Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2004

Κακή Εκπαίδευση ΙΙ

Πήγαινα σε ένα από τα πλέον κακόφημα σχολεία της Αθήνας, ένα παγερό συγκρότημα γκρίζων κτηρίων που οι φήμες λένε πως αρχικά προοριζόταν για φυλακές. Λίγο πριν τελειώσει η κατασκευή του συγκροτήματος, οι διαμαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής ανάγκασαν τους ιθύνοντες να επανεξετάσουν τη χρήση του και να το μετατρέψουν σε σχολείο. Εντούτοις κανείς δεν νοιάστηκε για την καταλληλότητα του χώρου και γενεές παιδιών πλήρωσαν το αντίτιμο της κρατικής αναλγησίας. Οι παιδικές μου μνήμες είναι γεμάτες με τσιμέντο, κάγκελα, γκράφιτι στους τοίχους και ένα ασφυκτικό αίσθημα εγκλεισμού. Υπό αυτή την έννοια, θεωρώ ότι ως έφηβος έχω εκτίσει μία εξαετή κάθειρξη, για ένα έγκλημα που έκαναν άλλοι.



Ωστόσο πέραν της αισθητικής, ένα σχολείο είναι πρωτίστως κοινωνικός χώρος, με πρωταγωνιστές τους καθηγητές. Δυστυχώς, οι περισσότεροι εξ αυτών κραύγαζαν με κάθε τους κίνηση και λέξη, τη δημοσιοϋπαλληλική αδιαφορία τους. Βαριεστημένοι, κακοδιάθετοι, χαμένοι στις σκέψεις τους, έμπαιναν στις αίθουσες και διεκπεραίωναν πειθαναγκαστικά τον πληκτικό τους ρόλο. Βεβαίως υπήρχαν και κάποιοι φωτισμένοι άνθρωποι, που κατέθεταν την ψυχή τους σε αυτό που έκαναν, με αίσθημα ευθύνης και ευσυνειδησίας. Ήταν όμως σπάνιες περιπτώσεις.



Αλλά υπήρχαν και κάποιοι άλλοι. Θυμάμαι. Εκείνον τον ιερωμένο που έμοιαζε με ζωντανό εφιάλτη. Κάθε φορά που έμπαινε στην αίθουσα, μία παγερή σιωπή απλωνόταν, λες και σταματούσε ο χρόνος. Λες και παύαμε να είμαστε παιδιά. Τα μαύρα του ράσα στοίχειωναν την καθημερινότητά μας. Θυμάμαι. Την πρώτη μέρα μας έβαλε να γράψουμε κάποιες ευαγγελικές αρχές στα τετράδιά μας. Σηκώθηκε από την έδρα κρατώντας ένα κόκκινο στυλό. Κοίταξε το πρώτο τετράδιο και άρχισε να ουρλιάζει θυμωμένος. Δεν του άρεσαν τα γράμματα, δεν του άρεσε να χρησιμοποιούμε μαύρο στυλό. Άρχισε να σκίζει το ένα μετά το άλλο, τα τετράδιά μας. Θυμάμαι ότι είχα τρομοκρατηθεί από το μένος με το οποίο μας αντιμετώπισε. Κανείς μας δεν θα ξεχάσει ποτέ εκείνον τον ιερωμένο. Τον θυμάμαι να βρίζει, να βήχει, να φωνάζει, να φτύνει, να τραυματίζει τις ψυχές μας. Για χρόνια, διαβάζαμε με μεγαλύτερη προσοχή τις ανοησίες της (παρωχημένης και ανούσιας) θρησκευτικής κατήχησης, παρά τα υπόλοιπα μαθήματά μας. Ευτυχώς, η συνταξιοδότησή του σήμανε το τέλος της μαρτυρικής μας σχολικής περιπέτειας.



Σήμερα, αποφεύγω ακόμη και να περνάω έξω από τις τσιμεντένιες φυλακές της παιδικής μου αθωότητας. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι μπορώ να ξεχάσω.

1 σχόλιο :

  1. γεια! δεν έχω να πω τίποτα αξιόλογο, μόνο ότι σε διαβάζω και πολλά φιλιά.
    Ευγενία

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts