Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2004

Αμερικανικές Εκλογές

«Ήταν θαυμάσιο που ανακάλυψαν την Αμερική, αλλά θα ήταν πολύ καλύτερα αν την έχαναν.»

Mark Twain



Καθώς πλησιάζουν οι αμερικανικές εκλογές, η πόλωση ανάμεσα σε George Bush και John Kerry αυξάνεται, γεγονός που καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις. Οι τελευταίες αποκαλύψεις περί μη ύπαρξης όπλων στο Ιράκ δεν φαίνεται να απασχόλησαν ιδιαίτερα τους οπαδούς του Bush, γεγονός που αποδεικνύει ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες ρεπουμπλικάνων ψηφοφόρων: (α) εκείνοι που παρασυρμένοι από τις αντιτρομοκρατικές κορώνες του Προέδρου, συνεχίζουν να αισθάνονται απειλούμενοι και άρα υποστηρίζουν την κατάληψη του Ιράκ, και (β) εκείνοι που ενημερώνονται επαρκώς και παρακολουθούν τις εξελίξεις, έχουν χειραφετηθεί με την ιδέα ότι η τρομοκρατία είναι πρόφαση και ότι ο πόλεμος γίνεται για το πετρέλαιο, αλλά εντούτοις νιώθουν ότι η επιχείρηση στο Ιράκ είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ, σε μία χρονική στιγμή μάλιστα που οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου καλπάζουν.



Από την άλλη, στο στρατόπεδο των δημοκρατικών έχουμε (α) τους φανατικούς ιδεολόγους αριστερής κλίσης (αυτούς που κατεβαίνουν στους δρόμους για το περιβάλλον, την παγκοσμιοποίηση και την ειρήνη), (β) τις μειονοτικές ομάδες και κυρίως, τους έγχρωμους πολίτες, (γ) τους ευαισθητοποιημένους πολίτες που θα ήθελαν μία καλύτερη Αμερική με κοινωνικό πρόσωπο και τέλος, (δ) τους αγανακτισμένους από την πολεμική περιπέτεια στην οποία έχει εμπλέξει ο Bush τη χώρα. Στους τελευταίους συγκαταλέγονται πλέον και οι συγγενείς των πολλών εκατοντάδων νεκρών στο Ιράκ.



Όμως και ενώ στην Ευρώπη, άπαντες σχεδόν τάσσονται υπέρ του Kerry (σε σημείο μάλιστα που στις ΗΠΑ διαδίδεται η φήμη ότι η προεκλογική του εκστρατεία στηρίζεται από ευρωπαϊκά κεφάλαια και άρα η εκλογή του θα είναι υποθηκευμένη σε αλλότρια συμφέροντα!), δεν πρέπει να λησμονούμε ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε πόλεμο. Οι νωπές μνήμες από την 11η Σεπτεμβρίου και η συναισθηματική φόρτιση που δημιουργεί η ύπαρξη στρατιωτών στο Ιράκ, μπορεί να βαρύνουν την ψήφο υπέρ του Bush, ο οποίος υπόσχεται συνέχιση της εκστρατείας κατά της διεθνούς τρομοκρατίας αλλά και ενγένει πιο επιθετική προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων ανά τον κόσμο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ρεπουμπλικανικής στρατηγικής είναι η όψιμη μεθόδευση για άνοδο των τιμών του πετρελαίου, η οποία αποσκοπεί στο να πλήξει οικονομικά την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Κίνα και την Ιαπωνία.



Το δίλημμα λοιπόν στο οποίο καλείται να απαντήσει ο αμερικανός ψηφοφόρος είναι το εξής: Θέλουμε μία ισχυρή Αμερική, έστω κι αν αυτό στοιχίσει την απώλεια της διεθνούς συμπάθειας ή θέλουμε μία διαλλακτική Αμερική που θα προσπαθήσει να διατηρήσει την ηγεμονική της θέση με τη συναίνεση των συμμάχων της; Θέλουμε μία Αμερική που θα αποθεώνει το αμερικανικό όνειρο και θα προσφέρει δυνατότητες επιχειρηματικής ανάπτυξης (μην ξεχνάμε ότι η ανάπτυξη παρέμεινε υψηλά κατά τη διακυβέρνηση Bush) ή μία Αμερική με κοινωνικό πρόσωπο και μεγαλύτερη στήριξη των μειονοτήτων της; Η απάντηση μπορεί να φαίνεται προφανής για εμας, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο για το μέσο αμερικανό ψηφοφόρο. Οι ΗΠΑ στηρίζουν εδώ και χρόνια την ανάπτυξη και την κοινωνική τους ευδαιμονία στην ηγεμονική τους επικυριαρχία επί του υπόλοιπου κόσμου. Αν ήσασταν αμερικανός ψηφοφόρος, θα θέλατε να διακινδυνεύσετε μία ανατροπή;


1 σχόλιο :

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts