Σάββατο, 26 Μαρτίου 2005

De Profundis

«’Η γράψε κάτι που αξίζει να διαβαστεί ή κάνε κάτι που αξίζει να γραφτεί.»
Benjamin Franklin


Κάποιοι με ρωτούν γιατί δεν γράφω στο blog πιο προσωπικά μου πράγματα. Γιατί δεν καταγράφω τις διαθέσεις και τις κυκλοθυμίες μου. Γιατί δεν αναφέρω πουθενά αν είμαι καλά, αν αισθάνομαι ευτυχισμένος, πικραμένος, δυστυχής ή μόνος. Είμαι ερωτευμένος; Πώς είναι η ζωή μου; Ποια είναι η καθημερινότητά μου; Αισθάνομαι επιτυχημένος; Πλήρης; Μου αρέσει η δουλειά μου; Τι ονειρεύομαι για το μέλλον; Τι αγαπάω; Τι με θλίβει; Είμαι ευαίσθητος, αισθηματίας, εγωιστής, φιλόδοξος; Είμαι θύτης ή θύμα; Τι ψηφίζω; Ποιον Θεό προσκυνάω;

Στο πρώτο κείμενο που δημοσίευσα εδώ, χαρακτήριζα το “blog” μου ως ένα είδος «μετατεχνολογικού ημερολογίου» και ενδεχομένως δημιούργησα την (εσφαλμένη) προσδοκία σε κάποιους ότι θα καταστήσω τη ζωή μου, reality show. Όμως, όσοι με παρακολουθούν, διαπίστωσαν πως τα κείμενα μου –παρότι υπονοούν κάποιες προσωπικές προτιμήσεις ή διαθέσεις- παραμένουν κάπως ουδέτερα. Εκτός από μία πολύ προσωπική μου στιγμή που επέλεξα να εκφράσω τον αβάσταχτο εσωτερικό μου πόνο (γιατί καλώς ή κακώς θεώρησα ότι η κατάθεσή του θα τον απαλύνει), παίρνω μία απόσταση από αυτά που γράφω. Συνειδητά.

Αφενός, δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει (ή αφορά) η ζωή μου. Διάγω μία απλή, συνηθισμένη καθημερινότητα. Χωρίς εξάρσεις και μεγάλα σκαμπανεβάσματα. Με ανασφάλειες και συνεχή αγώνα για το οτιδήποτε. Αφετέρου, όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται, είναι δίπλα μου και τους έχω επιλέξει. Ευτυχώς, έχω αρκετούς και καλούς φίλους που τους σέβομαι, τους αγαπώ και τους εκτίθεμαι.

Τότε λοιπόν, σε τι αποσκοπώ; Διότι σίγουρα κάτι προσπαθώ να επιτύχω εδώ χάμω, γράφοντας κείμενα επί κειμένων. Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα να γράφω για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι η ματαιοδοξία μου: ήθελα να εξευμενίσω το εφήμερον της ζωής μου με μία καταγραφή των σκέψεών μου και ένα ξεδίπλωμα πτυχών του εαυτού μου. Μία καταγραφή που θα συνεχίσει (ενδεχομένως) να υπάρχει και μετά από εμένα ή που τελοσπάντων θα αποτελεί μία οιονεί έκθεσή μου σε ένα δημόσιο χώρο.

Ο δεύτερος λόγος είναι η συνεχής και ακόρεστη ανάγκη μου για επικοινωνία. Δεν ξέρω αν η άποψή μου για τα πράγματα αξίζει να επικοινωνηθεί σε περισσότερους ανθρώπους ή να γίνει αντικείμενο δημόσιου διαλόγου. Δεν ξέρω αν όσα γράφω ενδιαφέρουν κανέναν ή αν αποτελούν ακατάσχετη φλυαρία, που απλώς προστίθεται στους ωκεανούς της αδυσώπητης κενολογίας του internet. Μπορεί. Υπάρχουν άλλωστε τόσα και τόσα κείμενά μου, χωρίς ούτε ένα σχόλιο, ούτε μία αντίδραση… Όμως υπάρχουν και φορές που μου δημιουργείται η εντύπωση ότι πραγματικά (συν)ομιλώ με –γνωστούς και άγνωστους- φίλους μου. Κι αυτό μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση και με κάνει να συνεχίζω.

4 σχόλια :

  1. "Κάποιοι με ρωτούν γιατί δεν γράφω στο blog πιο προσωπικά μου πράγματα."

    Κι εγώ σε ρωτώ: είναι ανάγκη να τους απαντήσεις; Όλοι μας γράφουμε ό,τι θέλουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όλα τα γραφόμενά σου σ' αυτό το post εκφράζουν και το δικό μου τρόπο σκέψης και λόγο ύπαρξης. Περιττό να ειπωθεί ότι τα προσωπικά μου και τα κέφια μου ούτε και γω τα βγάζω στη φόρα. Δεν αφορούν κάνεναν πλην εμού. Όταν χρειαστώ "ξεμπούκωμα" θα προτιμήσω να πάω σε Ψυχολόγο. Κλέφτες θα γίνουν δηλ. οι άνθρωποι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνώ με πολλά από όσα γράφεις και μου άρεσε το ιστολόγιο σου. Εδώ και μερικές μέρες έφτιαξα κι εγώ ένα αλλά λιγομίλητη από τη φύση μου και στερούμενη ποικιλίας προσλαμβανομένων μηνυμάτων, το μόνο που κάνω είναι σχόλια σε ιστολόγια που διαβάζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts