Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2005

Πενήντα χρόνια γιουροβιζιονικής φαγούρας (Μέρος Δεύτερο)

Πού είχαμε μείνει; Α, ναι! Το 1982, η ξανθομαλλούσα γερμανίδα Nicole με τη μακριά της Vidal Sassoon χαίτη, μία κιθάρα και τη συνοδεία άρπας, κατάφερε να σκαρφαλώσει στην πρώτη θέση. Η φεγγαρολουσμένη Nicole μπορεί μεν να έμοιαζε με μοντέλο σε εξώφυλλο άλμπουμ φωτογραφιών, αλλά το “Ein Bisschen Frieden” είναι μακράν το καλύτερο γερμανόφωνο τραγούδι του διαγωνισμού. Σίγουρα θα το τοποθετούσα στο top-10.

Το 1987 ο Johnny Logan κουρεύτηκε κι επέστρεψε με styling γαλακτοφέτας, με άσπρο δόντι / άσπρο κοστούμι / άσπρο παπουτσάκι. Το “Hold Me Now” είναι μία χαρακτηριστική αγγλοσαξονική μπαλάντα, με δυνατό ρεφρέν και αισθαντικό στίχο. Ο Johnny μπορεί σοβαρή καριέρα να μην έκανε, αλλά το καλάμι μια φορά το καβάλησε. Σήμερις και παρά τα πενήντα του χρόνια, κυκλοφορεί σε πολύ μυστήρια clubs του Δουβλίνου, ντυμένος ωσάν πορτατίφ και με μαλλί σε χρώμα πλατινέ. Ναι, το πηγαίνει το γράμμα.

Το 1988, η Celine Dion ανάγκασε την Ευρώπη, να υποκλιθεί μπροστά στην κρυστάλλινη φωνή της. Το “Ne partez pas sans moi” είναι μεν δυνατό τραγούδι, αλλά έχουμε ακούσει και καλύτερα γαλλόφωνα άσματα. Επιπλέον, η αισθητική της κορασίδος ήταν μία απελπισία. Ακίνητη σαν το άγαλμα, ντυμένη μέσα στο φρου-φρου και με μαλλί ανατριχιασμένης αχιβάδας, ανεβοκατέβαινε τις οκτάβες και εντέλει κατάφερε να επιβληθεί για λογαριασμό της Ελβετίας. Δικαίως. Δεν θα την έβαζα όμως στο top-10.

To 1998, η τραβεστί Dana International τραγούδησε ένα καθόλου τυχαίο άσμα. Το «Diva» είναι ένα δυνατό disco κομμάτι με ισραηλινή glamour pop διάθεση, που ουσιαστικά επανασυνέδεσε το διαγωνισμό με την κοιτίδα του, ήτοι την κιτσερέλα αισθητική των 70s (Δεν είναι τυχαίο ότι την αμέσως επόμενη χρονιά κέρδισε το “Take me to your Heaven”, ένα σουηδικό κομμάτι που θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει και στους Abba). Βεβαίως, στην επιτυχία συνέβαλε η προκλητική παρουσία της Dana και η υποστήριξη από την gay κοινότητα, που ασχολείται διεξοδικώς με τη Eurovision.

Το 2000 σε έναν από τους πιο απαράδεκτους διαγωνισμούς ever, οι δανοί Olsen Brothers –που υπό άλλες συνθήκες θα τραγουδούσαν σε επαρχιακές συνεστιάσεις ή στην καλύτερη περίπτωση, θα πλαισίωναν το Δάκη- κατάφεραν να συσπειρώσουν όλη τη Σκανδιναβία και τη Βαλτική και να αναδειχθούν στην πρώτη θέση. Αγνοώ πραγματικά για ποιο λόγο το άτονο, άχρωμο, άοσμο τραγούδι «Fly on the Wings of Love” των ξανθομπούρμπουλων Κατσάμπα εντάχθηκε στη λίστα με τα δεκατέσσερα καλύτερα τραγούδια του θεσμού. Θα το έβαζα χαλαρά τελευταίο.

Το 2003, η Sertab Erener ανέβηκε στη σκηνή αποφασισμένη: τραγούδησε με πάθος, φρούμαξε, λύθηκε, δέθηκε και απαίτησε τη νίκη με έναν μαχόμενο οριενταλισμό (που μπορεί να δεχθεί πολλαπλές –κοινωνικές και πολιτικές- αναγνώσεις για τον τρόπο που η Τουρκία διεκδικεί μία θέση στην Ευρώπη). Το “Everyway that I Can” είναι δικαίως στη λίστα με τα καλύτερα τραγούδια του διαγωνισμού. Ξεσηκωτικό, πρωτότυπο, καλοδουλεμένο.

Το 2005, η Έλενα Παπαρίζου χόρεψε σούστα υπό το ρυθμό κρητικής & ποντιακής λύρας και απέσπασε μία από τις εντυπωσιακότερες νίκες στην ιστορία του διαγωνισμού. Το “My Number One” μπορεί να σκαρφαλώσει κάπου ανάμεσα στην 6η και την 9η θέση του σαββατιάτικου show, κυρίως χάρις τη φρεσκάδα και την απαστράπτουσα παρουσία της Παπαρίζου. Δεν είναι καθόλου κακό, αλλά υπάρχουν καλύτερα...

Αν με ρωτήσεις τώρα ποιο είναι το καλυτερότερο τραγούδι από τα 50 χρόνια του διαγωνισμού, θα σου απαντήσω ότι (κατά την ταπεινή μου γνώμη) είναι το «Nocturne» των νορβηγών Secret Garden που αναδείχθηκε πρώτο το 1995 με δεύτερο, το δυναμικό και διαχρονικό «Apres Toi» της Vicky Leandros το 1972. Εντούτοις, επειδή δεν διαμορφώνω εγώ τη λίστα, θα έλεγα ότι την πρώτη θέση σε αυτή την ρετροσπεκτίβα αξίζει να καταλάβει το Waterloo των Abba. Όχι, δεν μου αρέσει περισσότερο από το Volare ή το “Hold Me Now”. Απλώς θεωρώ πως είναι το χαρακτηριστικότερο τραγούδι του διαγωνισμού, καθώς συνέβαλε αποφασιστικά στην εξέλιξη της euro-pop μουσικής βιομηχανίας και επέβαλε με αποφασιστικό τρόπο, την αισθητική του. Κι αν είναι κιτς, μην το φοβάσαι.

2 σχόλια :

  1. Θα συμφωνήσω για το "Nocturne". Στα αγαπημένα μου τραγούδια επίσης βάζω τo "Le dernier qui a parlé" και το "L'oiseau et l'enfant".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ και επαυξάνω για την Amina και το "Le dernier qui a parle"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts