Σάββατο, 2 Απριλίου 2005

Eurovision VI

Το 1995 ένας αλλιώτικος αέρας φύσηξε πάνω από τη Γηραιά Ήπειρο: πολλά, καλά τραγούδια! Η Νορβηγία στέλνει το αριστουργηματικό “Nocturne” με τους Secret Garden και η Ευρώπη υποκλίνεται δίνοντάς της μία ξεκάθαρη νίκη. Δεύτερη η επίσης υπέροχη Anabel Conde από την Ισπανία με το μαγευτικό “Vuelve Comingo”, στην έκτη θέση κατέληξε η Κροατία με το ατμοσφαιρικό “Nostalgija”, ενώ και η Τουρκιά στέλνει έναν ενδιαφέρον νέο-αμανέ υπό τον τίτλο “Sev” και την σπουδαία Arzu Ece (μόλις 16η). Η Κύπρος στέλνει το αμφιλεγόμενο «Στη Φωτιά» όπου ένας τύπος με μακρύ μαλλί και ανεξήγητη χαρά, δίνει όρκο πίστης στην ελληνικότητα της νήσου («Κι όμως, δεν σταματώ. Τρόπους θα βρω. Είμαι ο Έλληνας που πολεμά! (…) Έμεινα μόνος μου κι όμως επέζησα. Έζησα. Στη Φωτιά.»), άσμα που θα μπορούσε κάλλιστα να συνοδεύει τις τηλε-πωλήσεις βιβλίων του Λιακόπουλου. Στην ίδια πατριδολάγνα λογική κινήθηκε και η Ελλάδα με την Ελίνα Κωνσταντοπούλου και το τραγούδι «Ποια Προσευχή;» (που τελευταία παίζεται και σε πολλές μονές ανά την Ελλάδα). Η Ελίνα είχε χτυπήσει τότε κόκκινο στην εγχώρια αγορά, με το μυωπικό της βλέμμα και το mega-σουξέ «Στο πρώτο χτύπημα κλείνω τα φώτα, δεύτερο χτύπημα κι είμαι στην πόρτα, στο τρίτο χτύπημα η πόρτα κλείνει, μην επιμένεις, έχω φύυυυγει!» (που θα μπορούσε και να χαρακτηρισθεί «νέο-ρεαλιστικό», δεδομένης της γλαφυρής περιγραφής μίας –φαινομενικά- απλής καθημερινής στιγμής, που όμως αποτυπώνει πόνο, περιφρόνηση, αγωνία, εγωισμό και μία πληθώρα άλλων συναισθημάτων. Σπουδαία δουλειά!). Το τραγούδι «Ποια Προσευχή» ξεκινούσε με απαγγελία αρχαίου κειμένου από μία στιβαρή αντρική φωνή (oh yes, μιλάω σοβαρότατα), που όχι δεν ανήκε στον Κωστάλα. Προς στιγμή μάλιστα και επειδή η κάμερα έδειχνε την Ελίνα, πολλοί τηλεθεατές σκιάχτηκαν, νομίζοντας ότι η ελληνίδα αρτίστα είχε πάθει σεληνιασμό και μιλούσε με διάφορες φωνές σε ακαταλαβίστικες γλώσσες. Ευτυχώς τα πράγματα αποκαταστάθηκαν εντός ολίγου με το σπουδαίο πραγματικά στίχο «Είχα μία περιουσία. Την καταπατήσανε. Κάναν ιεροσυλία. Ούτε που ρωτήσανε. Την ιστορία της ζωής μου, δεν σκεφτήκανέ…Ποια προσευχή; Εγώ να κάνω για τα κρίματά τους; Ποια προσευχή; Εγώ να πω για να σωθούν; Στάζω κρασί. Για να ξεπλύνω τ’αμαρτήματά τους. Ποια προσευχή; Εγώ να πω για να σωθούν…»
Όχου, κακό που μας βρήκε…

Το 1996 και μετά από όλη αυτή την κουλτούρα και τη μιζέρια, η Ελλάδα είπε να αλλάξει ύφος και να πρωτοτυπήσει. Να στείλει κάτι χαρωπό, αλλά όχι λαϊκό. Κάτι σοβαρό, αλλά όχι δύσπεπτο. Κάτι με υπονοούμενα, αλλά όχι ευθείες προκλήσεις. Κάτι ουδέτερο, βρε παιδί μου. Το τραγούδι που πληρούσε όλες αυτές τις προδιαγραφές ήταν το «Εμείς φοράμε το χειμώνα, ανοιξιάτικα» (ο τίτλος υπονοεί εύστοχα ότι είμαστε λαός τελείως «γειά σου»!) που το ερμήνευσε με αλέγκρο αλλά μετρημένο ύφος η Μαριάννα Ευστρατίου (έλα τώρα! Ερωτήσεις του στυλ «ποια είναι η Μαριάννα Ευστρατίου» είναι τουλάχιστον προσβλητικές γι’αυτό το blog. Άντε να δώσω ένα hint: «Μα στο βραδινόοοο, τον ουρανόοοο….» Θυμήθηκες; Όοοοοχι; Έξω ρε από το blog μου! Αστοιχείωτη! Βλαχάρα! Δεύτερη!). Καταλήξαμε στην 14η θέση. Λίγο πιο τυχερός στάθηκε ο Κωνσταντίνος (που αργότερα προσέθεσε και το «Χριστοφόρου» στο όνομά του, προσπάθησε να κάνει καριέρα στην Κύπρο, συμμετείχε στο αλησμόνητο boy-band «ΟΝΕ», άλλαξε το κούρεμά του διακόσιες ενενήντα επτά φορές, εγκατέλειψε το αλησμόνητο boy-band «ΟΝΕ», ξανα-άλλαξε το κούρεμά του, έκανε solo καριέρα και επανέρχεται φέτος –με αλλαγμένο κούρεμα- για την Κύπρο) που με το τραγούδι «Μόνο για μας» κατέκτησε την 9η θέση. Σπουδαία εμφάνιση πραγματοποίησε η ΠΓΔΜακεδονίας με την Kaliopi («μην ξεχάσεις τις μπριζόλες στο») Grill και το τραγούδι “Samo Ti” που ήταν μία ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικότητας της Σάμου, από τους σκοπιανούς (26η θέση)! Θα περάσω στα γρήγορα τη νίκη της Ιρλανδίας με το new age άσμα «The Voice» και την ερμηνεύτρια-ξωτικό Eimear Quinn, για να φθάσω κατευθείαν στο ψητό. Όπου «ψητό» είναι η χαρισματική αυστραλέζα Gina G (ο συνειρμός με την καρτουνίστικη ομάδα G είναι άτυχος. Ο αντίστοιχος συνειρμός με το σημείο G είναι απόλυτα σχετικός και εύστοχος!), με το δίμετρο πόδι, το (σχεδόν ανύπαρκτο) μίνι, τα πλούσια ελέη και το χοροπήδημα που νοηματοδοτούσε όλα τα προηγούμενα. Η Gina διαγωνίστηκε για λογαριασμό του Ηνωμένου Βασιλείου με το παθιάρικο τραγούδι-πρόκληση «Ooooh Ah… Just a Little Bit (More)!» και παρά το γεγονός ότι στις προβλέψεις περί θριάμβου και πρωτιάς που έκαναν όλα τα σοβαρά περιοδικά (Playboy, Penthouse κ.λπ.), κάποιοι ανέραστοι το διέβαλαν το κορίτσι και το γείωσαν στην 8η θέση. Αίσχος!!! Μακράν η μεγαλύτερη αδικία στην ιστορία του διαγωνισμού!

(μη χάσετε στο επόμενο τεύχος: το γιαούρτωμα της ισραηλινής τραβεστί Dana International, τη Δάφνη Μπόκοτα στα πρόθυρα παράκρουσης και άλλα πολλά...)

2 σχόλια :

  1. Εισαι σίγουρος ότι το τραγούδι "Ότι Αγαπώ είναι δικό σου είναι Μέτριο"; Σε τι υστερεί σε μουσική ή σε στίχους;
    Συμφωνώ μαζί σου σε γενικές γραμμές αλλά όχι και μέτριο το συγκεκριμένο τραγούδι. Άσε που δεν πήρε βραβείο τελικά...Να δεις που φτάσαμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts