Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Georgetown


Χελόου ντάρλινγκ. Δεν πιστεύω να δυσκολεύτηκες να το βρεις. Στο είπα ότι είναι βέρι ίζι! Χρυσός τρούλος, γιου καν'τ μις ιτ. Στη συμβολή της M Street και της Wisconsin Avenue. Βέρι κεντρικό σημείο. Μίτινγκ πόιντ, πώς το λέτε στο Ελλάντα; 


Λοιπόν λέγε τί θέλεις να κάνουμε. Σκεφτόμουν να σε πάω μία βόλτα αράουντ να σου δείξω τα κατατόπια -πρώτη φορά έρχεσαι στο Georgetown; Α, πολύ θα σου αρέσει! Βέρι ίζι-γκόινγκ μέρος. Και άπερ-κλας. Δεν είμαστε τίποτις τυχαίοι εδώ, ντάρλινγκ. 


Διοικητικά ανήκουμε στο Ντι-Σι. Στην Ουάσινγκτον ντε. Κάνα μισάωρο με σαράντα λεπτά περπάτημα από εδώ και βρίσκεσαι στον Λευκό Οίκο να χαιρετίσεις τη Μελάνια. Βέρι σικ λέιντι, ντάρλινγκ -μεγάλη η θυσία να κοιμάσαι καθημερινώς δίπλα στον Ντόναλντ -μπορεί να στο βεβαιώσει και η Νταίζη Ντακ.


Αυτοί εδώ είναι οι πολύ κεντρικοί μας δρόμοι. Τουβλάκι, καθαριότητα, όμορφες μπουτίκ, φάνσι ρέστοραντς εντ στάιλις πίπολ. Στο είπα ότι είναι ανεβασμένο το επίπεδο. Εισοδηματικά βρίσκεσαι σε μία από τις πιο πρίβιλετζντ περιοχές σε ολόκληρο το Αμέρικα.



Και είμαστε χαρακτηρισμένοι και με βούλα, ως χιστόρικ νέιμπαρχουντ. Με βέρι όλντ μπίλντινγκς από τον 18ο και 19ο αιώνα που τα προσέχουμε και τα συντηρούμε και τα θαυμάζουμε. Άι νόου, ότι εσείς οι Γιουροπίανς είστε βέρι σνομπ με το δικό μας το χίστορι, διότι είστε και καλά κάποια σέντσουρις παλαιότεροι, αλλά εμείς είμαστε βέρι πράουντ για αυτά που έχουμε και καθόλου δεν πτοούμαστε με τις ειρωνίες σας. Ξίδι, ντάρλινγκ.



Αυτό για παράδειγμα είναι το Old Stone House. Που χτίστηκε το 1795 -χάου κουλ ιζ δατ; Σήμερα είναι μουσείο και ανήκει στο National Park Service. Ένας ρέιντζερ αναλαμβάνει να σε ξεναγήσει στους χώρους και να θαυμάσεις την κουζίνα και τα δωμάτια από κοντά -όχι πάουερ ρέιντζερ, σκέτος ρέιντζερ: σιγά μην σε ξεναγούσε και Χελωνονιντζάκι.


Λίγο πιο κάτω βρίσκεται το εμπορικό μας κέντρο που στεγάζεται σε ένα εντυπωσιακό κόμπλεξ από κτήρια που ενώνονται με εσωτερικά αίθρια και γέφυρες. Ογδόντα εκατομμύρια, μας στοίχισε η σχετικά πρόσφατη ανακαίνισή του και αποτελεί στολίδι της περιοχής. Εδώ στο Ντι-Σι, δεν τα τσιγκουνευόμαστε τα ντόλαρς. Εν προκειμένω, κάποια προήλθαν από το φέντεραλ μπάτζετ, τα περισσότερα όμως από ιδιώτες επενδυτές. Κάτι τέτοια πρότζεκτς ολοκληρώνονται βέρι κουίκλι και παραδίδονται προς εμπορική εκμπετάλλευση πριν το πολυκαταλάβεις. Γιου νόου, θέσεις εργασίας, μπίζνεσες, πρόφιτς, φρι-μάρκετ, κάπιταλιζμ!


Κι αν αναρωτιέσαι τί υπήρχε χίαρ πριν έρθουνε οι άποικοι, έχω να σου πω στόρι με ινδιάνους, άλογα και σπλάτερ ανατροπές. Στο σημείο που βρίσκεται τουντέι αυτή η γειτονιά, εδώ στο βορειότερο πλωτό σημείο του ποταμού Πότομακ, υπήρχε κάποτες ένα ινδιάνικο χωριό της φυλής των Nacotchtank. Ο πρώτος που ήρθε σε επαφή μαζί τους ήταν ο Κάπτεν Τζον Σμιθ, που τον καλοϋποδέχτηκαν οι Ινδιάνοι και τον εφίλεψαν -γιες, τα έχουμε διδαχθεί αυτά στο σκουλ στο τσάπτερ "έινσιεντ χίστορι".


Αλλά παρά το καλό φέρστ ιμπρέσιον που έκαμε ο Σμιθ, η συνέχεια των επαφών δεν ήταν το ίδιο ευτυχής: δε γουάιτ πίπολ επανήλθαν μερικά χρόνια αργότερα με πιο άγριες διαθέσεις υπό τον Κάπτεν Χένρι Φλιτ, ο οποίος σκότωσε μερικούς Nacotchtank και κατέκαψε το χωριό τους -ναι, τον ελές και κάθαρμα, αν και δεν είναι καθόλου πολίτικαλ κορέκτ! 


Όπως καταλαβαίνεις, οι Nacotchtank (θα ήθελα να ήμουν από μια πλευρά να σε δω πώς το προφέρεις) κάπνισαν την πίπα του πολέμου, έβαλαν το φτερό τους ανάποδα και αντεπιτέθηκαν, παίρνοντας όμηρο τον Χένρι Φλιτ, ο οποίος έμεινε μαζί τους πέντε χρόνια, αλλά καθόλου δεν κακοπέρασε και επιπλέον έμαθε και Ινδιάνικα -όχι σε επίπεδο Σορμπόν Ντε, αλλά εντάξει συνεννοείτο. Και το επισημαίνω για να δεις τι μεγάλες καρδιές που ήταν οι Nacotchtank.


Αλλά τί τα θες; Είχανε πολύ κακό τέλος, διότι προσεβλήθησαν από τις μεταδοτικές ασθένειες που τους έφεραν δε γουάιτ πίπολ και αρρώστησαν σχεδόν όλοι. Εντέλει -και θα σου το πω με όσο πιο πολίτικαλ κορέκτ τρόπο μπορώ- δεν έμεινε φτερό.


Όμως αυτά είναι βέρι ολντ στόρις. Και τα θυμόμαστε εδώ στο Ντι-Σι, με ύφος απολογητικό και κομματάκι υποκριτικό -αν και για να λέμε και του στραβού το δίκιο, όχι λιγότερο ή περισσότερο υποκριτικό από όσο αντιμετωπίζετε κι εσείς οι υπόλοιποι λαοί τις μαύρες σελίδες της ιστορίας σας. Τρουθ χερτς, ντάρλινγκ.


Σου έπιασα τη συζήτηση και μήτε που ρώτησα αν θέλεις κάτι να σε κεράσω! Μήπως θα ήθελες φρόουζεν γιόγκαρτ; Ή καμία γκρικ σάλαντ; Το γκρικ φουντ έχει γίνει αρκετά της μοδός τα τελευταία χρόνια εδώ και ευτυχώς ξεπεράσαμε τη φάση Ακρόπολις-μουζάκα-Σαντορίνη-Ζόρμπας των παλαιών και άθλιων ελληνικών εστιατορίων και είμαστε σε πιο γκουρμέ καταστάσεις. Αλλά τί λέω; Χελόου, εσύ είναι από Ελλάντα, δεν θα σε πάω να φας γκρικ φουντ! Έχουμε μεξικάνικα ρέστοραντς και ασιατικά και αργεντίνικα και βεβαίως κλασική αμερικάνικη κουζίνα: ντελίσιους μπέργκερς! Είμαστε βέρι πράουντ για τα μπέργκερς μας, ντάρλινγκ!



Εκτός από εστιατόρια και εμπορικά καταστήματα, διαθέτουμε και κανάλι -όχι τέλεβίζιον τσάνελ: γουότερ τσάνελ! Το λένε Chesapeake Camp Ohio Canal και κατασκευάστηκε το 1828 για να ενώνει το Georgetown με το Cumberland στο γειτονικό Μέριλαντ.


Και πράγματι η ζωή εδώ στο Georgetown, την πιο ειδυλλιακή γειτονιά της Ουάσινγκτον, κυλάει ήρεμα, σαν το νερό σε ετούτο το κανάλι.


Για να πάρεις μία καλύτερη εικόνα, έλα στους πίσω δρόμους που βρίσκεται η οικιστική ζώνη. Τα χάουζες! Έχουμε ξύλινα χάουζες, έχουμε πέτρινα χάουζες (αν είχαμε και αχυρένια χάουζες, θα ήμασταν τα τρία γουρουνάκια, ντάρλινγκ) και όλα είναι καλαίσθητα με τους μικρούς κηπάκους τους και τις πίσω αυλές τους.


Και μην τα βλέπεις έτσι λιτά και απέριττα: μέσα είναι βέρι μοντέρνα, εξοπλισμένα με συσκευές τελευταίας τεχνολογίας και επιπλωμένα με γούστο από ειδικούς ιντίριορ ντιζάινερς.



Διότι δεν ξέρω αν σου το επισήμανα ντάρλινγκ, αλλά έχουμε λεφτά εμείς εδώ. Και γενικά όταν θέλουμε να κάνουμε κάτι, το αναθέτουμε: βαρέθηκες την μουσταρδί τη ντουλάπα και θέλεις μία ανανέωση στο σπίτι σου; Καλείς τον ιντίριορ ντιζάινερ. Θέλεις να παντρευτείς, αλλά βαριέσαι να διαλέγεις ντεκορέισον και να δοκιμάζεις τούρτες γάμου; Καλείς τον γουέντινγκ πλάνερ. Απεφάσισες ν'απαλλαγείς από την κοιλιά σου και ν'αποκτήσεις σιξ-πακ; Καλείς τον πέρσοναλ τρέινερ. Σε έπιασαν τα υπαρξιακά σου και θέλεις να βρεις ένα πέρποουζ στη ζωή; Καλείς τον κόουτσινγκ κάνσελορ. Βλέπεις φαντάσματα στο μπάνιο ή απλώς θέλεις να αλλάξεις το φενγκ σούι σου; Καλείς τον σπιρίτσουαλ σπέσιαλιστ. Α, οργανωμένα πράγματα, γουι'β γκατ ε σίστεμ!


Η ζωή στη Georgetown είναι σαν αμερικάνικο σίτκομ. Χαμογελαστές οικογένειες με βέρι σαξεσφουλ φάδερς που είναι υψηλόβαθμοι στέιτ όφισερς ή δικηγόροι ή στρατιωτικοί και οδηγούν ακριβά αμάξια, βέρι σαξέσφουλ μάδερς που είναι μεσίτριες ή γκαλερίστες ή επαγγελματίες γιουτιούμπερς με κανάλι για συμβουλές ομορφιάς και βέρι χάπι τσίλντρεν που πηγαίνουν σε ιδιωτικά σχολεία ντυμένα με ειδικές στολές και τη φιλοδοξία όταν μεγαλώσουν να βγάζουν περισσότερα λεφτά από τους γονείς τους.


Δις ιζ δε αμέρικαν ντριμ, νταρλινγκ! Πασπαλισμένο με γιόγκα, πλαστικές επεμβάσεις, μπότοξ, τρόφι γουάιβς και βετζετέριαν ντάιετς. Με καλοσιδερωμένα πουκάμισα από τα χεράκια της λατίνας παραδουλεύτρας. Με καλοχτενισμένα παιδάκια που συνοδεύουν τους γονείς τους στην εκκλησία έβρι Σάντεϊ. Με έτοιμα γεύματα στο μάικρο-γουέιβ. Με αστραφτερά χαμόγελα συστηματικής λεύκανσης. Με διήμερες αποδράσεις σε ακριβά σπα. Με διακοπές σε ολ-ινκλούσιβ ρισόρτς της Καραϊβικής.



Και βεβαίως με σεβασμό στους θεσμούς, τους κανόνες, το σύστημα. Διότι εμείς είμαστε το σύστημα, ντάρλινγκ. Εμείς είμαστε η νομενκλατούρα, εδώ στο Georgetown.


Οκ, θα σου το παραδεχτώ: πίσω από τα γουάντερφουλ παρτέρια και τις ιμπρέσιβ προσόψεις, κρύβονται και κάμποσα μυστικά. Προβληματικές σχέσεις, επεισοδιακά διαζύγια, κακομαθημένοι έφηβοι, οικονομικά σκάνδαλα, καταχρήσεις, διαφθορά και κυβερνητική διαπλοκή. Άνθρωποι είμαστε κι εμείς, νταρλινγκ: όσο καλός κι αν είναι ο πλαστικός σου, δεν είναι βέβαιον ότι θα μείνει το φρύδι σου στη θέση του αν τόχει αποφασίσει να πάρει τον κατήφορο.


Αλλά έχουμε μάθει να προσαρμοζόμαστε, ντάρλινγκ. Από τον Ρέιγκαν στον Μπους, από τον Κλίντον στον Ομπάμα, καταλαβαίνεις πως έχουνε δει πολλά τα ματάκια μας. Και τώρα με τον Ντόναλντ, τί να σου πω, δεν τον εθέλαμε αλλά με έναν τρόπο συμβιβαστήκαμε. Αφού αυτήν την εκτόνωση επέλεξε η βαθιά Αμερική του Νότου, της Αλαμπάμα, της Λουιζιάνα και του Μισισιπί, θα τον ανεχτούμε. Και τη Μελάνια και την Ιβάνκα και την πορτοκαλί χαίτη του.


Όχι δεν αλλάζουν έτσι εύκολα τα πράγματα στη Georgetown, εδώ στο Ντι Σι. Οι κήποι παραμένουν φροντισμένοι, οι δρόμοι παραμένουν ειδυλλιακοί, η ζωή παραμένει οργανωμένη και άνετη.



Κι αν τυχόν σου εδίδετο η ευκαιρία, θα ήσουν τρελός να μην έρθεις να μείνεις σε κάποιο από αυτά τα υπέροχα σπίτια για να απολαύσεις τη δική μας εκδοχή της ευζωίας. Των δυνατοτήτων, των ευκαιριών, των προνομίων.


Να μοσχοβολάει η πόρτα σου από τα λουλούδια. Να σε περιμένει η εφημερίδα στο κατώφλι κάθε πρωί. Να καλημερίζεσαι με τους γείτονες. Να κάμεις τζόκινγκ στο πάρκο μαζί με τον χρηματιστή σου και τον δικηγόρο σου. Να ασχολείσαι με τον μοντελισμό και να πηγαίνεις με τους φίλους σου για γκολφ. Να βλέπεις πως η επένδυση που έκανες στις σπουδές σου αποδίδει σε πενταψήφιες μηνιαίες απολαβές. Να ξεύρεις πως μετά τη συνταξιοδότησή σου, θα ασχολείσαι με τα χόμπις σου και τους περιπάτους σε εκείνο το υπέροχο σπιτάκι που αγόρασες στη Νέα Αγγλία.


Είναι πολλοί εκείνοι που κοιμούνται με το αμερικανικό όνειρο. Είμαστε λίγοι αυτοί που ξυπνάμε και το ζούμε. Κι αν είναι πολύ μακριά η δική σου πραγματικότητα στο Ελλάντα της ατελείωτης κρίσης από τη δικιά μας την πραγματικότητα ντάρλινγκ, ειλικρινά άι αμ βέρι σόρι: θα κάμω για εσένα ένα τσάριτι ντανς, ένα πετίσιον να μαζέψω υπογραφές, μία εκδήλωση στη λόκαλ ευαγγελική εκκλησία, ένα ποστ στο πέρσοναλ μπλογκ μου να ευαισθητοποιήσω το κομιούνιτι. Αλλά να χαρείς, όχι αυτόν τον μήνα, διότι έχω υποσχεθεί να βοηθήσω τη θαλάσσια ιγκουάνα των Νησιών Γκαλαπάγκος που απειλείται με εξαφάνιση. Μη μου πεις πως απειλείσαι άμεσα με εξαφάνιση και δεν μπορείς να περιμένεις ως τον επόμενο μήνα, διότι πολύ θα στενοχωρηθώ ντάρλινγκ.

8 σχόλια :

  1. Καλησπέρα ντάρλινγκ! Πολύ όμορφη η Georgetown. Με τα σπίτια της, τους κήπους της και τους δρόμους της. Όλα τόσο φροντισμένα και καθαρά! Πολύ όμορφο το αμέρικαν ντριμ για όποιον καταφέρει και το πετύχει. Όμως μήπως η ζωή τους είναι τελικά παντελώς ρηχή; Θα μου πεις βέβαια τουλάχιστον αυτοί ζουν μέσα στην πολυτέλεια, σε αντίθεση με μας που και ρηχοί είμαστε (η πλειοψηφία μας τουλάχιστον) και μίζερα ζούμε!
    Φιλιά πολλά πιγκουινάκι! Μας έλειψες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στο σημείο που έχουμε φθάσει, Ραπουνζέλ, έχω πια φθάσει να εκτιμώ πάρα πολύ αυτά τα φαινομενικά απλά πράγματα, όπως οι φροντισμένοι κήποι, τα καθαρά πεζοδρόμια και τα συμμετρικά τουβλάκια.

      Την καλησπέρα μου ντάρλινγκ!

      Διαγραφή
  2. Καλησπερα Πιγκουινε!Δεν ειμαι σιγουρη οτι μου σρεσε η Georgetown...!Πολυ τουβλακι πολυ πρασινο πολλα λουλουδια πολυ ερημια..!Το κειμενο σου ομως οπως παντα ειναι υπεροχο..!!!😊

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι όμως είναι θαυμάσια η Georgetown, Μαρία μου: σαν σκηνικό ταινίας. Και αρκετά ζωντανή -απλώς επέλεξα εγώ να δείξω εδώ τους ήσυχους δρόμους στις παραπίσω γειτονιές και δεν στάθηκα στο εμπορικό της κέντρο. Αυτή η οργανωμένη ζωή είναι δυστυχώς πολύ μακριά από τη δική μας πραγματικότητα!

      Την καλησπέρα μου ντάρλινγκ!

      Διαγραφή
  3. Aαααα εντυπωσιάστηκα η μικρομεσαία Ελληνίδα! Αυτό είναι όντως το... Αμερικανικό Όνειρο του κάθε ανθρώπου ανά την υφήλιο που ονειρεύεται να μεταναστεύσει (και να κάνει την τύχη του βεβαίως) στην Αμερική.
    Άσε που μου αρέσουν και τα τουβλόσπιτα ;)

    Ευχαριστώ για το ταξίδι (για άλλη μία φορά) Πιγκουίνε! Καλό μήνα να έχεις! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμ εμένα δεν μου αρέσουνε νομίζεις; Τα λατρεύω τα τουβλόσπιτα!!
      Αχ πόσο πολύ θα συμφωνήσω λοιπόν κι εγώ (ο μικρομεσαίος πτηνός) με τα λεγόμενά σου!

      Την καλησπέρα μου ντάρλινγκ!

      Διαγραφή
  4. Πιγκουίνε, πολύ μας έλειψες, να το ξέρεις, μα εάν η χάρη σου ήταν αραχτή στην Τζωρτζτάουν, χαλάλι σου και με την ευχή μας να ξαναπάς!
    Πόσο όμορφη πόλη είναι, πόσο όμορφη καθημερινότητα έχει... Παρατηρώντας τη, δεν την θαύμαζα, τη ζήλευα!
    Βεβαίως, κάτω από τις στέγες των καλοβαλμένων σπιτιών της, πιθανόν να κρύβονται και δυσλειτουργικές οικογένειες, δράματα και προσωπικά προβλήματα, αλλά όπως έχει πει η Μάιη Γουέστ, είναι προτιμότερο να κλαις σε μια λιμουζίνα παρά σε ένα παγκάκι!
    Εάν ήταν όλα τέλεια, τόσο η πόλη αυτή όσο και οι κάτοικοί της, θα έμοιαζαν όχι μόνο ως σκηνικό, αλλά και ως σενάριο με το Τρούμαν Σώου. Εμένα πάντως μου θύμισε Λιμνούπολη και τα παπιά Ντακ, μια χαρά μελέτησες τον Ντόναλντ και την Νταίζη...
    Υστερόγραφο:
    Οι Ινδιάνοι δεν κάπνιζαν πίπα πολέμου, αλλά πίπα ειρήνης. Περί πολέμου είχαν ένα τσεκούρι, που το έθαβαν - ξέθαβαν αναλόγως των ανακοινωθέντων από το μέτωπο (και ενίοτε το έψαχναν κατά καπνού γιατί δεν θυμούνταν που το είχαν θάψει, όπως ο Ραντανπλάν τα κόκκαλά του, ένα πράμα).
    Μα καλά, Λουκυ Λουκ δεν διάβαζες ως πιτσιρίκος; Απορώ κι εξίσταμαι το άτομο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ν'αγιάσει το στοματάκι της Μαίη Γουεστ, συμφωνώ μαζί της απολύτως! Όσο για την πίπα της ειρήνης και το τσεκούρι του πολέμου, πράγματι μπερδεύτηκα ο πτηνός -τσάμπα η ατελείωτη ανάγνωση του Λούκυ Λουκ στα μικράτα μου, τσάμπα όλα τα γουέστερν πούχω δει στη ζωή μου, τσάμπα και η Ποκαχόντας!

      ΥΓ. Έχω αραιώσει τις εμφανίσεις μου για να σας λείπω, να ανεβαίνουν οι μετοχές και το κασέ μου και να το παίζω ντίβος. Εντάξει η αλήθεια είναι ότι μ'έχει φάει πάλι η δουλειά από τ'αξημέρωτα μέχρις αργά το βράδυ.... :(

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts