Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2004

Συλλογική Ευθύνη (Fahrenheit 9/11)

Ο Bruce Springsteen, από τους πλέον μαχητικούς κατήγορους του George Bush, δήλωσε στο περιοδικό «Rolling Stone» ότι η αμερικανική κυβέρνηση "εκφόβισε και οδήγησε με δόλο" τον αμερικανικό λαό στον πόλεμο. Οι (αθώοι; εύπιστοι;) αμερικανοί πολίτες παρασύρθηκαν σε μία επικίνδυνη και δαπανηρή περιπέτεια υπό το πρόσχημα ενός όψιμου μεγαλοϊδεατισμού και βρέθηκαν να στηρίζουν μία αφελή σταυροφορία «κατά παντός υπευθύνου».



Το Fahrenheit 9/11 (του Michael Moore) δίνει μία εξαιρετικά γλαφυρή εικόνα της τρομολαγνείας που καλλιεργήθηκε συστηματικά από την κυβέρνηση Bush. Ο Πατριωτικός Νόμος επέτρεψε τη συγκέντρωση και επεξεργασία προσωπικών δεδομένων, με τρόπο που θα έκανε τον οποιοδήποτε στοιχειωδώς φιλελεύθερο άνθρωπο, να ανατριχιάσει! Επίσης, χρησιμοποιήθηκαν τεχνικές direct marketing προκειμένου να στρατολογηθούν έφεδροι από τα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα της αμερικανικής κοινωνίας και να σταλούν στην έρημο «αναλώσιμοι» νέοι για έναν πόλεμο που αφορά αποκλειστικά τις εταιρίες πετρελαίων. Όλα αυτά στην Αμερική των τεράστιων ανισοτήτων, της διαφθοράς, της αποθέωσης του καταναλωτισμού και της σπατάλης, της ασυνείδητης ανάπτυξης εις βάρος των φτωχών του πλανήτη και της οικολογίας (οι ΗΠΑ αρνούνται πεισματικά να υπογράψουν το Πρωτόκολλο του Κιότο).



Όμως και καθώς τα ποσοστά δημοτικότητας του Προέδρου Bush παραμένουν σήμερα υψηλά (ενόψει μάλιστα εκλογών), αναρωτιέμαι αν είναι σωστό να επιρρίπτουμε το σύνολο της ευθύνης στον ηγέτη και όχι σε εκείνους που τον στηρίζουν. Το ζήτημα της συλλογικής ευθύνης για τις στρατηγικές επιλογές μίας ηγεσίας, έχει απασχολήσει πλειστάκις τη διεθνή διανόηση, κυρίως αναφορικά με την περίπτωση της ναζιστικής Γερμανίας. Ήταν άμοιροι των ευθυνών τους οι γερμανοί πολίτες για το ολοκαύτωμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου; Η ιστορική ευθύνη και ενοχή βαραίνει αποκλειστικά την πολιτική ή στρατιωτική ηγεσία (και εν προκειμένω τον Hitler) ή μήπως διαχέεται στο σύνολο της κοινωνίας; Οι πολίτες μπορούν να απεκδύονται συνεχώς των ευθυνών τους ή μήπως φέρουν ηθικό χρέος αντίδρασης;



Σε ανύποπτο χρόνο και χώρο (στο γυμναστήριο!) γνώρισα μία κουβανέζα αγωνίστρια που απελάθηκε από τη χώρα της, διότι αντιμαχόταν το καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο και διαβιεί πλέον στην Ελλάδα. Μου είπε ότι ένιωθε απόλυτα πικραμένη από τους συμπατριώτες της, διότι δεν έβραζε μέσα τους η ανάγκη για δημοκρατία και ελευθερία. Δεν ένιωθαν την ανάγκη να εξεγερθούν και για το λόγο αυτό, η ίδια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει εντέλει τον αγώνα της. Όπως έλεγε, μέσα από την προσωπική της περιπέτεια διδάχθηκε πως «κάθε λαός έχει την ιστορία και τους ηγέτες που του αξίζουν». Το ίδιο συμβαίνει με τους αμερικάνους. Το ίδιο συμβαίνει και με μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts