Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2005

Η νέα Γη της Επαγγελίας

Τα καραβάνια των προσκυνητών δημιουργούσαν τεράστιες ουρές κατά μήκος της Κηφισίας. Τα μεταλλικά τους άρματα προχωρούσαν αγκομαχώντας, με την ανυπομονησία ζωγραφισμένη στα κουρασμένα πρόσωπα των οδηγών και την Έλλη Κοκκίνου να οδύρεται στα ραδιόφωνα, δηλώνοντας ξετσίπωτα ότι «σε βλέπω και – παθαίνω ναι – για σένα αγόρι μου τρελαίνομαι – και κλείνομαι – και γδύνομαι – φαντάζομαι ότι σου δίνομαι!».

Όταν εντέλει φθάνεις στο πέταλο της Αττικής Οδού, τα καραβάνια παραδίδονται σε ένα νευρικό, κυκλικό ζουζούνισμα και τα κύματα της ανυπομονησίας σε τυλίγουν, σε πετούν και σε στροβιλίζουν ωσάν την ανεμοδαρμένη Ντόροθι στην επεισοδιακή της μεταφορά προς τη χώρα του Οζ. Εντέλει, η ρουφήχτρα σε ξεβράζει σε ένα αφιλόξενο, ολίγον τρομακτικό –αλλά συνάμα υποσχόμενο, θα έλεγε κανείς- μεταβιομηχανικό αστικό τοπίο, παραπλεύρως της μεγάλης λεωφόρου. "Φοβάμαι ότι δεν είμαστε πια στο Κάνσας, Τότο!"

Η λαμπρή πόλη μοιάζει με απόρθητο κάστρο. Γύρω της, δεκάδες αυστηροί φρουροί υποδέχονται τα καραβάνια και οδηγούν τους προσκυνητές (με το αζημίωτο) σε κατάλληλους χώρους για να ξεπεζέψουν και να αποθέσουν τα άρματά τους. Είναι τόσο αχανή και δαιδαλώδη τα υπόγεια της λαμπρής πόλης, που και κοτζαμάν Θησέας να ‘σουν, άμα ω-μη-γένετω χανόσουν, μόνο η Νικολούλη θα μπορούσε να σε βρει και να σε βγάλει.

Οι προσκυνητές οδηγούνται στις σκάλες και ξεχύνονται στους ορόφους. Και με τι δέος αντιμετωπίζουν τη μικρότητά τους! Η πόλη είναι έτσι κατασκευασμένη που νιώθεις ότι θα σε καταπιεί: αχανείς χώροι, τεράστιοι διάδρομοι, δεκάδες εκτάρια γιομάτα με του Ισαάκ και του Αβραάμ τα αγαθά: ψυγειοκαταψύκτες, cds, ριχτάρια, κεριά, λιβάνια, λαμπατέρ, χάμπουργκερ, μπρελόκ με τη Μάγια τη μέλισσα, τσουλήθρες, κλεψύθρες, ροζ σακάκια, μπλε μπουστάκια, πασουμάκια, μανταλάκια!

Μην είμεθα μικρόψυχοι: είναι όλα –το δίχως άλλο- εντυπωσιακά! Μα πάρα πολύ! Όχι, δεν είναι πιο φθηνά (μη γίνεσαι αστείος!). Ναι, μπορείς να τα βρεις κι αλλού. Αλλά μη γελιέσαι, όπως λέει άλλωστε το Cosmopolitan και ο Γκοτζίλα, είναι το μέγεθος που μετράει! Εκεί είναι που οι σειρήνες της κατανάλωσης συνασπίζονται και στήνουν τις παγίδες τους. Κι εσύ αφήνεσαι. Τις βλέπεις και- παθαίνεις ναι- για αυτές τώρα τρελαίνεσαι- και κλείνεσαι –κι αφήνεσαι –φαντάζεσαι ότι τους δίνεσαι.

Τώρα, ξέρεις. Αυτός είναι ο νέος τόπος της επαγγελίας. Στήθηκε για σένα και για μένα. Για να μπορούμε να λατρεύουμε μέσα σε έναν μπαρόκ βερμπαλισμό, τη φθαρτότητά μας! Το νιώθεις ως ανάγκη, ως απαίτηση, ως επιθυμία, ως αυτό-εξευμενισμό. Αν δεν καταναλώσεις άλλωστε τώρα, πότε θα το κάμεις; Σκέψου το! Όλη η επιστήμη του marketing έχει επενδύσει πάνω σου! Μην την απογοητεύσεις, γαμώτο!

Κι όταν γυρίζεις σπίτι σου; Τότε αποθέτεις τις σακούλες πάνω στο τραπέζι, αποζημιώνεις το κορμί σου για τις ώρες της ορθοστασίας και προσπαθείς να συμφιλιωθείς ξανά με την ιδέα των τεσσάρων τοίχων εντός των οποίων, στοιβάζεις τα όνειρά σου. Και τότε -μόνον τότε- τοποθετείς και πάλι τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις.

Καλά μας ψώνια!

2 σχόλια :

  1. Τόσο καιρό περίμενα να ανοίξει το The Mall, για να πάω επιτέλους με την ησυχία μου στο IKEA!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts