Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2005

Το "Βρε Ουστ" και η στατιστική

Πριν λίγες μέρες ανακάλυψα τυχαία ένα σχόλιο επί του άρθρου «Βρε Ουστ» από τον Lao, το οποίο (σχόλιο) μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Ακολουθεί η απάντησή μου.

Αγαπητέ και καθ’όλα σεβαστέ Lao,

Κατ’αρχήν ευχαριστώ που έκανες όλον αυτόν τον κόπο να αναλύσεις τόσο σχολαστικά ένα άρθρο μου, που όπως βλέπω συνεχίζει (και συνεχίζει και συνεχίζει) να προκαλεί ποικίλα σχόλια και οξύτατη κριτική. Έχεις δίκιο. Όντως προσπαθώ να προσδιορίσω (και όχι να ορίσω) το target group στο οποίο απευθύνεται ο προβληματισμός μου. Αλλά φοβούμαι ότι δεν γίνεται κι αλλιώς. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλοι όσοι εμπλεκόμεθα σε αυτό που ονομάζουμε «επικοινωνία», το πράττουμε!!! Άλλος ρητά (με το να αποδίδει συγκεκριμένες ιδιότητες ή να περιγράφει εξαντλητικά τα χαρακτηριστικά των επιθυμητών αποδεκτών του μηνύματος), άλλος συγκαλυμμένα (με τον τρόπο εκφοράς του λόγου, το ύφος, την ορολογία που χρησιμοποιεί –δεν είναι τυχαία η χρήση στατιστικών όρων από εσένα, δεν απευθύνεσαι παρά σε ένα συγκεκριμένο ακροατήριο ανώτερης μόρφωσης που θεωρείς ότι μπορεί να κάνει τις ίδιες αναγωγές που κάνεις και να εκτιμήσει την αξιολογική σου θέση) με μη λεκτικούς τρόπους (τρόπος ένδυσης, γλώσσα του σώματος κ.λπ. ή στην περίπτωση του blogging: αισθητική της ιστοσελίδας, χρήση συμβόλων, χρωμάτων, εικόνων, links, σημειολογία του ψευδώνυμου κ.λπ.).

Δέχομαι λοιπόν πλήρως όσα προσάπτεις ή (για να μην χρησιμοποιήσω αρνητικά φορτισμένο ρήμα) αποδίδεις στις προθέσεις του κειμένου. Όντως περιγράφω τον αποδέκτη.

Εντούτοις διαφωνώ σε ένα σημείο. Και διαφωνώ κάθετα. Το κείμενο δεν είναι γενικής χρήσης. Είναι προφανές ότι δεν απευθύνεται παρά σε μία πληθυσμιακή ομάδα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, διότι μέσα σε αυτή και μόνο σε αυτή μπορούν (θεωρώ) να βρεθούν αποδέκτες του μηνύματός μου. Λυπάμαι αλλά εάν θεωρείς ότι οι περισσότεροι άνθρωποι 25-35 ετών στην Ελλάδα έχουν μεταπτυχιακό, μιλούν 2 ξένες γλώσσες, διαβάζουν δύο εφημερίδες την Κυριακή και έχουν στη βιβλιοθήκη τους Ουμπέρτο Έκο, μάλλον πρέπει να αισθάνεσαι ευτυχής. Διότι εγώ, έχω πολύ διαφορετική αίσθηση του πράγματος. Εκτιμώ ότι αυτά τα χαρακτηριστικά φέρουν αρκετοί από αυτούς που διαβάζουν το blog μου και σίγουρα οι περισσότεροι φίλοι/γνωστοί μου (καθότι ζω –όπως οι περισσότεροι- σε έναν μικρόκοσμο ανθρώπων που φέρουν εν πολλοίς τα χαρακτηριστικά μου), αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αποτελούν τον κανόνα εκεί έξω. Απόδειξη αυτού, ότι βρέθηκαν πολλοί που δεν ταυτίστηκαν ούτε με τα χαρακτηριστικά που αποδίδω, ούτε με τη φύση καθ’αυτή του προβληματισμού.

Η «ταύτιση» αποτελεί βασική τεχνική στη συγγραφή τέτοιου είδους (περιγραφικών/δοκιμιακών) κειμένων. Μπορείς να κατηγορήσεις όμως κάθε συγγραφέα που φτιάχνει έναν αναγνωρίσιμο ήρωα, ότι θέλει να χρησιμοποιήσει τη λογική των μεγάλων αριθμών; Μπορείς άραγε να ασκήσεις αυτήν την κριτική αναφερόμενος στον τρόπο που διαβιώ τη ζωή μου; Φέρω τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά που αναφέρονται στο Βρε Ουστ. Αυτό τι σημαίνει; Ότι επειδή ενδεχομένως να τα φέρουν και κάποιοι άλλοι (ή αν θέλεις και πολλοί άλλοι), δεν είμαι αρκετά αυθεντικός ή μοναδικός; Είναι οι προβληματισμοί μου ισοπεδωτικοί ή ανάγω την υποκειμενικότητά μου σε κανόνα; Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω; Οι συλλογισμοί μου (και η έκφρασή τους) εκπίπτουν στη λογική του τετριμμένου και του μαζικού; Χμ, επικίνδυνη κριτική -αν μου επιτρέπεις.

Τέλος, οφείλω να σημειώσω ένα σημαντικό ατόπημα δεοντολογίας (και το οποίο αποτέλεσε και την βασική αιτία που με έκανε να σου γράψω τούτη την απάντηση). Χρησιμοποιείς φράσεις μου, παραθέτεις αποσπασματικά κάποιες σκέψεις μου (χωρίς να μπορεί ο αναγνώστης αυτής της κριτικής να έχει εικόνα του τι ακριβώς θέλει να πει ο συγγραφέας του αξιολογούμενου κειμένου), αλλά ΔΕΝ κάνεις την απαραίτητη παραπομπή (που σε διαδικτυακούς όρους, δεν είναι παρά ένα απλό link) για να μπορέσει ο καθείς να μεταφερθεί απευθείας στο περί ου ο λόγος και να έχει ιδία άποψη (θετική ή αρνητική, μου είναι εν προκειμένω αδιάφορο). Επίσης λες ότι «δεν κάνεις τον κόπο» να ειδοποιήσεις τον συγγραφέα του κειμένου, επί του οποίου τοποθετείσαι. Πες με περίεργο, αλλά θεωρώ ότι αυτό αποτελεί μείζονος σημασίας παράλειψη.

6 σχόλια :

  1. μάστορα δεν σου προσάπτω τίποτα!
    ειλικρινά.
    θα σου απαντήσω αναλυτικά-όσο μπορώ- αργότερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καταρχήν φίλε νικήτα ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να σχολιάσεις ένα δικό μου post. Κι αυτό δεν το λέω ειρωνικά. Θεωρώ πως οποιοσδήποτε όχι απλώς διαβάζει αλλά και σχολιάζει ένα οποιοδήποτε κείμενο σε οποιοδήποτε blog, μπαίνει πράγματι «στον κόπο». Δεν είναι παθητικός αναγνώστης μονάχα (όπως ίσως όταν διαβάζουμε εφημερίδα).

    Μπαίνω γρήγορα στο ψητό για να μην αρχίσω να μπουρδολογώ πάλι.

    ---οφείλω να σημειώσω ένα σημαντικό ατόπημα δεοντολογίας (και το οποίο αποτέλεσε και την βασική αιτία που με έκανε να σου γράψω τούτη την απάντηση).---
    Παραδέχομαι ότι Link δεν δίνω αλλά αναφέρω αρχή αρχή το ποιος το έγραψε. Η αλήθεια είναι πως θα έπρεπε να μπω στον ελαχιστότατο κόπο να προσθέσω και το που ακριβώς είναι το blog σου και όχι απλώς να αναφέρω το όνομά σου (λες και είμαστε μια μικρή γειτονιά και όλοι ξέρουν όλους!). Παράλειψη, αλλά συν τοις άλλοις την περίοδο που το έγραψα (πιο πριν από 21 Μαϊου που αναγράφεται) είχα και αυτή την εντύπωση, πως το blog σου είναι αρκετά γνωστό οπότε περρίτευαν τα links. Τέσπα.Γενικά πάντως, επιδιώκω σχολαστικά να αναφέρομαι σε οτιδήποτε γράφω και παραθέτω, που δεν είναι δικό μου. Ιδίως όταν γνωρίζω πως αυτό δεν υπάρχει κάπου στο internet αλλά είναι κάποιο απόσπασμα από βιβλίο. Που είναι στην τελική και ο πιο εύκολος τρόπος ασφαλούς clopyright και οικειοποίησης.
    Ως προς τα υπόλοιπα που σχολιάζεις, είναι απολύτως σεβαστά από την μεριά μου, πόσο μάλλον όταν εκφράζεις τεκμηριωμένα την όποια άποψή σου. Αυτό δεν με εμποδίζει να διαφωνώ εν μέρει.

    Και ξαναλέω πως δεν σου προσάπτω τίποτα. Στην πρώτη κιόλας παράγραφο του εν λόγω post γράφω «Ξεκαθαρίζω ότι δεν πρόκειται να σχολιάσω το ύφος ή το στυλ ή τις προθέσεις του συντάκτη» και πως είναι απλά η αφορμή. Και τα περί αιγοπροβάτων και αμνοεριφίων δεν κολλάνε ούτε σε εσένα μήτε ακριβώς στους αναγνώστες σου. Και θα μου πεις γιατί πήρα το δικό σου Post ως αφορμή για να εκθέσω τις απόψεις περί συμπτώσεων, στατιστικής κτλ (και όχι δεν είμαι μαθηματικός ούτε φυσικός ούτε χημικός ούτε Η/Υας)? Ε, τι να κάνουμε ήταν από τα πρώτα κείμενα blogg-ερά που είχα διαβάσει και μου καρφώθηκε η ιδέα στο μυαλό να το συσχετίσω με κάτι απλό από το χώρο των μαθηματικών (αν και οι απόψεις δυίστανται αν πρόκειται περί μαθηματικού θεωρήματος ή φυσικού νόμου). Ίσως, η συσχέτιση που έκανα να ήταν παντελώς λανθασμένη! Αλίμονο, δεν είμαι αυθεντία. Από την άλλη, ακόμα και ορθά να είναι όσα λέω, τούτο δεν σημαίνει πως θα περάσει το μήνυμα ντε καλά σε όποιον με διάβασει. Και αυτό όχι λόγω χαμηλού μορφωτικού επιπέδου ή δείκτου ευφυίας, αλλά πολύ απλά λόγω του τρόπου γραφής μου!! Ποτέ μου δεν συνήθιζα να γράφω κείμενα, ούτε να τακτοποιώ τις όποιες σκέψεις μου. Και τώρα που ξανακοιτάω τον σχολιασμό σου, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι δεν τα εξήγησα όπως θα έπρεπε.

    Last but not least, αρνούμαι ότι απευθύνομαι παρά σε ένα συγκεκριμένο ακροατήριο ανώτερης μόρφωσης που θεωρώ ότι μπορεί να κάνει τις ίδιες αναγωγές που κάνω και να εκτιμήσει την αξιολογική μου θέση. No way!! Εξάλλου δεν θα μπορούσαν να με πάρουν στα σοβαρά (ακόμη κι αν εγώ πιστεύω πως τεκμηριώνω σοβαρά την άποψή μου) τύποι με ανώτερη μόρφωση. Ειδάλλως θα μου ζητούσαν στοιχεία, αριθμούς πίνακες και εξισώσεις. Αν και σε κάποια από τα κείμενά μου, αυτό δεν θα μου ήταν πολύ δύσκολο. Απλά δεν έχει νόημα να αναλύω περισσότερο κάτι που αρέσκομαι να το εκθέτω βασιζόμενος κύρια στην διαίσθησή μου. Εδώ ελλοχεύει και ο κίνδυνος παρεξήγησής μου. Αλλά, ένα blog είναι. Τίποτα περισσότερο. Ίσως και πολύ περισσότερο!

    Συμπερασματικά, συγγνώμη εάν σε έθιξα. Μα είπαμε, ήσουν απλά η αφορμή για να εκθέσω μια ενδεχομένως λανθασμένη άποψη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κατανοητή η απάντηση, (απο)δεκτό το μήνυμα. Δεν με έθιξες (ώ πρέπει να κάνεις πολύ περισσότερα για να το πετύχεις αυτό! Ίσως αν χρησιμοποιούσες πιο πολύπλοκες στατιστικές αναγωγές, να τα έπαιρνα πραγματικά στο κρανίο: μία ετεροσκεδαστικότητα στο άρθρο μου για τον Ταμπάκη ή μία γραμμική παλινδρόμηση στην κριτική μου περί Eurovision, ίσως και να έφερναν καλύτερα αποτελέσματα! lol), επομένως δεν συντρέχει λόγος για συγνώμες.

    Απλώς εξέφρασα ένα παράπονο (περί δεοντολογίας), έναν προβληματισμό (περί της έννοιας της μαζικότητας, έτσι όπως την υπονοείς με το Νόμο των Μεγάλων Αριθμών) και δεν μου άρεσε που αναγκάστηκα να υπερασπίσω (και πάλι) το πολύπαθο εκείνο post, που ουχί, δεν το αποποιούμαι, αλλά ομολογώ ότι έχει στοιχειώσει (μαζί με τον Ρακιντζή) το παρόν ιστολόγιο. Αυτά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ούτε αίμα, ούτε μπουνίδι, ούτε μαλλιοτράβηγμα, ούτε «γαλλικά»; Τι το περάσατε, ρε παιδιά; Σε blog βρισκόσαστε. Χαλάτε την πιάτσα με τέτοιες ευγένειες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ---ώ πρέπει να κάνεις πολύ περισσότερα για να το πετύχεις αυτό!---
    Μην το λες! Και το είχα κατά νου (έτσι να ξεσκονίσω λίγο τις στατιστικές!)
    ---ομολογώ ότι έχει στοιχειώσει (μαζί με τον Ρακιντζή) το παρόν ιστολόγιο---
    Ειδικά ο ρακιντζής!! Τι ειδικά, γενικά!

    Vague tourist, ακριβώς γι’ αυτό δεν έπεσαν μπουκέτα: είμαστε στη blog-οσφαιρα, και όχι στα εκτός ελέγχου fora. Λολ. Αν και ποτέ δεν ξέρεις πως θα εξελιχθεί η φάση με τα blogs. Ακόμα στα σπάργανα είναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts