Τα καλυτερότερα


Το να είσαι ενεργός μπλόγκερ από το δυοχιλιάδεςτέσσερα, δεν είναι παίξε-γέλασε! Μιλάμε για εκατοντάδες αναρτήσεις, εκ των οποίων πολλές είναι εκτεταμένες και πολυλογάδικες. Και αν τις έβαζες στο χαρτί, θα σου έβγαινε ένα πολύτομο τερατώδες έπος. Που θα σου έπαιρνε μέρες και βδομάδες για να το διαβάσεις. Φυσικά και δεν είναι όλες καλές! Υπάρχουν κάποιες που δεν μου βγήκαν καθόλου, άλλες που παλιώσανε και δεν διαβάζονται, κάμποσες που παραμένουν στο πρόχειρο μισοτελειωμένες και μάλλον ποτέ δεν θα τις δει η οθόνη σου. Αλλά υπάρχουν και εκείνες που μου αρέσουν. Και είμαι υπερήφανος γι'αυτές με έναν τρόπο. Και τους έχω μεγαλύτερη αδυναμία.

Αν είσαι νέος αναγνώστης και θες να ξεπουπουλιάσεις τα γραφόμενα του πτηνού ή αν είσαι παλιός και γνώριμος και θέλεις να ξαναθυμηθείς κάποιες από τις αναρτήσεις που ξεχώρισαν, σου έσιαξα λίστα. Με τα αγαπημένα μου.


10. Παίξε Χρήστο επειγόντως! Είναι πάρα πολλές οι φορές που σου βάζω μουσική. Και έχω εξειδίκευση στο ό,τι-νάναι: από γερμανική ποπ μέχρι σουίνγκ και τζαζ, αλβανικά χιτς και γιουροβίζιον! Αλλά ετούτη δω η μουσική ανάρτηση ήταν κάτι παραπάνω: ένα μεθυστικό ταξίδι στο ελληνικό τραγούδι. Στο ηχόχρωμα που επενδύει την ταυτότητα και τον αυτοπροσδιορισμό αυτής της χώρας. Με παίδεψαν πολύ οι επιλογές (δεν ήξευρα τί να πρωτοδιαλέξω), αλλά εντέλει σου έσιαξα ένα δικό μου μωσαϊκό ελληνικών ήχων. Με αφορμή το Μουσείο Λαϊκών Οργάνων. Στην Πλάκα. Και προσπάθησα. Να κάμω μία ανάρτηση που να ακούγεται!



9. Δεν σε ξεπλένει μήτε ο Καϊάφας: Εγώ λογοτέχνης δεν είμαι. Αλλά είμαι ονειροπόλος. Και μου αρέσει να σιάχνω ιστορίες. Μια τέτοια ιστορία σκαρφίστηκα για να σου μεταφέρω την αίσθηση από τη λίμνη Καϊάφα. Μία ιστορία για έναν τόπο που επισκέφθηκα για πρώτη φορά μόλις προσφάτως, αλλά που κατάφερε να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Και να μου γεννήσει νοσταλγία.


8. Τι δεν έμαθα στο σχολείο: Ένα κείμενο που εν πολλοίς συνοψίζει την άποψή μου για το εκπαιδευτικό σύστημα. Το ποστ έχει αναπαραχθεί σε πολλά άλλα σάιτς και έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις, διαμάχες και σιχτηρίσματα (τα περισσότερα με αποδέκτη το κακόμοιρο πτηνό!). Εντούτοις, επιμένω και θα επιμένω: κάτι πολύ λάθος έχουν καταλάβει οι όσοι έχουν σχεδιάσει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Μπόρινγκ, αναποτελεσματικό και αναχρονιστικό.



7. Δέκα Λεπτά από το Χρόνο σου: το πτηνό προσπαθεί να δώσει το αιματάκι του, αλλά το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον του. Μποτιλιαρίσματα, αγίες, ανατροπές, γραφειοκρατίες και μία πολύωρη ταλαιπωρία ανά την Αθήνα. Ευτυχώς με χάπι έντ. Πτηνό σε χρονογράφημα. Το έγραψα απνευστί.



6. Βρε Ουστ!: Στην πραγματικότητα ετούτη η ανάρτηση -εκεί κάπου στα τέλη του 2004- αποτελεί την ουσιαστική αφετηρία του μπλογκ. Πρώτον, διότι υπήρξε το πρώτο του-δε-πόιντ κείμενο που έγραψα ως Πιγκουίνος και δεύτερον, διότι διαβάστηκε πολύ, ανέβασε κατακόρυφα τον αριθμό των επισκεπτών (εκεί που ήμασταν οι πέντε φίλοι μου κι εγώ, πλάκωσε κόσμος!) και τρίτον, διότι μπορεί νάτανε πιο τσαμπουκαλεμένο (ήμουν εικοσιοκτώ και τάχα πάρει), αλλά αποδείχθηκε προφητικό καθώς με έναν τρόπο αφορούσε (εν αγνοία μου τότες) την κρίση που ήλθε πολλά χρόνια μετά.



5. Στη θέση νούμερο πέντε, θα μου επιτρέψεις να τοποθετήσω δύο ομάδες αναρτήσεων υπό τον σχηματικό τίτλο "Τα τείχη και η γέφυρα". Πιο συγκεκριμένα, τον Ιανουάριο του 2014, έγραψα μία σειρά αναρτήσεων που συνέθεσαν μία ενιαία βόλτα. Η οποία ξεκίνησε από το Τείχος των Δακρύων, συνεχίστηκε στο Σινικό Τείχος και το Τείχος του Βερολίνου για να καταλήξει στους Τοίχους της Αθήνας. Από τη μία, τα τείχη που χωρίζουν...



...και από την άλλη, η γέφυρα που ενώνει. Το Ισορροπώντας πάνω στον Κεράτιο είναι μία αγαπημένη μου ανάρτηση για τη γέφυρα του Γαλατά, την πιο συναισθηματική γέφυρα του κόσμου. Εκεί απάνου από τον Κεράτιο. Σε ένα από τα πιο μαγικά σημεία του πλανήτη. (Και επειδής, μου είναι σημαντική αυτή η γέφυρα, της έχω αφιερώσει και έτερη ανάρτηση, υπό τον τίτλο Τσιμπάει Μπατζανάκ;). Ναι, συνωστισμός στη πέμπτη θέση!



4. Μαρία Κομνηνή Παλαιολογίνα Βατάτζινα: Και πάλι στην Κωνσταντινούπολη. Σκαρφαλωμένος πάνω στο λόφο του Φαναρίου, βρίσκομαι ξανά και ξανά όξω από την κλειδωμένη πόρτα μίας μικρής αλλά σημαντικής εκκλησίας. Που έχτισε η Μαρία Κομνηνή Παλαιολογίνα Βατάτζινα, σαν επέστρεψε από το πολύχρονο ταξίδι της στη Μογγολία. Μία συναρπαστική ιστορία, μία πολύτιμη στιγμή: η πόρτα ανοίγει και μπαίνω μέσα σε ένα χώρο μαγικό.



3. Τρεις στη Σύρα: Ένα προσωπικό οδοιπορικό στην Ερμούπολη, σε τρεις εκδοχές. Την νηπιακή μου μνήμη, την ενήλική μου εντύπωση και τέλος, τις διηγήσεις του πατέρα μου. Μπλεγμένα όλα, σε μία ενιαία αφήγηση. Για έναν τόπο που θεωρώ δικό μου.



2. Η ιδανική μου πατρίδα (μέρος πρώτο και μέρος δεύτερο): Η επίσκεψη στην οικία του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα πούναι πλέον παράρτημα του Μουσείου Μπενάκη, αποτέλεσε την αφορμή για έναν αναστοχασμό πάνω στην ελληνική ταυτότητα και τα όσα τη συνθέτουν. Χάρις τη γενναιόδωρη και εθελοντική συνδρομή του Θωμά Αθανασίου (ένος σπουδαίου διαδικτυακού φίλου του πτηνού), οι δύο αυτές αναρτήσεις μεταφράστηκαν στα αγγλικά για το διεθνές ακροατήριο (τα λινκς εδώ και εδώ).


Και στη θέση νούμερο ένα: Κυρά-Λωξάντρα, θα με πας στο Μπαλουκλί; Η βόλτα μου με την Λωξάντρα και οι σκέψεις που προσπάθησα να κεντήσω πάνω στον καμβά του κειμένου της Μαρίας Ιορδανίδου είναι για μένα μία από τις κορυφαίες και πιο ευαίσθητες στιγμές αυτού του μπλογκ. Ένας περίπατος που φθάνει με έναν τρόπο στο σημείο αφετηρίας του, στο λόγο ύπαρξής του: στη μαμά.

Ναι, στη δική μου τη μαμά. Η οποία αποτέλεσε την αφορμή για να αρχίσω να γράφω. Και να μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σου. Βλέπεις, εκείνη τη χρονιά, το 2004, ήταν που η δική της απώλεια με προσδιόρισε και με άλλαξε. Με έναν τρόπο που με τα χρόνια, έγινε πιο εσωτερικός και πιο ουσιαστικός. 

Αυτοβιογραφικό; Ναι, αυτό είναι ετούτο το μπλογκ. Χωρίς (ελπίζω) να γίνεται ποτέ ριάλιτι, στην πραγματικότητα, είναι με έναν τρόπο αυτοβιογραφικό. Για εμένα, σου μιλάω. Τις σκέψεις μου μοιράζομαι μαζί σου. Με την ειλικρίνια που θα μίλαγα στον πιο δικό μου άνθρωπο. Και σε ευχαριστώ. Που είσαι εδώ μαζί μου. Και μου κρατάς το χέρι.

1 σχόλιο :

  1. Με κάνεις και βουρκώνω! Η ανάρτηση για τη μαμά σου με έχει συγκλονίσει.
    Είναι όντως τα 10 καλύτερά σου, υπάρχουν όμως κι άλλα πολλά που είναι ισάξια!
    Εγώ σ' ευχαριστώ που μου δίνεις το χέρι σου και ταξιδεύουμε παρέα. Που μοιράζεσαι σκέψεις και εικόνες μαζί μου.
    Πολλά πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.