Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2006

Της γυναίκας η καρδιά.


Οι άντρες είναι από τον Άρη και οι γυναίκες από την Αφροδίτη (ή στην απλή αργκώ, την τράτα λεν’ Μαρίτσα, τη σκούνα Βαγγελή). Είναι κυκλοθυμικές, ανάποδες, κακομαθημένες, κάποιες φορές υστερικές. Είναι και τρυφερές, αισθαντικές, μαλακές στην αφή, μυρίζουν όμορφα. Τις καταλαβαίνω; Ψέματα δεν θα σου πω κι ούτε θα σου παίξω τον καμπόσο: ενίοτε δυσκολεύομαι πολύ. Μα, πάρα πολύ! Όμως υποτίθεται ότι σήμερα είναι η μέρα τους. Ώχου, ξέχασα να πάρω λουλούδια!

Όταν είσαι πιτσιρίκος, τις βλέπεις με ένα δέος. Θέλεις που έχουν αυτή την πρόωρη ανάπτυξη και σου ρίχνουν ένα κεφάλι στην εφηβεία; Θέλεις που ενώ εσύ ο αφελής ακόμα διαβάζεις το Σπάϊντερμαν, εκείνες ξεκοκαλίζουν άρθρα του στυλ «Συγνώμη που ρωτάω, αλλά… εμ… τελείωσες;» στο Cosmopolitan; Θέλεις που η Sailormoon είναι πιο ψαγμένη σεξουαλικώς από τον Πικατσού; Πάει και τελείωσε, ξεκινάς καθυστερημένος και καταϊδρωμένος. Είναι εξελικτικά ανώτερες!

Κι όταν εντέλει αρχίζεις να παίρνεις πρέφα το παραμύθι, ούτε να σε φτύσουν δεν θέλουν διότι είσαι ακόμα μικρός και άβγαλτος, ενώ εκείνες ήδη έχουν προχωρήσει πίστα και κοιτάνε τους 20άρηδες (φάε τη σκόνη τους, μαλάκα!). Στη φωτογραφία της αποφοίτησης από το Λύκειο, εκείνες είναι χαμογελαστές κι αστραφτερές, κι εσύ –ένα παιδαρέλι- κοιτάς το φακό σαν το χάνο. Εντάξει μην απογοητεύεσαι: όταν θα ανασύρεις αυτή τη φωτογραφία 30 χρόνια αργότερα, εσύ θα γελάς με το πώς ήσουν τότε, ενώ εκείνες θα κλάψουν με μαύρο δάκρυ συγκρίνοντας το πώς ήταν τότε με το πώς κατάντησαν σήμερα («Ένα μπουμπούκι ήμουν! Κοριτσάκι, σαν τα κρύα τα νερά!»).



Το παιχνίδι αρχίζεις να το αντισταθμίζεις κάπως, μετά το σχολείο. Έχεις ήδη φάει αρκετές χυλόπιτες, έχεις συνειδητοποιήσει την υπεροπλία τους και προσαρμόζεις τη στρατηγική σου. Εκείνες χαλαρές, σπουδάζουν, ψωνίζουν trendy τσαντάκια που σου επιδεικνύουν με περισσή χαρά, περνάνε περισσότερη ώρα στο Hondos απ’ ό,τι μαζί σου, ανεβαίνουν στα τραπέζια και τσιφτετελίζονται. Μετά τις σπουδές, εσύ πηγαίνεις στο στρατό. Στο πρώτο επισκεπτήριο εσύ της διηγείσαι τη ζοφερή εμπειρία σου στη σκοπιά με πλήρη εξάρτηση και μέσα στο χιόνι κι εκείνη προσποιείται ευγενικά ότι σε ακούει. Όταν τελειώσεις την περιγραφή, σου επιδεικνύει με περισσή χαρά το νέο της trendy τσαντάκι.

Γύρω στα 30, παθαίνει ένα λα-λα και βάζει στη διαπασών το «Γερνάω μαμά» της Τσανακλίδου. Ξαναβλέπει τα επεισόδια του «Σ’αγαπώ-Μ΄αγαπάς» και κάθε φορά που η Δημητρούλα διερωτάται «Εγώ, πότε θα γίνω μάνα;», της ξεφεύγει ένας πνιχτός αναστεναγμός. Παντρεύεται, κάνει δύο παιδιά, θέλει και καριέρα. Κατόπιν συνειδητοποιεί ότι το Cosmopolitan και ο φεμινισμός, ίσως και να μην ήταν τόσο καλές επιλογές. Διότι το πρότυπο «καριερίστα – μητέρα – σύζυγος – γυναίκα» είναι κομματάκι βαρύ, κι ας βάλει η Σιμόν ντε Μποβουάρ τις εξυπνάδες της εκεί που ξέρει.

Κι όλα αυτά βέβαια ξέρεις που καταλήγουν. Μα, στη Μαίρη Παναγιωταρά! Μία εργαζόμενη μητέρα, μία καλή νοικοκυρά. Δεν είμαι τίποτα το special, το καταπληκτικό. Είμαι αυτό που λένε δείγμα τυπικό.

(Φιλιά σε όλες σας!)

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts