Τρίτη, 5 Απριλίου 2005

Απατεωνιές

Προχθές το πρωί και καθώς έβγαινα από το σπίτι, χτύπησε το κινητό. Μα ποιος να’ναι κυριακάτικα; Μία αποφασιστική αντρική φωνή ακούστηκε από την άλλη άκρη της γραμμής: «Καλημέρα. Σας τηλεφωνώ από την τράπεζα. Υπάρχει ένα πρόβλημα στο λογαριασμό σας και θα ήθελα να μου πείτε τον κωδικό σας για να το διορθώσουμε

Η απάντησή μου είχε κάτι από Κατερίνα Στανίση (αλλά χωρίς το accent Λιβαδειάς) «Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη, κύριε. Ποιος είστε;». Η φωνή επέμεινε, χωρίς να δίνει ονόματα ή άλλες συστάσεις, και αποκρίθηκε στο ίδιο αυστηρό και επιτακτικό ύφος: «Τηλεφωνώ από την τράπεζα. Δώστε μου τους κωδικούς σας, διότι υπάρχει ένα πρόβλημα με την cash κάρτα σας.» Αστραπιαία ήλθαν στο μυαλό μου όλα αυτά τα e-mails που λαμβάνω κατά καιρούς (και σβήνω πλέον, χωρίς καν να διαβάσω) για επιτήδειους απατεώνες που προσπαθούν να αποσπάσουν το pin σου και να σε ληστέψουν. Για δες λοιπόν που μου συνέβη κι εμένα!
«Φίλε, αλλού οι απατεωνιές!» κάγχασα με άγριο ύφος, κλείνοντας το τηλέφωνο στα μούτρα του. Συναντήθηκα με το φίλο μου τον Σπύρο που είχαμε κανονίσει να πάμε για καφέ και πάνω που του έλεγα τι είχε συμβεί, ντριιιιιιν! Ξαναχτυπάει, το αναθεματισμένο! Ο τύπος είχε το θράσος να επαναλάβει το ποίημά του, όμως δεν επέμεινε πολύ γιατί τις είδε τις χριστοπαναγίες να του’ρχονται καρφωτές!

Το εν λόγω συμβάν, μου απέδειξε ότι τελικά η φήμη που κυκλοφορεί μέσω e-mails δεν αποτελεί απλώς μία διαδικτυακή ανυπόστατη κινδυνολογία, αλλά μία πολύ πραγματική παγίδα που στήνεται εις βάρος ανυποψίαστων πολιτών!! Με έπιασε μία φρίκη, στη σκέψη ότι κάποιοι ενδεχομένως να χάψουν το παραμύθι και αποφάσισα να αναλάβω δράση! Όταν γύρισα από τη βόλτα, φόρεσα την πράσινη μπέρτα και τη στολή με το κίτρινο λογότυπο «nik_kit» και κατέστρωσα σχέδιο! Στο τηλέφωνό μου είχα αποθηκευμένο τον αριθμό του κινητού από το οποίο με κάλεσε. «Χμ, ας πάρουμε την αστυνομία!» σκέφθηκα.
«Άμεση δράση, εδώ!» Βαριεστημένη φωνή. Κυριακή γαρ. Κακή βάρδια για τον τηλεφωνητή.
«Ναι, γεια σας! Θα ήθελα να κάνω μία καταγγελία για απόπειρα απάτης.» λέω εγώ έτοιμος να αρχίσω την εξιστόρηση του συμβάντος και τη μνεία στο στοιχείο-κλειδί (αριθμός τηλεφώνου του δράστη).
«Στον εισαγγελέα κύριε μου!» σπεύδει να με γειώσει ο αστυνομικός, με ύφος ότι και καλά για να μας ενοχλήσεις μεγάλε, πρέπει να έχεις να μας καταδόσεις τουλάχιστον τον Βαβύλη. Για να μην πω, τον Οσάμα μπιν Λάντεν
Η αλήθεια είναι ότι εκνευρίστηκα ολίγον που μου το έκλεισε έτσι απότομα, αλλά δεν πτοήθηκα. Σκέφθηκα ότι μάλλον τους αδικώ τους ανθρώπους (φημίζομαι για την κακοήθειά μου!). Το ζήτημα δεν είναι επείγον, σκέφθηκα, και επομένως δεν μπορώ να ενοχλώ τους πολυάσχολους αστυνομικούς μας που εκείνη την ώρα μάλλον καταγίνονταν με την εξιχνίαση στυγερών εγκλημάτων και την εξάρθρωση παράνομων κυκλωμάτων.
Τινάζοντας τη μπέρτα μου, αποφάσισα να πάω ο ίδιος στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου, όπου τα πράγματα είναι συνήθως πιο ήσυχα και θα μπορέσω να κάμω την καταγγελία μου, ανεμπόδιστος.

Και μια και δυο, φθάνω στο τμήμα (πηδώντας από ταράτσα σε ταράτσα και με τη μπέρτα μου να ανεμίζει!) όπου συναντώ έναν αστυνομικό, φανερά χολωμένο με τη μοίρα που τον έριξε σε εκείνο το ανήλιαγο γραφείο, κυριακάτικα. Του σκάω το ποίημα για το μυστηριώδες τηλεφώνημα, επιφυλάσσοντας στο τέλος για κερασάκι, το κινητό μου με τον καταγεγραμμένο αριθμό. "Εντάξει, το ξέρω ότι μάλλον θα είναι κλεμμένο και πιθανότατα δεν θα βρεθεί ποτέ ο απατεώνας, αλλά δεν αξίζει τον κόπο να το καταχωρήσετε κάπου; Να το ελέγξετε; Να το διαβιβάσετε ίσως; Να το σημειώσετε έστω;;" Με φανερή διάθεση να με ξεφορτωθεί, ο αστυνομικός σημείωσε και καλά τον αριθμό σε ένα σημειωματάριο, όπου είχε γραμμένα δεκάδες άλλα άσχετα πράγματα (ανάμεσα στα οποία, είχε ζωγραφίσει και ένα τριφύλλι, προδίδοντας τα ποδοσφαιρικά του φρονήματα) και μου ξερόβηξε ένα «καλό απόγευμα». Ούτε ποιος είμαι, ούτε που μένω, ούτε καν το τηλέφωνό μου!

Γύρισα στο σπίτι και κρέμασα τη μπέρτα στην ντουλάπα. Μέχρι να γίνουμε σοβαρή κοινωνία με ένα σύστημα που αξιοποιεί και κινητοποιεί τον πολίτη, make mine marvel (εντάξει, αυτή η τελευταία αναφορά είναι μόνο για πολύ υποψιασμένους).

7 σχόλια :

  1. Perito na sou po oti akomi kai an einai klemeno to kinito mporoun na ton broun ton tipo sxetika eukola. Alla edo den asxolountai me pio sobara themata me auto tha asxolithoun.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εγώ φταίω Lida, που είχα την ψευδαίσθηση ότι το κράτος λειτουργεί!
    Και μετά απορούσαμε γιατί δεν έπιαναν τόσα χρόνια τη 17Ν. Εδώ τους δίνεις ένα στοιχείο και απαξιούν να το πάρουν, διότι βαριούνται να το καταχωρήσουν και να το ελέγξουν! Μου τη δίνει που μεμψιμοιρώ, αλλά πραγματικά σπάστηκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. χα χα χα !! φοβερό ήταν αυτό, γέλασα πάρα πολύ! με τη διήγηση, όχι με το πάθημά σου εννοείται!!

    μπράβο ρε Νίκο...
    Ευγενία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Νικ, καλά έκανες και την κρέμασες την μπέρτα ... θυμάσαι πιστέυω τι πάθανε πολλοί υπερ-ήρωες με αντίστοιχο ιμάτιο (βλ. "The incredibles") ... xo xo!!!

    ΣπΥρΟς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Και το social Engineering καλά κρατεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts