Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2007

Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer

Αφού το βλέπεις ότι στην πρώτη ταινία δεν φτούρησε το πράμα, γιατί συνεχίζεις να τρίβεις τη φτέρη; Υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να περιμένω να το δω σε dvd και βαθιά μέσα μου το ήξευρα! Αλλά είναι μωρέ που έχω αυτή την αδυναμία στα κόμικς και εν προκειμένω όταν είδα στην αφίσα τον Silver Surfer, είχα μία μικρή ελπίδα ότι η ταινία μπορεί και να επιφυλάσσει μερικές στιγμές επικού μεγαλείου, ανάλογες εκείνων που προσέφερε ο Stan Lee και ο Jack Kirby στις σελίδες του κόμικ.

Δυστυχώς όμως ούτε ίχνος! Οι Fantastic Four για άλλη μία φορά κακόπεσαν στην κινηματογραφική τους προσαρμογή. Εντάξει, τουλάχιστον είναι ανώτερο από το προηγούμενο, θα μου πεις. Δεν αρκεί γαμώτο! Διότι όσο καλοπροαίρετος και να είσαι (που είσαι!), δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς ότι οι διάλογοι είναι παιδαριώδεις, οι χαρακτήρες σχεδόν ανύπαρκτοι (με τους ηθοποιούς να περιφέρουν αμήχανα τους ρόλους τους από εφέ σε εφέ) και τίποτα μα τίποτα δεν δικαιολογεί το γεγονός ότι μία τόσο σπουδαία ιστορία παρουσιάζεται με τόσο επιφανειακό και αδιάφορο τρόπο.

Όταν ο Silver Surfer κάμει την εμφάνισή του στις σελίδες του κόμικ, ο κόσμος συνταράσσεται. Η αινιγματική του παρουσία προλογίζει και αποθεώνει την υπέρτατη απειλή, τον θηριώδη αφανιστή Galactus που περιπλανιέται στο σύμπαν και τρέφεται με ζωντανούς πλανήτες. Οι μυθολογικές αναφορές και τα αρχέτυπα περί καταστροφής από κοσμικές δυνάμεις συναντούν τη σύγχρονη δραματουργία και ο Stan Lee συγγράφει ένα πραγματικό κομψοτέχνημα. Διότι όχι δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο ελπίδας: ο Galactus δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί και όλα οδεύουν προς τη συντέλεια. Η αγωνία των στιγμών, η απόγνωση της ομάδας των ηρώων, η προαποφασισμένη εξέλιξη των πραγμάτων κορυφώνουν τη δραματικότητα και επιτείνουν την αίσθηση του διαγαλαξιακού χάους που άλλοτε δημιουργεί και άλλοτε καταστρέφει με μία ασύλληπτη και δυσεξήγητη τυχαιότητα.

Κι έρχομαι κι αναρωτιέμαι: είναι δυνατόν να έχεις στα χέρια σου μία τόσο καλή ιστορία και να δημιουργήσεις μία ταινία που απευθύνεται αποκλειστικά σε εννιάχρονα; Είναι λογικό η καλύτερη στιγμή της ταινίας να είναι η Jessica (Im a Barbie-girl in a Barbie-world) Alba γυμνή και η πιο αστεία στιγμή της ταινίας να είναι η Jessica Alba με γυαλιά μυωπίας (-και καλά σοφιστικέ επιστημόνισσα); Και αλήθεια, ποιανού φαεινή ιδέα ήταν να παρουσιάσουν τον Galactus ως ομιχλώδες σύννεφο και όχι ως γιγάντιο υπερκοσμικό ον, όπως στο κόμικ;

Κρίμα και πάλι κρίμα. Μόνο αυτό έχω να πω: κρίμα!

1 σχόλιο :

  1. Η φίλη Ada, μου έγραψε ότι αυτό το blog "της φτιάχνει την διάθεση".

    Μπορώ να καταλάβω το γιατί!!! :)

    Καλημέρα (-σπέρα) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts