το τραγούδι ωραίας μας το κέρασες αλλά όχι αρκετά πρωτότυπο...θα συνεχίσω να ακούω Khalil Fong και να ονειρεύομαι το δικό μου ταξίδι στη Κίνα. Χάρηκα που βρήκα το blog σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts