Τρίτη, 29 Μαΐου 2007

Αμαλία

Είχα επισκεφθεί τη σελίδα της αρκετές φορές στο παρελθόν. Και διαβάζοντας τις επώνυμες καταγγελίες της κατά γιατρών που χρηματίζονται και που ανεύθυνα αντιμετωπίζουν τον πόνο και την απόγνωσή μας, κατάλαβα ότι η Αμαλία έχει τσαγανό. 'Ενιωσα την αγωνία της, πόνεσα με την αλήθεια των λόγων της.

Και για να είμαι ειλικρινής, τρόμαξα. Τρόμαξα πολύ. Που είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι σε ένα ανάλγητο σύστημα, σε μία φαιδρή κοινωνία. Όσο και να προσπαθείς, όσο και να το παλεύεις ή να το διακωμωδείς, έρχονται στιγμές που αισθάνεσαι ανίσχυρος μέσα στο βούρκο που σε τραβάει προς τα κάτω. Ανίσχυρος και μικρός.

Η Αμαλία έχασε τη μάχη με το θάνατο. Φεύγοντας όμως, μας δίδαξε το δρόμο για να μη νιώθουμε πια ανίσχυροι και μικροί. Το αντίο που της χρωστάμε θα είναι βροντερό.
Την 1η Ιουνίου ετούτη η σελίδα θα είναι αφιερωμένη σε εκείνη, συμμετέχοντας στο μαζικό ξέσπασμα κατά του διαβρωμένου συστήματος. Κατά της επαγγελματικής αγυρτείας. Κατά εκείνων που δολοφονούν ζωές και ψυχές.

Για να φωνάξουμε όλοι δυνατά και να μιλήσει εκείνη για τελευταία φορά μέσα από τις φωνές μας.

1 σχόλιο :

  1. κριμα πάντως, να πρέπει καποιος να χαθει για να ακουστει η φωνη του...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts