Τετάρτη, 23 Μαΐου 2007

Η Λίβερπουλ στην Αθήνα

Εψές το απόγευμα και με την καταρρακτώδη βροχή να μαίνεται πάνω από την Αθήνα, έφθασα ασθμαίνοντας με το μετρό στο σταθμό του Συντάγματος –είχα αργήσει σε δουλειά ο καψερός. Ανεβαίνω βιαστικά τις κυλιόμενες σκάλες ψαχουλεύοντας την τσάντα μου και αναζητώντας την αναθεματισμένη την ομπρέλα αλλά πριν καλά καλά το καταλάβω, βρίσκομαι πιασμένος αγκαζέ με κάτι άγγλους ντυμένους στα κόκκινα και χορεύω τη μισουρλού -ή κάτι τελοσπάντων που της έμοιαζε. Και δώστου να φωνάζουμε όλοι μαζί (αυτοί για το τρόπαιο, εγώ για την ομπρέλα μου που είχε στραπατσαριστεί), να βρίζουμε (αυτοί τους μιλανέζους, εγώ την κακή μου τύχη) και να κινούμαστε συλλογικώς –για την ακρίβεια, να σπρωχνόμαστε- προς τα αριστερά και κατόπιν προς τα δεξιά και μετά πάλι προς τα αριστερά. Κάποιοι άγγλοι τραγουδάγανε τον ύμνο της ομάδας, άλλοι φωνάζανε συνθήματα, μία γριά προσπαθούσε να κατέβει τις κυλιόμενες ανάποδα για να γλιτώσει, δύο κυρίες είχανε κλειστεί στο κουβούκλιο του υπαλλήλου με τα εισιτήρια και δεν δέχονταν να βγουν επ’ουδενί κι ένας καραφλός τύπος με κατακόκκινα μάγουλα είχε πάρει ένα ταμπούρλο και το βάραγε για να μας δίνει ρυθμό. Αλλά αφού το βλέπεις ρε μεγάλε ότι δεν το έχουμε το βήμα, τι χτυπιέσαι κι εσύ;

Πάντως αν είχες πάντοτε απορία για το πώς είναι να δουλεύεις σε ζυθοποιία, μία πρώτη αίσθηση την αποκτούσες, διότι πρέπει να σου πω ότι το όλο event βρωμοσκύλαγε και μπύρα. Δύο βαθιές αναπνοές να έπαιρνες εκεί μέσα, αλκοτέστ να σου έκαναν μετά, κοβόσουν!

Ο χορός και το γλέντι να συνεχίζονται. Και να πληθαίνουν οι συνδαιτυμόνες, καθώς περισσότεροι μουλιασμένοι άγγλοι ανακάλυπταν τη λύση του στεγασμένου χώρου και αναμειγνύονταν με το ήδη υπάρχον πλήθος και εκείνους που ανηφόριζαν από τις πλατφόρμες του τρένου, σχηματίζοντας μία ολοένα μεγαλύτερη ανθρώπινη μάζα.

Όταν εντέλει κατάφερα να σπρωχτώ προς την έξοδο, ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι (α) τα ρούχα μου είχαν ποτίσει Heineken, (β) ο καραφλός τύπος δεν είχε ιδέα από παίξιμο ταμπούρλου (διότι κάποιος έπρεπε να του πει επιτέλους ότι ΔΕΝ το βαράνε με το κεφάλι), (γ) πρώτα θα τελειώσει το Champions League και θα γυρίσουν όλοι αυτοί σπίτια τους και μετά θα πεισθούν οι δύο κυρίες να εγκαταλείψουν το κουβούκλιο του υπαλλήλου με τα εισιτήρια και (δ) ότι η γριά θα είχε φθάσει Δουκίσσης Πλακεντίας και ακόμα θα έτρεχε.

Κι εκεί που προσπαθούσα να συνέλθω από το σοκ και να διασχίσω τα ποτάμια που είχαν σχηματισθεί στη Σταδίου, συνειδητοποίησα ότι για μερικά τουλάχιστον λεπτά είχα δραπετεύσει από τη γκρίζα καθημερινότητα και είχα συμμετάσχει σε ένα συλλογικό πανηγύρι ενθουσιασμού. Και πολύ μου άρεσε, γαμώτο.

2 σχόλια :

  1. You 'll never walk alone!
    Μια ζωή LiverpooL!
    Να 'σαι καλά πιγκουίνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είδες που το πανηγύρι σε βρίσκει εκεί που δεν το περιμένεις; Αντί για ομπρέλα έπρεπε να έχεις κανένα κουτάκι μπύρα μαζί σου, να δεις πώς κάνεις κέφι και χωρίς να σε ενοχλεί το ταμπούρλο ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts