Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Nanjing


Όταν έχεις συνηθίσει τη ζωή σου σε άλλες κλίμακες, όταν μετράς την καθημερινότητά σου σε άλλα μεγέθη, τότες η εδώ πραγματικότητα σού φαίνεται συντριπτική.



Διότι και πώς να συγκρίνεις δρόμους όπως η Πανεπιστημίου και η Ερμού, η Τσιμισκή και η Εγνατίας, με έναν δρόμο σαν ετούτον. Πώς να λογίσεις τον εαυτό σου σημαντικό και την ύπαρξή σου αξιοπρόσεκτη, σε μία χώρα σαν κι αυτή.



Βρισκόμαστε στη Σαγκάη, την πολυπληθέστερη πόλη της Κίνας. Την πολυπληθέστερη πόλη του πλανήτη. Και πιο συγκεκριμένα στην περίφημη οδό Nanjing.



Με συνολικό μήκος κοντά στα έξι χιλιόμετρα, η οδός Nanjing είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός δρόμος του κόσμου. Για να σου δώκω μία τάξη μεγέθους, υπολογίζεται πως πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι περιπατούν καθημερινώς εδώ, ενώ κατά μήκος της, θα συναντήσεις τέσσερις στάσεις του μετρό στις οποίες καθ'όλη τη διάρκεια του εικοσιτετραώρου μπαινοβγαίνουν χιλιάδες κόσμου. Αν χαθούμε, χάρηκα που σε γνώρισα και χαβ-ε-νάις-λάιφ.



Επειδής όπως καταλαβαίνεις, δεν περπατιέται εύκολα ολόκληρη, ο περισσότερος κόσμος επιλέγει ένα από τα δύο σκέλη της για να βολτάρει. Και προτιμάει συνήθως το ανατολικό τμήμα της που εκτείνεται χονδρικά από την τεράστια πλατεία του Λαού έως τη θάλασσα και το οποίο είναι στο μεγαλύτερο μέρος του πεζοδρομημένο.



Εδώ χτυπάει η καρδιά της Σαγκάης, μίας πόλης που δύσκολα μπορείς να καταλάβεις και ακόμα δυσκολότερα μπορείς να ισχυριστείς ότι γνωρίζεις -ακόμα κι αν είσαι μόνιμος κάτοικός της. Διότι είναι τόσο εκτεταμένη που θα σου έπαιρνε πάνω από δυοτρεις ζωές για να την περπατήσεις και να τη μάθεις ολόκληρη.



Την πρώτη φορά που διέσχισα την οδό Nanjing, έμοιαζα μάλλον με επαρχιώτη που βρέθηκε ξαφνικά στη μεγαλούπολη. Περπατούσα στο μέσον του πεζοδρόμου, είχα περάσει την τσάντα μου μπροστά και την κρατούσα αγκαλιά με τα δύο μου χέρια, κοιτάζοντας διαρκώς ξωπίσω μου μην τυχόν και με πατήσει κάνα ποδήλατο ή κάνα τραμ μη-χειρότερα και γίνω ταπισερί. Αν είσαι τίποτις αγοραφοβικός, αυτός ο πεζόδρομος είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί. Ναι, χειρότερο και από την παραλία της Βουλιαγμένης, μεσημέρι Κυριακής στις αρχές Ιουλίου ή την εφορία Καλλιθέας τελευταία μέρα υποβολής των φορολογικών δηλώσεων.



Παρότι υπάρχουν κάμποσοι αλλοδαποί (τουρίστες ή άνθρωποι που βρίσκονται εδώ για δουλειά), είναι τόσοι πολλοί οι Κινέζοι που αμέσως ξεχωρίζεις. Και όπως θα διαπιστώσεις, ένας Ευρωπαίος εν τω μέσω της Nanjing γίνεται αυτομάτως στόχος.



Μην πάει το μυαλό σου στο κακό: στην Κίνα δεν νιώθεις γενικά φόβο ότι θα σου επιτεθεί κανείς ή ότι κινδυνεύει η σωματική σου ακεραιότητα. Αλλά σε μία τέτοια πόλη, πολλοί θα προσπαθήσουν να σε πλευρίσουν για να σου πουλήσουν λογής λογής πράματα.



Κατά μήκος της διαδρομής που κάμουμε αυτή τη στιγμή, στο ανατολικό τμήμα της Nanjing, να περιμένεις ότι θα σε πλησιάσουν τουλάχιστον καμιά εικοσαριά τέτοιοι τύποι. Για να σου προτείνουν κλεμμένα iPhones, μαϊμού ρολόγια και φτηνές γυναίκες.



Η πορνεία είναι αρκετά εκτεταμένη και λειτουργεί εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, εφτά ημέρες την εβδομάδα. Η συχνότητα και η επιμονή με την οποία πλησιάζουν εμένα, μαρτυρά πως μάλλον κάνουν μεγάλους τζίρους με τους Ευρωπαίους τουρίστες.



H Nanjing αποτελεί την κεντρική εμπορική οδό της Σαγκάης εδώ και περίπου δύο αιώνες. Στην αρχική της μορφή ήταν πολύ μικρότερη σε μήκος, αλλά όσο μεγάλωνε η πόλη, τόσο επεκτεινόταν κι εκείνη.



Στις αρχές του 20ου αιώνα, η οδός απέκτησε τα πρώτα της πολυκαταστήματα, ενώ αποτέλεσε το σκηνικό πολλών μεγάλων διαδηλώσεων και πολιτικών εξελίξεων στην πολυτάραχη ιστορία της Κίνας.



Στις 23 Αυγούστου του 1937 ένα κινέζικο πολεμικό αεροσκάφος ακολουθώντας μία τρελή πορεία πάνω από την πόλη, έριξε μία βόμβα σε κεντρικό σημείο της Nanjing, σκοτώνοντας 612 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους πεντακόσιους.



Ο λόγος που έριξε τη βόμβα είναι πως το καταδίωκαν στον αέρα, γιαπωνέζικα αεροσκάφη και ο Κινέζος πιλότος για να αλαφρώσει το φορτίο τού δικού του σκάφους, απεφάσισε να απαλλαγεί από τη βόμβα. Τζιμάνι ο πιλότος.



Σήμερις, εδώ στην Nanjing τα καταστήματα είναι αμέτρητα και είναι ανθρωπίνως αδύνατο να τα επισκεφθείς όλα σε μία μέρα.



Και Άπλ στορ διαθέτουμε και Σάμσουνγκ και Σόνι. Και ο Γιώργος ο Αρμάνης έχει κατάστημα εδώ και η Γκούτσι και ο Λουί Βουιτόν. Επομένως όρεξη νάχεις και γιομάτο πορτοφόλι.



Ετούτη η χώρα, η απίθανα ανεξάντλητη, έχει μόλις ανακαλύψει την κατανάλωση. Και η στέρηση όλων των προηγούμενων χρόνων μετατρέπεται σε μία αδηφάγο μανία. Ιδίως για είδη πολυτελείας, κοινωνικού στάτους και κραυγαλέας ξιπασιάς. Σε μία χώρα που μέχρι πρότινος γυναίκες και άντρες ντύνονταν με ομοιόμορφες στολές εργασίας.



Το βλέπεις στις μπουτίκ της Gucci και στο Apple Store. Και συνειδητοποιείς πως παρότι το μέσο εισόδημα εξακολουθεί να είναι αρκετά κάτω από τα 20.000 δολάρια ετησίως, η Κίνα διαθέτει πλέον πολλούς -πάρα, μα πάρα πολλούς- πλούσιους. Πάνω από δύο εκατομμύρια είναι οι Κινέζοι εκατομμυριούχοι και ο αριθμός τους αυξάνει με απίθανους ρυθμούς. Άσε το θείο και πιάσε το Τζόκερ.



Πέραν πάντως των μεγάλων διεθνών επωνυμιών που ξεύρεις και εμπιστεύεσαι, θα αντιμετωπίσεις με αρκετά μεγάλη επιφύλαξη τις κάμποσες λόκαλ επωνυμίες που δεν έχεις ματακούσει. Διότι η μάλλον φτηνιάρικη αισθητική και η χαμηλή πχιότητα των προϊόντων που διαθέτουν, φρενάρουν τις όποιες διαθέσεις σου για αχαλίνωτο σόπινγκ.



Εντούτοις η επίσκεψη στα μεγάλα κινέζικα πολυκαταστήματα μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για πολλές και ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις. Για τα πώς και τα γιατί μιας στραμπουλιγμένης κοινωνίας. Που ζει ανάμεσα στον κομμουνιστικό απολυταρχισμό (εκλογές γιοκ, εφημερίδες και κανάλια ελεγχόμενα αυστηρά από την κυβέρνηση), τον οικονομικό φιλελευθερισμό και μία σχεδόν νοσηρή επιδίωξη της αυτοπραγμάτωσης μέσω της υλικής ευδαιμονίας.



Μία κάπως περίεργη περίπτωση είναι για παράδειγμα, ετούτο το πολυκατάστημα με παιδικά είδη. Αχανείς όροφοι με Μπάρμπι και Τρανσφόρμερς και τσιμπιδάκια με καρδούλες και σεντονάκια με την Σέιλορμουν και κινεζογιαπωνέζικους χαρακτήρες ανάμεσα στο γούτσου-γούτσου και το σκιαχτικά γκροτέσκο.


Άφυλα μωρά με τεράστια μάτια και βλεφαρίδες.


Τσάντες-ζωάκια, καπέλα, γυαλιά.



Πλαστικές σαγιονάρες με μουσούδες, αυτιά και κεραίες.



Φτηνιάρικα παιχνίδια με διαστημικούς ήρωες και μεταλλαγμένα τέρατα.



Κουκλάκια από κινούμενα σχέδια που βλέπαμε στη Δύση πριν τριάντα και σαράντα χρόνια και που κάμουν ακόμα επιτυχία εδώ. Όπως οι "φίλοι μας οι Μόντσιτσί" που τους ενθυμούμαι από τα δικά μου τα μικράτα, στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα.


Αλλά και κακόγουστα ρούχα διαθέτομεν. Με γιρλάντες, σχεδιάκια και φιούμπες.



Συνολάκια για κάθε περίσταση της μικράς Τζου Τζου Κα. Για το παιχνίδι, το σχολείο, τη βόλτα, τη νυχτερινή έξοδο.



Ναι, η αισθητική είναι Τζάμπο και η βάση είναι συνήθως το πολυεστέρ και τα εντελώς συνθετικά υλικά. Που σημαίνει ότι με είκοσι-τριάντα ευρώ, φτιάχνεις αστραφτερή γκαρνταρόμπα και σε ζηλεύουν όλες οι φίλες σου στο σχολείο.



Και όχι, το εντελώς σούρεαλ δεν είναι μονάχα η κακογουστιά στις κούκλες ή τα αποκεφαλισμένα μανεκιέν, αλλά και το γεγονός ότι όλα έχουν δυτικά χαρακτηριστικά προσώπου και κατάξανθα μαλλιά.


Αν και η πιο προχώ κούκλα, σε περιμένει στα βρεφικά. Τα βράδια, με το που αδειάζει το κατάστημα από κόσμο και κλείνουν τα φώτα, φλέγονται τα μάτια της, αρπάζει το κουζινομάχαιρο, επιτίθεται με βία στους Μοντσιτσί και ξεμαλλιάζει τις Μπάρμπι.



Ναι, τα αξιολάτρευτα Κινεζάκια είναι το επίκεντρο της κατανάλωσης. Με δεδομένη την πολιτική του ενός παιδιού ανά οικογένεια (που μόλις προσφάτως άρχισε να εγκαταλείπεται), αυτό το ένα και μονάκριβο τέκνο αποτελεί τον πυρήνα και το καύχημα του κάθε σπιτιού. Και όπως καταλαβαίνεις, δεν του χαλάμε χατήρι και το έχουμε στα ώπα-ώπα.



Καλά το έπιασες το υπονοούμενο: τα παιδάκια στην Κίνα είναι αφόρητα, κακομαθημένα, δεν έχουν τρόπους και ζητάνε συνέχεια. Με λαιμαργία και επιτακτικότητα. Το παιχνίδι, το φαγητό, την προσοχή. Εκνευριστικά και ακατάπαυστα. Αυτή είναι η νέα γενιά της υπερδύναμης του 21ου αιώνα: μία γενιά που ντύνεται με ρούχα που εδώ βρίσκουμε στα καλάθια και τα πανηγύρια των εκκλησιών, παίζει με φτηνιάρικα παιχνίδια, τρώει μετά μανίας σοκολάτες και χάμπουργκερς (που δεν είχαν οι γονείς τους) και μπορεί μεν να διαθέτει προοπτικές για ακόμα μεγαλύτερη ευημερία, αλλά φοβούμαι πως στερείται εντελώς την προοπτική μίας κάποιας καλλιέργειας. Όχι μόρφωσης: καλλιέργειας!



Το αισθάνεσαι πολύ έντονα εδώ στην οδό Nanjing. Πως βρίσκεσαι σε μία κοινωνία ιδιόμορφη. Μία κοινωνία που έκαμε ένα σπασμωδικό άλμα από την απόλυτη φτώχεια και την ισοπέδωση του κομμουνιστικού αυταρχισμού σε μία περίεργη κατάσταση μαζικής αστικοποίησης. Χωρίς να μεσολαβήσουν τα ενδιάμεσα στάδια που στη Δύση βοήθησαν σε έναν κάποιο εξευγενισμό των κοινωνιών και έδωκαν το περιθώριο αντίστασης στη χυδαιότητα της κατανάλωσης.


Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μία χώρα που παραμένει κομμουνιστική. Ίσως και να συμβαίνουν ακριβώς γιατί η χώρα παραμένει κομμουνιστική. Θα μου πεις τώρα ότι αυτό δεν είναι πραγματικός κομμουνισμός (κατά το "ο Σύριζα δεν είναι πραγματική Αριστερά") και εγώ θα σου απαντήσω ότι είναι εντελώς πραγματικός για όποιον δοκιμάζει για παράδειγμα να εκφράσει αντίθετη γνώμη δημοσίως ή να πάει κόντρα στην κεντρική κρατική εξουσία.  Αλλά αυτό είναι μία μεγάλη συζήτηση και θα την κάμουμε άλλη ώρα σε άλλο μέρος -δεν θέλω να δώσουμε και δικαιώματα καταμεσίς της Σαγκάης και ενόσω μας παρακολουθούν τα όργανα της τάξης.


Ο ήλιος δύει και τα πρώτα φώτα ανάβουν στον οδό Nanjing.



Σύντομα, το τριγύρω σου μετατρέπεται σε ένα κατάφωτο λούνα παρκ με επιγραφές νέον και γιγαντο-οθόνες με διαφημίσεις. Αρχίζει να ψιχαλίζει. Η αίσθηση είναι ότι δεν πέφτει βροχή, αλλά μάλλον υγρασία. Που κολλάει απάνου σου με τη ζέστη και τον ιδρώτα.


Τα ψηλά, ογκώδη κτήρια αστράφτουν και χρωματίζουν τη νύχτα.


Η κίνηση αρχίζει κάπως να χαλαρώνει. Δεν σταματά -ποτέ δεν σταματά- αλλά κάπως χαλαρώνει.


Σε κάποιο σημείο της οδού Nanjing, κάποιος έχει στήσει ένα κασετόφωνο και ακούγεται δυνατά μουσική. Πολλοί διερχόμενοι πλησιάζουν προς την κατεύθυνση της μουσικής όπως τα έντομα έλκονται από μία πηγή φωτός μέσα στο σκοτάδι. Και αρχίζουν να χορεύουν. Είναι ένα φαινόμενο πολύ συχνό στις πλατείες και τους δρόμους της Κίνας. Αυτοί οι ακατάληπτοι άνθρωποι που τόσο δύσκολα σου γίνονται συμπαθείς, έρχονται εδώ να σε εκπλήξουν. Αποκαλύπτοντας μία όψη τους σχεδόν παιδική και αθώα. Ζευγάρια λικνίζονται σαν να υπνοβατούν. Σαν να υποδύονται ξαφνικά κάποιους ρόλους σε προσυμφωνημένη χορογραφία.


Η βροχή δυναμώνει, περισσότερες ομπρέλες ανοίγουν, άνθρωποι βρεγμένοι μέχρι το κόκκαλο τρέχουν να προστατευτούν κάτω από κάποιο στέγαστρο.


Αυτή η κάθετη, ημι-τροπική, βαριά και πνιγηρή βροχή έρχεται να υπενθυμίσει στην γιγάντια πόλη, ποιος έχει το πάνω χέρι. Ποιος κάμει -ακόμα τουλάχιστον- κουμάντο.


Κοιτάζω τα κτήρια, τους δρόμους, τα φώτα, τις αντανακλάσεις. Τις μυριάδες ανθρώπινες σκιές που κινούνται η καθεμιά στην κατεύθυνσή της. Αυτούς τους κουραστικούς στο μάτι πίνακες της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.


Και σκέφτομαι πόσο πολύ αυτός ο κόσμος -ο μικρός, απέραντος κόσμος μας- έχει γίνει συνάμα φτηνός και ακριβός, όμορφος και άσχημος, δίκαιος και χυδαίος.


Και πόσο προφανή είναι τα λάθη μας και τα σωστά μας. Δυο βήματα πίσω να κάμεις και σου γίνονται απολύτως προφανή. Και τα λάθη μας και τα σωστά μας. Όλα θα τα λουστούμε, να ξεύρεις. Όλα. Σαν βροχή θα πέσουν απάνου στα κεφάλια μας. Σαν αυτές τις κάθετες, ημι-τροπικές, βαριές και πνιγηρές βροχές. Που πέφτουν όχι για να σε ποτίσουν, αλλά για να σε δαμάσουν και να σε τιμωρήσουν.


ΥΓ. Κάθε φορά που γυρνάω από μέρη σαν ετούτο στην Ελλάδα, συνειδητοποιώ πόσο μικρή είναι η χώρα μας και πόσο περιθωριακής σημασίας σε αυτό το παγκόσμιο περιβάλλον. Τις πρώτες μέρες πίσω στην Αθήνα, όλα μου φαίνονται λίγα: οι άνθρωποι στο δρόμο ελάχιστοι (καμία σχέση με τα μιλιούνια που σουλατσάρουν ακόμα και στο τελευταίο στενάκι πόλεων όπως η Σαγκάη), τα κτήρια μικροσκοπικά σε σχέση με τους ουρανοξύστες, οι ήχοι λιγότερο εκκωφαντικοί, η ζωή πιο απλή και επίπεδη. Και σκέφτομαι πως -δυστυχώς ή ευτυχώς- οι περισσότεροι άνθρωποι στην καθημερινότητά μου ή και παραπέρα από αυτήν, δεν έχουν μήτε εικόνα, μήτε εμπειρία του κόσμου στον οποίον ζούμε. Διότι μία και μόνο στιγμή στον πεζόδρομο της Nanjing αρκεί για να καταλάβεις τις διαστάσεις του κάδρου, μέσα στο οποίο βρισκόμαστε κι εγώ κι εσύ και όλοι. Κι είναι ένα κάδρο σύνθετο και πολύ πιο περίπλοκο απ'όσο τυχόν υποψιαζόμαστε, διαβάζοντας κάποιες στατιστικές ή κοιτάζοντας το χάρτη στο Google Maps. Ένα κάδρο που όσες περισσότερες πινελιές του καταλαβαίνεις, τόσο περισσότερο θαρρώ πως ωφελείσαι. Τόσο περισσότερο ανησυχείς. Και αντιλαμβάνεσαι τα του μικρόκοσμού σου, αλλιώτικα. Νομίζω λίγο πιο ξεκάθαρα. 

10 σχόλια :

  1. Ξέρεις πτηνό, θα θελα να την περπατήσω την οδό αυτή, με ξύνει η περιέργεια για το ξένο, για το άγνωστο, άσχετα αν είναι όμορφο ή όχι. Και ναι, πρέπει επιτέλους να κατανοήσουμε πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος και να χαμογαλάσουμε ταπεινά στο μέγεθός του

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάι ντίαρ Τρεμενς, πολλές φορές το όμορφο δεν είναι και πάρα πολύ ενδιαφέρον. Αντίθετα, σε μέρη σαν ετούτο -ανάμεσα στα αψηλά τα κτήρια και τα μιλιούνια των Κινέζων- μπορεί κανείς να καταλήξει σε σπουδαία και χρήσιμα συμπεράσματα για τη ζωή και τον κόσμο.

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  2. Καλαμιά στον κάμπο22 Ιουν 2017, 8:04:00 μ.μ.

    Πόσο καλά το αποτύπωσες στο υστερόγραφό σου, ότι δεν είμαστε ούτε το κέντρο ούτε ο ομφαλός της γής. Μια ανεπαίσθητη κουκίδα στον παγκόσμιο χάρτη αλλά εμείς πιστεύουμε ακράδαντα ότι είμαστε τεράστιοι, σημαντικοί και αναντικατάστατοι τόσο, ώστε όλη η πλάση να έχει συνωμοτήσει για να μας καταστρέψει και να μας αφανίσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ πόσο πολύ θα άλλαζε η γνώμη μας για τον κόσμο και για τους εαυτούς μας, αν είχαμε αίσθηση κι αντίληψη του πόσο μικροί και λίγοι είμαστε. Και πόσο αφελείς είναι οι δικές μας οι ομφαλοσκοπικές αναλύσεις.

      Την καλημέρα μου, καλή μου Καλαμιά!

      Διαγραφή
  3. Να είσαι πάντα καλά, φίλτατο πτηνό και να με ταξιδεύεις κι εμένα, πού τώρα τελευταία ούτε από το Άργος στο Ναύπλιο δεν καταφέρνω να πάω!
    Από την άλλη, δεν ξέρω αν θα ήθελα να βρεθώ σε έναν τόσο πολυσύχναστο δρόμο...
    Εκτός κι αν ο κ. Μήτσος (το στεφάνι μου) μου έδινε την πιστωτική του και μου έλεγε "Μπες σ' αυτό το απλ στορ και βγες όποια μέρα θέλεις"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό με την ανλίμιτεντ πιστωτική και το Άπλ Στορ είναι μία μόνιμη φαντασίωσή μου! Πτηνό εντελώς ευάλωτο στη σαγήνη των προϊόντων με το μήλο.
      Όσο για το Άργος και το Ναύπλιο, είναι πόλεις που αγαπώ (για διαφορετικούς λόγους) και πολύ σε φθονώ πούχεις τη δυνατότητα να κάμεις σουρταφέρτα ανάμεσά τους.

      Την καλημέρα μου, καλή μου Αρτίστα!

      Διαγραφή
  4. Πιγκουίνε μου, αυτό δεν είναι ανάρτηση, είναι σωστό οδοιπορικό στη Σαγκάη! Μπράβο σου. Πραγματικά υπέροχο. Έμαθα πράγματα που δεν γνώριζα, που υποψιαζόμουν αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει. Άλλος πολιτισμός, διαφορετικοί άνθρωποι, άλλο στυλ ζωής. Και όμως όλοι μας πολίτες της γης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ και φανταστείς ότι περιοριστήκαμε στο πιο κεντρικό και εμπορικό κομμάτι της πόλης. Πού να σε πάω σε επιμέρους γειτονιές και να σε σουρτουκέψω σε στενά δρομάκια και χαωτικούς λαβύρινθους σπιτιών. Υπόσχομαι να το κάμω κάποια στιγμή, είμαι βέβαιος ότι θα το βρεις ενδιαφέρον!

      Την καλημέρα μου, καλή μου Μία!

      Διαγραφή
  5. για να πω την αλήθεια όταν βλεπω τέτοια κείμενα τα απορίπτωη κυρίως επειδή ζηλεύω...αλλά δεν μπορώ να ανισταθώ στη Σανγκάη, με καλεί η ρουφιάνα, θέλω να τη δώ
    να γευτώ τον μολισμένο αέρα της, να φωτογραφηθώ μπροστά στους ουρανοξύστες που τους καλύπτει η αιθαλομίχλη να βρω εκείνο το ξύλινο κτίριο που πουλάει μόνο dumblings...
    πολύ ωραίο κείμενο και πολύ καλή παρουσίαση και εδώ και στο bsie πάνω κάτω έτι είναι η κίνα..ή αυτά που ξέρω γι αυτήν τουλάχιστόν. κρίμα που αργησα να βρω το blog σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να την εδείς την άτιμη, αφού τη θέλεις τόσο! Άλλωστε σε πόλεις όπως η Σαγκάη, καταλαβαίνει κανείς καλύτερα τον κόσμο και καταπίνει τις διάφορες βεβαιότητες που έχει για τη ζωή, την παγκοσμιοποίηση, το γιούνιβερς.

      Την καλημέρα μου, Erisadesu.

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts