Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019

Eurovision 2019 (Τελικός)




'Ελα δεν θέλω να μου λιγοψυχήσεις στα τελευταία: εδώ άντεξες τριάντα πέντε χώρες, στις τελευταίες έξι θα τα χαλάσουμε; Οι λεγάμενες έχουν περάσει απευθείας στον τελικό, διότι είναι φραγκάτες και ζούμε σε ταξική κοινωνία. Αν ρωτήξεις τον Αλέξη, θα σου πει ότι παλεύει για να περνάμε απευθείας όλοι στον τελικό (ενώ στην πραγματικότητα έχει δεσμεύσει το δωδεκάρι της χώρας μας για τα επόμενα 100 χρόνια υπέρ της Γερμανίας). Αν ρωτήξεις τον Κυριάκο, θα σου πει ότι δεσμεύεται να μεταφέρει τον διαγωνισμό την Κυριακή, να αυξήσει το δωδεκάρι για τις επιχειρήσεις και τα μεσαία στρώματα και να απολύσει χώρες που δεν χρειάζονται, όπως η Μάλτα. Αν πάλι ρωτήξεις τον Κουτσούμπα, θα σου πει ότι Γιουροβίζιον και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, εξαπολύοντας επίθεση στην αντιλαϊκή μουσική του κεφαλαίου και της πλουτοκρατίας με πρόταση για κατάργηση του διαγωνισμού και αντικατάστασή του από το φεστιβάλ νεολαίας της ΚΝΕ. Η δική μου πρόταση πάντως είναι να βάλουμε τελε-βόουτινγκ και στις Ευρωεκλογές, να γίνει λίγο τζέρτζελο. Αλλά μου έπιασες πάλι την κουβέντα και θα ξημερωθούμε. Να περάσουν παρακαλώ οι εναπομείνασες χώρες!

Γαλλία



Η φετινή κοντροβέρσιαλ εμφάνιση έρχεται από τη Γαλλία και τον Μπιλάλ Ασανί. Με πλατινέ μαλλί που θα ζήλευε η κάθε σωστή πρωινατζού και στρασάτη αμφίεση βγαλμένη μέσα από τα μπαλέτα του Φλωρινιώτη, ο Μπιλάλ είναι πράγματι μία ιδιαίτερη περίπτωση. Το τραγούδι είναι συμπαθητικό, οι φωνητικές του δυνατότητες μάλλον μέτριες αλλά πολύ φοβάμαι ότι μετά την Ντάνα και την Κοντσίτα, δεν αρκεί πλέον η εμφάνιση ως στέιτμεντ ταυτότητας για να σου χαρίσει την πρωτιά. Διότι αφενός το ευρωπαϊκό κοινό έχει γκώσει τόσα που έχουν δει τα μάτια του και αφετέρου δεν ξεύρεις πια που τελειώνει το στέιτμεντ και που ξεκινάει το λούμπεν! Κάτι σαν τις πασχαλινές διαφημίσεις των Τζάμπο. Το ότι δεν σοκάρουν πια εμφανίσεις σαν αυτή του Μπιλάλ μπορεί μεν να υπονομεύει τις πιθανότητές του να πλασαριστεί ψηλά, αλλά αν το καλοσκεφτείς είναι βέρι θετική εξέλιξη για τους Μπιλάλ αυτού του κόσμου.

Γερμανία



Το τραγούδι "Sister" μοιάζει με αποτυχημένο κομμάτι από σάουντρακ ταινίας του Disney. Σαν ντουέτο της Έλσας με την Άννα στο Frozen, ένα πράμα. Από εκείνα τα σαχλοτράγουδα που κολλάνε στην πιτσιρίκα και από την επανάληψη στο youtube, φθάνουνε εσένα στα όρια της εισαγωγής στα επείγοντα με νευρικό κλονισμό ("Βάλε κάτι άλλο βρε αγάπη μου, ως και η Έλσα η ίδια σε παρακαλάει "let it go" και "let it go", τη βλέπεις δεν αντέχει άλλο η κοπέλα!") Το αξιοπερίεργο είναι ότι ετούτο το άσμα θα το περίμενες από μία Μάλτα ή μία Ιρλανδία βρε αδελφέ, αλλά της Γερμανίας δεν της τόχες! Σαν να ντύνεις τη Μέρκελ, Disney princess -πολύ κόντρα ρόλος, δεν ταιριάζει στο μενταλιτέ της. Αν προσθέσεις σε όλο αυτό και την λατρεία που της έχουμε πανευρωπαϊκώς της Γερμανίας, άνετα το βλέπεις να καταλαμβάνει μία θέση στην τελευταία πεντάδα. Και τελοσπάντων, ας μας επιστρέψουν πρώτα το κατοχικό δάνειο και μετά να έρθουν να μας ζητήσουν το δωδεκάρι μας. Ε μα πια!

Ισπανία



Να και μια χώρα που θυμήθηκε βρε ότι έρχεται το καλοκαιράκι, θα ξεχυθούμε στις ακρογιαλιές, θα απολαύσουμε τα κοκτέιλς μας απάνου στην ξαπλώστρα και θα κάμουμε τις απλωτές μας στα γαλάζια τα νερά. Ναι, η Ισπανία βγήκε στα σίγουρα από τα μνημόνια. Διότι τέτοια αλεγκρία βουτηγμένη στη σαγκρία, δεν τη δικαιολογείς αλλιώς! Εν προκειμένω, ο Μίκι τραγουδά το (ολίγον μουντιαλικό) La Venda και εσύ καθώς το ακούς έρχεσαι και αναρωτιέσαι μήπως είναι ώρα να αρχίσεις να κλείνεις τίποτις ακτοπλοϊκά διότι τελευταία στιγμή τον Αύγουστο δύσκολα θα βρεις εισιτήριο για το νησί. Αν δεν είσαι καλοκαιρινός τύπος πάντως και την έχεις δει μασκαράς, το άσμα προσφέρεται και για καρναβάλι.

Ιταλία



Με μητέρα από τη Σαρδηνία και πατέρα Αιγύπτιο, ο γεννημένος στο Μιλάνο Μαχμούντ είναι ένα από τα μεγάλα φαβορί του φετινού διαγωνισμού. Δεν είναι μόνο το ζοχαδιασμένο ύφος, αλλά κυρίως τα όσα ενδιαφέροντα λέει το τραγούδι "Soldi" (=λεφτά) που έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία και αναφέρεται στα δύσκολα παιδικά χρόνια του Μαχμούντ όταν τον εγκατέλειψε ο πατέρας του. Ειδικά σε εμάς τους Έλληνες, η Ιταλία αρέσει σχεδόν πάντα, αφενός διότι δεν διστάζει να δοκιμάσει διαφορετικά πράγματα (εν προκειμένω, το τραγούδι είναι R'n'B) και αφετέρου διότι μας τα τραγουδάει πάντα στη γλώσσα της, για την οποία τρέφουμε μεγάλη συμπάθεια από τα χρόνια της Τσινετσιτά, του "Α κάζα ντ' Ιρένε" και του "Μπράβο Ρούλα" με την Κορομηλά και τον Στέφανο Σαρντίνι. Πάντως και μόνο που ριμάρει το "ramadan" με τον "Jackie Chan", ο Μαχμούντ εμένα με έχει κερδίσει ως κοινό.

Ηνωμένο Βασίλειο



Πιστό στην παράδοση των τελευταίων πολλών ετών, το Ηνωμένο Βασίλειο στέλνει ένα τραγούδι που είναι βέβαιο (και φέτος) ότι θα πατώσει. Ή που η χώρα δεν έχει καταλάβει τους κανόνες του διαγωνισμού και το όλο κόνσεπτ ή που προσπαθεί σκόπιμα να μας τρολάρει, τύπου "αφού δεν μπορώ έτσι εύκολα να απαλλαγώ από εσάς ρε μπαγάσες με το Brexit, θα σας στέλνω ανεκδιήγητες μπούρδες στον αιώνα τον άπαντα για να σας εκδικηθώ". Ο Μιχάλης Ρύζι (Michael Rice) είναι στα κανονικά του ιδιοκτήτης καντίνας και φτιάχνει βάφλες. Για έναν ανεξήγητο λόγο, αυτή η πρόταση εξηγεί πολλά. Και για τη συμμετοχή και για το Brexit. Ναι, θα παλέψει σκληρά με τη Γερμανία για την τελευταία θέση στον τελικό.

Ισραήλ



Μετά την περσινή πρωτιά του και επειδής την έχει ξαναπατήσει με συνεχόμενες νίκες, το Ισραήλ απεφάσισε να στείλει εφέτος μία σλόου μπαλάντα από εκείνες που κερδίζουν τις εντυπώσεις περί πχιότητος, αλλά σε καμία των περιπτώσεων δεν θριαμβεύουν βαθμολογικώς. Διότι καλός και άγιος ο διαγωνισμός, αλλά όταν διοργανώνεται σε μία χώρα όπως το Ισραήλ με τον συνεχή κίνδυνο τρομοκρατικής ενέργειας και τα μέτρα ασφαλείας να παίζουν μεταξύ υστερίας και παροξυσμού, το κόστος είναι δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με τα διαφημιστικά έσοδα. Κοινώς, παρά την αξουρισιά του, το γλαρό το βλέμμα και το λουκ Φρέντι Μέρκιουρι, ο ισραηλινός Kobi Marimi δύσκολα θα αποσπάσει την ψήφο του ευρωπαϊκού κοινού, εκτός αν αρχίσει να κακαρίζει σαν την περσινή συμπατριώτισσά του, η οποία ουδέποτε μας αποκάλυψε αν το έκανε εντέλει το αυγό.

Δεν θα το πιστέψεις, αλλά μας τελείωσαν οι χώρες. Και μια που τον εκάμαμε κι εφέτος τον μαραθώνιο, ας τελειώσουμε με τις πατροπαράδοτες προβλέψεις (άδικα μπήκα στον κόπο και άκουσα όλα τα άσματα;): θαρρώ πως οι τέσσερις επικρατέστερες θα είναι η Ολλανδία, η Ρωσία, η Ιταλία και η Αστραλία. Στη δεκάδα θα βρεις ακόμα το Αζερμπαϊτζάν, την Ελβετία, τη Σουηδία, την Εσθονία, την Ισλανδία, την Νορβηγία, την Βόρεια Μακεδονία, ίσως κάπου τρυπώσει και η Κύπρος. Οι υπόλοιποι σπίτια σας και του χρόνου καλά νάμαστε. Και όχι, η ΕΡΤ δεν θα τα καταφέρει ούτε φέτος να προκαλέσει πλήγμα στα "βιομηχανικά στερεότυπα" με την ελληνική συμμετοχή. Άντε βρε, και του χρόνου!

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2019

Eurovision 2019 (Δεύτερος Ημιτελικός)



Αν θέλεις τη γνώμη μου, η γένεση των σύγχρονων εθνών-κρατών και η διάλυση των παλιών, καλών αυτοκρατοριών ήταν χιουτζ μιστέικ για την Ευρώπη: διότι αναγνώστα, αντί για έναν σκασμό συμμετοχές στη Γιουροβίζιον, θα είχαμε μία Αυστροουγγαρία, μία Πρωσία, μία Ρωσία των Τσάρων, μία Γαλλία του Ναπολέοντα και θα τελειώναμε με συνοπτικές διαδικασίες χωρίς να μας κουνιέται η κάθε τυχάρπαστη Μολδοβλαχία. Α ώστε είσαι υπέρμαχος του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών, ε; Τον τραβάει ο οργανισμός σου τον δεύτερο ημιτελικό του κόντεστ λοιπόν, θελέστα και παθέστα. (Σημείωση: αν τυχόν έχεις χάσει τον πρώτο ημιτελικό και δυσκολεύεσαι να παρακολουθήσεις την εξέλιξη του σήριαλ, σε παραπέμπω εδώ)

1. Αρμενία



Μία από τις δυοτρεις καλύτερες φωνές του φετινού διαγωνισμού, η Srbuk εκτός από ταλαντούχα, είναι και τσαμπουκαλεμένη τύπου "αν πας με άλλη, θα σου πάρω το κεφάλι". Τα γραφεία στοιχημάτων την παίζουν πολύ χαμηλά, αλλά να μου το θυμηθείς ότι πρόκειται περί καραμπινάτου αουτσάιντερ. Και το εννοώ πολύ κυριολεκτικά: δεν θα μου έκαμε εντύπωση αν η Srbuk βγάλει καμία καραμπίνα και μας την ανάψει σε περίπτωση που δεν την εψηφίσουμε. Καλή κοπέλα, αλλά φοβιστική.

2. Ιρλανδία



Ως γνωστόν, η Ιρλανδία παραμένει η πιο μισητή χώρα της Γιουροβίζιον: πρώτον διότι εισήγαγε στις ζωές μας τον Τζόνι Λόγκαν, ήτοι την Κατακουζίνα του διαγωνισμού και δεύτερον, διότι και πέραν αυτού έχει κερδίσει ένα ζίλιον φορές με ασήμαντα τραγούδια και συνεχίζει να στέλνει αφόρητες μπούρδες που προσβάλουν την μακρά μουσική παράδοση των U2, της Enya και των Cranberries (όλοι τους Ιρλανδοί). Η Sarah McTernan είναι μία κοπέλα που συλλέγει πεταλούδες, γράφει κάθε πρωί τις σκέψεις της στο ημερολόγιό της, ζωγραφίζει καρδούλες στο εξώφυλλο των τετραδίων της και περιμένει τον καλό της να έρθει με ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα να τη ζητήσει από τον μπαμπά της. Αυτή δεν είναι ζωή, είναι ταινία με τη Μεγκ Ράιαν! Ή μοιάζει με σίκουελ της γνωστής σειράς βιβλίων με την Πολυάννα (Η Πολυάννα Μεγαλώνει, η Πολυάννα Παντρεύεται, η Πολυάννα Μαγειρεύει Κολοκυθοκορφάδες και πάει λέγοντας). Η μόνη δικαιολογία που έχουνε για αυτήν την επιλογή είναι ότι έγινε απογευματινή ώρα και ως γνωστόν όλοι στο νησί μετά τις εξήμισι είναι ντίρλα. 

3. Μολδαβία



Κάπου ανάμεσα στην τσαμπουκαλού Αρμένισσα και την χαζοχαρούμενη Ιρλανδή, η νταλκαδιασμένη Anna Odobescu αντιμετωπίζει προβλήματα στη σχέση της. Την κεράτωσε ο καλός της; Μπήκανε στη μέση τα πεθερικά; Τους έβαλε λόγια η γειτόνισσα; Ό,τι κι αν έχει συμβεί, Anna μου μην το βάζεις κάτω! Πήγαινε σε έναν σύμβουλο σχέσεων, σε έναν λάιφ κόουτς, σε μία Τένια Μακρή, στην Τατιάνα εν ανάγκη. Και τελοσπάντων αν δεν λειτουργήσει το πράμα, σιγά και μην χολοσκάσουμε: μια μπαρότσαρκα να κάμει η Anna, έναν λογαριασμό στο Tinder να ανοίξει, δεν θα τους προλαβαίνει τους γαμβρούς. 

4. Ελβετία



Συνήθως την Ελβετία την εμνημονεύεις για τις τράπεζες, τα τυριά και τους σουγιάδες, αλλά στη Γιουροβίζιον δύσκολα σου παίρνει πόντο διότι τα τραγούδια της είναι πιο πληκτικά και από τις βόλτες στη λίμνη της Ζυρίχης, όπου το πιο φάσινέιτινγκ που μπορεί να σου συμβεί είναι να χασμουρηθεί μία πάπια. Εντούτοις εφέτος για κάποιον ανεξήγητο λόγο, η χώρα απεφάσισε να στείλει ένα τραγούδι που έχει άξουαλι πιθανότητες να τα πάει πολύ καλά, καθώς ο τραγουδιστής Λούκα Χάνι δεν ξέρει να χάνει (ήθελα εδώ και μέρες να κάμω αυτήν την ομοιοκαταληξία). Ανεβαστικό, τσαχπινογαργαλιάρικο, σουίνγκ και λάτιν και ανατολίτικο ταυτόχρονα, το "She Got Me" αποτελεί μία ευχάριστη έκπληξη για όλους, εκτός από τους φαν του Πάτρικ Σουέιζι ο οποίος μπορεί και να στριφογυρίζει στον τάφο του με τον στίχο "dirty dancing" που επαναλαμβάνει στο άσχετο ο Λούκα Χάνι που ως γνωστόν δεν ξέρει να χάνει. Αν πάντως η χώρα κερδίσει, θα είναι πράγματι το πιο σημαντικό πράγμα που θα της έχει συμβεί τους τελευταίους τρισήμιση αιώνες, θα αναγκαστεί να αλλάξει τα βιβλία της ιστορίας της (που είναι μόλις έξι σελίδες, διότι χελόου δεν έχει ιστορία λέμε) ενώ ανυπολόγιστες θα είναι οι επιπτώσεις στα επιτόκια των τραπεζών της, στις τρύπες των τυριών της και στους Έλληνες δανειολήπτες που έχουν πάρει δάνεια σε ελβετικό φράγκο. 

5. Λετονία



Το τραγούδι "That Night" προσφέρεται για στιγμές ριλάξ, όταν έχεις τελειώσει τη γιόγκα σου και θέλεις να κάνεις μερικές αναπνοές, τεντώματα και ξεπιασίματα. Αν έχεις στούντιο μασάζ, το βάζεις στο playlist σου να υπάρχει, σε κάθε άλλη περίπτωση το ξεχνάς ήδη ενόσω το ακούς. Ναι, η Λετονία πάντα προσφέρεται για ένα σύντομο ζάπινγκ στα υπόλοιπα κανάλια να δεις λίγο αν η Μαργκώ Νίβεν ξεμαλλιάστηκε με την Αμαλία ενόσω ο σίριαλ κίλερ σκότωνε ακόμα ένα θύμα του, τον Πορτοσάλτε να σου αναλύει περιχαρής πόσο πολύ θα νικήσει η καταπληκτική Νέα Δημοκρατία στις επερχόμενες εκλογές και τον Βελόπουλο να χτενίζει το ξανθό γένος που θα μας σώσει. Τελείωσε η Λετονία ή προλαβαίνω να πάω και τουαλέτα; 

6. Ρουμανία



Η Ester Peony καθόλου δεν γουστάρει τις Κυριακές! Αρχικώς θεωρείς ότι μάλλον είναι μέλος του ΠΑΜΕ και τάχει βάλει με το κυριακάτικο άνοιγμα των καταστημάτων, αλλά εν συνεχεία καταλαβαίνεις ότι απλώς την εγκατέλειψε ο καλός της μια Κυριακή και έκτοτε τόχει για γρουσουζιά. Αλλά αφενός αυτά μας τα έχει τραγουδήσει καλύτερα η Χαρούλα πριν χρόνια με το "Όλου του κόσμου οι Κυριακές, λάμπουν στο πρόσωπό σου" και αφετέρου ο διαγωνισμός διεξάγεται Σάββατο, επομένως η Ester είναι μάλλον ανεπίκαιρη. Εγώ πάντως θα της πρότεινα να πάει να ερμηνεύσει το τραγούδι της την Κυριακή και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει.

7. Δανία



Πες με περίεργο, αλλά ο τρόπος που σε κοιτάζει η Leonora είναι βέρι τρομαχτικός. Άσε που από το μισό του τραγουδιού και πέρα, αρχίζει να κάνει από μόνη της ζάπινγκ σε διάφορες γλώσσες και τη στιγμή που ας πούμε το γυρνάει από τα αγγλικά στα γαλλικά και ύστερα στα δανεζογερμανικά, νομίζω πως μπήκε ο διάολος μέσα της μη-χειρότερα! Αν ποτέ ο Τσάκι, η κούκλα που σκοτώνει, αποφασίσει να εγκαταλείψει την κινηματογραφική του καριέρα, η Leonora θα μπορούσε να πάρει ωραιότατα το ρόλο: γλυκιά-γλυκιά και εκεί που δεν το περιμένεις τσαπ, βγάζει το χασαπομάχαιρο και στο καρφώνει στο μέτωπο. Α ξέχασα να σου πω ότι το τραγούδι έχει για θέμα του την αγάπη.

8. Σουηδία



Κι εκεί που στην αρχή λες εντάξει, άλλο ένα ποπ ερωτικό τραγουδάκι να περνάει η ώρα, ο John Lundvik κάνει τη διαφορά και προσθέτει με τη φωνή του, την παρουσία του και τη συνοδεία των τεσσάρων νέγρικων γυναικείων φωνών, μία soul/gospel διάσταση αρκετά ενδιαφέρουσα. Με μία κορύφωση άρτια ενορχηστρωμένη, η Σουηδία βρίσκει και πάλι μία συνταγή επιτυχίας. Δυστυχώς γι'αυτήν θα πρέπει να μοιρασθεί τα πόιντς του σκανδιναβικού μπλοκ με την επίσης δυνατή Νορβηγία και την αγριεμένη Ισλανδία.

9. Αστρία



Ίσως το πιο εκνευριστικό τραγούδι του εφετινού διαγωνισμού έρχεται από την Αστρία, η οποία με την γαλαζομαλλούσα PÆNDA προσπαθεί μάλλον να μας σπάσει τα νεύρα. Θα μπορούσε να το επιτύχει απλώς δείχνοντάς μας το βιοτικό επίπεδο στη Βιέννη, τους ποδηλατόδρομους, τα πάρκα, την οργάνωση, την ασφάλεια και την ευημερία που απολαμβάνουν οι κάτοικοι της χώρας. Υπό αυτές τις συνθήκες το ενοχλητικό κλαψούρισμα στ'αυτιά μας, το λες και κακεντρέχεια.


10. Κροατία



O Roko (χωρίς τ'αδέλφια του) είναι αναμφισβήτητα εκείνος που έχει να αντιμετωπίσει τις πιο τσάλεντζινγκ κορώνες του φετινού διαγωνισμού. Δυστυχώς το τραγούδι δεν είναι σπουδαίο και παρά την αξιέπαινη προσπάθεια του ταλαντούχου νεαρού καλλιτέχνη, καταλήγεις να ψάχνεις το τηλεκοντρόλ να χαμηλώσεις την ένταση της τηλεόρασης διότι τέτοια ώρα κοιμούνται οι γείτονες. Επίσης αυτή η εναλλαγή γλωσσών στο τραγούδι, εμένα μου κάνει κάτι σε αναποφάσιστο μπροστά στην κάλπη και ενώ έχει ξωπίσω σου ουρά ψηφοφόρων που σε σιχτηρίζουν γιατί αργείς στο παραβάν. Αγγλικά ή κροατικά, πάρτην τη ρημάδα την απόφαση βρε αγόρι μου, αφού έτσι κι αλλιώς όποιος και να βγει, τον ΕΝΦΙΑ θα συνεχίσεις να τον επληρώνεις!

11. Μάλτα



Θα μπορούσε να είναι διεθνές χιτάκι της Dua Lipa και να σαρώνει στα Γκράμις. Αλλά όχι, είναι απλώς η συμμετοχή της Μάλτας, επομένως δεν θα έχει μεγάλη τύχη διότι χελόου, η Μάλτα είναι μικρό νησάκι εκτός συμμαχιών και δύσκολα λες "μωρέ ας ψηφίσουμε τη Μάλτα". Κάτι σαν το Σύριζα προ κρίσης. Διότι σκέφτεσαι ότι αν αναλάβει η Μάλτα το διαγωνισμό και της κουβαληθούνε ένας σκασμός μαντραχαλέοι, μπορεί και να βουλιάξει. Κάτι σαν το Σύριζα σήμερα. Αν προσθέσεις και τον τίτλο του τραγουδιού που είναι "Chameleon", νομίζεις πως βλέπεις τον Τσίπρα μπροστά σου.

12. Λιθουανία



Η προτροπή του Jurij Veklenko "Run with the lions" είναι από εκείνες που καλό είναι να μην δοκιμάσεις στο σπίτι. Διότι αν πέσεις σε πεινα-λέων, σε βλέπω να καταλήγεις μεζεδάκι στην κοιλιά του αιλουροειδούς. Τώρα αν το εννοεί μεταφορικά και έχεις κάποιο φετίχ να τρέχεις με το Θρυλέοντα διότι είσαι Ολυμπιακός ή με κάποιον Λέοντα στο ζώδιο, εμένα δεν μου πέφτει λόγος, ο καθένας όπως τη βρίσκει. Πάντως δοκίμασε να τρέξεις και με Υδροχόους ή Ζυγούς, μπορεί και να ταιριάξεις καλύτερα. Ναι, πολύ καλά το κατάλαβες: άπατο θα παει και δεν φταίει η συναστρία.

13. Ρωσία



Τις ψηλές του νότες θα δοκιμάσει και ο Sergey Lazarev που όπως καλά φαίνεται και από τον τίτλο του τραγουδιού "Scream", θα ουρλιάξει επί τριλέπτου. Επειδής εκεί στο ανατολικό μπλοκ κανείς δεν θα ήθελε να ακούσει και τον Πούτιν να ουρλιάζει, το ρώσικο τραγούδι θα ψηφιστεί σωρηδόν από κάθε πρώην σοβιετική δημοκρατία (εκτός Ουκρανίας) που ξεύρει το συμφέρον της. Πληροφορίες θέλουν τα ρώσικα trolls να επηρεάζουν την κοινή γνώμη στην Ευρώπη υπέρ του Sergey, να αλλοιώνουν το αποτέλεσμα του τελεβόουτινγκ και των ευρωεκλογών στην Ελλάδα, αναδεικνύοντας στις πρώτες θέσεις των ψήφων τον Αλέξη Γεωργούλη για το Σύριζα και την Βίκυ Φλέσσα για τη Νέα Δημοκρατία. Ένα ανεπαίσθητο μειδίαμα σπάει τα χείλη του Πούτιν.

14. Αλβανία



Η Αλβανία στέλνει ένα ενδιαφέρον τραγούδι που έχει άξουαλι νόημα, καθώς μιλά με αρκούντως σπαραχτικό τρόπο για τη μετανάστευση και τη νοσταλγία για την πατρίδα. Και το κάμει στη γλώσσα της, επιμένοντας στην σχεδόν πάγια επιλογή να χρησιμοποιεί τα αλβανικά. Το λες και ξεροκεφαλιά, το λες και θάρρος. Μουσικά το τραγούδι δεν είναι σπουδαίο, αλλά η Jonida Maliqi είναι μία αξιοπρεπής παρουσία και τελοσπάντων τόσα και τόσα μη-σπουδαία τραγούδια έχουνε περάσει κατά καιρούς από μπροστά σου, δεν θα τα χαλάσουμε εδώ.

15. Νορβηγία



Το πιο γιουροβιζιονικό τραγούδι της Γιουροβίζιον έρχεται εφέτος από τη Νορβηγία που φαίνεται πως έχει βάλει στοίχημα με τον εαυτό της πόσες πολλές συνταγές προηγούμενων νικητήριων τραγουδιών μπορεί να αναπαράξει μέσα σε ένα και μόνο τρίλεπτο. Από τους ABBA της δεκαετίας του 70 ως τη Ρουσλάνα, την Ντάνα και την Κοντσίτα, όλοι τους μοιάζουν να βρίσκονται κάπου μέσα σε αυτό το τραγούδι. Αν σε όλο αυτό προσθέσεις και τους ακατάληπτους τιρολέζικους λαρυγγισμούς, ναι με συγκίνηση διακρίνεις και λίγη από Βίκυ Λέανδρος. Αν ήμασταν στα 90s, θα σου έλεγα να τους στείλουμε απευθείας το τρόπαιο, να αλλάξεις κούρεμα και να σταματήσεις να διαβάζεις το ΚΛΙΚ. Αλλά επειδής ευτυχώς δεν είμαστε στα 90s, η Νορβηγία θα αρκεστεί απλώς στα φιορδ της (και μάλλον σε μια αρκετά καλή θέση στη δεκάδα).

16. Ολλανδία



Αν θέλεις να ποντάρεις κάπου σίγουρα τα λεφτά σου, ήρθε η ώρα: μακριά από φανταχτερούς μελοδραματισμούς και ποπ ακρότητες, ο Duncan Laurence με βασικό εφόδιο την αισθαντική φωνή του και την εξαιρετική του ερμηνεία, είναι αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο εφετινό φαβορί με μόνο έναν πραγματικό αντίπαλο: την χιπ χοπ ζοχαδιασμένη Ιταλία. Σε κάθε περίπτωση, το βραδυφλεγές ολλανδικό "Arcade" είναι ήδη κλασικό πριν ερμηνευθεί στη σκηνή της Γιουροβίζιον.

17. Βόρεια Μακεδονία



Η πρώην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και νυν Βόρεια Μακεδονία, στέλνει την Tamara Todevska σε ένα τραγούδι φεμινιστικής υπερηφάνιας με το μαύρο ως ενδυματολογική επιλογή να παραπέμπει στο Κίνημα #metoo. Διότι αν ας πούμε φόραγε πράσινο, θα παρέπεμπε στο Κίνημα Αλλαγής. Το τραγούδι δεν είναι καθόλου κακό και αν ψήφιζε το Χόλιγουντ, μπορεί να έβγαινε και πρώτο με την Μέριλ Στριπ να χειροκροτάει όρθια από τη θέση της και την συγκινημένη Όπρα να μην μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Ναι, ευτυχώς πως δεν είμαστε στην Αμερική. Πάντως για να επανέλθουμε στη Συμφωνία των Πρεσπών, μετά την αποτυχημένη απόπειρα να ανταλλάξουμε αγάλματα με τους νέους, αγαπημένους μας βόρειους γείτονες, καθόλου μην σε ξαφνιάσει αν ανταλλάξουμε τίποτις ξεγυρισμένα δεκάρια στον τελικό του διαγωνισμού όπου λογικά θα περάσουμε αμφότεροι. Διότι μπορεί αυτοί να είναι Βόρειοι, αλλά εμείς βρε είμαστε ανώτεροι άνθρωποι.

18. Αζερμπαϊτζάν

   

Ο Chingiz δεν φημίζεται για τους τρόπους του: εξού και επαναλαμβάνει ένα ωραιότατο "Shut up" καθ'όλη τη διάρκεια του τραγουδιού του, προφανώς για να κλείσει μερικά στόματα που προβλέπουν χαμηλή πτήση για τη συμμετοχή του Αζερμπαϊτζάν. Το άσμα είναι χορευτικό, της κατηγορίας "μια που το άκουσα, μια που το ξέχασα", αλλά μπορεί να ευτυχήσει στα κλαμπς της Κασπίας εις τέρψιν των νεολαίων του Μπακού, των υπεραιωνόβιων γριών του Νταγκεστάν και των προβάτων της Υπερκαυκασίας.

Από τον δεύτερο ημιτελικό, κρατάς σίγουρα την Ελβετία, τη Σουηδία, τη Μάλτα, τη Ρωσία, τη Νορβηγία και εννοείται την Ολλανδία! Και όχι μη χαίρεσαι, δεν τελειώσαμε. Διότι έχουμε και τις έξι τελευταίες χώρες που θα συμμετάσχουν απευθείας στον τελικό. Κάπου ανάμεσά τους μάλιστα κρύβεται και το δεύτερο μεγάλο φαβορί του διαγωνισμού, ο ζοχαδιασμένος Ιταλός που λέγαμε πριν. Αλλά αυτά θα τα πούμε στο επόμενο και τελευταίο ποστ, νάχουμε και κάτι να περιμένουμε βρε αδελφέ. Άσχετο, τα έμαθες ότι εφέτος θα έχουμε και Γιουροβίζιον Ασίας! Επειδής πτηνό έχει και μία εξειδίκευση στον Κινέζο (είναι συγγενείς μου πολλές πάπιες Πεκίνου), καταλαβαίνεις ότι τα βάσανά σου δεν προβλέπεται να τελειώσουν ένι τάιμ σουν!

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2019

Eurovision 2019 (Πρώτος Ημιτελικός)


Τώρα βέβαια θα μου πεις -και με τα δίκια σου- ότι εδώ ο κόσμος χάνεται και το πτηνό χτενίζεται. Αλλά αν είσαι πιστός αναγνώστας αυτού του μπλογκ (που δηλαδής σου βγάζουμε το καπέλο, τόσα που έχεις τραβήξει), γνωρίζεις καλά ότι αποτελεί μία γλυκιά συνήθεια χρόνων -κάτι σαν το καρναβάλι στο Μοσχάτο ή τις λούμπεν πασχαλινές διαφημίσεις των Jumbo. Και τελοσπάντων, εγώ από πλευράς μου οφείλω να σε ενημερώσω προληπτικά για τα όσα θα συμβούν, διότι σέρνονται και ανοιξιάτικες ιώσεις. Ο εφετινός διαγωνισμός διοργανώνεται στην καρδιά της ευρωπαϊκής ηπείρου, στο Τελ Αβίβ, καθώςπέρσι κέρδισε μια ισραηλινή αρτίστα που κακάριζε αλλά την οποία μισούμε διότι έκλεψε το τρόπαιο από το δικό μας το κορίτσι την Ελένη την Φουρέιρα που εκπροσωπούσε την Κύπρο. Επίσης οφείλεις να ξεύρεις ότι πολυαναμενόμενη γκεστ εμφάνιση θα κάμει η Μαντάνα εκπροσωπόντας το πορτοφόλι της και θα μας καταπλήξει με το πόσο εντυπωσιακά άφωνη παραμένει στα εξήντα της. Άνοιξε τα ηχεία και βοήθειά μας!

1. Κύπρος



Επί σειρά ετών, η πολύπαθη νήσος έστελνε μία Βίσση (την Άννα ή αν ήταν απασχολημένη, τη Λία), κάποιο μέλος των One (ή και όλους μαζί, τζέρτζελο να γίνεται), την Ευρυδίκη με το εκάστοτε αμόρε της ή κάποιον πανάγνωστο καλλιτέχνη με περίεργο μαλλί. Εν συνεχεία δίναμε εμείς ένα ξεγυρισμένο δωδεκάρι, οι υπόλοιποι μας γιουχάρανε, η Κύπρος ανταπέδιδε με δωδεκάρι, οι υπόλοιποι τη γιουχάρανε κι αυτήν και στο τέλος το κυπριακό έμενε άλυτο και εμείς χολοσκασμένοι. Όλα αυτά μέχρι πέρσι που η νήσος ανακάλυψε δύο σπουδαία πράγματα: φυσικό αέριο και καλύτερο χορογράφο. Μετά το θρίαμβο της Φουρέιρα που σκόρπισε χαρά στον απανταχού κυπριακό ελληνισμό και με την αυτοπεποίθηση που σου δίνουν μερικά εκατομμύρια τόνοι κοιτασμάτων, η Κύπρος επανέρχεται εφέτος δριμύτερη. Με την Τάμτα σε ένα βέρι ανεβαστικό κομμάτι που του δίνεις το δωδεκάρι χωρίς να καρφώνεσαι. Οι κακές γλώσσες λένε ότι το τραγούδι μοιάζει αρκετά με το περσινό Fuego, αλλά χελόου, εδώ είδαμε και πάθαμε να βρούμε πέρσι κάτι που να μην πατώσει, θέλετε και να το αλλάξουμε τώρα; Άσε μην ανοίξω το ράμφος μου και θυμηθώ την Ιρλανδία που έστελνε για δεκαετίες το ίδιο τραγούδι και κέρδιζε κιόλας. Αν πάντως η χώρα δεν πάει όσο καλά περιμένει και με δεδομένα τα αρκετά λεφτουδάκια που έχει επενδύσει στην όλη προσπάθεια, του χρόνου προβλέπω να επανερχόμαστε σε μέλος των One ή κάποιον πανάγνωστο καλλιτέχνη με περίεργο μαλλί. Το κυπριακό δεν λύνεται έτσι εύκολα αναγνώστα.  

2. Μαυροβούνιο



Μία αναποφασιστικότητα τη διακρίνεις στη συμμετοχή του Μαυροβουνίου. Το τραγούδι θα το πεις έθνικ/ποπ με ένα φρέσκο μπουκέτο νεαρών να ποζάρει σε διάφορα τοπία και να χαζοτρέχει σε παραλίες (αν είσαι ένας influencer του ίνσταγκραμ, ταυτίζεσαι) και από δίπλα έναν πιο σιτεμένο φολκλόρ οργανοπαίκτη να γραντζουνάει χορδές. Μην είναι διαφήμιση του Βιτάμ; Μην είναι το τρέιλερ για το επόμενο σίκουελ του Frozen; Μην είναι επεισόδιο του Χάπι Τράβελερ με τον Ευτύχη Μπλέτσα; Κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά να μάθει.

3. Φινλανδία



Ο παντελώς άφωνος Darube τραγουδάει (λέμε τώρα) για το λιώσιμο των πάγων, αλλά ούτε οι λίμνες της Φινλανδίας δεν συγκινούνται. Το πιο φαντεζί στοιχείο της συμμετοχής είναι ένα κουτί -και τί κουτί, κουτί!- που περιστρέφεται ενόσω μία χορεύτρια λικνίζεται στην οροφή. Κάποια στιγμή ο πάγος σπάει, η χορεύτρια πέφτει εικονικά μέσα στο κουτί και συνεχίζει να χορεύει κάτω από το νερό. Που κανονικά, θέλεις να βουτήξεις και τον Darube μέσα, να σταματήσει να βελάζει. Έχει το λιώσιμο των πάγων και τα καλά του, να τα λέμε κι αυτά.

4. Πολωνία



Προφανώς επηρεασμένη από την πρόσφατη επιτυχία της ταινίας "Ψυχρός Πόλεμος" που ήταν πλημμυρισμένη με πολωνικό φολκλόρ, η χώρα στέλνει ένα τραγούδι με αναφορές στην παράδοση, αλλά και κάποια ροκ στοιχεία. Εντούτοις, οι ηλεκτρονικά επεξεργασμένες γυναικείες φωνές σού δημιουργούν την αίσθηση ότι το τραγούδι ερμηνεύει η Στρουμφίτα και οι φίλες της, ενώ και η ιστορία του διαγωνισμού έχει δείξει ότι το να ντυθείς καραγκούνα σε βοηθάει μεν αν σκοπεύεις να εμφανιστείς στην "Κυριακή στο χωριό" ή στο πανηγύρι της Κάτω Περαχώρας με τα ηχεία να τρίζουν Φιλιώ Πυργάκη και να σείεται ο κάμπος, αλλά ειδικά στη Γιουροβίζιον το κοινό δεν συγκινείται με κάτι τέτοια. Εκτός αν είσαι καραγκούνα-μουστακαλής, οπότε αλλάζει το πράμα.

5. Σλοβενία



Αν πάσχεις από σοβαρές αυπνίες, σούχουνε τελειώσει τα υπνοστεντόν και βαριέσαι να μετράς πρόβατα, η Σλοβενία σού στέλνει τη Zala! Η οποία μετά από ένα υποτονικό τρίλεπτο, σε παραδίδει στις αγκάλες του Μορφέα και πριν το καλοκαταλάβεις, κοιμάσαι σαν πουλάκι. Αφού λέει ότι και σε πολλά δημόσια νοσοκομεία της Ελλάδος που πλήττονται από τις περικοπές λόγω κρίσης, έχουν αρχίσει οι αναισθησιολόγοι πριν τα χειρουργία να παίζουν το εν λόγω τραγούδι στους ασθενείς για να τους πάρει ο ύπνος. Μία θεία μου έκανε ωραιότατη επέμβαση στην κοίλη της μόνο με τη Zala στα ακουστικά και δεν κατάλαβε τίποτα. Ένας άλλος γνωστός μου που είχε να κάνει υπερατλαντικό ταξίδι αλλά φοβάται τα αεροπλάνα, έβαλε τη Zala στο Ελευθέριος Βενιζέλος και ξύπνησε μετά από έντεκα ώρες στο Μοντεβιδέο. Οι φήμες θέλουν τη Zala να κυκλοφορεί σύντομα και σε υπόθετο.

6. Τσεχία



Το συγκρότημα Lake Malawi μοιάζει να βρίσκεται παγιδευμένο κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '90, όταν τα boys bands και τα κολλητά τζιν παντελόνια ήταν στη μόδα. Το πραγματικά σκιαχτικό είναι ότι ο τραγουδιστής υποτίθεται πως είναι άνω των 30 ετών, ενώ μοιάζει περίπου 18άρης, γεγονός που επιβεβαιώνει τα περί τρύπας στο χωρόχρονο. Το τραγούδι σού αφήνει την αίσθηση ενός γαργαλήματος κάτω από τη μασχάλη σου -και δεν το λέω με την καλή έννοια- ενώ το όλο κόνσεπτ είναι εντελώς λάθος και σε όρους μάρκετινγκ: δεν βάζεις τον ανορεξικό να σου τραγουδήσει ενόσω παρακολουθείς τον διαγωνισμό από την τηλεόρασή σου μπουκωμένος με την πίτσα. Όση χαριτωμενιά και να επιστρατεύσει, δεν πρόκειται να σου πάρει ούτε μπουκιά, ούτε ψήφο.

7. Ουγγαρία



Παλιός γνώριμος του διαγωνισμού, ο Joci Papai επιμένει σε έναν πιο εναλλακτικό ήχο με χρήση της ουγγρικής γλώσσας και αναφορές στις μουσικές των Ρομά (και λόγω καταγωγής του). Αλλά κακά τα ψέματα: με ψευτοσφυρίγματα, δηθενιές, κλάψες και κυρίως χωρίς έναν Αντύπα Μασλουμίδη ή έναν Μάκη Χριστοδουλόπουλο, κέφι δεν κάνεις. Ας περάσει ο κύριος Papai καμιά βόλτα από έναν οποιοδήποτε γάμο στο Ζεφείρι να μάθει τί πάει να πει κλαρίνο.

8. Λευκορωσία



Το καλό είναι ότι η Λευκορωσία έφθασε επιτέλους στην εποχή της Britney Spears! Το κακό είναι ότι ο υπόλοιπος πλανήτης έχει ξεπεράσει αυτή την εποχή εδώ και καμιά εικοσαριά χρόνια. Εάν καμιά μέρα η λευκορώσα τραγουδίστρια Zena αποκτήσει πρόσβαση στο Youtube και δει το "Oops, I did it again!" νομίζω θα μείνει τουλάχιστον εκστασιασμένη. Εντωμεταξύ καθόπως πληροφορήθηκα μόλις εψές, η ίδια η Britney νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική -ελπίζω ειλικρινά να μην της δείξουν τη φετινή συμμετοχή της Λευκορωσίας διότι ένας Θεός ξέρει τί δραματικές επιπτώσεις θα μπορούσε να έχει αυτό στην εύθραυστη ψυχική της υγεία.

9. Σερβία



Η Nevena Bozovic είναι μακράν η ωραιότερη παρουσία του φετινού διαγωνισμού και μία ακόμη επιβεβαίωση του πόσο πεντάμορφες είναι οι Σέρβες. Δυστυχώς το τραγούδι είναι πολύ κακό, αλλά και τί μας νοιάζει; Μπορείς ωραιότατα να το απολαύσεις στο mute και να στέψεις την Nevena Μις Ευρώπη, Μις Κόσμος και Μις Ανπλί. Κανονικά και αφού τελειώσει με την ερμηνεία, τη ρωτάς ποια είναι η γνώμη της για την παγκόσμια ειρήνη και τη στέλνεις να ετοιμαστεί και για την εμφάνιση με μαγιώ.

10. Βέλγιο



Το Βέλγιο επιμένει τα τελευταία χρόνια να στέλνει ταλαντούχους πιτσιρίκους με προγκρέσιβ, μπιτάτα τραγούδια. Γεγονός που φαίνεται να εκπλήσσει και τους ίδιους τους Βέλγους που έχουν πια συνηθίσει να τους κατηγορούν ότι η χώρα τους είναι απίθανα βαρετή και ότι ακόμα κι αν καταστρεφόταν μία μέρα, δεν θα το έπαιρνε κανένας χαμπάρι. Εντάξει θα κλαίγαμε τα Στρουμφ, αλλά ως εκεί. Αν αφαιρέσεις τους στίχους και κρατήσεις μόνο τη μουσική, θα μπορούσε να είναι κομμάτι από το soundtrack του "Strange Things". Άνετα μπαίνει στο δικό μου τοπ-τεν.

11. Γεωργία



Ο Oto Nemsadze διαθέτει ωραία βραχνή φωνή (που είναι μεγάλο αβαντάζ διότι δεν σε νοιάζει κι αν κρυώσεις και βραχνιάσεις, δεν θα το πάρει κανείς πρέφα), αλλά παρά την έπικ μουσική και το "ναρανταβάραντα" του ρεφρέν, το τραγούδι βρίσκεται καρφωμένο στον πάτο της λίστας που έχουν καταρτίσει τα γραφεία στοιχημάτων για το φετινό διαγωνισμό. Αν ήταν πάντως έξυπνη η χώρα, θα απέσυρε τη συμμετοχή της και θα υποστήριζε την Τάμτα που έχει από πίσω της και τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που λέγαμε πριν. Άσχετο, αλλά ο κάτοικος της Γεωργίας δεν θα έπρεπε να λέγεται Γεωργός; Ή έστω Γιώργος στο αρσενικό, Γεωργία στο θηλυκό;

12. Αστραλία



Μην μου αρχίσεις πάλι τα γιατί η Αστραλία συμμετέχει στη Γιουροβίζιον, διότι θα σου απαντήσω πως ξεύρω πολλά καγκουρώ που δηλώνουν πιο φανατικά "μένουμε-Ευρώπη" από κάποιους συμπολίτες μας. Μετά από μία σειρά απελπιστικά σοβαρών και καλαίσθητων συμμετοχών, η χώρα επιτέλους κατάλαβε το πραγματικό κόνσεπτ του διαγωνισμού και άρχισε να προσαρμόζεται: ντυμένη Βασίλισσα του Χιονιού και καρφωμένη στην κορφή ενός φορέματος-παγόβουνου, η Kate Miller-Heidke στριγγλίζει ενόσω μία τιραμόλας χορεύτρια στροβιλίζεται δεξιά κι αριστερά. Αυτά είναι τραγούδια αναγνώστα! Όχι εκείνες οι σαχλομπαλάντες που νόμιζες ότι απευθύνονται σε ερωτευμένα κοάλα και νταλκαδιασμένες σουρικάτες.

13. Ισλανδία



Για πρώτη φορά τα αρχικά S&M δεν σημαίνουν Σαν Μαρίνο, αλλά τα εννοούμε κυριολεκτικά και σου κλείνουμε το μάτι. Ήρθε λοιπόν η ώρα αναγνώστα να βάλεις εκείνη την πέτσινη ολόσωμη στολή με τα καρφιά, να φέρεις μανταλάκια, την παγοθήκη, δύο κεριά, ένα σκοινί τρία μέτρα και το μαστίγιο πούχεις κρυμμένο στο πίσω μέρος της ντουλάπας. Η πιο σαδομαζοχιστική συμμετοχή στην ιστορία του διαγωνισμού είναι επιτέλους γεγονός: με αφέντρες, φωτιές, παραμορφωμένες φωνές και έναν τύπο να βαράει με ένα τεράστιο σφυρί καθόλη τη διάρκεια της πράξης. Διότι εκεί στο Ρέικιαβικ και με τόσους μήνες σκοτάδι, μία κίνκι διάθεση σε πιάνει. Στην αρχή λες Παναγιά-μου τίναι τούτο που με βρήκε! Αλλά καμιά φορά -που ξέρεις;- μπορεί και να σου καλαρέσει και να το απολαύσεις. Θα με παρεξηγήσεις πολύ αν το βάλω κι αυτό στο τοπ-τεν μου; Δώσε πόνο, Ισλανδία!

14. Εσθονία



Δεν θα το πεις κακό. Θα το πεις μια από τα ίδια. Αξιοπρεπής ο Victor Crone, ευχάριστο το τραγουδάκι του, αλλά έχεις ακούσει ένα ζίλιον παρόμοιες μπαλάντες και με τα χρόνια όλοι αυτοί οι σκοποί (περιλαμβανομένης της συνολικής δισκογραφίας του Michael Bolton) έχουν γίνει χυλός στο μυαλό σου. Βεβαίως αυτό καθόλου δεν θα εμποδίσει τις Λιθουανολετονίες να το ψηφίσουν με χέρια και με πόδια, αν και μεταξύ μας κανονικά θα έπρεπε να αρχίσουμε κι εμείς να γιουχάρουμε κάθε φορά που οι Βαλτικές χώρες αλληλοψηφίζονται. Είδες πόσο σύντομα έχεις αρχίσει να επανεκτιμάς τους Ισλανδούς και τα μαστίγια;

15. Πορτογαλία



Μετά την περσινή πρωτιά με τα κακαρίσματα, μάθανε πως βραβεύουμε, πλακώσανε και οι κότες. Από πού να την επιάσεις την ερμηνεία του Conan Osiris; Από την πουπουλένια αμφίεση με τα χρυσά βαψίματα; Από τα μουσικά όργανα πούχει φορεμένα πάνω του από το πρόσωπο ίσαμε τα παπούτσια του; Από τα μουσικά του γυρίσματα που πατάνε στα πορτογαλικά φάντος και τη γιαπωνέζικη μουσική; Αν προσθέσεις σε όλα αυτά, την πρωτότυπη χορογραφία (κυρίως στα σημεία του "πέφτω-γκντούπατις-κάτω") και την αλλόκοτη αίσθηση που σου δημιουργεί η εν γένει παρουσία των δύο ερμηνευτών επί σκηνής, νομίζω πως έχουμε περισσότερο να κάμουμε με ένα καλλιτεχνικό δρώμενο που θα συναντούσες σε αίθουσα της Tate Modern, παρά με μία τυπική συμμετοχή. Όποια κι αν είναι η κατάληξη αυτού του τραγουδιού, το σίγουρο είναι ότι έχει κερδίσει μία θέση στη λίστα με τις πιο αλλού-γι-αλλού συμμετοχές στην ιστορία του διαγωνισμού.

16. Ελλάδα



Η ανακοίνωση της ΕΡΤ ότι στέλνουμε ένα τραγούδι που "δεν αναπαράγει βιομηχανικά στερεότυπα", ειλικρινά σου κάμει την όλη συμμετοχή τουλάχιστον αντιπαθητική: σιγά ρε πρωτοπόροι της παγκόσμιας μουσικής παραγωγής, μην σκίσετε κανένα καλτσόν. Η Κατερίνα Ντούσκα είναι πράγματι ενδιαφέρουσα περίπτωση και διαθέτει φωνή με δυνατότητες, αλλά το τραγούδι δεν είναι ούτε ιδιαιτέρως πρωτότυπο (π.χ. θυμίζει το "There must be an angel" των Eurythmics), ούτε εξαιρετικά καταπληκτικό και αξιομνημόνευτο. Αν ξεπεράσουμε τη δηθενιά και τον εστετισμό που μας κατατρέχει, ναι βεβαίως και είναι ασύγκριτα καλύτερο από τις ανεκδιήγητες συμμετοχές που είχαν επιλεγεί τα τελευταία χρόνια (με ιδεολογικό πρόσημο πάντα και με κριτήριο την εναλλακτικότητα), αλλά όλα θα εξαρτηθούν και πάλι από το στήσιμο και τη σκηνική παρουσία. Πάντως δεν σου κρύβω ότι πολύ θα ήθελα να έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του και να κερδίζαμε, να γινόταν ο διαγωνισμός στην Ελλάδα και να τον παρουσίαζε από την ΕΡΤ η Κατερίνα Ακριβοπούλου με τον Σωτήρη Καψώχα, καταγγέλοντας σε κάθε συμμετοχή χώρας τον καπιταλισμό, την τρόικα και τη Νέα Δημοκρατία για την απερίγραπτη στάση της ως αντιπολίτευση.

17. Άγιος Μαρίνος



Επειδής σου έπεσε μαζεμένη η πχιότητα και το αλτέρνατιβ, έρχεται ο Άγιος ο Μαρίνος -μεγάλη η χάρη του- να μας προσγειώσει ευτυχώς και πάλι στην αναπαραγωγή βιομηχανικών στερεοτύπων. Κανονικά τη χώρα εκπροσωπεί παγίως η Valentina Monetta, αλλά επειδής εφέτος τα στήλωσε και ζήτησε τις άδειές της η κοπέλα, οι δυόμιση κάτοικοι της χώρας αναγκάστηκαν να συγκεντρωθούν σε έκτακτη συνέλευση στην κεντρική πλατεία κάτω από το καμπαναριό και να αποφασίσουν. Εντέλει κατόπιν σκέψης (εντάξει, μην φανταστείς ότι κάηκε και καμία καρμπονάρα), ανέθεσαν στον Τούρκο τραγουδιστή Σερχάτ (γνώριμο στο ελληνικό κοινό του κλαπατσίμπαλου από την πρόσφατη συνεργασία του με την Παπαρίζου, αλλά και το εξαιρετικό Total Disguise με την Βικτόρ Λαζλό) να τους εκπροσωπίσει. Το "Say Na Na Na" είναι αρκούντως αλαφρύ για να σου σιάξει τη διάθεση, αλλά μάλλον όχι όσο θα έπρεπε για να προκριθεί στον τελικό. Εκτός βέβαια αν η τουρκική διασπορά ανά την Ευρώπη υποστηρίξει τον Άγιο τον Μαρίνο -μεγάλη η χάρη του- και γίνει το θαύμα. Υπό μίαν έννοια άλλωστε, είναι η πρώτη τουρκική συμμετοχή στο διαγωνισμό εδώ και χρόνια.

Τελειώσαμε; Άντε καλέ, ούτε στα μισά δεν φθάσαμε! Αχ πούναι εκείνες οι εποχές που κατέβαζες απνευστί τέτοια σεντόνια και καθόλου δεν μου παραπονιόσουν. Εσείς τα νέα τα παιδιά μη δείτε κείμενο πάνω από 140 χαρακτήρες, αμέσως με το σκρολάρισμα στο δάχτυλο είστε. Τέλος πάντων, κρατάμε από τον πρώτο (πιο αδύναμο) ημιτελικό την Κύπρο, το Βέλγιο, την Ισλανδία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα και πάμε παρακάτω με τις υπόλοιπες συμμετοχές όπου σε περιμένουνε σημεία και τέρατα!

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

Territory


Είναι τόσα πολλά, καημένε. Τα ανοιχτά ζητήματα ντε! Τα πολιτικά μας, τα κοινωνικά μας, τα οικονομικά μας, τα ψυχοσωματικά μας. Τί να πρωτοσυζητήσει δα κανείς; Καμιά φορά σκέφτομαι πως δεν αξίζει τον κόπο καν να προσπαθήσει. Από πούθε να ξεκινήσει και πούθε να τελειώσει; Βάσανο μεγάλο ήτανε πάντοτε τούτος ο κόσμος, ο θαυμαστός και δυσεξήγητος. Μα σα να λωλαίνεται θαρρώ επικινδύνως, σα να τάχει χάσει βρε παιδί μου τελευταία -άλλα του λες, άλλα καταλαβαίνει. Μην αφήσει κανένα μάτι της κουζίνας ανοιχτό, ανησυχώ. Μην ξεχάσει κανένα σίδερο στην πρίζα. Μην φύγει καμιά μέρα και τον εψάχνουμε με το Άμπερ Αλέρτ και δεν τούχω βγάλει μια φωτογραφία της προκοπής για να μοστράρω στην τιβί!

Είναι πράγματι πολλά, καημένε. Μα είχαμε πάντα έναν τρόπο να τα μιλάμε εσύ κι εγώ. Και να τα εννοούμε, δίχως απαραιτήτως να τα λέμε. Μέσα από τις γραμμές, με διάβαζες νομίζω. Μέσα από τις γραμμές, να με διαβάζεις.


Πάει, εχάθη. Το όνειρο πούχαμε κάποτες για έναν τόπο μακρινό που όλα τα υποσχόταν. Καλύτεροι τόποι εξακολουθούν να υπάρχουν βεβαίως. Χειρότεροι τόποι ακόμα περισσότεροι -μην τρέφεις αυταπάτες. Μα παραδείσους πια μην ψάχνεις -χαθήκανε μέσα στη χλαπαταγή του μανιασμένου πλήθους. Που θα σε πάρει στο κατόπι αν δεν φοράς τα δικά του χρώματα, θα στραφεί εναντίον σου αν δεν λες τα δικά του συνθήματα, θα σε ποδοπατήσει αν τυχόν βαδίζεις στην αντίστροφη κατεύθυνση. Μα γίνεται, καημένε, συνεννόηση αν εσύ μιλάς και το πλήθος σού γρυλίζει; Συνέχισε αν το λέει η περδικούλα σου, καλή δύναμη εύχομαι και καλή τύχη.


Πατρίδες, θρησκείες, ιδεολογίες, όλα μαζί αλέθονται και γίνονται πολτός. Σαν αφαιρέσεις εκείνα τα συστατικά που τα κάμανε κάποτε ίσως και νόστιμα (την αισθηματικότητά τους, την έγνοια τους, τη φροντίδα τους, τη νοσταλγία τους), δεν χωνεύονται καημένε, όσο κι αν τ' αλατοπιπερώνεις. Χαλάει η οξύτητα, κόβει η σάλτσα, ξινίζει το γλυκό. Και μένεις στο τέλος νηστικός ή κι αηδιασμένος. Κι ας είναι το εστιατόριο λουσάτο, ας είναι οι σεφ πολυδιαφημισμένοι, ας είναι το μενού πολυσέλιδο, ας είναι οι σερβιτόροι κοστουμαρισμένοι. Δεν ξεγελιέται ο δικός σου ο ουρανίσκος.


Κι αν ίσως θαρρείς πως σου τα λέγω όλα αυτά για να σε απογοητεύσω, τελείως λάθος με έχεις καταλάβει. Να σε ενθαρρύνω προσπαθώ, να σε εμψυχώσω. Να σε καθησυχάσω πως μόνος δεν είσαι κι ας φαίνεσαι μόνος, καημένε. Αν ο κόσμος, σου μοιάζει παράλογος κι άδικος και σκληρός, τότες αυτό κάτι καλό σημαίνει για εσένα: πως δεν τάχεις χάσει και πως μπορούμε ακόμα να στηριζόμαστε απάνου σου. Σαν εκείνες τις παρέες που όλοι μεθάνε και κάποιος αναλαμβάνει να παραμείνει νηφάλιος για να τους γυρίσει σπίτι. Ίσως και νάσαι εσύ αυτός ο κάποιος. Για αυτόν τον κάποιον, σε κόβω.


Ναι ξεύρω πως είναι πολλά εκείνα από τα οποία θα πρέπει να σωθούμε. Οι τυραννίες, οι αλητείες, οι ανοησίες, οι αγυρτείες. Ο ένας τρόπος είναι να κρυφτούμε στα καταφύγια -ο καθείς στο δικό του. Ο άλλος, ο πιο δύσκολος και πιο θαρρετός, να συνεχίσουμε. Χωρίς να φοράμε το χρώμα του πλήθους, αρνούμενοι τα συνθήματά του, βαδίζοντας στην αντίθετη κατεύθυνση. Είναι μεγάλη υπόθεση σε ετούτον τον κόσμο, τον θαυμαστό και δυσεξήγητο, νάχεις το νου σου, να διατηρείς την ψυχραιμία σου και να καταλαβαίνεις. Τότες δεν έχεις ανάγκη από σωτηρία, διότι σωσμένος είσαι.

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Βάλτε μου και μισό κιλό ένταμ!


Όπως συνήθως συμβαίνει σε ετούτα τα μέρη, όλα ξεκίνησαν από τη δημιουργία ενός φράγματος. Πρώτα σφαλίστηκαν τα περάσματα και στραγγίστηκαν τα νερά. Ύστερα υψώσαμε χωμάτινα εμπόδια και στήσαμε τους ανεμόμυλούς μας -τους ακούραστους εργάτες μας στον αγώνα για επιβίωση. Έτσι κερδίζεται κάθε σπιθαμή γης εδώ. Και ίσως γι'αυτό, την εκτιμούμε περισσότερο.



Ξεύρω πως είσαι συνηθισμένος σε ηρωικές αφηγήσεις, επικές μάχες, εντυπωσιακά κατορθώματα και συναρπαστικές ιστορίες, οπότε θα σου φανεί μάλλον πληκτική η δική μας η περίπτωση. Ένα χωριό ήμασταν πάντα, τίποτις ιδιαιτέρως σημαντικό.



Κι αν τ'όνομά του τόπου μας είναι γνωστό τοις πάσοι, λίγοι είναι εκείνοι που τόχουν συνδυάσει με τη συγκεκριμένη τοποθεσία τη δικιά μας. Ή πούχουν λίγο κάτσει να σκεφτούν πως δεν είμαστε απλώς ένα τυρί, μα ένα μέρος.



Το Ένταμ είναι ένα μικρό, ειδυλλιακό χωριό, από εκείνα που συναντάς διάσπαρτα στην ύπαιθρο της Ολλανδίας.



Με τα πανέμορφα σπιτάκια του να στέκουν παρατεταγμένα στη σειρά και να σε χαιρετούν.



Με τα υδάτινα κανάλια του που κάποτες αποτελούσαν βασική δίοδο για τη μεταφορά ανθρώπων και προϊόντων.



Με την δροσερή υγρασία των αλλοπρόσαλλων καιρών μας να ποτίζει τα παρτέρια και τα δέντρα μας.



Αν τυχόν αναρωτιέσαι γιατί σιάχνουμε με τον τρόπο αυτό τα σπίτια μας, άσε με να στο εξηγήσω: πάντοτε ασταθή ήταν τα εδάφη μας, καθώς τα διεκδικούσαμε εξ αδιαιρέτου εμείς και η θάλασσα. Επομένως αλαφρές έπρεπε νάναι και οι κατασκευές μας, μην τυχόν και βρεθούμε τοίχοι, οικοσυσκευές και νοικοκυρέοι βυθισμένοι μέσα στο κανάλι.



Με υλικά απλά, όπως τα ελαφριά τούβλα, οι αμμόλιθοι και το ξύλο είναι φτιαγμένες οι προσόψεις των σπιτιών. Και με μεγάλα ανοίγματα για παράθυρα. Αφενός για να μειώνεται το βάρος, αφετέρου για να καλομαζεύουμε τον ήλιο όταν και όποτε θελήσει να μας επισκεφθεί.


Κάποια σπίτια έχουν στέγες τριγωνικές που καλύπτουν τα πατάρια μας που ήσαν κάποτες χώροι για την αποθήκευση πραγμάτων και τώρα έχουν κάποια μετατραπεί σε καλαίσθητα δωμάτια -όπου θα πρέπει νάσαι προσεχτικός μην το φας το κεφαλάκι σου.



Άλλα, φέρουν βαθμιδωτές στέγες, που ήσαν ιδιαιτέρως δημοφιλείς τον 17ο αιώνα.



Κι άλλα μοιάζουν με καμπάνες, χτισμένα κάπως μεταγενέστερα.



Για κάμποσους αιώνες, το Ένταμ ζούσε από τη φαλαινοθηρία και το ψάρεμα. Έφθασε μάλιστα νάναι κάποτες λιμάνι σπουδαίο για τα δεδομένα και τα μεγέθη του, με κίνηση εμπορική και διασύνδεση με τις μεγάλες χανσεατικές πόλεις.



Πλούτος πολύς μαζεύτηκε στα μπαούλα των κατοίκων και τότες ήταν που έσιαξαν τα περισσότερα από τα σπίτια που βλέπεις μέχρι σήμερα.



Παράλληλα, άρχισε να γίνεται γνωστό αυτό το κίτρινο τυρί που το τυλίγουμε εδώ σε κερί και το βαφτίσαμε ωσάν τον τόπο μας: το νόστιμό μας Ένταμ.


Τότες χτίσαμε και την υπέροχη Γκρότε Κερκ, που ξεχωρίζει ανάμεσα στα δίπατα σπίτια μας.



Και τούτο το κτήριο με τη βαριά διακόσμηση, όπου για αιώνες ζυγίζαμε τα τυριά μας και τα τιμολογούσαμε.



Α, μέχρι και σήμερις παραμένουμε υπερήφανοι για το τυρί μας. Που το παρασκευάζουμε από γάλα αγελάδας και το τοποθετούμε μέσα στα ειδικά καλούπια που του δίνουν το σφαιρικό του σχήμα. Απόλαυση είναι σαν κόβεις κομμάτι και το συνδυάζεις με φρεσκοψημένο ψωμάκι από τον ξυλόφουρνο.



Ναι, για τέτοιες απλές απολαύσεις σε έφερα να σου μιλήσω εδώ στο Ένταμ.



Για το εμπορικό πνεύμα σε έναν τόπο που στήθηκε απάνου στη θάλασσα.



Για την μακαριότητα και τη γαλήνη μιας κερδισμένης ευημερίας.



Για την καλαισθησία και το σεβασμό στον εαυτό μας και στους άλλους.



Έτσι απλά και ξεκάθαρα είναι τα πράγματα εδώ στο Ένταμ.



Το νιώθεις, το καταλαβαίνεις, το αντιλαμβάνεσαι σαν περιπατείς αυτά τα υπέροχα στενά δρομάκια ανάμεσα στα σπίτια μας.



Όταν κοντοστέκεται το βλέμμα σου στις καλοφροντισμένες λεπτομέρειες με τις οποίες διακοσμούμε την καθημερινότητά μας.



Αυτές είναι οι αποδείξεις της αγάπης μας για τον τόπο, αυτές είναι οι ποιότητες του δικού μας πατριωτισμού.



Ο σεβασμός, η οργάνωση, η μέριμνα. Το παγκάκι πούχει τοποθετήσει κάποιος έξω από το σπίτι του για να κάθεσαι σαν περνάς απ' εκεί και θες να ξαποστάσεις.



Και μοιάζουν τα προβλήματα νάναι αλλιώς, εδώ. Με τις λύσεις πιο απλές και πιο ξεκάθαρες. Δίχως τα μίση και τα πάθη, δίχως τη συνεχή φθορά. Άσε τις θάλασσες ν'αλλάζουν διαθέσεις, εμείς την έχουμε ερμηνεύσει τη ζωή.



Κι όλου του κόσμου οι φωνές, ψίθυροι φτάνουν ώσπου να συναντήσουν τις δικές μας ησυχίες. Διότι είμαστε προστατευμένοι πια καημένε από τα χωμάτινα τείχη μας και τις έξυπνες πρόνοιές μας.



Που μας φυλάττουν ασφαλείς, όπως το χοντρό περίβλημα π' αγκαλιάζει στοργικά το πορτοκαλοκίτρινο τυρί μας.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Χαλάλι σου, Χαράμι σου


Μέρος Πρώτο: Τότες

Ούλοι σου λέω, ούλοι. Και οι ξενοφερμένοι και οι λεβαντίνοι και οι Ρωμιοί -οι αναντάν μπαμπαντάν Σμυρνιοί- ούλοι παέναμε εκείνον τον καιρό στο τσαρσί. 


Άλλοι για χάζι, άλλοι για βόλτα κι άλλοι για να ψωνίσουν. Και μα τον Άγιο Βουκόλο -μεγάλη η χάρη του-, ημπορούσε κανείς να έβρει ό,τι ετραβούσε η ψυχούλα του στους πάγκους των πραματευτάδων και στα μεγάλα τα καταστήματα των εμπόρων! Φαγιά, ρούχα, τσεβρέδες, βελέντζες, τεντζέρια, ποτήρια, χάντρες και ζα. Τ' Αβραάμ και του Ισαάκ τ' αγαθά! Μεγάλο μπερεκέτι!


Μήτε της Πόλης τα παζάρια δεν μας εφτάνανε τότες σε ποικιλία και σε ποιότητα! Κι αν κάπου κάπου ξέπεφτε κατά δω καμιά Πολίτισσα, την εκατάπινε την ξιπασιά της σαν έβλεπε τα πόσα καλούδια ημπορούσε ν'αγοράσει με ελάχιστους παράδες.


Υφαντά με κεντημένες παραστάσεις, πλουμιστές εσάρπες, γουστόζικα πασούμια, φέσια με εντυπωσιακές φούντες, φορεσιές με πούλιες και λεβαντίνικα υποκάμισα με κομβία. 


Όποιος κι αν ήσαν ο δικός σου ο τρόπος να εντυθείς, έβρισκες ενδύματα για την αφεντιά σου.


Αν ήσουν δε καμιά κοκέτισσα γυναίκα, μήτε που ήξευρες πώς να πρωτοδιαλέξεις ανάμεσα σε τόσα κοσμήματα και γιορντάνια.


Άσε τα χαλιά! Κιλίμια και μπουχάρες! Από την Καππαδοκία και το Ικόνιο. Ή ακόμα παραπέρα από τα μέρη της Περσίας πούναι βδομάδες δρόμος από εδώ. Αν τάχες τα λεφτά για να τα δώκεις, έβρισκες χαλιά καλύτερα κι από εκείνα πούχαν στα σαλόνια τους οι βεζύρηδες και οι σουλτάνοι. 


Αλλά και χαλάκια προσευχής που στρώνουν οι μουσουλμάνοι κατα'ης. Για να προσευχηθούν κατά μεριάς τση Μέκκας!


Και όπλα έβρισκες μπόλικα: γιαταγάνια, ξίφη, σπαθιά, πιστόλια, μαχαίρες. Που κάποτες είχαν κάποιονε δύστυχο εσακάτευσει εις το πεδίον της μάχης και βρέθησαν μετά από καιρό απάνου στα ράφια των εμπόρων και μέσα στα μπαούλα τους. Κάποιοι τα ηγοράζανε να διακοσμούν τους τοίχους τους, κάποιοι τα βάναν στα ντουλάπια για τη δύσκολη την ώρα -αχρείαστα νάναι!


Μα και προικιά μπορούσες γιαβρί'μ να ηγοράσεις: παπλώματα, κουβέρτες, σεντόνια, πλεχτά και σεμεδάκια. 


Και είδη για το σπίτι: λάμπες με πετρέλαιο, πιάτα πορσελάνινα, κιούπια, τσανάκια, σκαλιστά ποτήρια, μαχαιροπήρουνα με φιλντισένια τελειώματα. 


Κι αν ημπορεί κανείς να περιγράψει τα χρώματα και τα σχήματα, θαρρώ πως είναι αδύνατο να σου κλείσει μέσα σε λέξεις, τις γεύσεις και τ´αρώματα. Γιατί τούτο το τσαρσί μας, το μεγάλο παζάρι της Σμύρνης μας, δεν είχε όμοιό του σε γεύσεις και σε φαγητά σε ολόκληρη την οικουμένη.


Από τη μύτη σε σέρνανε. Οι πάπρικες, τα πιπέρια, τα κύμινα, τα σουμάκ και τα σησάμια. Τα σινάπια και οι κουρκουμάδες. Τα δενδρολίβανα και τα μαχλέπια. Και σε οδηγούσανε στα μαγαζιά με τα μπαχάρια.


Από λεμόνια, καϊσια, μελιτζάνες και κρομύδια, όσα βάνει ο νους σου και ακόμα περσσότερα. Εκεί στους πάγκους των μανάβηδων.


Σε κάθε γωνιά και κάποιος πούλαε τα όσα εφύτρωνε στη γη του. Μαϊντανό και φρέσκο άνηθο, πλεξούδες από σκόρδα. Να βάνεις στην κατσαρόλα μερικές σκελίδες να νοστιμέψει το φαγί, γιαβρί'μ. Και να κρεμάσεις το υποδέλοιπο παραδίπλα στο κατώφλι του σπιτιού σου για το κακό το μάτι. Φτου, φτου, φτου, Ιησούς Χριστός νικά και όλα τα κακά σκορπά!


Πεινασμένος να μην ήσουν, η όρεξη σίγουρα σου άνοιγε!


Με τα μοσχομυριστά σιμίτια απάνου στους ντορβάδες. 


Τα σαλέπια, το σάμαλι, τα λευκά όρη από λουκούμια.


Ναι, τα πάντα έβρισκες στο τσαρσί μας τότες.


Μα δεν ήταν γιαβρί'μ μονάχα οι πραμάτειες που σου γιόμιζαν το μάτι, μα και το μέγα πλήθος: Ρωμιοί, Τούρκοι, Αρμένηδες, Οβραίοι, Οσμανλοί, Αλβανοί, Γιουζούκοι, Βούλγαροι, Σύριοι, Τσέρκοι, Πέρσες -ώρα πολύ θα σού'παιρνε για να μετρήσεις τις φυλές. 


Μπέηδες με μεγάλες κατραμένιες γενειάδες και ριχτές ρόμπες, λεβαντίνοι με φαβορίτες, αστεία πανταλόνια και στενά παπούτσια, ζεϊμπέκοι με λευκές βράκες και πανύψηλα τουρμπάνια, καραμπουζουκλήδες με τη μουστάκα τους, Ρωμιοί με τα καλοσιδερωμένα υποκάμισα από τα χεράκια των παστρικών συζύγων των, Σύριοι με τις ανοιχτόχρωμες κελεμπίες και Τούρκοι με τα φέσια και τα αξούριστα μάγουλά τους.


Μια παρδαλή γιορτή από ενδυμασίες τόσο διαφορετικές αναμεταξύ τους που μπούχτιζες πια απ'τα χρώματα, τα μπούρου μπούρου, τα πολλά τα πηγαινέλα και τη χλαπαταγή.


Μα αν δεν ήσουνα τίποτις τζαναμπέτης, μπορεί και να εκτιμούσες όλον εκείνο το συρφετό. Με τις αναρίθμητες λαλιές, τις συνήθειες και τα διδάγματα τση παράδοσης του καθενός τους. Έτσι είχαμε μάθει, νάμαστε ούλοι μαζί μπερδεμένοι τότες -μα μ'έναν τρόπο την εβρίσκαμε την άκρη. Με τον τρόπο πούχαμε μάθει από τους προγόνους μας. Και που κι αυτοί είχανε μάθει από τους δικούς τους τους προγόνους. Έτσι ήτανε τότες καμωμένος ο κόσμος ο δικός μας.


Τέχνη ήταν το να πουλάς και να ηγοράζεις στο τσαρσί. Κι αν είσαι άμαθητος, κάτσε να σου τα ήπω και να στα εξηγήσω: σαν έμπαινε καλοβαλμένος πελάτης σε μαγαζί με φορτωμένο το κεμέρι του, άρχιζαν αμέσως τα τραταρίσματα και οι φιλοφρονήσεις. Και νάσου τα φλιτζάνια με τον τούρκικο καϊφέ, και νάσου οι ναργιλέδες με τ'αρώματα και το ψιλό το λακιρντί. 


Ύστερα αρχινούσε η επίδειξη της πραμάτειας: έχουμε κι αυτό, έχουμε και τ'άλλο. Αν κάτι του εγυάλιζε του πελάτη, έμπαινε στο νόημα ο καταστηματάρχης και ξεκινάγαν τα παζάρια. Πόσο το δίνεις; Πόσο το παίρνεις; Μην πεις πολλά, θα τον ξεκάμεις. Μην πεις και λίγα, θα τον προσβάλεις. Τόσα; Μπα, δώσε κάτι παραπάνω και χαλάλι σου! Κι έτσι κάπως εγιόμιζε ο μπεζαχτάς με παράδες.


Μα μη θαρρείς δα ότι ξέπεφτε εύκολα πελάτης με παχουλό κεμέρι. Περσσότερους παρακεντέδες έβρισκες να τριγυρίζουν στο τσαρσί, παρά πελάτες σοβαρούς. Λίγο απ'εδώ, λίγο απ'εκεί, την εβγάνανε την ημέρα τους και δαύτοι. Άσε τους καμπόσους σουρουκλεμέδες που χαζολογάνε και τον παρά τους δεν τον έβλεπες.


Το τρισχειρότερο ήσαν οι ερίφηδες και οι μουφλούζηδες που ετόλμαγαν να σκάσουν μύτη, μονάχα αν είχαν βεβαιωθει πως δεν θα πέσουν απάνου στους πιστωτές τους. Αλλά δεν βαριέσαι καημένε'μ, μπαταχτσήδες πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν.


Από τ'αξημέρωτα ανοίγαν τότες τα καταστήματα και παίρνανε θέση οι πάγκοι στην αράδα. 


Πλακώνανε οι πρώτοι, οι πρωινοί πελάτες κι ύστερα όταν ο ήλιος σκαρφάλωνε στον ουρανό επύκνωνε ο κόσμος κι άρχιζε το χοντρό το νταραβέρι. Ντόπιοι και ξένοι, εφέντηδες και φτωχομπηνέδες, περαστικοί και μουστερήδες. Νενέδες με τα εγγόνια τους, ναύτες σκαμένοι απ' την αλμύρα, κουκουλωμένες νιες με τις μανάδες τους, κατσίβελοι και αριστοκρατέοι. 


Τις πολύ ζεστές ημέρες, εκεί κάπου στ'απομεσήμερο έπεφτε η κίνηση, αραίωνε ο κόσμος. Λουφάζανε και οι εμπόροι πίσω από τους πάγκους τους. Γυαλίζαν τα χαλκώματα και τα μπακίρια του καφέ στην αντηλιά, αστράφτανε τα μαντεμένια σκεύη και οι μαστραπάδες.

Κι ύστερα τ'απόγεμα όταν σκωνότανε ο μπάτης και έφερνε τη δροσιά τ'Αιγαίου, άντε ξανά εφούντωνε τ'αλισβερίσι μέχρι το δείλι.


Οι πολύβοες στοές κι οι δρόμοι ανάσαιναν για λίγο, την ώρα που μάζευε ο μουεζίνης τους πιστούς καλώντας τους από τον μιναρέ για προσευχή. Γιομίζαν τότες οι αυλές των τζαμιών με κόσμο πολύ. 


Σκύβανε οι άντρες κι ανεβάζανε τα σαλβάρια και τις βράκες τους, επλένανε τα πόδια τους και μπαίνανε στα τζαμιά για να συνομιλήσουνε με τον Αλλάχ τους. 


Γονατισμένοι απάνου στα παχιά χαλιά.  


Παρακαλώντας για τα ίδια θέματα που απασχολούν τους ανθρώπους εις τους αιώνες των αιώνων.


Αμήν.


Έτσι ξημεροβραδιάζονταν οι μέρες στο μεγάλο μας τσαρσί. Μέχρι που το σκοτάδι σιωπούσε τους ανθρώπους καθε βράδυ, κατέβαζε τα ρολά τους, έδιωχνε τους πάγκους τους κι έσβηνε τα ίχνη τους. Ναι, έτσι κυλούσαν οι ζωές μας για γενιές ολόκληρες στη Σμύρνη μας. Άχου τι λαίμαργα που χορταίναμε εκείνες τις ζωές!


Μέρος δεύτερο: Το σήμερα

Την ενθυμούμαι καλά την πρώτη τη φορά που βρέθηκα σε ετούτο το παζάρι -πάνε πια χρόνια. Είχα δει κάμποσες παρόμοιες αγορές στην Τουρκία και σ΄άλλες χώρες της Ανατολής, μα το Κεμέραλτι -έτσι το λένε το μεγάλο παζάρι της Σμύρνης- μου είχε από την πρώτη στιγμή φανεί διαφορετικό.


Τεράστιο, δαιδαλώδες, χαωτικό. Αλλά και γοητευτικό συνάμα. Συναρπαστικά και καθηλωτικά γοητευτικό.


Το ξεύρω πως πολλοί θα διαφωνήσουν. Θα βρουν κουραστική την ακαταστασία του, θα σχολιάσουν αρνητικά την φθηνιάρικη αισθητική του.


Είναι πράγματι ισοπεδωτική η επέλαση του κινέζικου προϊόντος, είναι καθολική η επικράτηση του πλαστικού, του λαστιχένιου, του νάιλον, του πολυέστερ. Του στρας και του κακόγουστου.


Όχι, δεν μοιάζει πια καθόλου με εκείνο το ανακατωμένο πανηγύρι των πολλαπλών προελεύσεων, δεν είναι πια σημείο συνάντησης των διαφορετικών ταυτοτήτων. 


Πάει εχάθη εκείνη η ποικιλότητα. Ουχί μόνο από το τσαρσί, μα και από ολάκερη τη Σμύρνη εδώ και περίπου έναν αιώνα. 


Αλλάξανε κι αλλάζουνε τα πράγματα. Πάντα θ'αλλάζουνε όσο κι αν δεν το θέλεις. Πάντα.


Είναι πολλές οι φορές που τόχω περπατήσει αυτό το παζάρι, που του έχω παραδοθεί. Περιπλανώμενος δίχως αίσθηση προσανατολισμού, στα δεκάδες δρομάκια του που στριφογυρίζουν, καμπυλώνουν, διασταυρώνονται και σε βγάζουν παντού και πουθενά.


Χαζεύω τις πραμάτειες των εμπόρων: τις στοίβες με τα τζην παντελόνια, τις πολύχρωμες μαντίλες, τα πουκάμισα, τα ρούχα για εγκύους.


Τις στολές που φοράνε οι μικροί Τούρκοι μετά την περιτομή τους.


Που ντύνονται πριγκιπόπουλα και κυκλοφορούν στο δρόμο με καμάρι, δηλώνοντας τη σημασία τους.


Μα εκείνο που κυρίως βρίσκω συναρπαστικό είναι το μωσαϊκό των ανθρώπων. 


Τις εκφράσεις των προσώπων τους.


Τις κινήσεις του σώματός τους.


Τον τρόπο που κάθονται, που στέκονται, που περπατούν.


Το ανακάτωμα βαριεστημάρας και κούρασης. Σε μια καθημερινότητα πολύωρης αναμονής. Για τον επόμενο πελάτη.


Τέσσερις γυναίκες πίσω από έναν πάγκο.


Μια άλλη που προσπαθεί να ξεγελάσει την πλήξη της.


Μια πιο ηλικιωμένη που κοιτάζει τα παιδικά ρούχα στις κρεμάστρες -ίσως για την εγγόνα της. 


Δυο φίλοι που συζητούν περιμένοντας να τους σερβίρουν τα τσάγια τους. Με το κινητό να φορτίζεται στην πρίζα.


Δυο γηραιοί μαγαζάτορες χυμένοι θαρρείς απάνω στα σκαμνιά τους. Με το μουστάκι, το φέσι, τα πολυφορεμένα παπούτσια και την αισθητική μιας άλλης εποχής. Τότες που ανεξαρτήτως της κοινωνικής και οικονομικής σου ταυτότητας, επιβαλόταν να φοράς πουκάμισο, σακάκι και υφασμάτινο παντελόνι.


Ένας εργάτης που κοιμάται σκυφτός απάνου στο καρότσι του. Τον κοιτάζω για ώρα.  Αναπνέει βαριά, ίσως και να ροχαλίζει τον κάματό του, ενώ τριγύρω του ασταμάτητη η χλαπαταγή των περαστικών και η γκρίνια των μοτοποδηλάτων.


Τρυπώνω μέσα στα παλιά χάνια. Που κάποτες μέναν οι πραματευτάδες που έφταναν εδώ από την Ανατολή κουβαλώντας τα καλούδια τους. 


Πολλά από τα χάνια αυτά φιλοξενούνε πια εστιατόρια.


Με χαμηλά καθίσματα, πολύχρωμα τραπεζομάντηλα, αρωματικά μαντηλάκια να σκουπίσεις τα χέρια σου.



Μοιάζουμε σε τόσα, διαφέρουμε σε τόσα. 


Μεγάλη συζήτηση, ίσως την κάμουμε κάποια φορά. Έχω κάποιες σκέψεις, προβληματίζομαι, αναθεωρώ και επανέρχομαι.



Το μόνο βέβαιο είναι πως εδώ στη Σμύρνη, στο απέραντο παζάρι της, νιώθω πως δεν είμαι μακριά από εμένα. Σαν να το επερπατούσα πάντοτε αυτό το μέρος, σαν να το ήξευρα πριν το πρωτοσυναντήσω.



Δεν εγγράφονται λέει στο γενετικό σου υλικό οι μνήμες. Δεν τις φέρεις μέσα σου τις αναμνήσεις των όσων δεν έζησες.



Επέτρεψέ μου να σου πω πως λάθος εκτίμηση είναι τούτη και πως οι μνήμες κυκλοφορούνε μέσα σου -όχι στις φλέβες, μα στα συναισθήματά σου.


Δεν είναι η Σμύρνη των διηγήσεων αυτή. Δεν είναι η πόλη με το παλίμψηστο των αναφορών.  Δεν είναι η Σμύρνη η Ρωμέικη. Είναι μια μεγαλούπολη τουρκική. Δίχως το άλλο, το διαφορετικό, το ανακατωμένο.  



Είναι μια πόλη που βλέπει το Αιγαίο από την άλλη του πλευρά. Σε μια χώρα δύσκολη -πολύ δύσκολη. Που δείχνει αλλά δεν είναι μία. Σε μιαν εποχή που την εφυσσούν ανέμοι πολλοί κι εκείνη η ίδια προκαλεί ακόμα περισσότερους.


Μα οι εποχές αλλάζουν, αναγνώστα. Οι άνθρωποι τριγυρνούν στο τσαρσί, οι τιμές και οι ισοτιμίες ανεβοκατεβαίνουν, οι Σουλτάνοι μπαινοβγαίνουν στα σαράγια τους, οι κρίσεις έρχονται, φεύγουν και ξανάρχονται, οι ζωές διασταυρώνονται και χωρίζουν. Και ξεύρεις τί μένει τελικά; Το παζάρι που έκαμες για να αποκτήσεις εκείνο που λαχτάρησες. Το δούναι και λαβείν σε ένα ατελείωτο, χαωτικό τσαρσί. Γιομάτο με καθημερινότητες.

Πόσο το δίνεις; Πόσο το παίρνεις; Μην πεις πολλά, θα τον ξεκάμεις. Μην πεις και λίγα, θα τον προσβάλεις. Τόσα; Μπα, δώσε κάτι παραπάνω και χαλάλι σου!

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style